Αντρέι Στένιν, 34 ετών, φωτορεπόρτερ…


στενιν1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

____________________________________________________________

Αυτές τις μέρες ο Αντρέι Στένιν θα γινόταν 35 χρόνων. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι και πάλι θα έσβηνε κεράκια στο Ντονμπάς, στην Συρία ή την Παλαιστίνη

στενιν11

Ο Αντρέι Στένιν ήταν ένας Ρώσος πολεμικός φωτορεπόρτερ. Αν ζούσε, θα γιόρταζε χθες, 22 Δεκεμβρίου 2015, τα 35α γενέθλιά του. Δεν πρόλαβε όμως να γιορτάσει ούτε τα προηγούμενα: Σκοτώθηκε στις 5 Αυγούστου 2014 στην Ανατολική Ουκρανία, την ώρα του καθήκοντος.

Καθήκον, το οποίο, για τον Στένιν, και την μαχόμενη και όχι «ενσωματωμένη» δημοσιογραφία εν γένει, ήταν να μεταφέρει την αλήθεια του ουκρανικού εμφυλίου όσο πιο μακριά μπορούσε.

Με όλη τη φρίκη του.

Με όλες τις εκλάμψεις ανθρωπιάς που πρόλαβε να «παγώσει» ο φακός του για πάντα μέσα στο χρόνο, από εκείνη την κόλαση.

Συνέχεια

Ένα τραγούδι στο κατανυκτικό πνεύμα των Χριστουγέννων (βίντεο)…


Daemonia Nymphe – Dance of the Satyrs

Οι Δαιμονία Νύμφη είναι ένα ελληνικό μουσικό συγκρότημα γνωστό κυρίως για τα όργανα που χρησιμοποιεί, τα οποία είναι ανακατασκευές αρχαίων ελληνικών οργάνων, κατασκευασμένα από τον οργανοτεχνίτη Νικόλαο Μπρα. Η μουσική τους εκπνέει μια παγανιστική, αρχαιοελληνική ατμόσφαιρα που τους κάνει μοναδικούς. Το σύνολο ολοκληρώνουν οι στίχοι, γραμμένοι συνήθως στα αρχαία ελληνικά, με θεματολογία κυρίως βακχικές τελετές και επικλήσεις.

Οι Δαιμoνία Νύμφη δημιουργήθηκαν το 1994 από τον Σπύρο Γιασαφάκη και την Εύη Στεργίου. Μετά από τέσσερα χρόνια δημιουργικής διαδικασίας κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Ο βακχικός χορός των νυμφών.

Συνέχεια

Ακαδημία Αθηνών…


Λουκάς Παπαδήμος.jpg

Αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών εξελέγη ο Λουκάς Παπαδήμος.

Με την ευκαιρία της εκλογής του κ. Παπαδήμου στην Αντιπροεδρία του Ανώτατου Πνευματικού Ιδρύματος της χώρας μπήκα στον πειρασμό να μάθω λίγα περισσότερα για τον Οίκο, αυτόν, του πνεύματος.

Έμαθα λοιπόν ότι:

Η Ακαδημία διοικείται σύμφωνα με τον Οργανισμό της (Ν 4398/1929 ΦΕΚ 308 τ. Α’ 1929), όπως αυτός τροποποιήθηκε από μεταγενέστερες νομοθετικές διατάξεις. Το Προεδρείο της Ακαδημίας αποτελείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα, τον Γραμματέα επί των Πρακτικών και τον Γραμματέα επί των Δημοσιευμάτων. Πρόεδρος της Ακαδημίας γίνεται αυτοδικαίως ο Αντιπρόεδρος του προηγούμενου έτους. Ο Αντιπρόεδρος εκλέγεται από τα τακτικά μέλη της Ακαδημίας κατά την πρώτη συνεδρία της Ολομελείας του Δεκεμβρίου κάθε έτους με μυστική ψηφοφορία. Ο Γενικός Γραμματεύς και οι δύο Γραμματείς εκλέγονται ανά πενταετία τον τελευταίο μήνα πριν από τη λήξη της θητείας τους από τα τακτικά μέλη.
Η θητεία του Προέδρου είναι ετήσια, ενώ του Γενικού Γραμματέως και των δύο Γραμματέων πενταετής. Ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γενικός Γραμματεύς, οι δύο Γραμματείς και οι τρεις Πρόεδροι των Τάξεων συγκροτούν τη Σύγκλητο, η οποία έχει αρμοδιότητα σε όλα τα διοικητικά και τα οικονομικά ζητήματα της Ακαδημίας. Οι συνεδριάσεις της Συγκλήτου, στην οποία προεδρεύει ο Πρόεδρος της Ακαδημίας, είναι μυστικές.

