Παγκόσμιο ντόμινο από το κινεζικό μίνι-κράχ: 2,5 τρισ. δολάρια εκτιμάται ότι έχουν χαθεί το 2016


People look at an electronic board at a brokerage house in Shanghai December 27, 2010. China's key stock index ended down 1.9 percent on Monday, wiping out an earlier 1.5 percent gain, as investors dumped property, financial and energy shares on concerns about their longer-term outlook after a short-lived relief rally in the morning. REUTERS/Aly Song (CHINA - Tags: BUSINESS) - RTXW12N

Μεγάλη ανησυχία επικρατεί σε επενδυτές και αναλυτές για την πορεία των αγορών με πολλούς να κάνουν λόγο για μια δεύτερη χρηματοπιστωτική κρίση, όμοια με αυτή του 2008, μετά τη δεύτερη, μέσα σε μια εβδομάδα, διακοπή της συνεδρίασης στα κινεζικά χρηματιστήρια.

Χαρακτηριστικό των ανησυχιών είναι ότι περίπου 2,5 τρισ. δολάρια εκτιμάται ότι έχουν χαθεί το 2016 (έως και χθες) από τις παγκόσμιες αγορές μετοχών, χωρίς να συνυπολογίζεται η σημερινή πτώση.

Η Κίνα καταγράφει το χειρότερο ξεκίνημα χρηματιστηριακής χρονιάς καθώς η αγορά υποχώρησε και πάλι 7%, μετά την απόφαση της Λαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να προχωρήσει σε νέα υποτίμηση του γουάν, μειώνοντας το επιτόκιο αναφοράς.

Συνέχεια

Κριτική αποδόμηση της νέας νομοθεσίας για τα «ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ»


Κριτική αποδόμηση της νέας νομοθεσίας για τα «ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ»

Ελένη Πορτάλιου

1. ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ο τροποποιημένος νόμος 3869/2010 για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα – γνωστός ως νόμος Κατσέλη (τελευταία τροποποίηση 19/11/2015) και ο νόμος 4354/16-12-2015 για τις εταιρείες διαχείρισης και μεταβίβασης μη εξυπηρετούμενων δανείων, αφορούν σε ρυθμίσεις σχετικές με τα «κόκκινα δάνεια» και την ιδιωτική περιουσία των πολιτών. Για τα θέματα αυτά ακολουθεί αναλυτική παρουσίαση. Χρειάζεται όμως να δούμε αρχικά τις νέες ρυθμίσεις/απορυθμίσεις μέσα στη μεγάλη εικόνα των οικονομικών και κοινωνικών ανατροπών που συντελούνται στη χώρα μας μετά την ψήφιση του τρίτου επαχθέστερου μνημονίου. Η κυβερνητική ρητορική προσπαθεί να πείσει ότι, αν και απεχθείς, οι μνημονιακοί νόμοι ανοίγουν τον δρόμο στην προσέλκυση επενδύσεων που θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη, απαλλαγή από τα μνημόνια και έξοδο της χώρας στις αγορές. Πρόκειται για τα κατά συνθήκην ψεύδη της εξουσίας. Αυτό που συμβαίνει, μέσα από τις συμφωνίες με τους «θεσμούς», είναι ότι επιχειρείται η πώληση/υφαρπαγή από ξένα κεφάλαια του συνόλου της ελληνικής οικονομίας : τράπεζες, δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Η σκανδαλώδης παραχώρηση – καθώς δόθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές – των ελληνικών τραπεζών σε ξένους επενδυτές ανοίγει τον δρόμο για υφαρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των κόκκινων δανείων και των εγγυήσεων που κατέχουν οι τράπεζες. Όπως σημειώνει ο οικονομολόγος – ερευνητής κ. Δερμενάκης (Δρόμος της Αριστεράς,12/12/2015) «οι τράπεζες έχουν στο ενεργητικό τους δάνεια 200 δις ευρώ και τις συνδεδεμένες με αυτά εγγυήσεις (επιχειρήσεις, κτίσματα, γη) και το σύνολο του ενεργητικού τους ανέρχεται σε 350 δις €, δηλαδή δύο φορές το ΑΕΠ της χώρας». Το πρώτο βήμα αφορά στη λεγόμενη αναδιάρθρωση/εξυγίανση των μεγάλων επιχειρήσεων ώστε αυτές ν’ αλλάξουν ιδιοκτήτες με τον πιο συμφέροντα τρόπο για τους νέους και να εφαρμοστεί η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ στα εργασιακά (περιλαμβάνεται στο νόμο 4354).

