Ellis: Το φιλμ μικρού μήκους του Robert De Niro με ελληνικούς υποτίτλους…


Ο ηθοποιός, Ρόμπερτ Ντε Νίρο δημιούργησε το φιλμ μικρού μήκους με τίτλο «Ellis», το οποίο μιλάει για τις συγκλονιστικές ιστορίες των μεταναστών που κατέφθασαν στις αρχές του αιώνα στο γνωστό Ellis Island, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στις ΗΠΑ.
Σε αυτό το νησί  υπήρξαν δραματικές ιστορίες ανθρώπων. Το νησί λειτουργούσε σαν την εύκολη δυνατότητα  των μεταναστών να λάβουν άδεια παραμονής και εργασίας στις ΗΠΑ.
Στο φιλμ μικρού μήκους του JR, ο Robert De Niro υποδύεται έναν από τους εκατομμύρια μετανάστες που βρέθηκαν στο Ellis Island Immigrant Hospital, στο νοσοκομείο που από το 1902 που ξεκίνησε τη λειτουργία του πέρασαν τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους, εξαιτίας των ασθενειών που μάστιζαν τον πληθυσμό της εποχής.

Συνέχεια

 «Νομισματοκοπείο Κύριε» …


Γράφει ο Βασίλης Τζώτζης

_____________________________________________________________

Έχει επανέλθει -από αναπάντεχα έως προβοκατόρικα- στο αστικό ειδησεογραφικό προσκήνιο η είδηση για τα πιθανά -μάλλον απίθανα- σενάρια περί «εισβολής» στο Νομισματοκοπείο του κράτους, τις ταραγμένες εκείνες ημέρες του Δημοψηφίσματος. Αφορμή έχει σταθεί η συνέντευξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιάννη Στουρνάρα στον ΣΚΑΙ.

Γιατί τέτοια εμμονή σε αυτή την είδηση;

Η είδηση μοιάζει να έρχεται και να επανέρχεται, η επίκληση μιας τέτοιας εικόνας είναι πολύ συχνότερη του αναμενομένου από τα αστικά επιτελεία. Γιατί όμως;

Η αστική τάξη της χώρας κατάλαβε κάτι σημαντικό από το Δημοψήφισμα του Ιουλίου, πως ΔΕΝ είναι ανεκτό ούτε να περνά από το μυαλό των «από κάτω» ότι μπορούν να αμφισβητούν τις στρατηγικές της επιλογές. Το μαζικό ΟΧΙ άνοιγε ένα ΡΗΓΜΑ, μια χαραμάδα από την οποία πέρασε μια ακτίδα φωτός, ικανή να γονιμοποιήσει διαδικασίες πέρα και έξω από τα κυρίαρχα σχέδια. Αυτό το ρήγμα έπρεπε να κλείσει πάση θυσία, να μην συνειδητοποιηθεί ούτε στοιχειωδώς πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία, χωρίς Μνημόνια – Χρέος σε ρήξη με Ευρώ – Ε.Ε..

Συνέχεια

Ευρωπαϊκή Ένωση: Περί αξιών και πολέμων…


εε

Η τραγωδία στο Αιγαίο συνεχίζεται. Καθημερινά μετράμε τους πνιγμένους: άντρες, γυναίκες και παιδιά. Στην άμμο ξεβρασμένα πτώματα παιδιών, θυμίζουν πτώματα πνιγμένων ζώων. Όσοι γλίτωσαν από τον πνιγμό, βαδίζουν τώρα κάτω από τη βροχή, κοιμούνται άστεγοι κάτω από τον εχθρικό ουρανό, οδοιπορούν πεισματικά, νηστικοί και βρεγμένοι, προς τη νέα Γη της Επαγγελίας. Ποια γη; Τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του Βορρά. Άφησαν τη γη τους και τα σπίτια τους. Τους συγγενείς και τους φίλους. Ελπίδα; «Να φτιάξουν μια νέα ζωή»! Πού και πώς; Και τι συναντούν; Συρματοπλέγματα και κλειστά σύνορα. Την παγωνιά των κρατών και την όποια αλληλεγγύη των ανθρώπων. Και προπαντός των Ελλήνων.

