Απαγορεύεται… η φτώχεια


Στιγμιότυπο από Λαϊκή Αγορά


 

σημ.Αμετανόητου: Αυτό που -συνεχίζει να -γίνεται από τα «αριστερά» γερμανοτσογλάνια δεν είναι απλά ένα θέμα για τα ειδικά δικαστήρια που πρέπει να στηθούν μετά την απελευθέρωση από την Κατοχή.Είναι κάτι παραπάνω…


 

«Απαγορεύεται στους φτωχούς να πωλούν προσωπικά τους αντικείμενα για να ζήσουν. Πρόστιμο 10.000 ευρώ».

Η πινακίδα αυτή θα πρέπει να αναρτηθεί στις λαϊκές αγορές της χώρας όπου καταφεύγουν πένητες και πληττόμενοι από την κρίση συμπολίτες, αντικαθιστώντας παλαιότερες προειδοποιητικές πινακίδες για τους «παραβάτες» του νόμου.

Δεν είναι δυστυχώς αστείο, καθώς στα ήδη γνωστά περιστατικά κρατικής αναλγησίας προστέθηκε άλλο ένα τις παραμονές των Χριστουγέννων στη Θεσσαλονίκη.

Μια 65χρονη γυναίκα, καρκινοπαθής που έχει υποστεί μαστεκτομή, σύρθηκε σε δύο αστυνομικά τμήματα και της επιβλήθηκε πρόστιμο 10.000 ευρώ γιατί εντοπίστηκε στη λαϊκή αγορά τής Κίμωνος Βόγα να πουλάει ένα κηροπήγιο, μια γυάλινη κανάτα και έναν δίσκο σερβιρίσματος, προσωπικά της αντικείμενα από το λιγοστό βιος της, τα οποία κατασχέθηκαν και… καταστράφηκαν με πρωτόκολλο.

Πικρό γέλιο

Η ίδια δεν είπε τίποτα, δεν διαμαρτυρήθηκε, έντυσε με αξιοθαύμαστη εγκαρτέρηση τις γιορτινές μέρες που πέρασαν κι ακόμη και σήμερα «γελάει», με την πίκρα εκείνη που μόνο οι αληθινά αξιοπρεπείς άνθρωποι γνωρίζουν.

Κι έπρεπε να πληροφορηθεί την ιστορία της μια ομάδα εθελοντών της περιοχής από αυτούς που επίσης μένουν στην ανωνυμία, αλλά συνδράμουν όπως μπορούν αυτούς που έχουν ανάγκη, ακόμη και για ένα καρβέλι ψωμί.

Συνέχεια

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ


Γιώργος Ν. Οικονόμου

Δρ Φιλοσοφίας, συγγραφέας

Ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ γράφει πως «εκεί όπου υπάρχει έργο δεν υπάρχει τρέλα», πράγμα που μπορεί να σημαίνει πως εκεί όπου δεν υπάρχει έργο υπάρχει τρέλα. Αυτό ισχύει στη νεοελληνική περίπτωση, όπου υπάρχει γενικευμένη τρέλα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει έργο σε όλους σχεδόν τους τομείς που συγκροτούν μία κοινωνία, στον παραγωγικό, στον οικονομικό, στον πολιτικό, στον διοικητικό, στον πολιτισμικό. Χαρακτηριστικά συμπτώματα αυτής της τρέλας είναι η παταγώδης αποτυχία του πολιτικού συστήματος που οδήγησε στη γενικευμένη χρεοκοπία, ο παρασιτικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαφθορά, η αδυναμία παραγωγής πλούτου, η έλλειψη εκπαίδευσης, παιδείας, αγωγής, πολιτισμού και δημοκρατικής παράδοσης. επίσης η συναίνεση της κοινωνίας επί τέσσερις δεκαετίες στο εξαθλιωμένο κομματοκρατικό σύστημα και η απάθειά της ενώπιον του σημερινού μεγάλου αδιεξόδου. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι το πώς θα υπάρξει διέξοδος από την γενικευμένη τρέλα και παρακμή.

