Ακούστε το νέο τραγούδι των Social Waste για τις Σκουριές «Ποτοσί»…


Οι Social Waste, ο Κωσταντής Παπακωνσταντίνου και ο Dj Magnum μοιράζονται μαζί μας ένα αλληγορικό τραγούδι-σχόλιο αφιερωμένο σε όλους εκείνους που παλεύουν για να μη γίνει ποτέ αυτή η εξόρυξη στη Χαλκιδική!

Το τραγούδι  βρίσκεται στο  άλμπουμ τον Social Waste το οποίο έχει τίτλο «Με μια πειρατική Γαλέρα». 

Λευτεριά στον Κάκαβο!

 

Το Ποτοσί, λέει ο Γκαλεάνο, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Είχε τον ίδιο πληθυσμό με το Λονδίνο, μεγαλύτερο από τη Μαδρίτη ή τη Σεβίλλη. “Vale un Potosi”, αξίζει ένα Ποτοσί, λένε οι Ισπανοί ακόμα και σήμερα για τα ακριβά αντικείμενα. Λένε ότι με το ασήμι που εξήχθη από το Cerro Rico και έφευγε για την Ευρώπη, θα μπορούσε να χτιστεί μια ασημένια γέφυρα από το Ποτοσί μέχρι τη Μαδρίτη. Οι εργάτες στα ορυχεία βέβαια πέθαιναν νωρίς. Σήμερα το Ποτοσί είναι μια πόλη-φάντασμα. Το ασήμι τελείωσε και τα παλιά μεγαλεία έσβησαν. Οι εργάτες τα ορυχεία ψάχνουν ακόμη για ψήγματα ασημιού. Πεθαίνουν πριν φτάσουν τα 45 τους.

Ποτοσί

Την Κυριακή είδα ένα όνειρο παράξενο
Ήμουνα λέει στο παλιό το Ποτοσί
Κάπου στα 4.000 μέτρα υψόμετρο
Τι άραγε να γύρευα πες μου κι εσύ
Μες το παλιό virreinato του Περού
Πριν γίνει η σημερινή η Βολιβία
Mamitas και papachos του παλιού καιρού
Σκυφτοί κι αμίλητοι δε σήκωναν αστεία
Και κάτω από του Cerro Rico τη σκιά
Παίζοντας κείνο το παιχνίδι με τις χάντρες
Σε δρόμους από ασήμι κι άφωτα κελιά
Λέγαν για το βουνό που έτρωγε τους άντρες
Κρύβει στα σπλάχνα του ψιθύριζαν το διάβολο
Που εμείς εδώ οι ιθαγενείς τον λέμε Τίο
Κι απ’ τον παράδεισο των ισπανών των άβολο
Καλύτερα στην κόλαση και στο ορυχείο
Κονκισταδόρες φεουδάρχες και αρτίστες
Στις εκκλησίες ιερείς πιστοί και ικέτες
Ασήμι, πόρνες, τυχοδιώκτες αριβίστες
Στις λέσχες παίζαν τη ζωή τους χαρτοπαίχτες

Κι ύστερα λέει σα να βρέθηκα στο σύγχρονο
Το Ποτοσί της φτώχειας μα και της δυσχέρειας
muchacho εδώ “ya, no hay plata” μου φωνάζανε
στου θανατά τα ορυχεία και της μιζέριας
Στην άλλοτε μεγάλη πόλη ξεθωριάσανε
οι δόξες και τα πλούτη που είχε ζήσει πριν
και μόνο κάτι gringos τώρα πια θαυμάζανε
τους πίνακες του Melchor Pérez Holguín
Οι τυχοδιώκτες τώρα πια την κοπανήσανε
Μα ακόμα στα ορυχεία πεθαίνουνε νωρίς
Οι πόρνες κι οι αρχιερείς αποδημήσανε
Και ούτε κόκκο ασήμι εκεί πια δε θα βρεις
Μα όλη αυτή η ιστορία σα να μου θύμισε
Κάτι απ’τη μοίρα του ασημιού και του χρυσού
Και του Καθεδρικού η καμπάνα όταν ήχησε
Έμοιαζε με της εκκλησίας της Ιερισσού

Παράξενο παιχνίδι μου ‘παιξε το όνειρο
Στο ορκίζομαι δεν ξαναπίνω Κυριακή
Με κάποιο κόλπο μαγικό μα και παμπόνηρο
Κοιμήθηκα στο Ποτοσί και ξύπνησα Χαλκιδική

