Εργάσιμη Εβδομάδα 30 Ωρών – το Νομοσχέδιο που »κόπηκε» από το Αμερικανικό Κογκρέσο το 1932…


Το Δεκέμβρη του 1932, εν μέσω της μεγάλης Ύφεσης, ο γερουσιαστής της Αλαμπάμα, Χιούγκο Α. Μπλάκ, έφερε προς ψήφιση στην αμερικανική Γερουσία ένα νομοσχέδιο που ζητούσε εργάσιμη εβδομάδα 30 ωρών σαν τη «μοναδική πρακτική κι εφικτή μέθοδο αντιμετώπισης του προβλήματος της ανεργίας». Ο Μπλάκ μίλησε στο έθνος από το ραδιόφωνο και ζήτησε από τον αμερικανικό λαό να υποστηρίξει το «Νομοσχέδιο για μια Εργάσιμη Εβδομάδα 30 Ωρών».

Προέβλεψε ότι η ψήφισή του θα οδηγούσε στην άμεση επαναπρόσληψη περισσοτέρων από 6,5 εκατομμύρια ανέργων Αμερικανών και ότι θα βοηθούσε τη βιομηχανία αυξάνοντας την αγοραστική δύναμη εκατομμυρίων νέων μισθωτών.
Ακολούθησε μια διαδικασία ακροάσεων στο Κογκρέσο τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1933 και στις 6/4/1933 η Γερουσία υπερψήφισε το νομοσχέδιο με ψήφους 53 υπέρ και 30 κατά, επιβάλλοντας μια εβδομάδα 30 ωρών σε όλες τις επιχειρήσεις που ασχολούνταν με το διαπολιτειακό κι εξωτερικό εμπόριο.

Συνέχεια

Αστικό δίκαιο…


diki

   Βλέπω τις καρέκλες. Σκληρές και άκαμπτες. Εδώ μέσα όλα είναι καρφωμένα στο πάτωμα. Στέρεα. Ξύλο απ’ τα δάση του Βορρά και άσπρο μάρμαρο απ’ τον ήλιο του Νότου. Ψηλά μέσα στη μαύρη τήβεννο ο δικαστής. Στα δεξιά ο δικηγόρος. Στα αριστερά ο εισαγγελέας. Μερικά σκαλιά πιο κάτω το εδώλιο. Άδειο και κρύο. Ένα ημικύκλιο από ξύλινα κάγκελα. Και μια κόγχη για το ευαγγέλιο.
Μια νέα δίκη πρόκειται ν’ αρχίσει. Ο δικαστής απευθύνεται στον κλητήρα και προστάζει: Να περάσει ο καταδικασμένος.


 

 

Από:

https://dromos.wordpress.com/2015/11/29/

αν δεν υπήρχαν οι ναιναίκοι, έπρεπε να τους εφεύρουμε…


Ο κ. Τσίπρας ανέβηκε απότομα ψηλά και βλέπει τη γη να γυρίζει.

Τη βλέπει από μακρυά και τη νομίζει παιχνιδάκι. Ό,τι αν απλώσει το χεράκι του θα τη σταματήσει, ή, ό,τι μπορεί να της αλλάξει θέση. Να την κάνει από γη των πατέρων, γη των πατερούληδων.

Να την πάρει από κει που είναι και να την πάει εκεί που του αρέσει (στον κόσμο του), ή, να της αλλάξει την τροχιά και να γυρίζει ανάποδα (απ’ τα αριστερά προς τα δεξιά).

Όμως, θεός δεν είναι, ημίθεος δεν είναι (τι είναι;). Ένα γήινο δημιούργημα είναι (κι αυτός) της φαντασίας μας. Μόνος του δεν θα κατάφερνε τίποτε. Τον βοηθήσαμε και μεις, τον σπρώξαμε.

Του δώσαμε τον αέρα (που φουσκώνει εκτός από πανιά που ταξιδεύουν – μπαλόνια που σκάνε και, μυαλά που σκορπάνε). Βρε άστο το παιδί, μην του κόβεις τον αέρα, λέει η πεθερά στη νύφη (αυτή το λέει για άλλον λόγο) θα του δημιουργήσεις ψυχολογικό πρόβλημα (και να το πρόβλημα).

Εμείς, είπαμε να το αφήσουμε το παιδί (απ’ τα ψυχολογικά) για τους δικούς μας λόγους. Γιατί θέλουμε πάντα κάποιος να τραβάει μπροστά. Να ξεχωρίζει απ’ τους υπόλοιπους (εμάς, δηλαδή – άλλο ψυχολογικό αυτό) και να μας κάνει τη δουλειά που δεν θέλουμε να αναλάβουμε, ούτε βέβαια, να αναβάλουμε. Γι’ αυτό υπάρχουν (κι όταν δεν υπάρχουν τους δημιουργούμε) οι ξεχωριστοί.

