Ο δρόμος της »ανανέωσης»..


Επιστήθιος φίλος του blog τού τηλεφώνησε προχθές και του ζήτησε να γράψει κάτι για όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες, όπως τους χαρακτήρισε, που έχουν ταράξει τον κόσμο στην μπαρούφα της »νέας αρχής», και της »ανανέωσης», και του »φρέσκου» και του »καινούργιου», και της
»αναδιάρθρωσης», και πάει λέγοντας.

Το blog, αφού ενδόμυχα συγχώρεσε τον φίλο του για την μέχρι βλακείας αγαθοσύνη του, και την απέδωσε στον ψηλό πυρετό που για κάτι μέρες τώρα τον βασάνισε,
     ..καταπιάστηκε να σκέφτεται την ουσία αυτών που ο φίλος του του είχε υποδείξει.
     Συμπέρασμα: Θοδωρή κάνεις λάθος!

Όλοι αυτοί που εσύ αβασάνιστα ονόμασες καραγκιόζηδες, αλλά που είναι μόνον αισχροί προδότες,
     ..όχι μόνον ευαγγελίστηκαν το »νέο», την »καινούργια αρχή», την »αναδιάρθρωση», μιά  »άλλη ζωή», αλλά και τα έκαναν πράξη!

     Φανταζόταν κανείς π.Μ. (προ μνημονίων) ότι θα ψάχνει ο κόσμος στα σκουπίδια; Πώς θ’ αυτοκτονούν από απελπισία κάθε μέρα;

Η αιωνιότητα και η βλακεία


https://i0.wp.com/www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2016/01/Parenthesis-Gaitis2-500x500_c.jpg

«Κανείς δεν κρύβεται από το παρελθόν».

Απόφθεγμα παλαιό και διαχρονικό. Ισχύει erga omnes (έναντι όλων). Aφορά κυρίως τους «δυνατούς», που, θρασυνόμενοι, εννοούν την ισχύ τους αιώνια. Στον ισχυρισμό τους αυτόν συμπαρατάσσονται, εν αρμονία, η κακοήθεια και η βλακεία.

Η ρήση, βεβαίως, αφορά και πολλούς από τους αδυνάτους, που υποταγμένοι παρακολουθούν τη ραγδαία μεταμόρφωσή τους σε ανδράποδα, δηλαδή, σε δούλους προς πώληση. Κάποιοι μάλιστα, προσαρμοσμένοι πλέον, προκρίνουν για την εκπαίδευση των παιδιών τους τη γερμανική γλώσσα ως την πλέον, προφανώς, κατάλληλη προς συνεννόηση ανάμεσα σε αφεντικά και σε «ευνοημένους» δούλους.

Άλλοι ελπίζουν ότι οι καπιταλιστές κάποια στιγμή θα χαλαρώσουν τα λουριά, καθώς η βαρβαρότητα, λένε, δεν αποτελεί λύση. Λησμονούν ότι γνώρισμα των αρπακτικών είναι ο βρυχηθμός και των καπιταλιστών η αποθηρίωση.

Το παρελθόν παίζει παιχνίδια και πολλές εκπλήξεις επιφυλάσσει. Ας λένε οι «νεκροθάπται» πως έθαψαν το λαϊκό κίνημα τελεσίδικα. Τούτο αντιβαίνει στις βασικές αρχές της λογικής και της εξέλιξης κι ακόμα στη βασική αρχή των αντιθέσεων : δράσης – αντίδρασης, επιβολής – αντίστασης, ζεστού – κρύου, ευφυούς και βλάκα.

Συνέχεια

Οι μπότες…


Λένε πως στη ζωή συναντάει κανείς δυο κατηγορίες ανθρώπων. Εκείνους που πεθαίνουν με τις μπότες τους καλογυαλισμένες και τη ζωή τους γεμάτη θαυμαστικά κι εκείνους που πεθαίνουν με τις μπότες τους βρώμικες και τη ζωή τους γεμάτη ερωτηματικά.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Μην το παιδεύεις ρε συγγραφέα, θα πει κανείς. Οι ξενέρωτοι και οι «μάγοι» ήτανε πάντοτε, στους αιώνες, η κυρίαρχη διάκριση των κοινωνιών, πέρα από διαλεκτικές μαρξιστικές αναλύσεις και τα συναφή. Οι πρώτοι, κάνουν ότι περνάει απ’ το χέρι τους για να σταματήσει η γη να γυρίζει. Ποτέ τους δεν τους έφτανε το «ότι» κι η μόνη έγνοια τους ήταν το «πως».