__________________________________________________

Aπό:

http://www.hitandrun.gr/akouste-to-neo-tragoudi-ton-social-waste-gia-tis-skouries-potosi/

Λαθρεμπόριο με το ISIS και τα ψέματα του απατεώνα Ερντογάν…


Του Σεϊτ Αλντογάν

____________________________________________________

Εδώ και 3 χρόνια οι καταγγελίες για τις σχέσεις της Τουρκίας με το ISIS είχαν φτάσει στα ύψη. Ιδιαίτερα στο ζήτημα του λαθρεμπορίου πετρελαίου. Με την κατάρρευση του ρωσικού αεροπλάνου η Ρωσία έφερε στην ημερήσια διάταξη του κόσμου για άλλη μία φορά τις σχέσεις της Τουρκίας με το ISIS και τις οικονομικές πηγές του.

Ο Ερντογάν έξαλλος και βρισκόμενος σε αμηχανία άστραφτε και βρόνταγε ότι όλα αυτά είναι συκοφαντίες και ότι η Τουρκία ποτέ δεν είχε σχέση με λαθρεμπόριο καυσίμων με το ISIS. Και όχι μόνο αυτό. Προχώρησε και ένα βήμα παραπέρα λέγοντας ότι «εάν αποδειχθεί εγώ θα παραιτηθώ. Εάν δεν αποδειχθεί θα παραιτηθεί ο Πούτιν;»

Καταρχήν το ζήτημα αυτό δεν ξεκίνησε με τα λεγόμενα του Πούτιν. Γι’ αυτό το ζήτημα εκατοντάδες άρθρα γράφτηκαν στον τουρκικό τύπο αλλά και επανειλημμένες φορές έγινε θέμα στον διεθνή τύπο. Είναι γνωστό σ’ όλη την κοινή γνώμη ότι όχι μόνο τα παιδιά του Ερντογάν αλλά και πολλοί απ’ το περιβάλλον του μέσα σε μερικά χρόνια έγιναν δισεκατομμυριούχοι. Η απολογία του Ερντογάν θυμίζουν περισσότερο κάποιον που προσπαθεί να γράψει με το δάκτυλο στο νερό.

Με τις εξελίξεις στη Συρία η Αμερική και οι ιμπεριαλιστικές χώρες της Δύσης έσπευσαν να υποστηρίξουν τον Ερντογάν απέναντι στη Ρωσία όμως η προσπάθειά τους είναι μάταιη γιατί ο Ερντογάν και η τουρκική κυβέρνηση δεν ξεβρομίζει με διπλωματικές υποστηρίξεις που φανερά έχουν πολιτικούς σκοπούς. Καταρχήν διαψεύδονται μόνοι τους.

Συνέχεια

Τα τραγούδια των ανθρώπων…


Γράφει η Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

 ________________________________________________________

Χθες, ένας άγνωστος άνθρωπος μου θύμισε το αγαπημένο τραγούδι για τις Ερηνούλες των Τριπολίτη και Μούτση και… αφορμής δοθείσης, πήγα κάποια χρόνια πίσω, τότε που δούλευα σε μία πολύ γνωστή, ιδιωτική, μαιευτική κλινική της Αθήνας.


Μια μέρα λοιπόν, ένας γυναικολόγος μου είπε:
«Ξέρεις ποιο τραγούδι έχει γραφτεί για τις Ειρήνες;»
«Ποιο;» ρώτησα
«Η πίπα της ειρήνης» απάντησε


Εκείνη τη χρονιά, το τραγούδι η «πίπα της ειρήνης» ήταν πολύ «της μοδός».
Βεβαίως, δεν είχε καμία σχέση με τις Ειρήνες και, όπως ανταπάντησα στο «φίλτατο» γυναικολόγο:
«Καθείς ό,τι ονειρεύεται τραγουδά, σαν τον πεινασμένο με τα καρβέλια»


Όσο για τις Ερηνούλες, τις Αννούλες, τις Κατερίνες, τις Δέσποινες κτλ. πολλά ωραία έχουν γραφτεί και θα συνεχίσουν να γράφονται, γιατί στη ζωή υπάρχουν «άνθρωποι και ανθρωπάκια»…

Άνθρωποι οι οποίοι μέσα στην περιρρέουσα δυσωδία, ονειρεύονται και διεκδικούν να νιώσουν λίγη γλυκύτητα και να αγγίξουν ένα ψήγμα κάλλους

