«Επιτέλους, επιστρέφει η αποικιοκρατία! Ήταν πια καιρός!»


«Επιτέλους, επιστρέφει η αποικιοκρατία! Ήταν πια καιρός!»

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

 Ένα επίκαιρο απόσπασμα από το βιβλίου του Ντομένικο Λοσούρντο, Η πάλη των τάξεων – Μια πολιτική και φιλοσοφική ιστορία, που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Α/συνεχεια

Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν η χειρότερη στιγμή στην ιστορία της μαρξιστικής θεωρίας. Εκείνα τα χρόνια κυκλοφορούσε μια γελοιογραφία που απεικόνιζε τον επαναστάτη φιλόσοφο να αναφωνεί: «Προλετάριοι όλων των χωρών, συγχωρήστε με!» Το κάλεσμα της προλεταριακής τάξης σε αγώνα, με το οποίο κατέληγε το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε θεωρητικό επίπεδο δεν είχε καταφέρει να ερμηνεύσει κάτι, ενώ σε πρακτικό επίπεδο είχε προκαλέσει μόνο καταστροφές. Ήταν μια χρονική περίοδος που η κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, ερμηνεύονταν από τους πιο ένθερμους εκπροσώπους της κυρίαρχης ιδεολογίας ως οριστικός «θρίαμβος της Δύσης, της δυτικής ιδέας», ακόμη και σαν «τέλος της Ιστορίας». Αυτά υποστήριζε ο Φράνσις Φουκουγιάμα, φιλόσοφος και μέλος του αμερικανικού Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με τον οποίο η Δύση βρισκόταν πια στο τελικό στάδιο του ιστορικού προτσές, το οποίο δεν ήταν άλλο από την καπιταλιστική και φιλελεύθερη κοινωνία (…).

Τρία χρόνια αργότερα, αναφερόμενος στις πρώην αποικίες, ο λίγο-πολύ επίσημος εκπρόσωπος της «ανοιχτής κοινωνίας» και της φιλελεύθερης Δύσης αναφωνούσε: «Απελευθερώσαμε αυτές τις χώρες πολύ βιαστικά και με υπερβολικά απλουστευτικό τρόπο». Είναι σαν «να αφήσαμε απροστάτευτο έναν παιδικό σταθμό». Έπρεπε να διορθωθεί αυτή η επιπολαιότητα: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε να κάνουμε πολέμους για την ειρήνη. Στις σημερινές συνθήκες είναι αναπόφευκτο. Είναι δυσάρεστο, αλλά πρέπει να το κάνουμε, για να σώσουμε τον κόσμο». Ποιους όμως εκπροσωπούσε το «εμείς», στο οποίο αναφερόταν ο Πόπερ; Η Σταυροφορία ξεκινούσε επικαλούμενη δήθεν τις «πολιτισμένες χώρες», δηλαδή τις «χώρες του πολιτισμένου κόσμου». Και ποιες ήταν αυτές; Είναι ξεκάθαρο, επρόκειτο για τη «Δύση», της οποίας τα γεωγραφικά και πολιτικά όρια δεν ήταν ποτέ ξεκαθαρισμένα, αλλά που αποφάσιζε αλαζονικά για το ποιος ήταν «πολιτισμένος» και ποιος όχι. Μέσα από μια σειρά πολέμους, η καπιταλιστική και φιλελεύθερη Δύση καλούνταν να υλοποιήσει την «pax civilitatis» (εκπολιτιστική ειρήνη). Ήταν ολοφάνερη η επανεμφάνιση του αποικιοκρατισμού και των αποικοκρατικών πολέμων, που προσπαθούσε να παρουσιάσει σαν επίκαιρους και επιτακτικούς.

Συνέχεια

Advertisements

«Η πείνα είναι ανοιχτή πληγή της Αγγλίας»


Ο Κεν Λόουτς

Για να διακόψει τα γυρίσματα της νέας ταινίας του ο Κεν Λόουτς, να δώσει έκτακτη συνέντευξη στην «Γκάρντιαν», αλλά και να κάνει έκκληση στον Τζέρεμι Κόρμπιν, νέο ηγέτη των Εργατικών, κάτι σοβαρό θα συμβαίνει.

Ο σκηνοθέτης απλούστατα έζησε από κοντά τo γίνεται στη Μεγάλη Βρετανία με τις Τράπεζες Τροφής (συσσίτια μη κερδοσκοπικών, φιλανθρωπικών οργανώσεων) και, κυρίως, με τα επιδόματα που δικαιούνται οι άνεργοι. Και βγήκε από τα ρούχα του.

Σε αυτό τον βοήθησε το θέμα της ταινίας του «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», που βασίζεται σε έρευνα που έκανε ο μόνιμος σεναριογράφος του, Πολ Λάβερτι, σε κέντρα εύρεσης εργασίας, σε συσσίτια και για την πολιτική επιδομάτων του Ντέιβιντ Κάμερον.

