Husson κατά Κατρούγκαλου: «Δεν μπορώ να καλύψω μια πολιτική που προσποιείται ότι αντιστέκεται»!


intervju-michel-huss

Μετάφραση/επιμέλεια: Γιώργος Μητραλιάς

Ιδού η απάντηση του γνωστού Γάλλου οικονομολόγου και μέλους της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος Michel Husson στη πρόσκληση να συνεργαστεί με τους Έλληνες υπουργούς Κατρούγκαλο και Αναγνωστοπούλου, προκειμένου αυτοί να «αντισταθούν καλύτερα στις πιέσεις της Τρόϊκα» (Βλέπε το πλήρες κείμενο της πρόσκλησης αμέσως μετά την απάντηση του Husson που ακολουθεί).

«Με την ιδιότητά μου του εμπειρογνώμονα στο ζήτημα των συντάξεων, (και όχι με εκείνη του μέλους της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος), δέχτηκα πρόσφατα μια πρόσκληση να μετάσχω σε μια συνάντηση εργασίας κατά παράκληση των Ελλήνων υπουργών που είναι επιφορτισμένοι με τη κοινωνική ασφάλιση (Αναστασία Αναγνωστοπούλου και Γιώργος Κατρούγκαλος). Μου λένε ότι αυτοί οι δυο υπουργοί στους οποίους έχει ανατεθεί η προετοιμασία νόμων, ειδικά για τις συντάξεις, «επιθυμούν να διαβουλευθούν ευρέως προκειμένου να αντισταθούν καλύτερα στις πιέσεις της Τρόικα». Ιδού η απάντησή μου, στην οποία εξηγώ γιατί αρνήθηκα να μετάσχω σε αυτή τη συνάντηση:

Ο Κατρούγκαλος είχε δραστηριοποιηθεί στην υποστήριξη των εργασιών της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της τότε Προέδρου του Κοινοβουλίου Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Συνέχεια

Τα ανησυχητικά επιχειρήματα του γερμανικού νεοπατριωτισμού, του André Gisselbrecht


/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2016/01/160110 pegida

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1990· και μας επιτρέπεται να πούμε ότι είναι ένα σημαντικό κείμενο. Όχι μόνο επειδή υπογράφεται από τον André Gisselbrecht (1927-2006), ιστορικό, θεατρικό κριτικό και μεταφραστή, άριστο γνώστη των ρευμάτων, των αντιθέσεων και των τάσεων του γερμανικού πολιτισμού, ανανεωτικό κομμουνιστή και δάσκαλο στο πανεπιστήμιο Paris-VIII. Αλλά και επειδή, μεταξύ πολλών άλλων στοιχείων, παρουσιάζει τις ιστορικές διαδικασίες που οδήγησαν στην ανάδυση της σύγχρονης γερμανικής ακροδεξιάς και στην ιδιάζουσα διασύνδεση του γερμανικού πολιτικού και οικονομικού εθνικισμού με τον λεγόμενο «ευρωπαϊσμό». Από τις παραδόσεις που αφομοίωσε και συνάρθρωσε, κεντρικό ρόλο σ’ αυτό κατέχει η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία· κόμβος αυταρχικής εμβάθυνσης, εκφασισμού και αντιδημοκρατικών αντιλήψεων για τους στρατηγικούς προσανατολισμούς του γερμανικού κεφαλαίου. Υπό το φως της επικαιρότητας, από τους πρωτοφασιστικούς Pegida μέχρι την «ατμομηχανή» του Σόιμπλε, αξίζει να (ξανα)διαβαστεί και να κατανοηθεί κριτικά αυτό το κείμενο του Gisselbrecht

Προκάλεσαν κατάπληξη οι αυτοκρατορικοί και εξευτελιστικοί τρόποι του Χέλμουτ Κολ στο ζήτημα της γερμανικής ενοποίησης. Ορισμένοι είχαν δίχως αμφιβολία ξεχάσει πως πολύ πριν από την κατάρρευση του κόμματος-κράτους και της στρατοπεδικής οικονομίας στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ) είχε επισυμβεί αυτό που αποκαλούμε «Wende»: η δεξιά στροφή στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ), με την έλευση στην εξουσία του συνασπισμού μεταξύ της CDU, του αδελφού βαυαρικού κόμματος CSU, των φιλελευθέρων δημοκρατών της FDP και τον Χέλμουτ Κολ στην καγκελαρία.

