Το παιχνίδι της ζωής…


Τρύφων Λιώτας 
___________________________________________________
Ο Μαύρος Ίππος (The Dark Horse, 2014, Νέα Ζηλανδία) είναι μια ταινία παραλληλισμού της ζωής με ένα παιχνίδι σκάκι με πάρα πολλά ενδιαφέροντα, αλλά καλά κρυμμένα διδάγματα. Σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες της Ν. Ζηλανδίας αλλά και παγκοσμίως, όπως αποδεικνύουν και τα πολλά βραβεία που κέρδισε εντός και εκτός της χώρας της.
Ο Genesis Potini ένας πρώην πρωταθλητής στο σκάκι πάσχει από διπολική συναισθηματική ταραχή. Η ασθένεια αυτή, που πλήττει περίπου 4% του πληθυσμού, έχει συνδεθεί και με την δημιουργικότητα και ακόμη και την ιδιοφυΐα ενώ πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκονγκ και η συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ, έπασχαν από αυτή.
Η ιστορία είναι πραγματική ενώ υπάρχει και το ομώνυμο με την ταινία ντοκιμαντέρ, για την ζωή του, γυρισμένο το 2003. Η μανία και η κατάθλιψη εναλλάσσονται προκαλώντας συμπεριφορές μη φυσιολογικές και μη αποδεκτές που τον οδηγούν σε συχνό εγκλεισμό σε ιδρύματα. Όμως, η ευκαιρία να ξαναβγεί τού δίνεται μαζί με τις εντολές να αποφεύγει καταστάσεις στρες και να λαμβάνει την φαρμακευτική αγωγή του.
Το παιχνίδι της ζωής είναι ένα στρατηγικό, πολεμικό παιχνίδι: Πόλεμος και στρατηγική ενάντια στις αδυναμίες μας. Στο σκάκι, απ’ όπου αντλεί τη γνώση του ο ήρωας, η κίνηση πρέπει να έχει λογική και σημαντικό αποτέλεσμα. Έτσι, αποφασισμένος να παραμείνει μακριά από τα ιδρύματα, ο ήρωας δρα κινούμενος από ένα ιδιωτικό κίνητρο. Ψάχνει ένα θετικό προσανατολισμό – σκοπό στη ζωή του.

Συνέχεια

Οι άνθρωποι-καύσιμα του καπιταλισμού


Ζωγραφική στους τοίχους της Αθήνας

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

Η εικόνα κατάρρευσης στον χώρο της Υγείας στη μνημονιακή περίοδο μπορεί ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη να περιγράψει την κοινωνική καταστροφή που έχει επιφέρει η πολιτική της λιτότητας. Οι δανειστές, μέσω της αποπληρωμής του χρέους, έχουν ήδη πάρει τη λίβρα της σάρκας που τους αναλογεί, αλλά ζητούν περισσότερα.

Το βασικό λάθος πολιτικής εκτίμησης της παρούσας κυβέρνησης ήταν ότι πίστεψε στη δυνατότητα ενός «έντιμου συμβιβασμού», τη στιγμή που η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το διεθνές κεφάλαιο δεν ζητά απλώς να ακυρώσει τις κατακτήσεις περασμένων δεκαετιών, αλλά τα θέλει ΟΛΑ. Θέλει επαναθεμελίωση της κοινωνίας σε άλλες βάσεις και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι επιστροφή στη μηδενική βάση.

Ολα πρέπει να ξαναφτιαχτούν σύμφωνα με το νέο μοντέλο του αρπακτικού καπιταλισμού, αφού πρώτα εκθεμελιωθεί και ισοπεδωθεί κάθε «εμπόδιο» για τον στόχο αυτό.

«Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρικόλακας ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και όσο πιο πολύ ζει τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει». Η μακάβρια αυτή διατύπωση του Μαρξ διατηρεί δυστυχώς και σήμερα (και ίσως περισσότερο σήμερα) όλη της την επικαιρότητα. Το κοινωνικό αντίστοιχο της επιστημονικής φαντασίωσης του αεικίνητου έχει βρει την πραγμάτωσή του στην αέναη αναπαραγωγή του κέρδους.