Τον κόσμο, δηλαδή, στον οποίο ζει και βασανίζεται ο ήρωας της ταινίας, ο Ντάνιελ Μπλέικ, που δούλευε πολλά χρόνια ξυλουργός, έχασε τη δουλειά του και προσπαθεί να διεκδικήσει επιδόματα για να ζήσει. Αυτά που, όπως είναι γνωστό, έχουν σοβαρά περικοπεί τα τελευταία χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία.

Συνέχεια

Η Κίνα θα υποτιμήσει το νόμισμα της και ο κόσμος είναι εντελώς ανέτοιμος


ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ένα μείγμα εγχώριων και εξωτερικών δυνάμεων οδηγούν την Κίνα όλο και πιο κοντά σε μία νέα υποτίμηση του νομίσματος της με το πιθανότερο αυτή να συμβεί μέσα στους προσεχείς μήνες.

Το ανελαστικό  νομισματικό καθεστώς της Κίνας την καθιστά αποδέκτη των συνεπειών της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ σε πολύ μεγάλο βαθμό και αυτό έχει αρνητική επιρροή στο χρέος της χώρας, το οποίο έχει αυξηθεί κατά τέσσερις φορές από το 2007 μέχρι σήμερα, με το κλάσμα του χρέους προς ΑΕΠ να έχει ξεπεράσει τα επίπεδα των ΗΠΑ.

Δεδομένου ότι η Κίνα διατηρεί μία ημί–σύνδεση με το δολάριο θα είναι πολύ δύσκολο να αντέξει τη στροφή των ΗΠΑ σε μία πολιτική αυξητικών επιτοκίων και σταθερά ισχυρού δολαρίου.

Έτσι, το πιθανότερο είναι η Κίνα να προχωρήσει περαιτέρω στο δρόμο που χάραξε τους τελευταίους μήνες, δηλαδή στην υποτίμηση του νομίσματος της, αλλά αυτή τη φορά, κατά πάσα πιθανότητα, σε μεγαλύτερο βαθμό.

Συνέχεια

Αλονζανφάν (1974) – Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι…


Βρισκόμαστε στην εποχή της εξέγερσης του Γαριβάλδη, το 1816. Ένας ιταλός αριστοκράτης, ο Φούλβιο, ένας επαναστάτης, που έχει προδώσει τους συντρόφους του, θέλει ν’ αλλάξει τρόπο ζωής και να ζήσει συνηθισμένα. Όμως δεν θα του το επιτρέψουν η επαναστάτρια κοπέλα του και οι σύντροφοί της και θα τον οδηγήσουν σε μια αποστολή στη Νότια Ιταλία. Η γνωστή αριστουργηματική ταινία των αδελφών Ταβιάνι, που διεύρυνε το θέμα της επαναστατικής ουτοπίας, της αυτοθυσίας, του ευδαιμονισμού.Μέσα από ιστορικοπολιτικές παραβολές ερευνούν το θέμα της στράτευσης του ατόμου και τη σχέση του με την ιστορία.  

Κάθε ομοιότητα με καταστάσεις που βιώνουμε στις μέρες μας δεν είναι συμπτωματική.

Δείτε την παρουσίαση της ταινίας από τον κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Μπακογιαννόπουλο

 


Aπό:

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2015/09/1974.html

Ιράν,Ιράκ,Υεμένη,Συρία και Ευρώπη (μέρος πρώτο Νοέμβρης 2015)…


Παρότι πάντα μου αρέσει να τσαλαβουτάω ανάμεσα σε διάφορες θεωρήσεις του κόσμου, συχνά πυκνά αναγκάζομαι να επιστρέφω στις αντιλήψεις της μπροντελικής σχολής, γιατί οι γαμημένες έχουν την τάση να επιβεβαιώνονται ιστορικά με ακρίβεια που ζηλεύει ακόμα και η κρυστάλλινή μου σφαίρα.

Οι μπροντελικοί είναι κάτι περίεργοι τύποι που πχ πιστεύουν ότι το να μιλάμε για πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ως πράγματα ξεχωριστά μεταξύ τους, είναι μια εντελώς αστεία υπόθεση. Είναι επίσης οι ίδιοι περίεργοι τύποι που θεωρούν ότι η ευρώπη και η μέση ανατολή είναι ένα και το αυτό ιστορικό συνεχές.

Κόντρα στις λίγο αφελείς αφηγήσεις περί σύγκρουσης των πολιτισμών, οι μπροντελικοί κάνουν ένα μικρό ζουμ-άουτ από την μυωπική και εντελώς ομφαλοσκοπική (όπως βλέπετε είμαι ευγενική και δεν λέω αυνανιστική) ευρωκεντρική προοπτική και αναρωτιούνται πως πχ ένας κινέζος θα έβλεπε τα τελευταία 5000 χρόνια ιστορίας.

Θα πρέπει να είσαι εντελώς χαζός για να μη βλέπεις ότι από την εποχή των αιγυπτίων, ο γεωγραφικός χώρος της ευρώπης και της μέσης ανατολής βρίσκεται συνεχώς σ’ έναν διάλογο. Αιματηρό ενίοτε, αλλά δεν υφίσταται αρχαία ελλάδα χωρίς περσία, όπως και δεν είναι τυχαίο πως το πιο πλούσιο και δυναμικό κομμάτι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βρίσκεται πάντα στην ανατολή (γι’αυτό άλλωστε οι ρωμαίοι αυτοκράτορες μετέφεραν την έδρα στην κωνσταντινούπολη).

