Φ. Ζάπα: «Για μένα ο παραλογισμός είναι η μόνη πραγματικότητα»…


zappa

Ο Φρανκ Ζάπα, ο οξύτερος μουσικός νους του rock ‘n roll και δαιμόνιος κοινωνικός κριτικός που επηρέασε πολλούς από τους σημερινούς μουσικούς, πέθανε σαν σήμερα το 1993. Ο πιο παραγωγικός μουσικός της γενιάς του, άφησε πίσω του τεράστιο έργο όπου γεφύρωνε, με αξιοσημείωτη άνεση, πλήθος ειδών – από τη ροκ, τη τζαζ, την R&B έως την αβαντ-γκαρντ και την κλασική – αμφισβητώντας τα status quo τόσο στην μουσική όσο και στην κοινωνικοπολιτική σκηνή.

O Frank Vincent Zappa γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1940 στην Βαλτιμόρη της πολιτείας Μέριλαντ των ΗΠΑ, πρωτότοκος γιος του ελληνοαραβικής καταγωγής καθηγητή Francis Vincent Zappa και της Ιταλίδας – και κατά ¼ Γαλλίδα – Rose Marie Colimore. Αυτοδίδακτος και λάτρης της μουσικής R&B της δεκαετίας του ’50 αλλά και του έργου συνθετών μοντέρνας κλασικής και αβάντ-γκαρντ όπως οι Stravinsky, Varèse, Bartok, Shoenberg, Webern, ο νεαρός Frank δημιούργησε την πρώτη του μπάντα, The Black-Outs, στο λύκειο. Την ίδια εποχή γνώρισε τον μετέπειτα συνεργάτη του και θρύλο της underground σκηνής Don Van Vliet, τον οποίο φέρεται να βάφτισε ο ίδιος «Captain Beefheart».

To 1963 έγραψε τη μουσική για το γουέστερν Run Home Slow και χρησιμοποίησε τα έσοδα για να φτιάξει στούντιο στην Καλιφόρνια. Γνώρισε και έγινε φίλος με τον Mothers Ray Collins και τον Jim “Motorhead” Sherwood, και μαζί με τον Beefheart έφτιαξε το συγκρότημα The Soots.

Συνέχεια

Βγάλε Τα Ρούχα Σου, Ιοκάστη…


Όπως και να το δεις, όπως και να το πεις, όταν ο Αριστοτέλης γράφει ότι ο Οιδίποδας Τύραννος είναι η μεγαλύτερη τραγωδία, πρέπει να κάνεις ενός λεπτού σιγή.
Για να σκεφτείς.

Μη σκέφτεσαι. Ένα φως ανάβει στην διπλανή πολυκατοικία. Μια γυναίκα, γυμνή, περνάει μπρος απ” το παράθυρο. Υποψία γέλιου και το σβήσιμο της λάμπας. Μετά ησυχία. Κάποιοι αγκαλιάζονται.

Δεν πιστεύω στη μοίρα ούτε σε τίποτα άλλο. Δεν πιστεύω στον άνθρωπο.

Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα: «Ο άνθρωπος είναι ζώο άπτερο, δίποδο κι αιματοβαμμένο». Ισορροπούμε πάνω στην ατέρμονη γραμμή του αίματος. Δεξιά κι αριστερά, όπου κι αν πέσεις, ο θάνατος.

Τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας, τι έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα; Πολέμους. Σφαγές. Γενοκτονίες. Με αστερίσκο σημειώνονται κάποιες εποχές, κάποιοι άνθρωποι. Οι εξαιρέσεις.

Η τέχνη είναι το άλλοθι της δολοφονικής μας μανίας, της δολοφονικής αδιαφορίας. Η επιστήμη γίνεται όπλο. Ό,τι αποδίδει χρήμα επικρατεί. Οι προφήτες, σαν τον Τέσλα, πέθαναν άδοξα. Δοξάζουμε τους στρατηλάτες, τους φονιάδες των λαών. Δοξάζουμε τους μεγιστάνες.

Στο σταθμό του τρένου ένα κορίτσι με κολλητό παντελόνι. Μακριά ξανθά μαλλιά κι άγριο βλέμμα. Όσοι την είδαν να περνά τυφλώθηκαν. Εκείνη το “ξερε και συνέχιζε.

