Το ηλιακό αυτοκίνητο της Κρήτης έχει κερδίσει τις… εντυπώσεις


10465850_10152487372204349_868140150_oΕίναι οπαδός της βιώσιμης κινητικότητας και του ποδηλάτου και σαφώς του οικολογικού τρόπου ζωής. Ο λόγος για τον Μανώλη Τσικανδυλάκη, διπλωματούχο μηχανολόγο μηχανικό, κατασκευαστή του πρώτου τριθέσιου ηλεκτρικού μοτοποδήλατου με ηλιακή οροφή με κωδικό όνομα Sunnyclist. Το όχημα αποτελεί ένα καινοτόμο εγχείρημα στην ελληνική αγορά, καθώς μπορεί να διανύσει εως 200 χλμ την ημέρα.  Η ιδέα ξεκίνησε όταν ο κ. Τσικανδυλάκης συνδύασε το ποδήλατο και τις μηχανολογικές του γνώσεις και κατάφωρε να δημιουργήσει ένα ηλιακό τρίκυκλο. Σήμερα η ιδέα του έχει πάρει σάρκα και οστά και σε λίγο καιρό θα μπορέσει να βγει και στην αγορά.

Τα prosopakritis ήρθαν σε επαφή με τον κ. Τσικανδυλάκη που μας αξήγησε όλα όσα αφορούν το πρώτο ελληνικό υβριδικό όχημα και τι προσδοκίες έχει για δημιούργημα του.

Mε τι ασχολείστε αυτή τη περίοδο;
Διατηρώ μηχανολογικό γραφείο όπου ασχολούμαι κυρίως με έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και σχέδιο/μελέτη μηχανημάτων. Ταυτόχρονα δουλεύω το project του ηλιακού μοτοποδηλάτου.

Τι είναι το ηλιακό αυτοκίνητο;
Το Sunnyclist είναι ένα τριθέσιο ηλεκτρικό μοτοποδήλατο με ηλιακή οροφή. Παρόλο που μπορεί να αντικαταστήσει το αυτοκίνητο πόλης στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι αυτοκίνητο αλλά ένα ηλιακό όχημα 10248599_10152487372409349_80163883_oπου κατατάσσεται στην κατηγορία των πολύ ελαφριών οχημάτων. Το μικρό βάρος του οχήματος παίζει καθοριστικό ρόλο στις επιδόσεις, τη μεγάλη αυτονομία και το χαμηλό κόστος του οχήματος. Το Sunnyclist ζυγίζει και κοστίζει το μισό από ότι ένα mini ηλεκτρικό αυτοκίνητο.

Συνέχεια

Ραφαέλε Σιμόνε: Κόντρα στο πνεύμα των καιρών



 

σημ.Αμετανόητου: «Το μειλίχιο τέρας» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία Πολιτικών επιστημών (και όχι μόνο) που έχω διαβάσει…


Επιμέλεια  Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών


 

 Ο Ραφαέλε Σιμόνε είναι καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης (Roma Tre). Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το βιβλίο του «Το μειλίχιο τέρας» (Πόλις, 2011). Το ακόλουθο κείμενό του είναι απόσπασμα εισήγησής του σε θεωρητικό συμπόσιο που έγινε τον περασμένο Μάρτιο στη Ρώμη, με θέμα την επανεξέταση της κουλτούρας της Αριστεράς.
Γιατί η κρίση δεν μετατόπισε τον δυτικό κόσμο προς τα αριστερά ή τουλάχιστον λίγο περισσότερο προς τα αριστερά; Στο βιβλίο μου «Το μειλίχιο τέρας», προσπάθησα να περιγράψω τους βαθύτερους λόγους αυτού του γεγονότος. Εδώ και δύο δεκαετίες ο ιδεολογικός και πολιτιστικός άξονας του δυτικού κόσμου έγειρε προς τα δεξιά, δηλαδή προς έναν ορίζοντα κατανάλωσης και διασκέδασης, προσωπικού εγωισμού και αυξανόμενης σύγχυσης μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικής επινόησης –τρία κομβικά γνωρίσματα της παγκοσμιοποιημένης νεωτερικότητας. Ορίζοντας κατανάλωσης και διασκέδασης σημαίνει ότι τον δυτικό άνθρωπο τον ενδιαφέρει όλο και λιγότερο το καθεστώς ολιγάρκειας, αυστηρότητας και φειδούς που εξέφραζαν τα κλασικά σοσιαλιστικά ιδεώδη, ενώ στην κατανάλωση εμπορευμάτων έχει προστεθεί και η πολύ εντατική κατανάλωση ενέργειας, περιβάλλοντος και πόρων. Προσωπικός εγωισμός σημαίνει ότι η συμπάθεια και η συμπόνια (θεμελιώδη «σοσιαλιστικά συναισθήματα») δεν είναι πλέον προσωπικές συμπεριφορές, αλλά έχουν μεταφερθεί με ανάθεση σε οργανώσεις οι οποίες τις ασκούν ως επάγγελμα, όντας αληθινές «βιομηχανίες του καλού» (επί πληρωμή). Σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικής επινόησης σημαίνει ότι η αυστηρή διάκριση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας (δύσκολη κατάκτηση της επιστημονικής στάσης απέναντι στην πραγματικότητα) είναι ανώφελη ή σε κάθε περίπτωση λιγότερο επιθυμητή: το πραγματικό δεν το αναζητούν αλλά το αποφεύγουν. Για όλους αυτούς τους λόγους, έχει διαλυθεί ο λαός της Αριστεράς, οι σοσιαλιστές άνδρες και οι σοσιαλίστριες γυναίκες, εκείνες οι γενεές ανθρώπων που κάποτε ήταν έτοιμες να παλέψουν για την επικράτηση των ιδεών τους. Σήμερα, σε διάφορες χώρες, η εργατική τάξη έχασε το ειδικό της βάρος και άρχισε να ψηφίζει τη Δεξιά, ως σίγουρη εγγύηση της ελπίδας να γίνει και αυτή, αργά ή γρήγορα, αστική τάξη.