Συνέχεια

χίλντα παπαδημητρίου – για μια χούφτα βινύλια…


Η αδελφότητα των 33 στροφών

Σε κάθε σύγχρονη και παλαιότερη πραγματικότητα υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ζει κι αναπνέει μέσα από τη μουσική. Δεν βρίσκεται πάνω στο επίκεντρο της σκηνής αλλά παραμένει αφανής στην απέναντι πλευρά, αποδέκτης κάθε ηχητικής καλλιτεχνίας, δέκτης των μουσικών έργων, τελικός και διαρκής αποτιμητής της αξίας τους. Αχανές υποσύνολό του αποτελούν οι θερμοί, «δοσμένοι» ακροατές και συμμέτοχοι, εκείνοι που αγοράζουν, ανταλλάζουν και συμβιώνουν με τους δίσκους, ζούνε δίπλα τους και μέσα τους, επενδυτές και θυσιαστές πραγμάτων που είναι αδύνατο να οριστούν. Αν αυτός ο κόσμος συνεχίζει να αποτελεί την πλέον σημαντική φλέβα του συστήματος και το θεμέλιο όλου του οικοδομήματος της μουσικής βιομηχανίας ή την επόμενη παροπλισμένη «ειδικότητα», αυτό τού είναι αδιάφορο, γιατί, αντίστροφα, η μουσική είναι η αρτηρία της δικής του ζωής και ύπαρξης. Με μια διαφορά όμως: οι καταιγιστικές αλλαγές στην βιομηχανία αυτή δεν αποτελούν απλώς ένα νέο, άξενο περιβάλλον στο οποίο καλείται πλέον να επιβιώσει, αλλά και έχουν ανυψώσει τους δίσκους σε αποκτήματα μιας πρόσθετης υπεραξίας. Έτσι το ήδη καθιερωμένο φετίχ του βινυλίου καθαγιάζεται ακόμα περισσότερο κατά την αναζήτηση σπάνιας κόπιας ή τη διαφύλαξη αντιτύπων ανέγγιχτων μέσα στο περιτύλιγμά τους, σε μια ύστατη προσπάθεια να διασωθεί αλώβητος ένας παλιός ειδωλολατρικός κόσμος μπροστά στην επέλαση του ενός και μόνου Ψηφιακού Θεού.

Συνέχεια

Πατριώτες και λαδοπόντικες…


Γράφει ο Δημήτρης Βάρος

_______________________________________________________

Κόντευε να βάλει τα κλάματα η Άνγκελα Μέρκελ μιλώντας για την προοπτική να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση η Βρετανία και να αφήσει μόνες τους τη Γερμανία και τη Γαλλία στη διεκδίκηση της ηγεμονίας του 4ου Ράϊχ.

Ήταν ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος για να κρύψει τη χαρά της που επιτέλους θα μένει μόνη με τον πατάτα τον Ολάντ που είναι του χεριού της.
«Θα λυπηθώ, είπε, αν συμβεί αυτό αλλά όμως δεν θα θέσουμε σε κίνδυνο τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα θεμελιώδη δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών».

Την ίδια ώρα, εφαρμόζοντας αυτά τα συγκινητικά ευρωπαϊκά ιδεώδη, η φιλική της νεοναζιστική συμμορία που κυβερνά την Ουκρανία έθετε εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μπορεί να λέμε ό,τι θέλουμε για την κυρία Μέρκελ, αλλά σε μια Ευρώπη υποτακτικών ηγετών και φοβισμένων λαών είναι η μόνη που φροντίζει την πατρίδα της (σε βάρος όλων των άλλων πατρίδων, βέβαια άλλα πως αλλιώς;) και η μόνη που τιμά την ιστορία της χώρας της και τους προγόνους της, παίρνοντας εκδίκηση γι αυτούς.

Κι ας φλυαρούν οι λαδοπόντικες του ΣΥΡΙΖΑ (και οι υπόλοιποι «φιλελέδες» της Βουλής) για την ανάγκη να… εθνομηδενιστούμε ώστε να νιώθουν άνετα οι σημερινοί και αυριανοί συγκάτοικοί μας στο «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι». Ελπίζουν πως όταν τελειώσουν «τη δουλειά» θα εισπράξουν το χειροκρότημα της φράου Μέρκελ. Την κλωτσιά της στον πισινό τους θα εισπράξουν. Γιατί τους ήρωες πολλοί ηγάπησαν, τους προδότες ουδείς.