Συνέχεια

Οι ψευδαισθήσεις για το Podemos…


Γράφει ο Zachi Petroball

___________________________________________________________

Το Podemos δημιουργήθηκε απο την κίνηση των Αγανακτισμένων, ή Movimiento 15-Μ, το νεανικό μαζικό κίνημα που γέμισε τους δρόμους και τις πλατείες της Ισπανίας με μαζικές διαδηλώσεις. 

Αυτό το μαζικό κίνημα ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και της ανεργίας ήταν ένα από τα πιο ελπιδοφόρα, όπως φαίνεται, κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ευρώπη από το 2008. Συνεπώς, δεν είναι να απορεί κανείς που οι άνθρωποι έχουν ελπίδες όταν ένα κόμμα που απορρέει από αυτή την κίνηση είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της Ισπανίας.

Αλλά οι προσδοκίες είναι τοσο ρεαλιστικές, ακριβώς όπως ήταν και για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το Podemos έχει πολλές ενδιαφέρουσες πλευρές, τόσο στη διαδικασία κινητοποίησης όσο και σε πολλές συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις και στρατηγική των Media. Είναι σίγουρο ότι ο αρχηγός του κόμματος Pablo Iglesias είναι αναμφίβολα εξειδικευμένος στρατηγός.

Συνέχεια

Peter Sunde, συνιδρυτής του Pirate Bay: «Τα έχω παρατήσει»…


pirate-bay

Συνέντευξη του Peter Sunde, ενός από τους ιδρυτές του “The Pirate Bay”, στον Joost Mollen, όπως δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό“Motherboard” στις 11 Δεκεμβρίου 2015 , μεταφρασμένη στα ελληνικά από τον Πάνο Πετρόπουλο.

Πώς από τη μάχη για την μη ποινικοποίηση του “πειρατικού” downloading, που εξελίχθηκε σε συνολική μάχη για την ελευθερία του ίντερνετ, και μέλος του “Κόμματος Πειρατών”, καταλήγει εν τέλει σε μια άνιση δίκη, από την οποία ηττημένος και φυλακισμένος από μεγαθήρια όπως το Hollywood και οι μεγάλες πολυεθνικές βιομηχανίες μουσικής, εξέρχεται πλέον ως οπαδός μιας κοινωνίας ισότητας, υποστηρικτής του σοσιαλισμού και του Μαρξ. Η σύντομη ιστορία της προσωπικότητάς του Peter Sunde, ενός από τους ιδρυτές του “The Pirate Bay”, τα πιστεύω του και η συλλογιστική του, ακολουθούν, στην τελευταία του συνέντευξη.

“Το ίντερνετ είναι σκατά σήμερα. Είναι κατεστραμμένο. Πιθανόν να ήταν από πάντα, αλλά σήμερα είναι χειρότερα από ποτέ”.

Συνέχεια

Ε.Ε… Με τον ναζισμό, κρατάμε πισινή…


Στις 4 Νοεμβρίου 2015 κατατέθηκε στα Ηνωμένα Έθνη, με πρωτοβουλία τής Ρωσσίας, μια πρόταση ψηφίσματος υπογεγραμμένη από 18 χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Βόρεια Κορέα, η Μπουργκίνα Φάσο, η Βολιβία, η Βενεζουέλα κλπ. Η πρόταση έγινε στα πλαίσια ενός άξονα δράσεων του ΟΗΕ με θέμα την «εξάλειψη του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας». Το ψήφισμα είχε ως τίτλο «Καταπολέμηση της εξύμνησης του ναζισμού και άλλων πρακτικών που συμβάλλουν στην ανάπτυξη σύγχρονων μορφών ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της σχετικής μισαλλοδοξίας» και καταχωρίστηκε με αύξοντα αριθμό A/C.3/69/L.56.