Νίκος Πουλαντζάς – Μισέλ Φουκώ: «Μονομάχοι» ή «Συνδαιτυμόνες»


Στο κείμενο που ακολουθεί θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τις θεωρητικές αντιστοιχίες, αλλά και τα ασύμπτωτα σημεία του τελευταίου έργου του Ν. Πουλαντζά με το γάλλο φιλόσοφο Michel Foucault.
Πιο συγκεκριμένα, στο κύκνειο άσμα του με τίτλο Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός, ο έλληνας μαρξιστής ανοίγει μια πολεμική εναντίον της σκέψης M. Foucault, που αφορά κατά κύριο, αλλά όχι αποκλειστικό λόγο, τις θέσεις του τελευταίου για την εξουσία. Ταυτόχρονα όμως επηρεάζεται από το Foucault και προσπαθεί να ενσωματώσει αρκετά από τα στοιχεία του έργου του γάλλου φιλόσοφου.
Οι κεντρικές θεματικές τις οποίες επιδιώκουμε να επεξεργαστούμε είναι αφενός ότι η προσπάθεια του Ν.Πουλαντζά προσκρούει συχνά σε μια ασυμμετρία των δυο Παραδειγμάτων (Paradigm), αφετέρου όμως, καθώς θέλει να παραμείνει πιστός στον- Αλτουσσεριανό -μαρξισμό, αλλά και να αφομοιώσει τα νέα θεωρητικά και επιστημολογικά ρεύματα, καταφέρνει με πραγματικά οξυδερκή τρόπο, να μετασχηματίσει πολλές από τις φουκωικές έννοιες και να τις εντάξει στην ευρύτερη προβληματική μιας ΄΄τοπικής΄΄ ,όπως την ονομάζει ,θεωρίας για το κράτος.
Το κείμενο φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ακόμα φωνή στο ΄΄σιωπηρό διάλογο΄΄ που ξεκίνησε το 1980 από το Γιώργο Βέλτσο και συνεχίστηκε από τη Σταυρούλα Τσινόρεμα το 1988. Ωστόσο δεν σκοπεύουμε να αναδείξουμε τα στοιχεία εκείνα που αφορούν τις θεωρητικές αντιστοιχίες και τα ασύμπτωτα του έργου του Foucault με το μαρξισμό, προσπάθεια που θα απαιτούσε μιας άλλης μορφής, σε έκταση και περιεχόμενο εργασία, αλλά ούτε και τις επιστημολογικές πλευρές της ΄΄αντιπαράθεσης΄΄ των δύο στοχαστών, εγχειρήματα στα οποία έχουν ανταποκριθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όχι μόνο οι δύο προηγούμενοι αρθρογράφοι, αλλά και αρκετοί άλλοι θεωρητικοί
Εκτός από την εισαγωγή το κείμενο αποτελείται από τρεις ενότητες. Η πρώτη αφορά μια πολύ συνοπτική εισαγωγή στο τελευταίο έργου του Πουλαντζά: Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός, η δεύτερη την παρουσίαση των βασικότερων σημείων της κριτικής του Πουλαντζά στα κοινωνικο-αναλυτικά, όπως τα ονομάζει ο Κ. Δοξίαδης , έργα του Foucault και τις ενδεχόμενες θεωρητικές ασυμμετρίες που προκύπτουν και η τρίτη ενότητα αφορά τα θεωρητικά ΄΄σημεία συνάντησης΄΄ των δυο στοχαστών.