Το ερώτημα αυτό οδηγεί σε μία συζήτηση, που επιβάλλεται να γίνει, διότι οι κυρίαρχες αντιλήψεις στον χώρο των κομμάτων, των διανοουμένων και της Αριστεράς εγκλωβίζονται στο κοινοβουλευτικό και κομματικό πλαίσιο, όπως έδειξαν και οι τελευταίες εκλογές. Πράγματι,το ερώτημα που έθεσαν και θέτουν πάντοτε τα κόμματα και το αντιπροσωπευτικό σύστημα και στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι ψηφοφόροι είναι: «ποιο κόμμα να ψηφίσω;» ή «ποιον πολιτικό να ψηφίσω;», θεωρώντας έτσι και επιβάλλοντας ότι το βασικό πολιτικό ερώτημα είναι το «ποιος με κυβερνά;» ή «ποιος πρέπει να με κυβερνά». Τα ερωτήματα αυτά εμπεριέχουν την αντίληψη ότι κάποιος πρέπει πάντοτε να με κυβερνά, άρα το πολιτικό διακύβευμα είναι να βρώ τον «καλύτερο» για να με κυβερνήσει. Δηλαδή, τα ερωτήματα όπως τίθενται εμπεριέχουν την αντιπροσώπευση και την πολιτική αλλοτρίωση των ανθρώπων. Στην περίπτωση αυτή γίνεται μετατόπιση του ζητήματος, αφού το βασικό ερώτημα που θέτει η κλασική πολιτική φιλοσοφία και πρακτική είναι: «τι το κύριον της πόλεως είναι;», δηλαδή, «ποιος ασκεί την εξουσία, ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις και θεσπίζει τους νόμους;». Είναι ο ένας, οι ολίγοι ή οι πολλοί; Είναι οι πλούσιοι ή ο άποροι; Είναι τα ανώτερα στρώματα ή τα μεσαία και τα κατώτερα, όλη η κοινωνία; Και τα συναφή με αυτό ερωτήματα: Πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις και πώς ορίζονται τα πρόσωπα που ασκούν την εκτελεστική, τη δικαστική και τη νομοθετική εξουσία; Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος της εξουσίας, με δικαστικές και ποινικές κυρώσεις;

Συνέχεια

Video-Η ΕΛ.ΑΣ προσπαθεί να διώξει πλανόδιους μουσικούς-Και οι περαστικοί τους αποτρέπουν…


13
 Αστυνομικοί (sic) δεν αφήνουν στην ερμού 5 πλανόδιους μουσικούς, νεαρής ηλικίας να παίξουν. Μαζεύετε κόσμος κυκλωνει τους μουσικούς ,προστατευοντάς τους απ την αστυνομία, ένας μεσήλικας λέει αν θέλετε φέρτε τα Ματ όπως εχθές, ένας άλλος φυγετε δεν γίνεται να μας καταστρέψετε και την ζωή και καλούν τους μουσικούς να ξεκινήσουν. Η μουσική αρχίζει, χειροκροτήματα , οι αστυνομικοί (2sic) αποχωρούν και ο κόσμος τραγουδάει Θανάση. Τα h&m κ τα zara απένταντι συνέχισαν να θίγονται, η απειλή ότι το περιπολικό έρχεται, προφανως και δεν έπιασε ποτέ, αν τα παιδιά έπαιζαν σε μαγαζί που προστατευε ο μακαρος δεν θα ενοχλούσαν κανέναν…εε τουλάχιστον κάπως έτσι ψιλο-φτιάχνει η μέρα σου όμως!!

Από το προφίλ του Theodore Michail στο fb:


Από:

http://kollectnews.org/2016/01/09/video-ermou-mpatsoi-mousiki/

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;