Η δημόσια περιουσία έχει περάσει στην ιδιοκτησία του παλιού και σύντομα του νέου ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό να πωληθεί ή να αξιοποιηθεί για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου και του Ελληνικού Συντάγματος.

Τούτων δεδομένων η χώρα ορθώς ορίζεται ως οιονεί προτεκτοράτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χάνει τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, τη δημόσια περιουσία και την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της. Μετατρέπεται δηλαδή σε χώρο κερδοσκοπικής δράσης ξένων κεφαλαίων που έχουν στα χέρια τους περιουσιακά στοιχεία κράτους και ιδιωτών και δεν υπόκεινται σε εθνικό έλεγχο.

Συνέχεια

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΟΥΚΟΥ


Στάθης

 

ΣΤΑΘΗΣ

Ας ονομάσουμε συμβατικώς «υπόθεση Λούκου» μια μικρή ιστορία, ενδεικτική μιας βαθειάς παρακμής. Ο κ. Λούκος τα τελευταία πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ. Κατά πολλούς (τουλάχιστον τους περισσότερους που κάνουν φασαρία για τέτοια θέματα στον Τύπο) ο κ. Λούκος είναι ταλαντούχος και ακάματος. Ενας «αναντικατάστατος». Μη σας πω, ένας «θεός». Από την άλλη πλευρά, για

κάποιους λίγους (που το κυρίως ρεύμα στον Τύπο σβήνει με ευκολία και βαναυσότητα) ο κ. Λούκος ήταν μονομερής στις επιλογές του, όχι ιδιαιτέρως σφαιρικός και πάντως μονοσήμαντος.

Κατά την προσωπική μου (επιτρέψτε μου) γνώμη, ο κ. Λούκος είναι ένας διακεκριμένος επιβάτης στο τραίνο της κυρίαρχης ιδεολογίας (που ενίοτε θέλει να εμφανίζει εαυτήν ως «αριστερή», «εκσυγχρονιστική», κι άλλοτε ως α-πολιτική ή υπερκομματική). Όντως, ο πρώην πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ καθόρισε (αν δεν στιγμάτισε) το μεγαλύτερο μέρος της πολιτιστικής δραστηριότητας που ήλεγχε με τα ματζούνια της πολιτικής ορθότητας, του μεταμοντερνισμού, της πολυπολιτισμικότητας κι όλων εκείνων των χαρακτηριστικών μιας τέχνης που έχει λειτουργικώς ενταχθεί στις επιδιώξεις του κράτους. Της τέχνης των επιδοτήσεων, των δημοσίων σχέσεων και των κομματικών συσχετισμών.

Συνέχεια

Η απεικόνιση της πραγματικής κατάστασης είναι το ζητούμενο.


Κώστας Μελάς

Η απεικόνιση της πραγματικής κατάστασης είναι το ζητούμενο. Αποτελεί επίμονο ζήτημα . Απαιτεί συγχρόνως απεικόνιση σφαιρική της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας. Προϋποθέτει την προσεκτική περιγραφική απεικόνιση της κατάστασης.

Η σημερινή κατάσταση της οικονομίας , μπορεί να περιγραφεί σε μεγάλο βαθμό (στατικά) εξ αντικειμένου. Όμως οι αιτίες που τη δημιούργησαν αλλά και οι προοπτικές ρεαλιστικής εξόδου είναι φορτισμένες αξιολογικά. Επομένως και όλες οι προτεινόμενες διέξοδοι από την παρούσα κατάσταση λειτουργούν υπό καθεστώς αβεβαιότητας για εμφανείς λόγους. Έχω αναφερθεί εκτενώς για τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στο «ζουρλομανδύα» του Μνημονίου και της δημοσιονομικής προσαρμογής[1]. Επίσης έχω αναφερθεί για το πώς θα μπορούσε να επιλυθεί η κρίση με όσο το δυνατόν ισορροπημένο και αποτελεσματικό τρόπο.