Το τελευταίο έργο του Νίκου Πουλαντζά

Όταν τον Απρίλιο του 1977 ο Νίκος Πουλαντζάς είχε επισκεφθεί την Ελλάδα για μια σειρά διαλέξεων, δήλωνε σε μια συνέντευξη του ,απαντώντας στο ερώτημα σχετικά με το αντικείμενο των μελετών του εκείνη την περίοδο:΄΄ Θα φτιάξω ένα βιβλίο για το κράτος στο σύγχρονο καπιταλισμό και έπειτα θα κοιτάξω να αλλάξω επάγγελμα γιατί θα τα έχω πει όλα.΄΄ Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε ένα χρόνο μετά με τον τίτλο Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός, ένα έργο που χαρακτηρίστηκε ΄΄ως μια θεωρητική τομή, σαν πυροβολισμός μέσα στον αποτελματωμένο εφησυχασμό ενός τομέα της σημερινής σκέψης΄΄ και από την αντίθετη πλευρά ως ένα ΄΄τραγικά ημιτελές έργο΄΄.

Συνέχεια

Το τελευταίο αντίο – Β. Βασιλικός…


Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. Μου είπες χωρίς φωνή το τελευταίο αντίο. Μ’ αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε. Κοιμήθηκες λίγο απ’ την άλλη μεριά της καρδιάς σου.

Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα. Η τελευταία φορά που τα σώματά μας αγγίχτηκαν… Δεν είπες τίποτα… Μ” αποχαιρέτησες με τον τρόπο σου, ευγενικά, ωραία. Το λογικό σου δεν έπιανε το μήνυμα για να μου το εκφράσεις, μα ούτε σου άρεσαν οι μελοδραματισμοί.

Ένα βαθύ ευχαριστώ μου είπε το κορμί σου, που είκοσι χρόνια άλλη δε γνώρισε από την αγκαλιά μου.
Ήταν ο χρόνος σου αυτός. Η σιωπή. Το μίλημα με την αίσθηση. Μα εγώ δεν έπιασα το μήνυμα. Το μήνυμά σου εκείνο, με τη ζεστασιά των δύο κορμιών μας, μόλις σήμερα αποκρυπτογραφήθηκε. ήταν το ύστατο χαίρε στην αγάπη σου. Χωρίς περιττά λόγια, νουθεσίες, δάκρυα ή λυγμούς. Όμως ξάπλωσες σαν προσφορά που στάθηκα ανίκανος να τη μεταλάβω.

teleyt.antio_

Τώρα τι ωφελεί να σου φέρνω λουλούδια στο τάφο σου; Αφού εκείνη τη στιγμή στάθηκα ανίκανος να καταλάβω.

«Δεν φταις εσύ, αγάπη μου. Δε φταις. Η καρδιά είχε κουραστεί. Δεν ήξερα ούτε κι εγώ ότι σ” αποχαιρετάω».

Ποτέ άλλοτε δεν είχες τόση σιωπή. Μα τίποτα να πεις, έστω κάτι, μια κουβέντα;
Μόνο »άσε με να ξαπλώσω στα πόδια σου». Και ξάπλωσες. Κι εγώ όταν είδα πως κοιμόσουν, για αρκετή ώρα δεν κινήθηκα, μη σε ξυπνήσω.

Όταν ξύπνησες ήσουν χαρούμενη, ξεκούραστη. Είχες περάσει βαθιά στα κύτταρα το »χαίρε».
Τώρα μου μένει μια ζωή, όσο ζήσω, να το θυμάμαι και να χτυπιέμαι, μάταια.

Εσύ, περήφανα, μυστικά, χωρίς κλάψες, όπως ταιριάζει σε, που αξιώθηκες μια τέτοια ζήση, άφησες τα μαλλιά σου να χαϊδεύουν τα πόδια μου με τη σιωπηλή εγκαρτέρηση του αμνού στην Παλαιά Διαθήκη που τον οδηγούν στη σφαγή.

   ~ Βασίλης Βασιλικός



 aienaristeyein.com


Από: http://antikleidi.com

ραούλ βανεγκέμ – γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται…


R

Ο αγώνας για την ζωή δεν είναι αγώνας ενάντια στον θάνατο

Πώς θα μπορούσα να απευθυνθώ στις κόρες, τους γιους, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μου χωρίς να τα συνδέσω με όσους, βυθισμένοι στο ειδεχθές σύμπαν του χρήματος και της εξουσίας, κινδυνεύουν αύριο κιόλας να στερηθούν υποσχέσεις για μια ζωή που προσφέρεται ανεπιφύλακτα με την γέννηση σαν χάρισμα, χωρίς κανένα αντάλλαγμα;

…αναρωτιέται ο αλλοτινός εξεγερμένος των δρόμων και των λέξεων, ο Επαναστάτης της Καθημερινής Ζωής ως γνήσιο τέκνο του Μάη του 1968 αλλά και σύμφωνα και με το σχετικό βιβλίο του, μέλος της Καταστασιακούς Διεθνούς σχεδόν για μια δεκαετία προτού αποχωρήσει μπροστά στις αντιφάσεις της, φιλόσοφος των εραστών στην Βίβλο των Ηδονών, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του δημόσιου λόγου, επίμονος υποστηρικτής με λόγια και έργα μιας ελεύθερης, αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνίας.

Συνέχεια