-----000xaralamτου ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά τη συμφωνία του Ιουλίου, η χώρα κυβερνάται από το εσωτερικό κουαρτέτο που συγκροτούν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος και ο εκδότης Νίκος Χατζηνικολάου, ως εκπρόσωπος των χρηματοδοτών του, Βαρδή Βαρδινογιάννη και Γιώργου Κουρή. Σε αυτόν τον πυρήνα προσαρτώνται πολιτικές δυνάμεις όπως του Πάνου Καμμένου και του Βασίλη Λεβέντη (ο οποίος, πέρα από τις «γραφικότητες», έχει αναπτύξει τις δικές του σχέσεις με επιχειρηματίες), αλλά και επιχειρηματικών συμφερόντων όπως του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου (που χρόνια αναζητούν αναβαθμισμένο οικονομικό ρόλο, θέση στο μιντιακό σύστημα και πολιτική παρουσία), της οικογένειας Γιαννακόπουλου και του Δημήτρη Μελισσανίδη. Από κοντά και το συγκρότημα Μπόμπολα το οποίο, προκειμένου να εξασφαλίσει κυβερνητική εύνοια, επέλεξε να αφήσει πίσω τη στρατηγική συμμαχία με τον ΔΟΛ που βρίσκεται στο πολεμικό στόχαστρο της κυβέρνησης και ήδη έχει αρχίσει να ανταμείβεται με σκόρπια έργα από δω κι από εκεί.

Είναι οι οικονομικές δυνάμεις που έχουν επενδύσει στο δίδυμο Τσίπρα-Καραμανλή για να εξοντώσουν την παλιά διαπλοκή, να τελειώσουν με την αποδυναμωμένη προηγούμενη πολιτική εξουσία και με πομπώδεις αλλά σε κάθε περίπτωση κατευθυνόμενες διακηρύξεις για πόλεμο εναντίον της διαφθοράς να στήσουν το δικό τους μαγαζί στην πλάτη του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού.

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Καταλυτικός ο ρόλος στην επίτευξη του σχεδίου είναι, όπως σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις, η δικαστική εξουσία, με πρώτα βιολιά:

Τον αναπληρωτή υπουργό και πρώην δικαστικό Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, ο οποίος δεν κρύβει τη στενή του σχέση με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι με απόφαση Τσίπρα, ο Δ. Παπαγγελόπουλος αντικατέστησε τον Παναγιώτη Νικολούδη χωρίς καμία δικαιολογία πέραν κάποιων αστήρικτων κατηγοριών περί καθυστερήσεων στην απόδοση δικαιοσύνης από τον Τέρενς Κουΐκ.

Συνέχεια

Barry Underwood. Σουρεαλιστική παρέμβαση στο φυσικό τοπίο…


από την Pen Tri

 

ΟΑμερικανός φωτογράφος Barry Underwood με επιρροές από τις θεατρικές του σπουδές αλλά και την σύγχρονη τέχνη δημιουργεί φωτιστικές εγκαταστάσεις σε εξωτερικά φυσικά περιβάλλοντα. Με τη χρήση της τεχνολογίας των led, φωτοβόλων υλικών αλλά και αξιοποιώντας φωτογραφικές τεχνικές δημιουργεί φανταστικούς κόσμους με πρωταγωνιστή το φως.

Η δουλειά του αποτυπώνεται φωτογραφικά με κάμερα μεσαίου ή μεγάλου φορμά με μακρά έκθεση(long exposure). Πρόκειται για μεγάλης κλίμακας light installations χτισμένα σε συγκεκριμένα τοπία.

16-Underwood_RodeoBeach

Rodeo Beach

Η δουλειά του βασίζεται στις επιρροές τόσο από την land art και τη σκηνοθετημένη φωτογραφία όσο και από τον Μινιμαλισμό ενώ η κοινωνική και οικολογική ιστορία των ιδιαίτερων περιοχών που επιλέγει οδηγούν τη δουλειά του.

Το έργο του Barry Underwood λαμβάνει χώρα σε φυσικό περιβάλλον που επιλέγει προσεκτικά. Μεγάλο μέρος του έργου του τοποθετείται σε υδάτινο περιβάλλον. Τα έργα fishes, Moon, Northbar και Northbar 2, Aurora, Trace, Bleu τοποθετούνται στο νερό ή δίπλα σε αυτό.