 

Συνέχεια

Γιατί είμαστε εδώ;…


EdwardHopper-Sunday-1926

Χαίρομαι που το νερό είναι βρώμικο. Ξέρετε τι κάνω γι’ αυτό;

Το πίνω. Βλέπετε, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ανησυχούν για τα πάντα. Έχετε τέτοιου είδους ανθρώπους γύρω σας; Η χώρα είναι γεμάτη. Άνθρωποι που τριγυρνάνε τριγύρω, και ανησυχούν για τα πάντα.

Ανησυχούν για τον αέρα, το νερό, το έδαφος, τα φυτοφάρμακα, τα πρόσθετα τροφίμων, τις καρκινογόνες ουσίες, τον αμίαντο. Ανησυχούν στο να σώσουν διάφορα είδη προς εξαφάνιση. Θα σας πω κάτι για αυτά τα είδη προς εξαφάνιση. Το να προσπαθείς να σώσεις τα είδη προς εξαφάνιση είναι ακόμα μία αλαζονική ανθρώπινη προσπάθεια να ελέγξουμε την φύση. Αυτό είναι που μας έβαλε σε μπελάδες εξ αρχής. Το να ανακατευόμαστε στις δουλειές της φύσης. Παρεμβαίνοντας. Γιατί δεν το καταλαβαίνει αυτό κανένας; Και όσον αφορά τα είδη προς εξαφάνιση, είναι ένα θέμα πλαστό. Πάνω από το 90% όλων των ειδών που έζησαν ποτέ σε αυτόν τον πλανήτη, έφυγε. Εξαφανίστηκε. Και δεν τα σκοτώσαμε εμείς, απλά εξαφανίστηκαν.

Αυτή είναι η δουλειά των ειδών. Να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται. Είναι ο τρόπος της φύσης. Ανεξάρτητα της δικής μας συμπεριφοράς, καθημερινώς εξαφανίζονται 25 είδη την ημέρα. Αφήστε τα να φύγουν ειρηνικά. Ας σταματήσουμε να παρεμβαλλόμαστε. Ας αφήσουμε την φύση ήσυχη. Αρκετή ζημιά δεν κάναμε ήδη;

Συνέχεια

Η Γερμανία αρνείται να αποζημιώσει Έλληνες θύματα της Βέρμαχτ, αποζημιώνει όμως Ισπανούς θύτες της ίδιας Βέρμαχτ!!!


Andrej-HunkoΉταν στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη όταν η είδηση έπεφτε σαν βόμβα στην Ισπανία: Η Γερμανία πληρώνει ακόμα και τώρα συντάξεις στους Ισπανούς φασίστες που πολέμησαν στο πλευρό της Βέρμαχτ στο Στάλινγκραντ! Με αφορμή αυτή την είδηση, εντελώς ξαφνικά, η μια μετά την άλλη οι περισσότερες ισπανικές εφημερίδες ξέθαβαν για εβδομάδες το –οδυνηρό- παρελθόν και αφιέρωναν άρθρα επί άρθρων στη διαβόητη «Γαλάζια Μεραρχία» (Division Azul) και στους 37.000 εθελοντές της που, με τις ευλογίες του δικτάτορα Φράνκο, βρέθηκαν πριν από 73-74 χρόνια στη μακρινή Ρωσία για να συνδράμουν τη ναζιστική Γερμανία στην απόπειρά της να συντρίψει …τον μπολσεβικισμό!

Πρωταγωνιστής αλλά και πρωτεργάτης αυτής της απρόσμενης επιστροφής σε ένα παρελθόν που πολλοί νόμιζαν οριστικά ξορκισμένο, είναι ο Andrej Hunko, ο τόσο αγαπητός –και- στην Ελλάδα βουλευτής της γερμανικής Die Linke, που αποκάλυψε το σκάνδαλο με την πρωτοβουλία του να ζητήσει εξηγήσεις από την Καγκελάριο Μέρκελ. Γνωρίζοντας τους αγώνες του φίλου Andrej για την υπεράσπιση των δικαίων του ελληνικού λαού, μπορούμε να πούμε ότι κίνητρό του στη κατάθεση των κοινοβουλευτικών του ερωτήσεων στη γερμανική κυβέρνηση δεν ήταν η αποκάλυψη  ενός αλλά μάλλον δυο σκανδάλων: του φανερού της συνταξιοδότησης από το Γερμανικό κράτος των Ισπανών φασιστών αλλά και του λιγότερο ορατού, εκείνου της μόνιμης άρνησης του Γερμανικού κράτους να αποζημιώσει τους Έλληνες πολίτες θύματα των ναζιστικών θηριωδιών!