&

ανθρωπάκια που βαπτίζουν τον κάλο του κυνισμού τους «πρακτική αλήθεια», και καλύπτουν τη συνείδησή τους με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο ο Ντόριαν Γκρέυ κάλυψε το πορτρέτο του, για να μη δει ούτε κι εκεί την απογυμνωμένη ψυχή του


ΥΓ. «…Αλλά εγώ Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου…»

════ ✽ ════

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης Μουσική: Δήμος Μούτσης Πρώτη εκτέλεση: Δήμος Μούτσης Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μ…
YOUTUBE.COM

Δημήτρη Μπάτση: Γιατί δεν άρχισε η ανοικοδόμηση! …


adaios1

Επιμέλεια: ofisofi //

____________________________________________

Τελειώνοντας το 1945, ο Δημήτρης Μπάτσης έγραψε ένα άρθρο στο περιοδικό «Ανταίος» με τίτλο «Γιατί δεν άρχισε η ανοικοδόμηση!». Διαβάζοντας  σήμερα αυτό το άρθρο διαπιστώνουμε την επικαιρότητά του ως προς τις βασικές του θέσεις για την ανάλυση της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας και τον ορισμό των ουσιαστικών και αντικειμενικών αιτίων που ματαίωσαν την μεταπολεμική ανοικοδόμηση και οδήγησαν τη χώρα στην εξάρτηση και την καθυστέρηση με τις συνέπειες να γίνονται ορατές με ακόμη πιο τραγικό τρόπο εβδομήντα χρόνια μετά.

batsisΟ Δημήτρης Μπάτσης ήταν νομικός και οικονομολόγος. Δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε μαζί με το Νίκο Μπελογιάννη.

Ήταν μέλος της επιστημονικής εταιρείας  ΕΠ – ΑΝ (Επιστήμη – Ανοικοδόμηση) που ιδρύθηκε το Σεπτέμβρη του 1945 και είχε σκοπό να συμβάλει στην ανοικοδόμηση  της  Ελλάδας  πραγματοποιώντας ριζοσπαστικές και βαθιές μεταβολές θέτοντας την επιστήμη στην υπηρεσία του λαού με απώτερο στόχο την εκβιομηχάνιση της χώρας, την οικονομική και πνευματική της αποκατάσταση και το πέρασμα στο  σοσιαλισμό.

Συνέχεια

Αντιστροφή αιτίου και αιτιατού…


Πριν μερικές δεκαετίες, η εξουσία, όποτε ένιωθε κάποια -πραγματική ή μη- απειλή, χρησιμοποιούσε τον περίφημο «κομμουνιστικό κίνδυνο» για να αναστείλει κάποιες από τις «δημοκρατικές ελευθερίες» που είχε δεχτεί να παραχωρήσει στους υπηκόους της. Αυτή η αναστολή εκφραζόταν πότε με δήθεν ανώδυνα μέτρα (όπως, λόγου χάρη, με απαγόρευση των διαδηλώσεων) και πότε με εξώφθαλμα βίαιο τρόπο, όπως στις περιπτώσεις επιβολής δικτατοριών.

Από τις αρχές τής δεκαετίας τού ’90, όμως, δηλαδή από τότε που ο σοσιαλισμός υποχώρησε και η ιστορία έφτασε στο τέλος της (κατά τον Φουκουγιάμα), το παραμυθάκι περί κομμουνιστικού κινδύνου ξεθώριασε και αχρηστεύτηκε. Η εξουσία έπρεπε να βρει ένα καινούργιο παραμυθάκι, έναν καινούργιο κίνδυνο ώστε να μπορεί να καταλύει την «δημοκρατία» της με… δημοκρατικό τρόπο. Και το βρήκε. Το όνομά του: τρομοκρατία.

Χριστουγεννιάτικο Παρίσι

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει σε ολόκληρη την «δημοκρατική» Ευρώπη μετά τις ένοπλες επιθέσεις τού περασμένου μήνα στο Παρίσι, δεν έχει προηγούμενο. Μεγάλες περιοχές έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ένοπλοι στρατιώτες περιπολούν με συνοδεία στρατιωτικών οχημάτων ή ακόμη και αρμάτων, σύνορα κλείνουν, χώροι μαζικής συνάθροισης θεωρούνται δυνάμει ως χώροι πιθανής εκδήλωσης τρομοκρατικών επιθέσεων κλπ. Κι όμως, όλα αυτά τα «μέτρα ανάγκης» δεν δείχνουν ικανά να προκαλέσουν την παραμικρή ανησυχία σε κάποιες ψυχές λίαν ευαίσθητες (σε άλλες περιπτώσεις) περί την δημοκρατία. Το δε χειρότερο ακόμη είναι πως αυτά τα μέτρα περιστολής και αναστολής δεδομένων δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων περνούν με αξιοθαύμαστη άνεση, όχι μόνο δίχως να συναντήσουν την παραμικρή αντίδραση εκ μέρους των θιγομένων πολιτών αλλά και με την συναίνεσή τους.

