Όταν ο Υποδιοικητής Μάρκος «έπαψε να υφίσταται»…


ΖαπατίσταςΔείτε ένα παλαιότερο αφιέρωμα της Ελεύθερης ΕΡΤ , στους Ζαπατίστας και τον Υποδιοικητή Μάρκος,με ανάλυση του Άγγελου Γουνόπουλου.Στην παρουσίαση της εκπομπής Zona Rosa, είναι ο Σταύρος Πανούσης και ο Χρήστος Αβραμίδης

56 χρόνια από τον θάνατο του Αλμπέρ Καμύ…


561849_1395254200698740_784857162_n

Σαν σήμερα, πριν από 56 χρόνια, ο φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος Αλμπέρ Καμύ πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στην Αλγερία σε ηλικία 47 ετών.

56 χρόνια μετά το θάνατό του , το σύνολο του έργο του αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο για  όσους ανθρώπους θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι, για όσους ανθρώπους θέλουν να σκεφτούν έξω από τις νόρμες του κόσμου της εξουσίας. Αλλά καλύτερα να μιλήσει ο ίδιος ο Καμύ για τον Καμύ.

Συνέχεια

Οι φυλακές, οι εξορίες, και τα παιδιά…


«Το 1953, σε ηλικία 5 ετών, ο Πλάτωνας συναντήθηκε για μία μόνο φορά με τον πατέρα του μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Πήγε εκεί μαζί με τον παππού του. «Μου είχαν δώσει ένα κόκκινο γαρύφαλλο και δυο μεγάλα κομμάτια σοκολάτας να τα δώσω στον πατέρα μου. Θυμάμαι ένα χαμογελαστό πρόσωπο και μια δυο κουβέντες χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Δύο γυναίκες, συγκατηγορούμενες του, με αγκάλιασαν και με φίλησαν. Θυμάμαι επίσης το φόβο που ένιωσα, όταν μπήκαμε στη μεγάλη αίθουσα του δικαστηρίου και τον αστυφύλακα που με πέρασε από τα κάγκελα, τα οποία χώριζαν τους κατηγορούμενους από το ακροατήριο, και τα φλας από τις φωτογραφικές μηχανές των δημοσιογράφων που φωτογράφιζαν τον πατέρα μου κι εμένα. Την άλλη μέρα αυτές οι φωτογραφίες υπήρχαν σε όλες τις εφημερίδες της δεξιάς.»

Συνέχεια

«Τα λουλούδια ανθίζουν ακόμα και στους βάλτους»1…


image002

Του Τεμέλ Ντεμιρέρ*

____________________________________________________________

Η Τουρκική «Δημοκρατία», ο ολοκληρωτισμός του ΑΚΡ και η χαοτική Μ. Ανατολή

1

«Πατρίς καημένη! Δεν τολμά κι αυτή να εξετάση πώς είναι. Ως μητέρα μας να μη την θεωρώμεν αλλά ως τάφον μας, — αφού ποτέ μειδίαμα δεν βλέπεις
παρά ‘ς τα χείλη των νεκρών, — αφού τα μοιρολόγια
και οι κλαυθμοί κ’ οι οδυρμοί ξεσχίζουν τον αέρα κι ακούοντ’ ακατάπαυστα, πλην δεν παρατηρούνται, —
αφού κατήντησε συρμός ο σπαραγμός της λύπης! Οι άνθρωποι μαραίνονται ταχύτερ’ από τ’ άνθη και τους πλακώνει θάνατος, πριν τους πλακώση αρρώστια!»

2

Συνέχεια

Οι δεινόσαυροι και οι τρεις πόλεμοι του ευαρωιερατείου…



Πριν από 25 χρόνια ήταν της μόδας οι κατηγορίες εναντίον των δεινόσαυρων, του Α. Παπανδρέου και του Μητσοτάκη. Οι δεινόσαυροι, εγωιστές και μικρόψυχοι , όπως έλεγαν τα ΜΜΕ, εμπόδιζαν την εθνική συνεννόηση. Τα ΜΜΕ προπαγάνδιζαν και τότε τη συναίνεση, υπαγορευμένη όπως και σήμερα έξωθεν. Τα δυο μεγάλα κόμματα, παρά τα όσα δικαίως τους καταλόγιζαν, ήταν εξ αντικειμένου εμπόδιο στην άνευ όρων επικράτηση των εγχώριων και ξένων επικυρίαρχων στην πολιτική ζωή. Η αντιπαλότητά τους έβαζε όρια σε απαράδεκτες υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα.

Σήμερα, στην Ελλάδα, αλλά και στην άλλη Ευρώπη τα μεγάλα και ισχυρά κόμματα αποσυντίθενται υπό το βάρος πολλών και ασυγχώρητων αμαρτιών, της διαφθοράς τους και της συνεπαγόμενης υποταγής τους στο δίδυμο Βρυξελλών/Βερολίνου. Οι συνεργασίες προσφέρονται όπως τα έτοιμα κοστούμια σε περίοδο εκπτώσεων, φτηνά και αποτελεσματικά για κάθε πρόβλημα. Αντιστοίχως, πρόσωπα πολιτικώς ανυπόληπτα εμφανίζονται ως πολιτικοί αρχηγοί, προϊόντα που ξεβάφουν στην πρώτη, άντε στη δεύτερη πλύση.

Συνέχεια

όλο το ασήμι…


από το βυτίοphoto: Alessandro Pensophoto: Alessandro Penso

 1.

Στο κέντρο της αίθουσας ένα μικρό συντριβανάκι, το νερό κυλάει σε διάφορους χρωματισμούς. Κάποιες ελάχιστες σταγόνες χτυπάνε στην άκρη, ξεφεύγουν και σκάνε στο πάτωμα. Στο ξύλινο πάτωμα τρίζουν δεκάδες μαύρα καλογυαλισμένα παπούτσια και μερικά τακούνια, τα περισσότερα όχι ιδιαίτερα ψηλά. Στην άκρη της αίθουσας ένα χέρι κάνει την χαρακτηριστική κίνηση, στηρίζοντας καλύτερα τη γραβάτα στο λαιμό. Ανάμεσα στα σκούρα κοστούμια πολλές στολές σιδερωμένες και τοποθετημένες στην εντέλεια πάνω στα σώματα. Στα τραπέζια οι σαλάτες έχουν τελειώσει, κάποιοι τρώνε γαρίδες, σερβίρεται ένα πικάντικο ρύζι. Τα λευκά πουκάμισα των σερβιτόρων κυκλώνουν με τη συνήθη χορογραφία τους τη δεξίωση. Τα χέρια τους χορεύουν με μπουκάλια κρασί, μια κόκκινη ουσία αιωρείται, χύνεται από μια πανάκριβη πηγή και αναπαύεται σε κολωνάτα ποτήρια, λίγο πριν βάψει τα χείλη.

Κάπως καθυστερημένα είναι η αλήθεια μπαίνει κι εκείνη στην αίθουσα. Η ορχήστρα, ναι υπάρχει και ορχήστρα, κάνει μια παύση. Η τρομπέτα ιδρώνει μόνη της, παίρνει ανάσα. Ορισμένα κεφάλια γυρίζουν ενστικτωδώς, οι άλλοι με τις γαρίδες στο στόμα αναρωτιούνται που γυρίζουν τα κεφάλια την ώρα του φαγητού. Έχει τραβηγμένα τα ξανθά μαλλιά της, κολλημένα στην εντέλεια, καταλήγουν σε μία απλή κοτσίδα και φοράει ένα ασημένιο, ναι ένα ασημένιο φόρεμα.

Συνέχεια