Συνέχεια

Γράμμα στη γενιά μου…


Της Sarah Roubato (μετάφραση : Barikat)

_____________________________________________

Γεια,

Δε γνωριζόμαστε, αλλά ήθελα παρόλαυτα να σου γράψω. Είμαι γαλλίδα, μικρότερη από τριάντα χρονών. Το Παρίσι είναι η πόλη μου.

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, πολιτισμών και θρησκειών.  Είμαι τόσο δημοκράτισσα όσο και  πολυπολιτισμική. Έχω ρίζες, όπως λέμε, από το Μάγκρεμπ. Κυρίως, ανιχνεύω λόγια και ιστορίες. Προσπαθώ να διηγηθώ ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου, να περιγράψω με λέξεις τις δυνάμεις που ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του.

Πάντα αγαπούσα τις «βεράντες» (terrassses στα γαλλικά: καφετέριες με υπαίθρια τραπέζια) Την τελευταία φορά που ήμουν στο Παρίσι πέρασα ώρες στα καφέ του 10ου, 11ου και 18ου διαμερίσματος. Οι «βεράντες» μου προσφέρουν την πολυτέλεια να μην πηγαίνω πουθενά. Μαθαίνω τα νέα μιας πόλης που δε γνωρίζει ότι υπάρχω. Ούτε μέσα ούτε έξω, αναμένω στη μέση του περάσματος. Ούτε στη μέση του δρόμου, ούτε όμως αλλού, έχω ραντεβού με ολόκληρη την πόλη. Εκεί έγραψα ένα βιβλίο, τα «Χρονικά της Βεράντας». Βρίσκεται τώρα στους σωρούς των χειρογράφων διάφορων εκδοτικών οίκων. Τώρα είναι παράξενο να το σκέφτομαι. Σήμερα, έχω την επιθυμία  να προσθέσω μερικές σελίδες.

Συνέχεια

ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ


ΔΙΑΛΥΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΤΗΣ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

Αποκαλυπτική για την ατμόσφαιρα που επικρατεί στους κυρίαρχους κύκλους της Ε.Ε. ήταν η πρόσφατη δήλωση του Μαρκ Ρούτε για το προσφυγικό πρόβλημα. Με ύφος Κασσάνδρας, ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας, της χώρας που αναλαμβάνει σε ένα μήνα την εκ περιτροπής προεδρία της Ένωσης, προειδοποίησε ότι η τελευταία θα καταρρεύσει σαν τη… Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αν δεν καταφέρει να θωρακίσει τα σύνορά της. Στη συνείδηση του Ολλανδού πρωθυπουργού, οι απελπισμένοι πρόσφυγες, θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, εκπροσωπούν τους νέους Βάνδαλους, που απειλούν να καταστρέψουν τον υψηλό πολιτισμό της νέας αποικιοκρατίας.

Πρόσχημα για το ξενοφοβικό ντελίριουμ των ευρωπαϊκών ελίτ- που δεν αισθάνονται την ανάγκη να ψελλίσουν δύο λέξεις καταγγελίας των Σκοπίων για την εγκληματική ανόρθωση νέου Τείχους, στην Ειδομένη– προσέφερε το λουτρό αίματος που προκάλεσαν οι τζιχαντιστές στο Παρίσι. Ένα πρόσχημα εντελώς διάτρητο, για όποιον διατηρεί έστω ψήγματα κοινής λογικής. Γιατί οι πάντες γνωρίζουν ότι οι δράστες των επιθέσεων ήταν Γάλλοι και Βέλγοι πολίτες, που ζούσαν στις Βρυξέλλες και το Παρίσι και όχι κατατρεγμένοι πρόσφυγες από τη Συρία ή το Ιράκ.

Συνέχεια

ΓΑΛΛΙΑ, ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ (ΠΕΝΤΕ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΗΜΗΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΚΑΙ ΤΗ ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ)


1027843028

Παρίσι (του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου)
«Τι λένε οι επιβάτες σας γι΄αυτά που έγιναν;», ρωτάω τον ταξιτζή κι αυτός μου απαντάει με μόλις συγκαλυμμένη απελπισία: «με ρωτάνε τι σκέφτομαι εγώ!».
 