Απαιτείται χάρισμα ανθρωποδιώκτη για να αποφύγεις τους πρώτους, ενώ χρειάζεται, είναι αλήθεια, γερή σιρμαγιά ψυχής και μάτι αλαφροΐσκιωτο για να ανταμώσεις -έστω για λίγο- τους δεύτερους. Βλέπεις, δεν τους χαρακτηρίζει η γυαλάδα και η λαμπερή στιλπνότητα που κάνει τους ανθρώπους του σήμερα να γίνονται ορατοί ή μάλλον υπαρκτοί…επειδή, διαφορετικά αγνοούνται.

Συνέχεια

Το «φάντασμα» του Ντιτρόιτ πάνω από την Βενετία…


Όταν ο Σαγκάλ, ο Κλιμτ, και ο Ντιέγκο Ριβιέρα πληρώνουν την καπιταλιστική κρίση

12417996_1507388832896109_3582990143059961380_n

Γράφει o Γρηγόρης Τραγγανίδας

_________________________________________________________

Σε μια χολιγουντιανή ταινία «αποκάλυψης», οι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί στη βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης και καίνε βιβλία, μεταξύ άλλων σπάνια, σε ένα παμπάλαιο τζάκι, για να αποφύγουν το θάνατο από το κρύο.

Το μήνυμα είναι σαφές και πρακτικά αδύνατο να αμφισβητηθεί: Η ανθρώπινη ζωή είναι η υπέρτατη αξία. Ιδίως αν αφορά Αμερικανούς.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Στον αληθινό καπιταλιστικό κόσμο, αν κάψεις βιβλία για να ζεσταθείς, θα χαρακτηριστείς «βάρβαρος». Αν,όμως, τα πουλήσεις για να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος, για το οποίο δεν ευθύνεσαι, τότε, είσαι έναάριστος οικονομικός διαχειριστής.

Διότι το μείζον στον αληθινό καπιταλιστικό κόσμο δεν είναι η ανθρώπινη ζωή αλλά η διάσωση των «αγορών». Δηλαδή η δυνατότητα απρόσκοπτης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και συσσώρευσης κέρδους.

Διότι, ως γνωστόν, στον καπιταλισμό, υπέρτατη αξία είναι το κέρδος του κεφαλαιοκράτη. Κανένα βιβλίο, όσο σπάνιο κι αν είναι, δεν μπορεί να απειλήσει αυτή τη βασική αρχή.

Συνέχεια

2007: Η κατάρρευση των ομολόγων αρχίζει…


Λέγαμε χτες ότι η Goldman Sachs έπαιζε με τα ελληνικά ομόλογα σορτάροντάς τα επί τρία χρόνια σχεδόν στην παράλληλη αγορά και περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εξαπολύσει το τελικό της χτύπημα και να μαζέψει τα κέρδη της. Η στιγμή αυτή έφτασε το 2007. Το φυτίλι άναψε από την σπίθα που προκλήθηκε όταν στο ΠαΣοΚ ανακάλυψαν (όλως τυχαίως;) ένα νεοδημοκρατικό «σκάνδαλο», που -πίστευαν πως- θα βοηθούσε την αντιπολίτευση να κερδίσει τις επικείμενες εκλογές.

Την εποχή εκείνη γενικός διευθυντής τής κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας ήταν ο Κωνσταντίνος Σημαιοφορίδης, ο οποίος βρισκόταν σ’ αυτή την θέση από το 2004, ενώ από το 1990 μέχρι τότε ήταν γενικός γραμματέας της. Ο μοναχογιός τού Σημαιοφορίδη, ο Αγάπιος, μόλις ο πατέρας του έγινε γενικός διευθυντής του κόμματος, τοποθετήθηκε πρόεδρος τού Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΕΑΔΥ). Στο ΠαΣοΚ, λοιπόν, «ανακάλυψαν» ότι, επί Σημαιοφορίδη, το ΤΕΑΔΥ αγόρασε δομημένο ομόλογο του δημοσίου, παραβιάζοντας την Κοινή Υπουργική Απόφαση 155492/2002, η οποία όριζε ότι τα αποθεματικά των ταμείων έπρεπε να επενδύονται σε προϊόντα που απεικονίζονται στην Ηλεκτρονική Δευτερογενή Αγορά Τίτλων (ΗΔΑΠ), κάτι που δεν γίνεται με τα δομημένα ομόλογα.