Με αναφορές στην Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στην Δίκη τής Νυρεμβέργης, το ψήφισμα, μεταξύ άλλων:
«κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λόγω της εξάπλωσης σε πολλά μέρη του κόσμου των διαφόρων
εξτρεμιστικών πολιτικών κομμάτων, κινημάτων και ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των νεοΝαζί καιτων
σκίνχεντ»,

«εκφράζει βαθιά ανησυχία για την εξύμνηση, σε οποιαδήποτε μορφή, του ναζιστικού κινήματος, του νεο-ναζισμού και των οργανώσεων πρώην μελών των Waffen SS, μεταξύ άλλων με την ανέγερσημνημείων και την οργάνωση δημόσιων εκδηλώσεων στο όνομα της εξύμνησης του ναζιστικούπαρελθόντος, του ναζιστικού κινήματος και του νεο-ναζισμού, καθώς και με την αθώωση ή την προσπάθεια αθώωσης  όσων πολέμησαν εναντίον του αντχιτλερικού συνασπισμού ή συνεργάστηκαν με τους ναζί«,
«εκφράζει ανησυχία για τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες βεβήλωσης ή κατεδάφισης μνημείων που ανεγέρθηκαν στην μνήμη όσων αγωνίστηκαν ενάντια στον ναζισμό κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου«,
«εκφράζει βαθιά ανησυχία για την αύξηση του αριθμού των εδρών που καταλαμβάνονται από τους αντιπροσώπους των εξτρεμιστικών πολιτικών κομμάτων σε εθνικά και τοπικά κοινοβούλια μιας σειράς χωρών και περιοχών, καθώς και για το γεγονός ότι σε ορισμένες χώρες τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα συνεχίζουν να σχηματίζουν συμμαχίες μαζί τους».

Συνέχεια

«Κάρλος, το Τσακάλι» – Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες…


Της Αλέκας Ζορμπαλά
____________________________________________________________
Ένας Μύθος για την Επανάσταση

Γεννήθηκε στη Βενεζουέλα-Καράκας, 1949, με πατέρα δικηγόρο, στρατευμένο και σκληρό μαρξιστή-λενινιστή, που του έδωσε το όνομα Ίλιτς για να τιμήσει τον Λένιν. σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πατρίς Λουμούμπα στη Μόσχα, με υποτροφία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας, αλλά αποβλήθηκε για «αντισοβιετική προβοκάτσια και απειθαρχία».
Από νεαρή λοιπόν ηλικία απέδειξε έμπρακτα, ότι δεν έμπαινε σε καλούπια και ξεκίνησε ένα δικό του δρόμο για την Επανάσταση, που τον έκανε τον πιο διάσημο, αλλά και τον πλέον καταζητούμενο Επαναστάτη, Αντάρτη, Τρομοκράτη στο κόσμο.

Εντάχθηκε άμεσα στο Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), κάνοντας τον αγώνα των Παλαιστινίων και δικό του αγώνα, ως μαχητής της ελευθερίας, με το ψευδώνυμο Κάρλος, εξπέρ στις τεχνικές του ανταρτοπολέμου και σε παντός είδους επιθέσεις κατά ισραηλινών στόχων.
Η πλέον «θεαματική» και «διάσημη» από τις ενέργειές του η επίθεση στα γραφεία του ΟΠΕΚ, στη Βιέννη, σαν σήμερα το 1975, μια υπόθεση ομηρίας 60 συνέδρων και εκτέλεσης άλλων 3, που έληξε με την μεταφορά όλων με αεροπλάνο στη Λιβύη, όπου απελευθερώθηκαν όλοι οι όμηροι.

Συνέχεια