«Ο Στουρνάρας θα έπρεπε να είναι φυλακή»


Ο Νόρμπερτ Χέρινγκ

Ο επίτιμος πρόεδρος του λεγόμενου «σκιώδους συμβουλίου» της ΕΚΤ αποκαλύπτει το παρασκήνιο της δράσης των κεντρικών τραπεζών.

Ανεξάρτητοι θεσμοί ή ανεξέλεγκτα όργανα ενός συστήματος που είναι πλέον σε θέση να ανατρέπει κυβερνήσεις;

Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. 

Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ

Τον Νοέμβριο του 2002, δύο από τις ναυαρχίδες του οικονομικού Τύπου, η γερμανική Handelsblatt και η αμερικανική Wall Street Journal, είχαν μια φαεινή ιδέα:

Θα δημιουργήσουμε, είπαν, ένα «σκιώδες συμβούλιο», αποτελούμενο από ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους πανεπιστημίων, αλλά και του ιδιωτικού τομέα, το οποίο θα συνεδριάζει κάθε μήνα πριν από το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ και θα προτείνει εάν το βασικό επιτόκιο πρέπει να αυξηθεί, να μειωθεί ή να παραμείνει σταθερό.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει θεσμικά χαρακτηριστικά, η ύπαρξη του σκιώδους συμβουλίου ως συμβουλευτικού οργάνου προβλεπόταν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και σύντομα μετατράπηκε σε άτυπο «θεσμό», οι αποφάσεις του οποίου εισακούονται στο στρατηγείο της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη.

Ουσιαστικά, στόχος του σκιώδους συμβουλίου, όπως έγραφε παλαιότερα η Wall Street Journal, ήταν «να γεφυρώνει με τις απόψεις του το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική της βρετανικής κεντρικής τράπεζας και της γερμανικής Μπούντεσμπανκ».

Πρόεδρος και συντονιστής του συμβουλίου ορίστηκε από την πρώτη ημέρα ο δημοσιογράφος της Handelsblatt, Νόρμπερτ Χέρινγκ, ο οποίος έκτοτε συμμετέχει σε κάθε συνεδρίαση, χωρίς να διαθέτει όμως δικαίωμα ψήφου.

Συνέχεια

Ο ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


 (αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του Francois Dosse «Καστοριάδης – Μια ζωή)

 Ο Εντγκάρ Μορέν γράφει: «Ο Κορνήλιος […] ανέτρεχε απευθείας στα έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αλλά δεν ήταν ένας φιλόσοφος “κλεισμένος στον κόσμο του”· προσπαθούσε να σκέφτεται με βάση την κουλτούρα και τη γνώση της εποχής του. […] Κρατούσε από την παρουσία των προγόνων του στο έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μια προσέγγιση βαλκάνιου χωρικού, αλλά, αν λάβει κανείς υπόψη το σπινθηροβόλο πνεύμα του, ήταν ένας Αθηναίος του αιώνα του Περικλή. Ήταν ταυτόχρονα ένας θερμός Μεσογειακός και ένας αυθεντικός εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού πολιτισμού· στο πρόσωπό του η Ανατολή συνυπήρχε με τη Δύση. Αυτός ο έλληνας μετανάστης που έγινε με τον καιρό Γάλλος συνέβαλε στον πλούτο και στην οικουμενικότητα της γαλλικής κουλτούρας».[1]

Ο Καστοριάδης είχε με την Ελλάδα ισχυρούς αλλά και αντιφατικούς δεσμούς. Διατηρούσε πάντα μια σχεδόν σωματική σχέση με τις αισθήσεις, ακόμα και με τις μυρωδιές, ενός κόσμου μεσογειακού. Αυτή η σχέση τον ωθούσε κάθε καλοκαίρι να περνά δύο μήνες στα ελληνικά νησιά, αρχικά στη Σκόπελο και έπειτα στην Τήνο. Ταυτόχρονα, η έντονα κριτική προσέγγισή του στην πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας θυμίζει κάπως το χαριτολόγημα ότι ο σημερινός Έλληνας είναι ουσιαστικά ένας υπήκοος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που θεωρεί τον εαυτό του Ιταλό. Για τον Καστοριάδη, η σύγχρονη Ελλάδα ελάχιστη σχέση έχει με εκείνη του Αριστοτέλη, και γενικά της αρχαιότητας. Αλλά και η υποδοχή του έργου του στη σύγχρονη Ελλάδα υπήρξε πάντα εξίσου αμφίθυμη, καλύπτοντας όλο το φάσμα από την απόρριψη του «ετερόδοξου» έως τη γοητεία που ασκούσε ως επιφανής διανοούμενος με σημαντική καριέρα στο εξωτερικό. Μπορεί κάποιοι στην Ελλάδα να ένιωθαν υπερήφανοι για την ελληνική καταγωγή ενός τόσο σημαντικού στοχαστή διεθνούς εμβέλειας, αλλά τα ελληνικά πανεπιστήμια παρέμειναν πάντα ιδιαίτερα επιφυλακτικά απέναντι του.

