Σαρξ…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Un_Chien_Andalou_4643

Η σάρκα είναι εδώ, παρούσα, χωρίς λόγια. Εν αρχή είναι η σάρκα και μόνο η σάρκα. Κανένας δύστροπος συγγραφέας δεν ερεύνησε αυτό το ιδιάζων σημείο. Ούτε καν ο Φώκνερ που ονειρευόταν να γίνει πατρόνος μπορντέλου. Ούτε ο Τρούμαν Καπότε που γνώριζε μερικές σκηνοθεσίες από άκρως πιπεράτες συνταγές γαρνιρίσματος αιδοίων. Η σάρκα είναι η άρνηση της ομιλίας. Όταν βρεθούμε γυμνοί αφήνουμε τις σάρκες μας να μιλήσουν. Η γύμνια δεν έχει ανάγκη τις φλυαρίες.

Συνέχεια

Advertisements

Είναι οι λιακάδες που φταίνε…


Οι λιακάδες, τα μεταλλεία και η εξέγερση του ’73.

1_18

Γράφει o Θανάσης Σκαμνάκης


Κάθε χρόνο λέω: αυτό που έγινε δεν είναι το πιο σημαντικό, σπουδαίο είναι εκείνο που θα γίνει. Αλλά με το τέχνασμα αυτό δεν γλυτώνω από τις ημερομηνίες, σημάδια στο χαρτί που ωστόσο αποτυπώνονται μέσα μου, τόσο βαθύ μελάνι. Είναι και οι λιακάδες!..

Έτσι, παράξενα ζεστός ήταν ο καιρός. Προχωρημένος Νοέμβρης κι ακόμα με πουκάμισα. Και τα ξημερώματα της Παρασκευής, 4 ή 5 η ώρα, αποκαμωμένος από δυο μέρες ξαγρύπνια κι αγωνία, στάθηκα στα σκαλιά, ακούμπισα στην κολώνα τυλιγμένος μ’ ένα τζάκετ κι αποκοιμήθηκα – και το σπίτι μου ήταν 100 μέτρα παραπάνω. Ξύπνησα από την υγρασία κι είχε ξημερώσει. Απ’ όλες τις σκηνές, αυτή έχω στο μυαλό μου, όταν είναι οι μέρες του Νοέμβρη τόσο λαμπερές. Μια νύχτα δίπλα σε μια κολώνα.

Κι αν έχει τόσο πολύ παράπονο η εποχή, δεν είναι γιατί δεν ευδοκίμησαν τα τόσα χρόνια, είναι γιατί οι μέρες είναι τόσο λαμπερές. Κάνουν αντίθεση.

Ο Μάριος Χάκκας το ‘70 μας έδινε το μέτρο μιας παλιάς εξόρυξης που απέβη ατελής. «Τίποτα δεν μένει», έλεγε σε εκείνον τον περίφημο “Μπιντέ”, της απόγνωσης. “Τώρα σοβαντίζεις τα τελευταία ίχνη των πυροβολισμών στο μέτωπό σου, σα γέρικο σκυλί που γλείφει τις πληγές του στην επούλωση…”. Απελπισμένος μας αποχαιρετούσε αλλά δεν ανταποδίδαμε το χαιρετισμό. Είχαμε δικά μας μεταλλεία να ερευνήσουμε. Τραβάγαμε ανήφορο χωρίς βαριά φορτία παρελθόντος και αποφεύγαμε τις ονοματοδοσίες και τα γλυκερά αισθήματα. Φερ’ ειπείν, δεν λέγαμε, εξέγερση, για να περιγράψουμε το τι συμβαίνει, τις λαμπερές ημέρες του Νοέμβρη. Μπροστά είχαμε τα μεγάλα σχέδια, κι ό,τι γινόταν δεν ήταν παρά ένα περιστατικό.

Μετά ήταν που δόθηκαν ονόματα και απονεμήθηκαν τιμές που ματαιώσανε το σχέδιο.

Αργότερα, όσοι έμειναν στα μεταλλεία συνεχίζοντας την αναζήτηση, φόρτωσαν τόσα χρόνια αγωνίας, με σκοτάδι και διαστήματα φωτός, που σιγά-σιγά σα να λησμόνησαν ποιός ήταν ο σκοπός, για που ξεκίνησαν και τι έψαχναν, ώστε όταν έρχονται συμβάντα σπεύδουν να τους δώσουν ένα σπουδαίο όνομα, μήπως και τα κατοχυρώσουν, μήπως θέλοντας να ανταποκριθούν στο όνομα τα γεγονότα γίνουν όντως αντάξια. Την ίδια τακτική ακολουθούν και οι καινούργιοι. Αίφνης ζητούν επειγόντως να ονομάσουν μια εξέγερση. Γιατί το άλλο μεγάλο δεν πιστεύουν βαθειά πως θα το κάνουν οι ίδιοι. Ας έχουμε λοιπόν κι εμείς κάτι δικό μας, λένε. Να μην πάει στράφι μια γενιά.

Έχουν δίκιο; Δεν ξέρω… Μέσα σε τόση αμηχανία!