Το χρώμα του προσώπου του δεν αφήνει αμφιβολίες. Γάλλος πολίτης, γεννημένος στη Γαλλία, αλγερινής καταγωγής. Θυμάται τον εμφύλιο στην Αλγερία και φοβάται ότι, οι καταγόμενοι από την Αραβία Γάλλοι πολίτες, θα υποβιβαστούν τώρα από «δεύτερης» – όπως νοιώθουν – σε «τέταρτης κατηγορίας»!
 
Το ταξί διασχίζει τις φωτισμένες λεωφόρους του κέντρου κατευθυνόμενο στο Μπουλβάρ Μονπαρνάς, αλλά οι πελάτες είναι ελάχιστοι στα φημισμένα καφέ του, όπως το «Σελέκτ». Μόλις 48 ώρες πέρασαν από τη στιγμή που η «Πόλη του Φωτός» γνώρισε, για μια στιγμή, το σκοτάδι που, τόσα χρόνια τώρα, μονιμοποιήθηκε σε τόσες και τόσες πόλεις του Ιράκ, της Συρίας, του Λιβάνου και η πρωτεύουσα της Γαλλίας παραμένει σε κατάσταση σοκ, ανήμπορη να εξηγήσει τι της συνέβη.
 
«Παγκόσμια συγκίνηση» για το Παρίσι, καμμία συγκίνηση όμως για τους υπερδιακόσιους  επιβάτες του ρωσικού αεροπλάνου που εξαφανίστηκαν πάνω από το Σινά, μου λέει ο σωφέρ, καθώς ξεθαρρεύει . Ούτε για τους 44 της Βυρηττού προχτές, του λέω, διαπιστώνοντας ότι δεν γνωρίζει καν την πολύνεκρη έκρηξη της βόμβας στη σιϊτική συνοικία της λιβανικής πρωτεύουσας. Οι νεκροί δεν ήταν Ευρωπαίοι.
 
Προσπαθεί να καταλάβει τι έκανε τους τρομοκράτες να πάνε να σκοτωθούν και δυσκολεύεται. Πρέπει να τους απειλούσαν, μου λέει. Συμφωνεί όμως και καταλαβαίνει τι λέω όταν διερωτώμαι μήπως «πέθαναν για να ζήσουν». Εννοώ ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ προσέφερε σε αυτούς τους ντεκλασέ νέους μια αποστολή στη ζωή, μια ιδεολογία, μια θρησκεία.

Συνέχεια

Ένα τραγούδι για τους πρόσφυγες: Borders…


Πριν από λίγες μέρες, στις 20 Νοεμβρίου για την ακρίβεια, η M.I.A. κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι με τίτλο «Borders» (Σύνορα), το οποίο έχει έντονα πολιτικό χαρακτήρα -όπως σχεδόν όλες η δουλειές της διάσημης τραγουδίστριας, μουσικού, ζωγράφου και σκηνοθέτιδας.

Τώρα το «Borders» έχει και επίσημο videoclip το οποίο είναι ακόμα πιο πολιτικοποιημένο από το τραγούδι και αναφέρεται στην προσφυγική κρίση. Στο βίντεο βλέπουμε την M.I.A. (ή Mathangi «Maya» Arulpragasam όπως είναι το πραγματικό της όνομα) να σκαρφαλώνει σε φράχτες από συρματόπλεγμα μαζί με εκατοντάδες πρόσφυγες, να μπαίνει σε ασφυκτικά γεμάτες βάρκες, μέχρι και να περπατά στο νερό ώστε να περάσει τα σύνορα και να βρει μια καλύτερη ζωή.

Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου οι «πρόσφυγες» στο βίντεο σχηματίζουν μια τεράστια βάρκα στο στυλ ανθρώπινης πυραμίδας, καθώς επίσης και η σκηνή προς το τέλος του βίντεο, όπου η M.I.A. φορά μια μπλούζα με την επιγραφή των Fly Emirates -μόνο που έχει αλλάξει το Emirates σε Pirates.

Στο βίντεο βλέπουμε τη MIA να ενώνεται με  πρόσφυγες καθώς ταξιδεύουν στη θάλασσα και σκαρφαλώνουν φράκτες λέγοντας μεταξύ άλλων τα λόγια:

«Politics / What’s up with that? / Identities / What’s up with that? / Your privilege / What’s up with that? / Broke people / What’s up with that? / Boat people / What’s up with that?»

(Πολιτική/ταυτότητες/Τα προνόμια σας/άποροι άνθρωποι/άνθρωποι σε βάρκες/τι τρέχει με όλα αυτά;)

Στόχος της M.I.A είναι να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το προσφυγικό δράμα


 Εφημερίδα «Εμπρός»


Από:

http://vathikokkino.gr/archives/100487#comment-31304