Η γερμανική δεξιά δοκίμασε τότε την ανάγκη να θεωρητικοποιήσει το «γερμανικό ζήτημα»· είδαμε να παρουσιάζονται επιτήδειοι και λόγιοι «σύμβουλοι του ηγεμόνα», ιδιαιτέρως οι ιστορικοί Μίχαελ Στίρμερ και Βέρνερ Βάιντενφελντ. Η μελέτη των γραπτών τους είναι πολύ διδακτική, καθώς βρίσκουμε τα ουσιώδη στοιχεία τους σε ορισμένους πολύ επίσημους λόγους του καγκελαρίου· για παράδειγμα στον «απολογισμό για την κατάσταση του έθνους» στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο.

Συνέχεια

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΓΙΑ ΤΣΙΠΡΑ-ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ


ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ

ΕΤΟΙΜΑΖΑΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΣΤΗΜΑ

του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΚΡΙΔΗ

Αποκαλυπτική για το ψυχόδραμα της «διαπραγμάτευσης» και τις δραματικές ημέρες του Ιουλίου του 2015 ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά και την τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών περιέγραψε την έκπληξή του, τη νύχτα της Κυριακής του δημοψηφίσματος, όταν διαπίστωσε στο μέγαρο Μαξίμου «μια αίσθηση φόβου, μια αίσθηση παράδοσης», η οποία βρισκόταν σε διαμετρική αντίθεση με τον ενθουσιασμό του κόσμου στο κέντρο της Αθήνας για τη θριαμβευτική νίκη του ΟΧΙ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο Αλέξης Τσίπρας είχε ήδη καταλήξει στην ταπεινωτική συνθηκολόγηση, εκμυστηρευόμενος ότι «μας έχουν εγκαταλείψει και σύντροφοί μας εντός της κυβέρνησης, οι οποίοι θέλουν μια οικουμενική κυβέρνηση». Με άλλα λόγια, υπήρχε στα σκαριά σχέδιο «Αποστασίας», ανατροπής της κυβέρνησης και σχηματισμού «οικουμενικής» με τη συμμετοχή «Τσιριμώκων» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας διέβη τον Ρουβίκωνα – τουλάχιστον εσωτερικά, στη συζήτηση με τον εαυτό του – πρέπει να ήρθε τη μέρα που ο Ντράγκι αποφάσισε να κλείσει τις ελληνικές τράπεζες, κόβοντας τη χρηματοδότηση του ELA, δηλαδή τη βδομάδα του δημοψηφίσματος.

Συνέχεια

Tσέζαρε Παβέζε – έξορία – έρωτας – αυτοκτονία – επιστολές – κείμενα – ποιήματα…


Cesare Pavese 0_

«Όχι λόγια, μια χειρονομία»

Οι στίχοι του αντηχούν στα αυτιά μας, όταν γυρίζουμε στην πόλη ή όταν σκεφτόμαστε και δεν ξέρουμε πια ούτε αν είναι ωραίοι στίχοι, τόσο τους νιώθουμε δικούς μας, τόσο αντανακλούν για μας την εικόνα της νιότης μας, των ημερών, πολύ μακριών τώρα πια, που τους ακούσαμε από την ίδια τη φωνή του φίλου μας για πρώτη φορά: και ανακαλύπτουμε, με βαθύ θαυμασμό, πως και από τη γκρίζα, βαριά και αντιποιητική πόλη μας θα μπορούσε να γίνει ποίηση. [σ. 84]

Δημιούργησε, με τα χρόνια, ένα σύστημα σκέψεων και αρχών τόσο μπερδεμένο και αμείλικτο, που του απαγόρευσε να έχει μια πιο απλή αντίληψη της πραγματικότητας, και όσο απαγορευτική και αδύνατη έκανε εκείνη την απλή πραγματικότητα, τόσο πιο βαθιά γινόταν μέσα του η επιθυμία να τον κατακτήσει, μπλέκοντας και διακλαδίζοντάς την σαν μια βλάστηση μπλεγμένη και ασφυκτική. [σ. 87]