1973_17n

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ 15/11/2015

________________________________
Aπό:
http://www.toperiodiko.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5/#.VksSNljhD3A

 

 

Στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού…


image002Τηλεοπτικά κανάλια, δημοσιολόγοι-αναλυτές και αστοί πολιτικοί μιλάνε για τον πόλεμο που σηματοδοτεί η επίθεση στο Παρίσι ενάντια στις αξίες και τις παραδόσεις της Ευρώπης. Πράγματι βρισκόμαστε σε πόλεμο, ο οποίος δεν είναι όμως ούτε θρησκευτικός, ούτε πολιτισμών. Βρισκόμαστε στην εποχή της παντοδυναμίας του ιμπεριαλισμού. Με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και από την δεκαετία του 1990 ξεκινάει το ξαναμοίρασμα του πλανήτη από τους ιμπεριαλιστές.

Χρησιμοποιούνται θρησκευτικά, φυλετικά και πολιτισμικά ιδεολογήματα προκειμένου να φοβίσουν τους λαούς και να προωθήσουν τα συμφέροντα τους. Ο πόλεμος αυτός θα οξυνθεί και θα ενταθεί καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού ούτε έχει ξεπεραστεί ούτε έχει φτάσει στο αποκορύφωμα της.

Συνέχεια

«Το πένθος γίνεται νόμος»- Judith Butler από το Παρίσι…


της Judith Butler


Βρίσκομαι στο Παρίσι και  χθες το βράδυ πέρασα από την οδό Beaumarchais . Όλοι όσοι γνωρίζω είναι ασφαλής, όμως πολλοί άνθρωποι που δεν ξέρω είναι νεκροί ή τραυματισμένοι ή βυθισμένοι στο πένθος. Είναι συγκλονιστικό και φοβερό.

Είναι σαφές από τις άμεσες συζητήσεις στη δημόσια τηλεόραση και αμέσως μετά τα γεγονότα ότι, η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», που –ωστόσο- είναι προσωρινή δεν έβαλε ένα όριο για μια ενισχυμένη κρατική ασφάλεια. Οι ερωτήσεις που πραγματοποιούνται από τα τηλεοπτικά δίκτυα αφορούν τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, το χώρος της ελευθερίας, και τη πολεμική ενάντια στο «Ισλάμ». Ο Ολάντ κήρυξε αυτό το  πόλεμο, και τώρα ενεργεί ως αρχηγός του στρατού. Η διάκριση μεταξύ κράτους/ στρατού διαλύεται. Οι ευεργετικές πτυχές των ειδικών εξουσιών που αναγνωρίζονται κάτω από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης  συμπεριλαμβάνουν τη παροχή δωρεάν μετακίνησης χθες το βράδυ (ταξί) για την ασφαλή μεταφορά, και το άνοιγμα όλων των νοσοκομείων σε όσους είχαν τραυματιστεί.

Συνέχεια

Υπακούωντας…


paris_2015

Δεν ξέρω κανέναν που να μην νοιώθει συγκλονισμένος από την σφαγή στην Πόλη του Φωτός.

Ακούστηκαν πολλά και θα ακουστούν ακόμα περισσότερα.

«Διαπολιτισμικός πόλεμος», «τρομοκρατικό κτύπημα», «επιθέσεις αυτοκτονίας», «απειλή», «φονταμενταλιστές».

Αλλά σήμερα δεν θέλω να μιλήσω, να γράψω για μίσος, αλλά ούτε και για αγάπη.

Σήμερα θα γράψω για όλους όσους θα ταφούν χωρίς μοιρολόγια, σε ανώνυμους τάφους στα περίχωρα του Παρισιού.

Σήμερα θα γράψω για τους δράστες αυτής της φρίκης, γιατί…. κάπου εκεί νοιώθω να τους μοιάζω.

Αναγνώστες ενός και μόνου Βιβλίου, γνώστες μιας και μόνης Αλήθειας, υπηρέτες μιας και μόνης Αρχής.

Θυσίασαν την ζωή τους για μια ιδέα, που ήταν και είναι, θεμελιώδης για την κοινωνία στην οποία ζούσαν.

Συνέχεια

Διομήδη, έμαθα ότι ΖΕΙΣ…


Της Νίνας Γεωργιάδου


Επανέρχομαι με μια δεύτερη επιστολή διότι έχω μείνει εμβρόντητη!

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πόρισμα του Τσεβά για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, βλέπω το όνομά σου ανάμεσα σε τόσα άλλα κι όμως μαθαίνω πως δεν είσαι νεκρός. Πώς μπόρεσες να συμβάλεις σ’ αυτή την ιστορική παραχάραξη;

 Δεν ξέρω πια τι να υποθέσω.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή γιατί η συναισθηματική μου φόρτιση κάνει τον πρόλογο δυσνόητο.

Ίσως οι διευκρινίσεις που ακολουθούν να περιττεύουν, μιας και, όντας ζωντανός, έχεις προσωπική αντίληψη όσων συμβαίνουν και συνταράσσουν την εντελώς κοινή γνώμη. Φοβάμαι όμως ότι η ανωριμότητα που σε οδήγησε σ’ αυτή τη σκευωρία, εξακολουθεί να σε εμποδίζει από το να δεις τα πράγματα με την κρυστάλλινη ενάργεια που θα στα παραθέσω.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκε μια πολύ πατριωτική οργάνωση, πατριωτικότερη των συνήθων πατριωτών, η οποία αποκαθιστά ιστορικές αλήθειες (βάναυσα διαπομπευμένες από αντιπατριώτες) αναδεικνύει το μεγαλείο της φυλής, καθώς και τον ευλύγιστο πλούτο της νεοελληνικής μας γλώσσας.

Συνέχεια