Μακάριοι οι πραείς…


by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

aleks

θα πρέπει να ανταμείβονται οι στρατιώτες μετά τη λεηλασία. Όταν κάνεις μια καλή πράξη γι’ αυτόν που σε ταΐζει, σαν οικτρή κούκλα ή σαν φάντασμα, πρέπει να γλείψεις το πιο λαχταριστό κόκκαλο και το πιο ζαχαρωμένο ξεροκόμματο. Πάνω απ’ τους λάκκους εκεί, πάνω απ’ το βουβαμένο και ύπτιο πληθυσμό, πάνω απ’ τις θαμμένες καρδιές και τα σπλάχνα.

Οι μυαλωμένοι στρατηγοί πίστευαν πάντα στην αχαλίνωτη ακολασία. Αυτοί έμειναν στην ιστορία. Αυτοί που έδιναν πρώτα στους φαντάρους τα κλειδιά της πόλης. Που τους χάριζαν τα ψοφίμια και τα νεκροζώντανα εδέσματα.

Ναι ήμουν εκεί. Είδα γυναίκες να τις γαμούν μέχρι το μεδούλι. Να τους σουφρώνουν τα δαχτυλίδια και να τους κόβουν τα δάχτυλα. Είδα το στρατό μετά τις μάχες να κάνει πλιάτσικο ξερά μαραμένα μουνιά μέχρι να μουδιάσει ο πούτσος τους. Μαμμόθρεφτα που άρχισαν να καταπίνουν ότι άφησε πίσω η καταστροφή και ο θάνατος. Χειραψίες άρματα μάχης ηγέτες και πεζικάριοι. Έτσι είν’ ο στρατός, έτσι ήταν κι έτσι θα είναι πάντα.

Συνέχεια

Καμία ασφάλεια στο μικρόκοσμό μας…


νι

Aπό τον Νίκο Νικήτογλου


Αγαπητοί φίλοι από τα ενδιάμεσα ταξικά στρώματα, θα ήθελα να σας ενημερώσω, ότι η ταξική ανέλιξη δεν είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, εφευρετικότητας και ρίσκου, αλλά είναι -στις περισσότερες περιπτώσεις- ζήτημα αφετηριών. Έτσι λοιπόν, ένα εξάμηνο Erasmus, ένα iPhone και ένας καφές από τα Starbucks, δεν σας εξισώνει με τους υιούς και τις κόρες της κυρίας Μαριάννας, ούτε της κυρίας Γιάννας.

Καταλαβαίνω επίσης ότι το “political correct” και η αναμάσηση του καθεστωτικού αφηγήματος σας βοηθάει στο fit in, αποτρέποντας τη δυσάρεστη εξέλιξη να χαρακτηριστείτε από τον κοινωνικό σας περίγυρο ως “φτωχομπινέδες”, “κλαψιάρηδες”, “μίζεροι“. Από την άλλη πλευρά όμως, η συστηματική άρνηση της πραγματικότητας, κάποια στιγμή, είναι πολύ πιθανό να σας ισοπεδώσει.

Υπάρχει βέβαια και η λύση του εξωτερικού. “Έξω έχουν κράτος”, φράση που ακούγεται συχνά και θυμίζει 55αρα θείτσα που πήγε με το ΚΑΠΗ στο Λονδίνο το 1985 επί πασοκάρας. Ναι θεία, έχουν κράτος έξω. Αν πάς στο Λονδίνο και κινηθείς μόνο στη ζώνη 1, κάπου ανάμεσα στο Buckingham Palace, στη Trafalgar, στο Piccadilly Circus, τότε ναι εκεί έχουν κράτος. Πήγαινε όμως στο Peckham, στο Brixton, στο Hackney, στο Estate του Harlesden. Γιατί εκεί είναι το πραγματικό Λονδίνο. Εκεί πάντως δεν υπάρχει κράτος. Γκέτο υπάρχουν, ναρκωτικά, υποβάθμιση, εγκληματικότητα. Το ίδιο συμβαίνει και στο Παρίσι, με τα γκέτο των Αλγερινών και των Μαροκινών.

