Η διαρκή δημοσιονομική προσαρμογή προκαλεί μείωση του δυνητικού ΑΕΠ.


Κώστας Μελάς

Σε πρόσφατο άρθρο τους οι Antonio Fatás και Lawrence H. Summers[1] αναζητούν τις εμμενείς συνέπειες της δημοσιονομικής προσαρμογής  στη εξέλιξη του δυνητικού ΑΕΠ, τόσο στην ευρωζώνη όσο στις ΗΠΑ. Οι δύο μελετητές αναδεικνύουν ότι το δυνητικό ΑΕΠ έχει μειωθεί ως συνέπεια της κρίσης και η τάση του ΑΕΠ είναι καθαρά χαμηλότερη σε σχέση με την τάση πριν από την κρίση.

Στην περίπτωση της ευρωζώνης το ΔΝΤ προβλέπει ότι το ΑΕΠ θα είναι το 2019 μικρότερο κατά 15,0% σε σχέση με αυτό που θα ήταν αν ίσχυε η τάση με τις προβλέψεις προ κρίσεως.

Στη συγκεκριμένη εργασία οι δύο μελετητές υποστηρίζουν ότι έχουν βρει μια συσχέτιση μεταξύ της έντασης της δημοσιονομικής προσαρμογής και της μείωσης του δυνητικού ΑΕΠ. Επειδή οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές κατά τη διάρκεια της κρίσης έχουν αποδειχτεί ευρέως μεγαλύτεροι από το 1 , κάτι που χειροτερεύει το λόγο ΔΧ/ΑΕΠ[2] .

Συνέχεια

Ελλάδα φόρου υποτελής


Ελλάδα φόρου υποτελής - Media

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ

Διαβάζουμε στα λεξικά:« Χώρα φόρου υποτελής, για ημιανεξάρτητη χώρα που , που καταβάλλει  φόρους στην επικυρίαρχη. Φόρος υποτέλειας, ο φόρος που καταβάλλει μια ημιανεξάρτητη χώρα στην επικυρίαρχη». Έχοντας  κατά νου  την ορολογία, μπορούμε ίσως να συνειδητοποιήσουμε το βάθος και την ουσία  της ελληνικής χρεοκοπίας.

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης προσπαθούμε να αποτιμήσουμε   το κόστος της ελληνικής χρεοκοπίας σε χρήμα. Η ραγδαία πτώση του ΑΕΠ και η αντίστοιχη μεγέθυνση του χρέους, μαζί με τους δείκτες της ανεργίας, οι περικοπές στο εισόδημα και η αύξηση της φορολογίας, αποτυπώνουν παραστατικά το μέγεθος της ζημιάς. Ωστόσο, η αληθινή αποτίμηση της καταστροφής δεν μετριέται σε ευρώ. Η πραγματική μονάδα μέτρησης της χρεοκοπίας  έχει να κάνει με το βαθμό εξάρτησης (ή υποτέλειας) του ελληνικού κράτους από τους δανειστές του. Το προς υλοποίηση –από την κυβέρνηση της «αριστεράς»– τρίτο μνημόνιο ολοκληρώνει (και) θεσμικά την διαδικασία που ξεκίνησε από το 2010 για τον υποβιβασμό της χώρας σε φόρου υποτελές κράτος.

Στο κάδρο των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους δανειστές περίοπτη θέση κατέχουν τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα κόκκινα δάνεια, τον ΦΠΑ, τις συντάξεις και το βάθος των άλλων περικοπών σε μισθούς και παροχές. Όλα αυτά περιγράφουν τη μάχη οπισθοφυλακής ενός χαμένου πολέμου, καθώς η κυβέρνηση έχει συνθηκολογήσει αποδεχόμενη απεχθείς όρους. Τους όρους που- ουσιαστικά- θεσμοθετούν την ελληνική υποτέλεια:

Συνέχεια

Το πλούσιο παρελθόν του προέδρου του Δημοσιονομικού Συμβουλίου…



σημ.Αμετανόητου: εξαιρετικές θεωρίες για το χρήμα στο βιβλίο του…από θεωρίες βέβαια χορτάσαμε…αλλά θα μου πεί κάποιος,»εάν δεν διαβάσεις, πως να ξέρεις τι να αντιμετωπίσεις (αλλά και να βρείς τον τρόπο που θα αμυνθείς… ) από τους εχθρούς σου; »

http://www.biblionet.gr/book/49897/%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%BB%CE%AF%CF%81%CE%B1%CF%82,%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82%CE%93./%CE%9D%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE


Ένας καθηγητής οικονομικών με πλούσιο παρελθόν τοποθετήθηκε πρόεδρος του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, δηλαδή του οργάνου που θεσμοθετήθηκε για να παρακολουθεί και να ελέγχει…
την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ώστε να μην παρεκκλίνουν των δημοσιονομικών στόχων.

Πρόκειται για τον Παναγιώτη Κορλίρα, τον 69χρονο ομότιμο καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ), ο οποίος είναι γνωστός στον κόσμο του χρήματος από τη θητεία του στο τιμόνι της Ιονικής Τράπεζας και το πέρασμά του ως πρόεδρος της εταιρείας Αθηναϊκών Συμμετοχών, η οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις φούσκες του Χρηματιστηρίου το 1999.

Συνέχεια

Τι γίνεται μέσα και γύρω από το ΚΚΕ;


Τι γίνεται μέσα και γύρω από το ΚΚΕ;

Του Διονύση Μαρούδα

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε κείμενο των Β.Καλαματιανού και Γ.Αραβανή, ιστορικών στελεχών του ΚΚΕ, με το οποίο διαφοροποιούνται δημόσια από την πολιτική και τις επιλογές του κόμματος. Το κείμενο είναι αρκετά ενδιαφέρον και οι διαπιστώσεις εν πολλοίς σωστές.