Συχνά ο Καστοριάδης χαρακτηρίστηκε ελληνοκεντρικός, επειδή θεωρούσε την αρχαία Ελλάδα σημαντική πηγή έμπνευσης και σημείο αναφοράς για την προσέγγιση της σύγχρονης πραγματικότητας και για την οικοδόμηση μιας αυθεντικής δημοκρατίας στις μέρες μας. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη μακρά διαδρομή του Καστοριάδη, θα ήταν απολύτως αδικαιολόγητο να θεωρείται εθνικιστής: «Μάλιστα, σε μια συνέντευξη είχε πει ότι, αν είχε μείνει στην Ελλάδα, η Ελλάδα θα τον είχε καταστρέφει. Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να πει κάποιος για τη χώρα του. Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του. Υπάρχει στα ελληνικά ένα ανέκδοτο σύμφωνα με το οποίο όσοι βρίσκονται στην Κόλαση ζουν χωμένοι στα σκατά. Ο φύλακας είναι αναγκασμένος να σπρώχνει προς τα κάτω όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτήν την τιμωρία. Μοναδική εξαίρεση το τμήμα με τους Έλληνες· εκεί, όποιον προσπαθεί να βγάλει έστω και λίγο το κεφάλι του από τα σκατά, τον τραβάνε προς τα κάτω οι υπόλοιποι».[2] Το 1994, όταν ρωτήθηκε για την πολιτική ζωή στη σύγχρονη Ελλάδα, ο Καστοριάδης απάντησε ωμά: «Θα έλεγα ότι για τους Έλληνες η πολιτική ζωή σταματά κάπου γύρω στο 404 π.Χ. Αναφέρομαι στην αυθεντική πολιτική ζωή, στην οποία ο λαός αποτελούσε αυτόνομο παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες και για αυτοκράτορες, για τους Αλέξανδρους και τους Βασίλειους Βουλγαροκτόνους».[3] Στην ερώτηση, εξάλλου, πώς νιώθει κάθε φορά που επιστρέφει στην Ελλάδα, και πάλι δεν θα μασήσει τα λόγια του: «Πρόκειται για εικόνα καταστροφής. Κάθε φορά που φτάνω στην Αθήνα, νιώθω σαν να έχουν αναγκάσει τη μητέρα μου να κάνει πεζοδρόμιο».[4]

Συνέχεια

Βερίκοκα Για Ένα Πουκάμισο Αδειανό, Για Μια Fender Stratocaster…


You bought a guitar to punish your ma,
And you didn’t like school, and you know you’re nobody’s fool,
So welcome to the machine.

Pink Floyd

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήταν το καλοκαίρι του ’92 κι ήθελα ν’ αγοράσω την πρώτη μου κιθάρα.

Απ’ τον πατέρα μου δεν υπήρχε κανένας λόγος να ζητήσω λεφτά. Μ’ ένα μισθό αστυνομικού να ‘ρχεται στο σπίτι και τρια παιδιά συν αυτοκίνητο να τρώνε δεν υπήρχαν περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες. Όμως άκουγα Pink Floyd απ’ το πρωί ως το βράδυ κι έπρεπε έπρεπε ΕΠΡΕΠΕ να μάθω να παίζω το Wish you were here.

Τη λύση τη βρήκε ένας φίλος που δούλευε για να πειράξει το παπάκι του, να το κάνει εβδομηντάρι ή κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα ούτε και με ‘νοιαζε.

– Γιατί δεν έρχεσαι στα βερίκοκα;
– Πληρώνουν καλά;

Μου είπε το μεροκάματο και μου φάνηκε εξωφρενικά χαμηλό. Δεν είχα δουλέψει ως τότε, μόλις που είχα τελειώσει τη δευτέρα λυκείου. Όποτε ζητούσα λεφτά απ’ τον πατέρα άκουγα την ίδια απάντηση: «Νομίζεις ότι τα λεφτά φυτρώνουν στα δέντρα;»

Συνέχεια

Κοίτα ποιος μιλάει!