Συνέχεια

Έτσι, ήσυχα και ωραία, καθαρίσαμε την Ειδομένη…


Και μας έμεινε η υποκρισία, η καταστολή και η απανθρωποποίηση. Και η Frontex.

metanastes34_14-thumb-large

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

_________________________________________________________

Ήσυχα και ωραία. Μακριά από κάμερες, φωτογραφίες και δημοσιογράφους. Μακριά και από τις ΜΚΟ που είχαν «αποσύρει» τις ανθρωπιστικές τους ανησυχίες μέρες πριν καθώς η κατάσταση εκτραχυνόταν ολοένα περισσότερο. Έτσι, ήσυχα και ωραία «μάζεψαν» οι ελληνικές αρχές, και για την ακρίβεια, οι άνδρες των δυνάμεων καταστολής – ΜΑΤ, με την γνωστή λεπτότητα και συναισθηματισμό που τους διακρίνει, τους μετανάστες από την Ειδομένη.

Μέσα σε λίγη ώρα την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου, «τέλειωσαν» το αδιέξοδο.

Την ίδια ώρα, που στο Φαρμακονήσι συνεχίζονταν οι έρευνες για τους  12 αγνοούμενους μετανάστες, και είχαν ήδη ανασυρθεί οι σοροί 6 παιδιών, 2 γυναικών και 4 ανδρών ενώ είχαν περισυλλεγεί σώοι 26 άνθρωποι (17 άνδρες, 5 γυναίκες, 4 παιδιά). Για να προστεθούν στα άλλα έξι παιδικά κορμιά που ανασύρθηκαν νεκρά στις απέναντι ακτές του Αιγαίου, στις τουρκικές, την Τρίτη.  Ήσυχα και ωραία. Χωρίς καν τα ΜΜΕ να αφιερώνουν πλέον περισσότερα από μερικά δευτερόλεπτα. Χωρίς καν να δημιουργείται εσωτερικά, στο στομάχι, ένας κόμπος.

«Καταπίνονται» πια οι ειδήσεις αυτές. «Καταπίνονται» όπως οι ειδήσεις για βομβαρδισμούς, διαμελισμένους ανθρώπους στη Συρία, στο Ιράκ, στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στην Νιγηρία, στο Τσαντ, στη Λιβύη. Οι ειδήσεις για κατεστραμμένες χώρες, κατεστραμμένους λαούς, κατεστραμμένες ζωές. Δυσάρεστη καθημερινή συνήθεια.

Συνέχεια

Ο νομισματικός ανταγωνισμός ΗΠΑ-Γερμανίας και η Ελλάδα…


Α’ μέρος

γραμμένο στις 18 Σεπτεμβρίου 2015

«Μια νέα και αξιόπιστη χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική που επιδιώκεται προς το συμφέρον όλων των λαών και των κρατών που συμμετέχουν στην παγκόσμια οικονομία θα δημιουργούσε σημαντικές διαφωνίες με τις ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ορίσει τα δικά της συμφέροντα και θα πρέπει να αναπτύξει δικά της εργαλεία για την εκπροσώπηση και την υποστήριξή τους. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ευρώ αποτελούν σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση»

Χέλμουτ Σμιτ, Η Αυτοδυναμία της Ευρώπης (Προοπτικές για τον 21ο Αιώνα), 2000

 

Από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, οι ΗΠΑ είχαν την αδιαφιλονίκητη πρωτοκαθεδρία στο δυτικό μπλοκ. Αρχικά, ανέλαβαν μέσω του σχεδίου Μάρσαλ την εκβιομηχάνιση και την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων από τον πόλεμο συμμάχων τους, μεταξύ αυτών και των πάλαι ποτέ εχθρών τους (Δυτικής Γερμανίας και Ιαπωνίας) που λόγω του ψυχρού πολέμου, είχαν αναβαθμιστεί κι αυτοί στο στάτους του συμμάχου. Κατόπιν, στα πλαίσια του συμφώνου του Bretton Woods, επένδυαν τα εμπορικά τους πλεονάσματα στις σύμμαχες χώρες κι ο παγκόσμιος καπιταλισμός διένυε μια φάση αξιοσημείωτης ανάπτυξης, εν τούτοις συγκρατημένης, λόγω των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών και την καθιέρωση του δολαρίου ως το βασικό παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, προσδεδεμένο και άμεσα μετατρέψιμο σε χρυσό, όπως όριζε το σύμφωνο.