Συνέχεια

Ζιλ Ντελέζ-Καπιταλισμός και σχιζοφρένεια,η αποκωδίκωση των ροών (ελληνική μετάφραση)


Cours Vincennes – 16/11/1971 (πηγή:webdeleuze.com)

Τι είναι αυτό που κινείται επάνω στο σώμα μιας κοινωνίας; Είναι πάντοτε ροές,και ένα άτομο είναι πάντοτε η παρακράτηση μιας ροής. Ένα άτομο είναι πάντοτε το σημείο εκκίνησης για την παραγωγή μιας ροής,ένα σημείο προορισμού για την υποδοχή μιας ροής,μιας ροής οποιουδήποτε είδους· ή,ακόμη καλύτερα,μια αναχαίτιση πολλών ροών.

 

Αν ένα άτομο έχει μαλλιά,τα μαλλιά αυτά μπορεί να κινηθούν μέσα από πολλά στάδια: το χτένισμα ενός νεαρού κοριτσιού δεν είναι το ίδιο με αυτό μιας παντρεμένης γυναίκας,δεν είναι το ίδιο με αυτό μιας χήρας: υπάρχει ένας ολόκληρος κώδικας χτενίσματος. Ένα άτομο,στο βαθμό που δίνει στυλ στα μαλλιά του,τυπικά παρουσιάζεται σαν αυτό που αναχαιτίζει σε σχέση με τις ροές των μαλλιών που το υπερβαίνουν και υπερβαίνουν την περίπτωσή του,και αυτές οι ροές των μαλλιών είναι οι ίδιες κωδικωμένες [*] σύμφωνα με πολύ διαφορετικούς κώδικες: ο κώδικας της χήρας,ο κώδικας του νεαρού κοριτσιού,ο κώδικας της παντρεμένης γυναίκας,κλπ. Αυτό είναι τελικά το ουσιαστικό πρόβλημα της κωδίκωσης και της εδαφικοποίησης η οποία πάντοτε κωδικώνει τις ροές με αυτό,σαν ένα θεμελιώδες μέσο λειτουργίας: σημαδεύοντας [marking] άτομα (διότι τα άτομα τοποθετούνται στη διακοπή και στην παρακράτηση των ροών,υπάρχουν στα σημεία όπου οι ροές παρακρατούνται).

Συνέχεια

Η Συμβολαιακή γεωργία…μέρος 2ον (συμβόλαια και συμβόλαια)…


Η συμβολαιακή γεωργία δεν είναι κάτι πρωτόφαντο. Συμφωνίες μεταξύ παραγωγών και αγοραστών κλείνονται χρόνια τώρα παντού. Πρώτη φορά που κάποια μεγάλη εταιρεία  έκανε κάτι τέτοιο στον τόπο μας ήταν το 1969, όταν η ΜπαρμπαΣτάθης έβαλε σε εφαρμογή ένα ολοκληρωμένο δίκτυο συμβολαιακής αγροτικής διαχείρισης.

Είκοσι χρόνια αργότερα, μπήκε στον χορό και η πρώτη πολυεθνική. Ήταν το «βρόμικο ’89» όταν ηPepsico έκανε τα πρώτα συμβόλαια συνεργασίας με πατατοπαραγωγούς, προς χάριν των γνωστών μας τσιπς Lays (τότε Tasty). Σήμερα, η Pepsico έχει συμβόλαια με καμμιά εκατοστή παραγωγούς πατάτας σε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώνοντας κάπου 100.000 τόννους προϊόντος. Στόχος τής εταιρείας είναι να αυξήσει αυτά τα συμβόλαια, μέχρις ότου αποκτήσει συμβολαιακή επάρκεια πρώτης ύλης 100%.

Γιάννης Στουρνάρας, υπουργός οικονομικών, 5/5/2014: «Η χώρα χρειάζεται 2-3 ελαιοτριβεία, 2-3 συσκευαστήρια
αγροτικών προϊόντων και μια εταιρεία μεταφοράς τους»
. Και κανένα ζαχαρουργείο, συμπληρώνουμε εμείς.

[Φωτογραφία: από το περιοδικό «Crash», Ιούνιος 2013]

Το 2002, η Barilla έβαλε σε εφαρμογή ένα πλάνο εκτεταμένης συμβολαιακής γεωργίας, με στόχο να εξασφαλίσει τις απαραίτητες για την παραγωγή της ποσότητες σταριού. Σήμερα, η Barilla είναι ένας από τους σημαντικώτερους αγοραστές ελληνικού σταριού, καθώς προμηθεύεται περί τις 60.000 τόννους από 2.000 παραγωγούς, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις οδηγίες τής εταιρείας ώστε το προϊόν τους να πληροί τις ποιοτικές απαιτήσεις του αγοραστού.

Συνέχεια