Κυριάκος Μητσοτάκης

Δυνατότητες ανανέωσης της Ν.Δ, ώθηση στον μεταρρυθμισμό και στις τολμηρές αλλαγές βλέπουν κατεστημένα ΜΜΕ και κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού με αφορμή την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η υπαρξιακή κρίση της Ν.Δ. φαίνεται ότι την οδηγεί στο άλλο άκρο του εκκρεμούς. Από τη συντηρητική, εθνικιστική, ακροδεξιά και θρησκόληπτη εκδοχή της σαμαρικής διακυβέρνησης σε μια παραλλαγή ακραίου νεοφιλελευθερισμού, απολύτως φιλικού στις μεγάλες επιχειρήσεις και στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ενός απενοχοποιημένου νεοφιλελευθερισμού που διά στόματος του Κυριάκου Μητσοτάκη δηλώνει περήφανος για την απόλυση των καθαριστριών και έτοιμος να το επαναλάβει στη λογική «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι».

Ενός νεοφιλελευθερισμού συμφιλιωμένου ακόμα και με τις πιο ακραίες απαιτήσεις των δανειστών και τις επιταγές των μνημονίων. Ενός νεοφιλελευθερισμού αρκούντως καιροσκοπικού, ώστε να μη διστάζει να συμμαχήσει με τις δυνάμεις που κατήγγειλε: ένα μέρος του σαμαρικού επιτελείου που τον στήριξε στον δεύτερο γύρο της εσωκομματικής εκλογής.

Συνέχεια

Το σκάνδαλο «Ακρόπολις»…


Στο χτεσινό σημείωμα υπάρχει μια παρενθετική φράση, η οποία μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα έτσι όπως διατυπώθηκε. Έγραψα, λοιπόν ότι «ο τύπος δεν κατηγόρησε ποτέ κανέναν πρόεδρο ή διοικητή οργανισμού ότι ενήργησε προς ίδιον όφελος» αλλά έπρεπε να προσθέσω στην αρχή ένα«τότε». Διότι, όσο είναι αληθές πως στην αρχή οι εφημερίδες πρόβαιναν στις αποκαλύψεις τους μιλώντας γενικά και αόριστα, το ίδο αληθές είναι ότι λίγες εβδομάδες αργότερα έγινε το σώσαι με απανωτές αποκαλύψεις εμπλεκομένων προσώπων, με αποκορύφωμα την υπόθεση που έμεινε στην ιστορία ως «σκάνδαλο Ακρόπολις».

Η «Ακρόπολις» ήταν μια χρηματιστηριακή εταιρεία, η οποία είχε ιδρυθεί το 1997, τότε που το χρηματιστήριο γνώριζε πιέννες, επί εποχής Σημίτη και Παπαντωνίου. Ως ιδιοκτήτες της φέρονταν οι Σοφοκλής και Θόδωρος Πρινιωτάκης και ο Γιώργος Αποστολίδης (κρατήστε αυτά τα ονόματα) αλλά η εφημερίδα Παρόν αποκάλυψε στις 22/4/2007 ότι το 50% ανήκε σε μια κυπριακή εταιρεία ιδιοκτησίας Παναγιώτη Τσουπίδη. Τι εστί Τσουπίδης;  Πάρτε βαθειά ανάσα:

Ο Τσουπίδης ήταν από το 2004 πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ως προσωπική επιλογή τού υπουργού οικονομικών Γιώργου Αλογοσκούφη και είχε ήδη αποκαλυφθεί ότι μέχρι το 2006 είχε τζογάρει πάνω από ένα δισ. του Ταμιευτηρίου σε δομημένα ομόλογα υψηλού ρίσκου αλλά και ότι είχε σχέσεις με τον επιχειρηματία Γιώργο Παπαμαρκάκη (αφού συμμετείχε στο ΔΣ της North Real Estate Opportunities Fund, η οποία ανήκε στον Παπαμαρκάκη και ήταν εισηγμένη στο χρηματιστήριο του Λονδίνου), ο οποίος είχε και μια άλλη εταιρεία, την North Asset Management, η οποία αγόρασε από την JPMorgan (εντελώς συμπτωματικά, ο Δημήτρης Τσουπίδης του Παναγιώτη εργαζόταν στην JPMorgan) το ομόλογο των 280 εκατ. (για το οποίο μιλήσαμε χτες) και το πούλησε στην γερμανική τράπεζα HypoVereisBank-HVB, η οποία το πούλησε με την σειρά της στην «Ακρόπολις», από την οποία εν τέλει το αγόρασαν τα ταμεία. Εκπνεύστε.