 

Brettonjp-popup

Ο John Maynard Keynes απευθύνεται στη συνδιάσκεψη του  Bretton Woods , όπου και ιδρύθηκε το Διεθνές Νομισματικό Ταμειο.

_______________________________________________________

 

Στις αρχές, ωστόσο, της δεκαετίας του ’70 και λόγω των ολοένα και αυξανόμενων κοινωνικών και στρατιωτικών δαπανών από πλευράς των κυβερνήσεων της υπερδύναμης, αλλά κυρίως λόγω του πολέμου στο Βιετνάμ, η αμερικάνικη οικονομία είχε καταστεί ελλειμματική· τα αποθέματα των ΗΠΑ σε χρυσό επ’ ουδενί αντιστοιχούσαν στα δολάρια που κατείχαν ως σκληρό συνάλλαγμα οι διάφορες χώρες της δύσης και κατά συνέπεια, το σύμφωνο Bretton Woods είχε πάψει πια να εξυπηρετεί κάποια σκοπιμότητα. Έτσι, προς μεγάλη οργή και απογοήτευση των δυτικών συμμάχων των ΗΠΑ, τον Αύγουστο του 1971 η κατάργηση της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό -παρότι ίσχυε ήδη de facto- ανακοινώθηκε και επίσημα πια δια στόματος… Ρίτσαρντ Νίξον. Οι δε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες καταργήθηκαν εκ των πραγμάτων κι αυτές. Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ συνέχισαν να είναι η ηγέτιδα δύναμη στο δυτικό μπλοκ και το νόμισμα τους το παγκόσμιο αποθεματικό, με αντίστροφο όμως πια ρόλο: έχοντας η κυβέρνηση Νίξον συμφωνήσει με τη Σαουδική Αραβία και κατόπιν και με τις υπόλοιπες χώρες-μέλη του Οργανισμού Εξαγωγικών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (Organization of the Petroleum Exporting Countries ή OPEC) τη σύνδεση του δολαρίου με το πετρέλαιο, πράγμα που σήμαινε ότι οποιαδήποτε χώρα ή εταιρία ήθελε να προβεί σε αγοράσει πετρέλαιο από χώρα του OPEC ήταν υποχρεωμένη να μετατρέψει πρώτα το νόμισμά της σε δολάρια, η αμερικάνικη οικονομία άρχισε να διαχέει τα ελλείμματά της στις 4 γωνιές του πλανήτη μέσω της συνεχούς έκδοσης… πετροδολαρίων. Παράλληλα, λόγω της νεοφιλελεύθερης αναπροσαρμογής της αμερικάνικης οικονομίας τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80, οπότε μέσω της συμπίεσης των μισθών οι αμερικάνικες εταιρίες έγιναν περισσότερο ανταγωνιστικές, αλλά και εξαιτίας της απότομης ανόδου των επιτοκίων που αποφάσισε ο τότε πρόεδρος της FED Πωλ Βόλκερ, τα κέρδη των απανταχού πετρελαϊκών -και όχι μόνο- εταιριών συνέρεαν στο χρηματιστήριο της Wall Street, με αποτέλεσμα η οικονομία των ΗΠΑ όχι μόνο να μην αντιμετωπίζει υψηλό πληθωρισμό ή ύφεση, αλλά και να κατακλύζεται διαρκώς από τεράστιες ροές κεφαλαίων. Με βάση τις νέες αυτές χρηματοροές, η κυβέρνηση Ρήγκαν μπόρεσε να χρηματοδοτήσει την ξέφρενη κούρσα των εξοπλισμών και να γονατίσει την Σοβιετική Ένωση οικονομικά, και αυτή η αδυναμία της τελευταίας να ανταγωνιστεί στρατιωτικά τις ΗΠΑ ήταν και ο βασικός λόγος ο οποίος οδήγησε εν τέλει στην πτώση της.

Συνέχεια