Γιατί αυτό το κύμα των προσφύγων και των μεταναστών που διασχίζουν με πλαστικές βάρκες και σάπια καράβια το Αιγαίο; Και ερωτά ο ποιητής:

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας

πάνω σε καταστρώματα κατελυμένων καραβιών

στριμωγμένες με γυναίκες κίτρινες και μωρά που κλαίνε

χωρίς να μπορούν να ξεχαστούν ούτε με τα χελιδονόψαρα

ούτε με τ’ άστρα που δηλώνουν στην άκρη τα κατάρτια.

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας

πάνω στα σαπισμένα θαλάσσια ξύλα

από λιμάνι σε λιμάνι; […]

σε μια πατρίδα που δεν είναι πια δική μας

ούτε δική σας

Γιώργος Σεφέρης

Συνέχεια

Η σκάλα…


Όταν κατασκευάστηκε για πρώτη φορά ήταν ξύλινη .

Μια ξύλινη σκάλα 24 μέτρων σε μια κεκλιμένη στρογγυλή στοά που οδηγούσε στο τελευταίο επίπεδο του (νέου) φρουρίου και στα ψηλότερα κανόνια του.

Αν το φρούριο καταλαμβανόταν από τους εισβολείς , οι τελευταίοι υπερασπιστές του θα κατέφευγαν εκεί και αφού τραβούσαν την ξύλινη σκάλα επάνω θα αμυνόταν μέχρις εσχάτων.

Μετά από πολλούς αιώνες ελήφθη η απόφαση να ξανακατασκευαστεί  η σκάλα.

Αυτή τη φορά όμως  δεν θα είχε τόσο δραματική χρήση.

Τώρα θα εξυπηρετούσε ανέμελους τουρίστες με κοντά παντελόνια , φωτογραφικές μηχανές και τάμπλετς που θα ανέβαιναν εκεί για να θαυμάσουν την πόλη από ψηλά.

 

Συνέχεια

Οι παραχαράκτες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: To photoshop και τα κεφαλαία που ουρλιάζουν…


Του Βαγγέλη Γκαγκέλη

____________________________________________________________

Το Μάρτιο του 1991 κυκλοφόρησε στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου μία φωτογραφία που απεικόνιζε τον κορμοράνο της Βρετάνης να πνίγεται σε λίμνες πετρελαίου του Περσικού Κόλπου. Το γεγονός αυτό είναι ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα της σύγχρονης κυρίαρχης παραπληροφόρησης με σκοπό να ενισχύσει το αίσθημα της κοινής γνώμης ενάντια στον Σαντάμ Χουσεΐν. Για την ιστορία ένα τέτοιο πουλί δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε βρεθεί στον Περσικό κόλπο.

Σήμερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξασφαλίζουν αυτού του είδους τις παραχαράξεις της πραγματικότητας έχοντας αφετηρία οποιονδήποτε χρήστη του διαδικτύου κατακλύζοντας πολλές φορές τον πλανήτη. Όσον αφορά τις παραχαράξεις που γίνονται με τη βοήθεια προγραμμάτων όπως το adobe photoshop, αυτές εμφανίζονται σε διάφορα πεδία που κυρίως εξυπηρετούν συμφέροντα ακραίου εθνικιστικού περιεχομένου.

Στην Ελλάδα πολλές φορές έχουν κατασκευαστεί ψεύτικες ειδήσεις από bloggers και που δημοσιεύονται σε εθνικιστικές ιστοσελίδες που αφορούν κυρίως οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες από χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Τίτλοι με κεφαλαία γράμματα που ουρλιάζουν «ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΤΡΩΝΕ ΣΚΥΛΙΑ» και στην συνέχεια ο τίτλος συνοδεύεται με μία φριχτή εικόνα ενός νεκρού σκύλου είναι μία από τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις που συναντάει κανείς.