Σήμερα όμως , με βάση των ισχύοντα συσχετισμό δυνάμεων[2] και με καθορισμένο πλαίσιο άσκησης της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη, αλλά και με απολύτως οριοθετημένους στόχους με βάση το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής , η ελληνική οικονομία βρίσκεται απολύτως εγκλωβισμένη σε καθεστώς απόλυτης αδυναμίας να επιλέξει μια ρεαλιστική διέξοδο από την κρίση.

Θα αναφέρω τους κυρίαρχους περιορισμούς που συνεχίζουν να ταλανίζουν την ελληνική οικονομία.

Η Ελλάδα συνεχίζει την δημοσιονομική προσαρμογή της οικονομίας της για έκτο έτος. Η απορρόφηση από το εισοδηματικό κύκλωμα θα συνεχισθεί και το 2016 με μέτρα που ανέρχονται (με βάση των προϋπολογισμό του 2016) στο ύψος των 5,733 δισ. ευρώ , εκ των οποίων τα 2,532 δισ. ευρώ θα προέλθουν από το σκέλος των δαπανών, ενώ τα 3,201 δισ. ευρώ από τα έσοδα. Παραβλέπω τις φήμες ότι οι δανειστές ζητούν ακόμη περισσότερα μέτρα για το 2016 για να επιτευχθεί το πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ. Η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να προσαρμόζεται και για δύο ακόμη έτη (2017-2018) δεδομένου ότι πρέπει να παράγει συγκεκριμένο ύψος πρωτογενούς πλεονάσματος ( 2017:1,75% – 2018: 3,5% του ΑΕΠ). Το απλό αίτημα που και ο γράφων[3] είχε υποστηρίξει, ότι δεν θα πρέπει και το 2015 να υπάρξει περαιτέρω αύξηση της λιτότητας δεν ικανοποιήθηκε από τους δανειστές.

Η ελληνική οικονομία λειτουργεί , τα χρόνια του μνημονίου, χωρίς τραπεζικό σύστημα. Δηλαδή λειτουργεί χωρίς τον αιμοδότη της.

Συνέχεια

Γιατί η Αριστερά και η Δεξιά αγαπούν τον Πούτιν;


Vincent Emanuele

Ο εχθρός του εχθρού μας δεν είναι φίλος μας. Αυτό θα πρέπει να είναι εντελώς ξεκάθαρο κυρίως σ’ αυτούς που στ’ αλήθεια ενδιαφέρονται να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο και να τον αλλάξουν ριζικά. Γι’ αυτό είναι αρκετά περίεργο και ενοχλητικό να βλέπεις τόσους αριστερούς να εξυμνούν τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν τα τελευταία χρόνια.