Συνέχεια

Να γίνουμε Βουλγαρία ή Πορτογαλία; …


Για να ολοκληρώσουμε το θέμα που κουβεντιάζαμε χτες, πρέπει να προσθέσουμε μερικά στοιχεία ακόμη. Εκτιμώ πως αυτό είναι απαραίτητο επειδή, όσο κι αν ακούγεται εξοργιστική η σύνδεση της ανάπτυξης με τον εργασιακό μεσαίωνα, θα υπάρχουν πάντοτε οι θαυμαστές τού Φρήντμαν (όπως οι δικοί μας Μάνος και Ανδριανόπουλος), οι οποίοι θα ισχυρίζονται ότι απότοκο της ανάπτυξης (όταν αυτή βαθύνει και επεκταθεί) θα είναι και η βελτίωση της ζωής των εργαζομένων.

Πρώτα-πρώτα, πρέπει να επισημάνουμε ότι όλες -κι όταν λέμε όλες, εννοούμε όλες ανεξαιρέτως– οι χώρες που αναζήτησαν την «διάσωσή» τους στην βοήθεια διεθνών οργανισμών (π.χ. ΔΝΤ, ΕΜΣ κλπ) επέστρεψαν στην ανάπτυξη, άσχετα με το πόσο βαθειά ήταν η ύφεση στην οποία είχαν βυθιστεί. Μόνο που αυτή η ανάπτυξη ήταν πρόσκαιρη σε όλες τις περιπτώσεις. Κι αν τα παραδείγματα χωρών της Αφρικής μπορούν να δεχθούν ποικίλες ενστάσεις («έλα μωρέ, το Σουδάν και την Σομαλία βρήκες για παράδειγμα;»), δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με την Βραζιλία ή την Τουρκία, οι οποίες άφησαν πίσω τους την μετα-ΔΝΤ άνθηση και επέστρεψαν στα προβλήματα.

Η εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Πορτογαλίας. Η μεθόδευση για προσφυγή σε διάσωση άρχισε το 2010..

Συνέχεια

Πώς η Ελλάδα κυνηγούσε τον Καζαντζάκη για να μην πάρει το βραβείο Νόμπελ! …


ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ+3

Η ιστορία της διεκδίκησης, της αναμενόμενης οριστικής θετικής απόφασης και τελικά της ματαίωσης της απονομής του Βραβείου Νομπέλ στον Νίκο Καζαντζάκη κράτησε 11 ολόκληρα χρόνια. Θεωρώ ότι το είχαμε μέσα στα χέρια μας. Και το σκοτώσαμε. Ολα αυτά τα χρόνια, 1946-1957, η Ελλάς όχι μόνο κυνηγούσε τον Καζαντζάκη να μην πάρει το Νομπέλ, αλλά σε αντιπερισπασμό προέβαλλε άλλο συγγραφέα… αξιότερό του. Και απαξίωνε τον άξιο. Ουσιαστικά τον εξέβαλε από τον προθάλαμο της βράβευσης.

Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος πήρε το Νομπέλ το 1957, σε γράμμα του προς την Ελένη Ν. Καζαντζάκη: «…Και ακόμα δεν ξεχνώ πως τη μέρα που λυπόμουν να δεχθώ μια διάκριση, που ο Καζαντζάκης άξιζε εκατό φορές περισσότερο, επήρα από εκείνον το πιο γενναιόδωρο από όλα τηλεγράφημα…».

Για πρώτη φορά η υποψηφιότητα του Νίκου Καζαντζάκη για το Νομπέλ προτείνεται στη Σουηδική Ακαδημία από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και τον Σύνδεσμο Ελλήνων Λογοτεχνών τον Μάιο του 1946. Ηταν κοινή υποψηφιότητα για τον Καζαντζάκη και τον Αγγελο Σικελιανό. Νωρίτερα ο Καζαντζάκης, ως πρόεδρος της Εταιρείας και διά της Εταιρείας, είχε προτείνει για το Νομπέλ τον Σικελιανό. Οταν ύστερα πληροφορήθηκε από έρευνα στη Στοκχόλμη ότι η πρόταση μπορούσε να περιλαμβάνει πέραν του ενός πρόσωπα, ακόμη και τρία τέσσερα, επανήλθε. Και έγινε έτσι νέα πρόταση για τους δύο μαζί.

Συνέχεια