Μπερδευτήκατε; Αν ναι, ξαναδιαβάστε την παραπάνω παράγραφο πριν συνεχίσετε την ανάγνωση.

Συνέχεια

Μ.Κ.Ο Τα Παράσιτα…


Γράφει ο Ίουλιανός

Σε μία περίοδο που φαίνονται οι τρομερά αρνητικές επιπτώσεις των «πολιτικών δομικής προσαρμογής» και ο νεοφιλελευθερισμός επιτίθενται σε δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, οι κυβερνήσεις περιορίζουν το κράτος και τις αρμοδιότητές του, μετατρέποντας το σε επιχειρηματικό σχεδιαστή με ελαχιστοποιημένο ρόλο στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών νομιμοποιώντας την εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών προς ικανοποίηση των ηγετικών οικονομικών τάξεων. Αφετηρία αυτού του τύπου φιλικής προς την αγορά παρέμβασης του κράτους είναι τα «μακροοικονομικά προγράμματα» «δημοσιονομικής πειθαρχίας» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ο πολίτης ολοένα και περισσότερο εξαρτάται από το αβέβαιο επίπεδο του εισοδήματος του για να μπορέσει να έχει πρόσβαση σε παιδεία υγειονομική περίθλαση, ασφάλιση, πρόνοια. Για έναν άνεργο ή για κάποιον υποαπασχολούμενο η κατάσταση αυτή σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει την εποχή του Καρόλου Ντίκενς. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία για να συγκαλύψει τους αποκλεισμούς μεγάλου μέρους του πληθυσμού από την πρόσβαση του σε κοινωνικές υπηρεσίες, χρησιμοποιεί την ιδέα της ατομικής ευθύνης για να συσκοτίσει τις συγκεντροποιημένες αυτές πολιτικές και αποπολιτικοποιεί το πρόβλημα της ταξικής εξουσίας και των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων και αποκλεισμών και μεταθέτει το βάρος της αντιμετώπισης αυτών των ταξικών ζητημάτων στο άτομο, την οικογένεια, στην εκκλησία και στην φιλανθρωπία της «κοινωνικής ευθύνης» των εταιριών και των τραπεζών και στην «κοινωνία των πολιτών» που απουσιάζει από κοινωνικές, συνδικαλιστικές, ιδεολογικές ή άλλες συλλογικές διεργασίες και αποσκοπεί μόνο στη «διόρθωση» ή την «ανακούφιση» μεμονωμένων «ατομικών» ζητημάτων.

Συνέχεια

Στην ισραηλινή κατοχή ….δεν αρέσει η μάθηση…


Εισβολή του ισραηλινού στρατού στο παλαιστινιακό Πανεπιστήμιο Birzeit

birzeit attack2

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 11ης Ιανουαρίου, δυνάμεις του ισραηλινού στρατού κατοχής με 15 περίπου οχήματα εισέβαλαν στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Birzeit στη Δυτική Όχθη, κοντά στη Ραμάλα, αφού πρώτα κατεδάφισαν τη δυτική πύλη του Πανεπιστημίου, μετατρέποντάς την σε στρατιωτικό φυλάκιο. Οι στρατιώτες εισέβαλαν στο γραφείο του Φοιτητικού Συμβουλίου και κατέσχεσαν σημαίες, πανό, ηχεία, συσκευές ήχου και υπολογιστές που ανήκαν στους φοιτητές. Κατέστρεψαν μέρος του περιεχομένου των υπολογιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τις δραστηριότητες του Συμβουλίου, και δια της βίας απομάκρυναν τους φύλακες του Πανεπιστημίου. Εισέβαλαν επίσης και στο τμήμα Θετικών Επιστημών όπου επίσης προκάλεσαν σοβαρές ζημιές.

Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή του το ίδιο το Πανεπιστήμιο δεν είναι ούτε η πρώτη και προφανώς δυστυχώς ούτε η τελευταία φορά που ο ισραηλινός στρατός κατοχής προσπαθεί και με τον τρόπο αυτό να υποσκάψει γενικώς το παλαιστινιακό εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, σε πείσμα της κατοχής, συνεχίζει να λειτουργεί. Ογδόντα φοιτητές του Birzeit κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές μαζί με εκατοντάδες άλλους Παλαιστινίους φοιτητές των άλλων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη. Εξ αυτών των 80, μάλιστα, οι 25 έχουν συλληφθεί μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες.

Συνέχεια