Αυτό που κάνει αυτή την παρατήρηση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι το γεγονός ότι οι αριστεροί απ’ όλο τον κόσμο, το 2012, επαίνεσαν το φεμινιστικό πανκ συγκρότημα διαμαρτυρίας Pussy Riot, μια ομάδα που έχει σκοπό την αμφισβήτηση της πολιτικής εξουσίας του Πούτιν. Αλλά οι ημέρες αυτές έχουν περάσει πια. Σήμερα, πολλοί από την Αριστερά ζητωκραυγάζουν τον Πούτιν ως αντίβαρο στην ηγεμονία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα στη Συρία, ένα έθνος που μαστίζεται από τις ολοκληρωτικές πολιτικές, τους πολέμους δι’ αντιπροσώπου, τον σεχταρισμό, την κλιματική αλλαγή και την παγκοσμιοποίηση.
Είναι ενδιαφέρον επειδή, το ίδιο ισχύει και για τη Δεξιά: συντηρητικοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί, σχολιαστές του FoxNews, Ευρωπαίοι ακροδεξιοί και ο νεοφασίστας μεγιστάνας και υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ χειροκρότησαν όλοι πρόσφατα τον Πούτιν. Με τη σειρά του, ο Πούτιν εξήρε τον Τραμπ. Η Μαρία Αλέχινα, γνωστή και ως Μάσα των Pussy Riot, δήλωσε πρόσφατα σχετικά με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντιμίρ Πούτιν:
«Όταν ο Πούτιν βρισκόταν στην πρώτη του θητεία ή τη δεύτερη, κανείς [στη Ρωσία] δεν πίστευε πραγματικά ότι πρόκειται για κάτι σοβαρό. Όλοι έκαναν πλάκα με αυτό. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μετά από πέντε, έξι χρόνια, θα είχαμε έναν πόλεμο στην Ουκρανία, την προσάρτηση της Κριμαίας, και αυτά τα προβλήματα στη Συρία στα οποία έχει εμπλακεί η Ρωσία.
Όλοι [τώρα] κάνουν πλάκα με τον Ντόναλντ Τραμπ τώρα, αλλά είναι πολύ μικρή η απόσταση από το αστείο μέχρι τη θλιβερή πραγματικότητα όταν έχετε ένα πραγματικά τρελό πρόεδρο να μιλά για τη διάλυση κάθε έννοιας ηθικής και λογικής. Ελπίζω, λοιπόν, ότι ο δεν θα εκλεγεί πρόεδρος. Είναι πολύ απλό
».

Συνέχεια

Alabama Song (Whisky Bar)…


Στίχοι-Μουσική: Bertolt Brecht – Kurt Weill…

 

Το τραγούδι της Αλαμπάμα(Ουίσκι μπαρ)

Λοιπόν, δείξε μου τον δρόμο
Στο επόμενο ουίσκι μπαρ
Ω, μην ρωτάς γιατί
Ω, μην ρωτάς γιατί

Δείξε μου τον δρόμο
Στο επόμενο ουίσκι μπαρ
Ω, μην ρωτάς γιατί
Ω, μην ρωτάς γιατί

Εάν δεν βρούμε
Το επόμενο ουίσκι μπαρ
Σου λέω ότι πρέπει να πεθάνουμε
Σου λέω ότι πρέπει να πεθάνουμε
Σου λέω, σου λέω
Σου λέω ότι πρέπει να πεθάνουμε

Ω, φεγγάρι της Αλαμπάμα
Πρέπει τώρα να πούμε αντίο
Χάσαμε την καλή μας μεγάλη μαμά
Και πρέπει να πιούμε ουίσκι, ω, ξέρεις γιατί

Ω, φεγγάρι της Αλαμπάμα
Πρέπει τώρα να πούμε αντίο
Χάσαμε την καλή μας μεγάλη μαμά
Και πρέπει να πιούμε ουίσκι, ω, ξέρεις γιατί

Λοιπόν, δείξε μου τον δρόμο
Στο επόμενο μικρό κορίτσι
Ω, μην ρωτάς γιατί
Ω, μην ρωτάς γιατί

Δείξε μου τον δρόμο
Στο επόμενο μικρό κορίτσι
Ω, μην ρωτάς γιατί
Ω, μην ρωτάς γιατί

Εάν δεν βρούμε
Το επόμενο μικρό κορίτσι
Σου λέω ότι πρέπει να πεθάνουμε
Σου λέω ότι πρέπει να πεθάνουμε
Σου λέω, σου λέω
Σου λέω ότι πρέπει να πεθάνουμε

Ω, φεγγάρι της Αλαμπάμα
Πρέπει τώρα να πούμε αντίο
Χάσαμε την καλή μας μεγάλη μαμά
Και πρέπει να πιούμε ουίσκι, ω, ξέρεις γιατί

 

Στίχοι-Μουσική: Bertolt Brecht & Kurt Weill

____________________________________________________________

Μετάφραση Aπό:

http://lyricstranslate.com/el/alabama-song-whisky-bar