Το κύριο συμπέρασμα από την τελευταία – κολασμένη – πενταετία, τουλάχιστον για όσους αναφέρονται στην Κομμουνιστική Αριστερά, είναι ακριβώς η κραυγαλέα ανεπάρκεια ως ανυπαρξία της Κομμουνιστικής Αριστεράς. Το κινηματικό ξέσπασμα του 2010-2012 αφέθηκε μόνο του, δε στηρίχτηκε, κατασπαταλήθηκε. Ο λαός βρέθηκε μόνος του απέναντι στην κρίση και τα μνημόνια. Δεν είχε στήριγμα, δεν είχε αποκούμπι, δεν είχε άλλη προοπτική.Σε τελευταία ανάλυση, αυτή ακριβώς η πολιτική ανυπαρξία της Κομμουνιστικής Αριστεράς και ειδικά του ΚΚΕ, κύριου εκφραστή της στα χαρτιά, είναι που εξέθρεψε και πυροδότησε το “φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ”. Το κενό από την κατάρρευση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ έπρεπε να καλυφθεί. Και ελλείψει Κομμουνιστικού πολιτικού χώρου, καλύφθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συνέχεια

ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ


του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

Δίστασα πολύ να σχολιάσω τις πρόσφατες εξελίξεις στην Πορτογαλία. Πριν το κάνω άκουσα με πολύ προσοχή τα επιχειρήματα της συντρόφισσας Mariana Mortágua, βουλεύτρια του Μπλόκο της Αριστεράς στην ολομελειακή συζήτηση του συνεδρίου του Historical Materialism στον Λονδίνο στις 7 Νοεμβρίου. Διάβασα επίσης τη συνέντευξη που έδωσε ο Francisco Louçã , ιστορικό ηγετικό στέλεχος του Μπλόκο της Αριστεράς, στον Ugo Palheta στην γαλλική ιστοσελίδα Contretemps[1].

Ωστόσο, με βάση την αδυσώπητη ελληνική εμπειρία, τα μαθήματα της οποίας τώρα άρχισαν να γίνονται ευρύτερα αντιληπτά στην ευρωπαϊκή ριζοσπαστική Αριστερά, αισθάνομαι πως έχω κάποια ευθύνη να απευθύνω μια συντροφική προειδοποίηση στους συντρόφους της πορτογαλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, τόσο στο Μπλόκο της Αριστεράς όσο και στο ΚΚ Πορτογαλίας.

Κατανοώ πως η κατάσταση δεν είναι καθόλου απλή για αυτούς. Υπάρχει τεράστια πίεση από το εκλογικό σώμα που καταψήφισε την δεξιά κυβέρνηση του Κοέλιο, και αισθάνεται ότι έχει κερδίσει τις εκλογές, «να δοθεί μια ευκαιρία» στους Σοσιαλιστές να σχηματίσουν κυβέρνηση και να ανατρέψουν την προσπάθεια που ενορχήστρωσε ο πρόεδρος Καβάκο Σίλβα με την πλήρη στήριξη της ΕΕ για συγκρότηση μειοψηφικής κυβέρνησης της Δεξιάς.

Συνέχεια

Καταστολή μέσω συσκότισης..


Η συσκότιση και η καταστολή είναι δύο ακόμη από τα όπλα που μεταχειρίζεται ο πολιορκητικός κριός του συστήματος που λέγεται καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης,
      ..εναντίον των πολιτών.

     Εκτός απ’ την
προπαγάνδα, την διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την λασπολογία, την κατασυκοφάντηση,
     ..διαθέτει και το »μέσον» της επιλεκτικής μη ενημέρωσης, του απόλυτου σκοταδιού εκεί και όταν ακριβώς πρέπει οι πολίτες να είναι ενήμεροι για τα τεκταινόμενα.

σιντάρτα, αυτή η αργή πορεία…


το βιβλίο*, που οι περισσότεροι έχουν διαβάσει στην ύστερη εφηβεία τους, έφτασε στα χέρια μου αεροπορικώς μέσω περαματάρη φίλου, μού το χάρισε φίλος, και η χειρονομία αυτή δεν ξέρω αν ήταν λιγότερο μεστή από νόημα απ’ ότι το νόημα του ίδιου του βιβλίου…το ξεκίνησα αμέσως και το διάβαζα σιγά σιγά, γιατί δε διαβάζεται, επεξεργάζεται!

με απασχόλησε το γιατί μού χαρίστηκε αυτό το βιβλίο και μετά την επεξεργασία του  κατέληξα στο συμπέρασμα πως μού χαρίστηκε γιατί μάλλον κάποιος ξέρει καλά πως μια ζωή ψάχνω τους δρόμους, και αισθητοποιώ τα πράγματα κι εμένα που ενηλικιώνομαι τόσο αργά όσο και ο κόσμος…

δεν ξέρω αν θα πρεπε να διαβάσω την Καινή Διαθήκη αντί για το Σιντάρτα, αλλά και δεν μπορώ να πω πως διδάχθηκα κάτι που δεν έχω σαν αρχή ως πολυσελλεκτικό ον, όπως για παράδειγμα να μη φοβάμαι να παίρνω δρόμο, να κόβω δρόμο, να σέβομαι χωρίς να υπερκτιμώ ή να υποτιμώ τα πράγματα…

σιντάρτα

Συνέχεια