Αριστερά: Ο πρόεδρος της ΝΔ Κώστας Καραμανλής με τον γενικό διευθυντή τού κόμματος Κων. Σημαιοφορίδη.
Δεξιά: Ο Αγάπιος Σημαιοφορίδης προσέρχεται για κατάθεση στην εξεταστική επιτροπή τής βουλής.

Συνέχεια

Μια ανοιχτή επιστολή στο Charlie Hebdo- Της Dilar Dirik…


cymwo-pw8aaqmmz

Αγαπητό Charlie Hebdo,

Ελευθερία του λόγου, μπλα μπλα/ δεν είναι ρατσισμός, μπλα μπλα, ας τα βάλουμε στην άκρη αυτά, η τελευταία γελοιογραφία σας, που δείχνει τον Aylan Kurdi, αν είχε μεγαλώσει, ως κάποιον που προσπαθεί να χουφτώσει μια γυναίκα στην Ευρώπη, δεν είναι ούτε αστεία, ούτε εκφράζει κάτι σημαντικό με οποιονδήποτε τρόπο.

Είναι κακόγουστη έτσι κι αλλιώς, αλλά από τη στιγμή που έχετε επιλέξει τον Aylan Kurdi να είναι ο πρωταγωνιστής του σκίτσου σας, ας δούμε στο πλαίσιο αυτού του παιδιού, που πνίγηκε στη Μεσόγειο και που τώρα χλευάζετε πέρα ​​από το θάνατό του:

Ο Aylan Kurdi ήταν Κούρδος από το Κομπάνι, το προπύργιο της αντίστασης κατά του ISIS. Το Κομπάνι έφερε ξανά την ελπίδα στην ανθρωπότητα, και πάνω απ ‘όλα, έχει δείξει στον κόσμο την αντοχή και τη δύναμη των γυναικών ενάντια στο φασισμό.

Συνέχεια

Ο Βολταίρος και η αντιμετώπιση του εξτρεμισμού…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

_____________________________________________________________

Ένα από τα πιο διαβασμένα έργα του Βολταίρου είναι ένα μικρό φιλοσοφικό μυθιστόρημα, το «Ζαντίγκ, ή το Πεπρωμένο». Σ’ αυτό, ο Ζαντίγκ περιφέρεται σε χώρες της Ανατολής, έρμαιο της μοίρας που παρεμβαίνει στις πράξεις του και του στερεί την ευτυχία που τόσο πολύ ποθεί. Στη μέση της περιπλάνησής του (κεφάλαιο «Η Πυρά»)βρίσκει τον εαυτό του να έχει γίνει δούλος του Σετόκ, ενός αφέντη με ορθή κρίση και φύση με ροπή προς το καλό. Γίνονται φίλοι και φτάνουν στη φυλή του Σετόκ, στην Αραβία.

Στην Αραβία είχαν ένα έθιμο. Όταν πέθαινε ένας παντρεμένος άντρας κι η γυναίκα του ήθελε να αγιάσει, καιγόταν δημοσίως πάνω στο πτώμα του συζύγου της. Η φυλή που αριθμούσε τις περισσότερες θυσιασμένες χήρες ήταν και η πιο αξιοσέβαστη. Αποσβολωμένος ο Ζαντίγκ από την αχρείαστη σπατάλη ανθρώπινης ζωής εξέφρασε την απέχθειά του για το βάρβαρο έθιμο που χώριζε τα παιδιά από τις μητέρες τους κάνοντάς τα ορφανά, το κράτος από τον γυναικείο πληθυσμό του και τις γυναίκες από την ίδια τους τη ζωή.

Συνέχεια