_________________________________________________________

Από:

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/12/blog-post_700.html

Η βία ωριμάζει με βία τις συνειδήσεις…


Άρης Μαραγκόπουλος

«Το καλοκαίρι για μια εβδομάδα υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για ένα πραγματικό λαϊκό κίνημα». Με αφορμή την επανέκδοση της νουβέλας Τα Δεδομένα της Ζωής μας, ο συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος δίνει με ακρίβεια τα δεδομένα του περασμένου καλοκαιριού και της σημερινής κατάστασης.

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Φραντζή

___________________________________________________________

Αν συγκρίνει κανείς την περίοδο που έγραφες τα Δεδομένα με τη σημερινή περίοδο, τι αλλαγές θα δει στη συμπεριφορά των ανθρώπων; Μαζεύτηκαν καθόλου οι αποδέκτες των επιστολών ή χειροτέρεψε η κατάσταση;

Οι αποδέκτες έγιναν ισχυρότεροι και σε κατάσταση ανεξέλεγκτης αλαζονείας. Συνεχίζουν τη δουλειά τους με τις πλάτες των ευρωπαϊκών θεσμών οι θεσμικοί, με τη στήριξη της ανεκτικής, ακόμα, κοινωνίας οι υπόλοιποι, γιατροί, δικηγόροι, πολεοδόμοι, τηλεοπτικοί κλπ. Ειδικά οι τελευταίοι αναλαμβάνουν ρόλο στυγνού κομπραδόρου: ξεπουλάνε τα πάντα για κοντοπρόθεσμα δικά τους ωφέλη προκειμένου να ξεπουληθεί η χώρα, με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις, στη διεθνή των τοκογλύφων κατακτητών. Το φοβερότερο, που αποτελεί δείγμα της κουλτούρας που υπερασπίζονται και τους στηρίζει, είναι ότι άπαντες αντιμετωπίζουν τη ζωή μέσα από ανεστραμμένο κάτοπτρο: λες και αυτοί εκεί είναι η μόνη πραγματικότητα και όλος ο υπόλοιπος κόσμος ζει εν κενώ, ως πείραμα του παραδόξου, ως εκτός της Ιστορίας.

Συνέχεια

Αποκαλυπτική μαρτυρία-συνέντευξη στελέχους του ISIS…


Τυχοδιωκτικές συμμαχίες, «υπόγειες διαδρομές» και ο ρόλος των αμερικανικών φυλακών

isis3

Επιμέλεια-μετάφραση: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

____________________________________________________________

Abu Ahmed συμφώνησε να μιλήσει στον “Guardian” και τον Maritn Chulov, μετά από δύο χρόνια συζητήσεων στη διάρκεια των οποίων αποκάλυψε το παρελθόν του ως μαχητής του ISIS. Μοιράστηκε την ανησυχία του για το ISIS και την οπτική του για την περιοχή. Με το Ιράκ και τη Συρία στις φλόγες και άλλη μια γενιά της Μέσης Ανατολής καταδικασμένη στην αιματοχυσία και την αναστάτωση από τα χέρια των συντρόφων του, οδηγούν τον Abu Ahmed σε δεύτερες σκέψεις. Η βαναυσότητα του ISIS έρχεται σε αντίθεση με τη δική του ματιά, η οποία αμβλύνθηκε με τον χρόνο και πια πιστεύει ότι τα διδάγματα του Κορανίου μπορούν να εξηγηθούν και να μη διαβάζονται κυριολεκτικά.

Οι ανησυχίες του για την εξέλιξη του ISIS τον ώθησαν να μιλήσει. Προσφέρει μοναδική γνώση για τον αινιγματικό ηγέτη του και τις μέρες του τρομοκρατικού γκρουπ. Καλύπτει την περίοδο από το 2004 όταν γνώρισε τον Abu Bakr ως το 2011, όταν το ιρακινό αντάρτικο πέρασε τα σύνορα και πήγε στη Συρία. Οι μεσότιτλοι δικοί μας.

Συνέχεια

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά…


misthoti-sklavia

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […]

Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

 

Συνέχεια