Συνέχεια

Κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ…


unnamedΚι όμως έχουν περάσει εφτά ολόκληρα χρόνια από εκείνο το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008. Η περίοδος που ακολούθησε έχει χαρακτηριστεί από μερικούς ως μια περίοδος παγκόσμιας θρυμματισμένης εξέγερσης που τα «θραύσματά» της διασκορπίζονται σε όλες τις μεριές του παγκόσμιου χάρτη. Έκτοτε τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Όποιος όμως στον Δεκέμβρη αναζητεί επιβεβαίωση , ολοκληρωμένες απαντήσεις ή ακόμα και νέα αφήγηση μάλλον δεν κατάλαβε καθόλου το βαθύτερο «είναι» του Δεκέμβρη που δεν ήταν άλλο από το να θέσει τα καίρια ερωτήματα και καθήκοντα που έπρεπε να απαντηθούν από την ταξική πάλη εν μέσω κρίσης, τόσο από τα κοινωνικά όσο και από τα πολιτικά υποκείμενα, να αναδείξει την αναντιστοιχία και τα όρια των μέχρι τότε προτάσεων και των δύο στρατοπέδων. Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία να δούμε ξανά αυτά τα ερωτήματα αλλά και τις ανολοκλήρωτες απαντήσεις που έλαβαν αυτή την επταετία αυτά τα ερωτήματα. Όχι μόνο για να δούμε «που βαδίζουμε» αλλά και γιατί μόνο έτσι μπορεί να γίνει κατανοητή η τεράστια συμβολή του Δεκέμβρη στους αγώνες του σήμερα. Το πως δηλαδή ο Δεκέμβρης οριοθέτησε το πεδίο της μάχης και ανάγκασε εμάς και περισσότερο τον αντίπαλο να αναλογιστεί το μέγεθος του διακυβεύματος ξανά. Τις νέες δυνατότητες και δυναμικές που ανοίγονταν στην ταξική πάλη μέσα την δομική κρίση του καπιταλισμού.

Συνέχεια

Μόρσιμον ἦμαρ…


Παραφράζοντας τα λόγια του Κονδύλη, ο φόβος και η ελπίδα παρεμποδίζουν συστηματικά την κατανόηση των ανθρώπινων ζητημάτων. Αλλά η ελπίδα ξεπερνιέται πολύ πιο δύσκολα από ότι ο φόβος. Κατά τα φαινόμενα, η ιστορία προχωρά με γοργούς ρυθμούς, σε αντίθεση με τις τεχνικές της νεοαριστερής ιδεολογικοποίησης και της ποπ ακαδημαϊκής ξύλινης διανόησης, που ούτε ανανεώνονται, ούτε εμπλουτίζονται. Μονάχα ανακυκλώνονται, καταναλώνονται και αναπαράγονται για να καταστούν και πάλι βορρά των ανθρώπινων επιθυμιών, έως ότου επέλθει ο τελικός κορεσμός. Σε τούτη την εξέλιξη, η πορεία των αριστερών διακρίνεται ολοφάνερα. Οπωσδήποτε αυτή η απουσία στοχασμού και δράσης, καθώς και η μανιώδης επίκληση στον κόσμο των ανεκπλήρωτων προσδοκιών, συνδέεται με τις ιδεοληπτικές παραισθήσεις των διανοούμενων του «ευρωκομμουνισμού» (με την ευρύτερη έννοια του όρου) που χαρακτηρίζει τους ακόλουθους της νεοαριστερής βιομηχανίας παραγωγής εφήμερων και εύπεπτων σχημάτων. Τα γεγονότα, βέβαια, από μόνα τους υποδηλώνουν το τέλος αυτής της πλαστικοποιημένης μπλουμσμπεριανής μόδας που η ίδια η ιστορία γελοιοποίησε, εκτοπίζοντάς την πίσω στο περιθώριο της φιλοσοφικής και πολιτικής ανυπαρξίας.

Συνέχεια