Cesare Pavese 1_

Συνέχεια

 Η αναδιάρθωση του αυστριακού χρέους: το χρονικό μιας αθόρυβης πτώχευσης εντός ευρωζώνης…


Σίσσυ Μπάρα

_____________________________________________________________

Μετά τις δηλώσεις Νταϊσελμπλουμ σχετικά με την αξιόλογιση του ελληνικού προγ/τος, ο χρονικός ορίζοντας της οποίας παραμένει  άπροσδιόριστος, η έναρξη της συζήτησης για την απομείωση/επιμύκηνση του ελληνικού χρέους παίρνει νέα παράταση. Η έκβαση αυτης της συζήτησης θα εξαρτηθεί αναγκαστικά απο τα αποτελεσματα της αξιολογισης, τη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας εκείνη τη περίοδο και τη διεθνη πολιτική και οικονομική συγκυρία. Παρά τη πλούσια φιλολογία περί τεχνοκρατικών δεδομένων αξιολογισης και οικονομικών επιδόσεων των χρεωμένων κρατών, η πολύ πρόσφατη ευρωπαίκή εμπειρία έδειξε ότι  τα κριτήρια με βάση τα οποία καθορίζεται τελικά η οικονομική μεταχείρηση των χρεωμένων κρατών απο τους δανειστές τους,  είναι κυρίως πολιτικά. Υπό αυτη την έννοια αξίζει να αναφερθεί  η περίπτωση της Αυστρίας.

Συνέχεια

Ο σκοταδισμός της πνευματικής ιδιοκτησίας…


του Νίκου Ρούσσου

Εδώ και πολλά χρόνια οι εταιρίες παραγωγής οπτικοακουστικού υλικού και οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη διακίνηση πνευματικού έργου μέσω του internet. Δεν προσπάθησαν ούτε να το κατανοήσουν, ούτε να προσαρμοστούν. Αυτό που ξεκίνησε ως προσπάθεια περιορισμού, συνεχίστηκε ως προσπάθεια καταστολής και προσπάθεια άρσης βασικών ατομικών ελευθεριών. Και δυστυχώς δεν είναι πάντα απλώς προσπάθειες. Υπάρχουν και ήττες και νίκες σ’ αυτό τον «πόλεμο».

Φτάσαμε σε ένα σημείο που οι άνθρωποι του πνεύματος (μέσω των εκπροσώπων τους, των δικηγόρων τους και των εταιριών στις οποίες οικειοθελώς παραχωρούν την εκμετάλλευση των έργων τους) έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα πως το δικαίωμα στην πνευματική ιδιοκτησία είναι πιο σημαντικό από βασικά ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες, όπως το απόρρητο των επικοινωνιών ή η ελευθερία λόγου. Δεν θα ξεχάσω την τελευταία φορά που συμμετείχα σε ημερίδα του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ), το γεγονός πως οι περισσότεροι οργανισμοί αντιμετώπιζαν το internet ως μια μάστιγα που ήρθε στην ανθρωπότητα και πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας να περιορίσουμε την ελεύθερη χρήση του. Νομικός εκπρόσωπος ενός τέτοιου οργανισμού έφτασε στο σημείο να προτείνει πως θα ήταν «καλή ιδέα» να περιοριστεί το μέγεθος των αρχείων που μπορούμε να κατεβάσουμε απ’ το internet σε λίγα MB. Πέρα απ’ την φανερή έλλειψη βασικής τεχνογνωσίας για τη λειτουργία του internet, τέτοιες απόψεις και η ευκολία με την οποία προτείνουν να περιορίσουμε ένα εργαλείο που έχει εκδημοκρατίσει σε μεγάλο βαθμό τη διανομή πνευματικής δημιουργίας, είναι ο λόγος που το παρόν post φέρει αυτό τον τίτλο.

Συνέχεια