Συνέχεια

Ανυπακοή τώρα! …


Καθώς η αγωνία για τις επικείμενες ανατροπές στο ασφαλιστικό όλο και εντείνεται, αν μου ζητούσατε μια περιεκτική απάντηση στο ερώτημα «ποιός είναι ο απώτερος στόχος όσων ζούμε τα τελευταία χρόνια», θα μπορούσα να γίνω όσο πιο περιεκτικός γίνεται, απαντώντας μονολεκτικά: υπακοή.

Ενδεχομένως να φαίνεται πως αυθαιρετώ ή υπερβάλλω αλλά ομολογώ ότι με θλίψη διαπιστώνω πως, όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερα σκυμμένα κεφάλια βλέπω γύρω μου. Νέα παιδιά, με σπουδές που θα έκαναν πολλούς της γενιάς μου να ζηλέψουν, ικανοποιούνται με οποιαδήποτε δουλειά, διότι «και πάλι καλά να λες, με τόση ανεργία». Εργαζόμενοι, με χρόνια εμπειρίας στην πλάτη τους, ικανοποιούνται με οποιονδήποτε μισθό, αφού «μια χαρά είναι, αν σκεφτείς ότι άλλοι δουλεύουν για δυο ευρώ την ώρα». Άνεργοι, πεταμένοι στον δρόμο είτε επειδή έκλεισε η επιχείρηση όπου δούλευαν είτε επειδή κάποιοι αποφάσισαν να «εξυγιάνουν» το δημόσιο, ικανοποιούνται με οποιοδήποτε πεντάμηνο voucher, καθ’ όσον «από το να κάθομαι, κάτι είναι κι αυτό και θα δούμε τι θα γίνει». Μια ολόκληρη χώρα εθίζεται όλο και περισσότερο σε οποιαδήποτε δουλειά, σε οποιονδήποτε μισθό, σε οποιαδήποτε διέξοδο… σε οποιαδήποτε ζωή. Χωρίς αντιρρήσεις. Υπάκουα.

Συνέχεια

Ellen Meiksins Wood – Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης…


s342414079846939179_p1243_i3_w332 - Copy

Ellen Meiksens Wood
Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης.
Κεφάλαιο 1: Ο Νέος ‘Αληθινός’ Σοσιαλισμός (αποσπάσματα)
Μτφρ.: Lenin Reloaded
Στη δεκαετία του 1840, ο Μαρξ και ο Ένγκελς απήυθηναν κάποιες από τις πιο καλοδιατυπωμένες κριτικές τους ενάντια στην διανοητική τάση που περιέγραψαν ως “αληθινό” σοσιαλισμό. Οι “αληθινοί” σοσιαλιστές, έγραψαν στην Γερμανική ιδεολογία, “εμπιστεύονται αθώα την ψευδαίσθηση […] ότι το ζήτημα είναι η “πιο έλλογη” κοινωνική δομή και όχι οι ανάγκες μιας συγκεκριμένης τάξης και ενός συγκεκριμένου χρόνου […] Έχουν εγκαταλείψει την πραγματική ιστορική βάση και επέστρεψαν σε αυτή της ιδεολογίας.” […] “Είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί αυτοί οι πραγματικοί σοσιαλιστές αναφέρονται καν στην κοινωνία εφόσον πιστεύουν, μαζί με τους φιλοσόφους, πως όλες οι αληθινές ρήξεις έχουν ως πηγή τους τις εννοιακές ρήξεις. Στη βάση της φιλοσοφικής πίστης στην δύναμη των εννοιών να φτιάξουν ή να καταστρέψουν τον κόσμο, μπορούν παρομοίως να φαντάζονται ότι κάποιο άτομο “κατάργησε το χάσμα της ζωής” “καταργώντας” έννοιες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.”
[…]

Συνέχεια