Συνέχεια

H διαμαρτυρία που γέμισε κόκκινα παππούτσια την Puerta del Sol…


Της Ελάτης Ποντικοπούλου-Βενιέρη


Με κόκκινα παπούτσια γέμισε η Puerta del Sol, η κεντρική πλατεία της Μαδρίτης στη μνήμη των δολοφονημένων από τους συντρόφους τους γυναικών.

Οι γυναίκες-θύματα έμφυλης βίας φαίνεται πως αποτελούν θύματα και της οικονομικής κρίσης καθώς ήδη από το 2013 παρατηρείται μεγάλη επιδείνωση του φαινομένου κακοποίησης γυναικών, με την κυβέρνηση Ραχόι να προχωρά στην αποσάρθρωση του συστήματος προστασίας κακοποιημένων γυναικών που είχε αναπτυχθεί με πρωτοποριακό ευρωπαϊκά τρόπο τα προηγούμενα χρόνια*, κλείνοντας τα κέντρα υποδοχής θυμάτων έμφυλης βίας, διακόπτοντας τα συμβόλαια με τις ειδικές ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης και αναιρώντας το ειδικό νομικό πλαίσιο αυξημένης προστασίας τους. Η αντιμετώπιση αυτή από την ισπανική κυβέρνηση, σε συνδυασμό με τις οικονομικές δυσκολίες που εντείνουν τις σχέσεις εξάρτησης από τους συντρόφους τους έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση του αριθμού των καταγγελιών και συγχρόνως την αύξηση των κρουσμάτων κακοποίησης, και δυστυχώς, θανάτων.

Αυτό το ζήτημα θέλησε να αναδείξει δυναμικά η συλλογικότητα Velaluz** από τη Γαλικία εκθέτοντας στο κέντρο της μαδριλένικης πλατείας Puerta des Sol, περίπου 200 παπούτσια, κάθε τύπου και σε κάθε κατάσταση, βαμμένα με κόκκινο χρώμα για να θυμίζουν τις γυναίκες που βρήκαν το θάνατο κακοποιημένες από τους συντρόφους τους. Παράλληλα με την σιωπηλή αλλά καταγγελτική αυτή διαμαρτυρία, τα μέλη της Velaluz βρίσκονται από τις αρχές της εβδομάδας σε απεργία πείνας για να θυμίσουν στους πολίτες τους πραγματικούς δολοφόνους.

Συνέχεια

Η Βραζιλία προειδοποίηση για τις Σκουριές: «State of the art» θεωρούνταν το φράγμα που κατέρρευσε! #skouries…


residents-reacting-to-landslide-caused-by-failure-or-germano-mine-tailings-dams

17 νεκροί και 28 άνθρωποι αγνοούνται ακόμη μετά την κατάρρευση δυο φραγμάτων αποβλήτων σε μεταλλείο της Βραζιλίας που σκόρπισε την καταστροφή σε μια απόστασηπάνω από 100 χιλιόμετρα (και όχι 7 χλμ όπως γράψαμε στην προηγούμενη ανάρτηση).

«Tι δουλειά είχε το χωριό εκεί;»

«Τα φράγματα στη μεταλλευτική βιομηχανία είναι δυνητικοί κίνδυνοι πού όλοι πρέπει να αποδεχθούμε σε κάποιο βαθμό. Ο δυνητικός κίνδυνος γίνεται πραγματικός όταν έχεις κοινότητες που ζούνε στα κατάντι του φράγματος. Αυτό ήταν που με εξέπληξε. Υπήρχε ένα χωριό κάτω από αυτό το φράγμα αποβλήτων που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί».

Αυτή τη δήλωση έκανε στο Bloomberg, σχετικά με το χωριό Bento Rodrigues που κυριολεκτικά θάφτηκε κάτω από τη λάσπη και τα απόβλητα, ο Σαλίμ Αλί, καθηγητής στο «Κέντρο για την Κοινωνική Υπευθυνότητα στη Μεταλλεία» του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ της Αυστραλίας. (Δύο ήταν τα φράγματα, πιθανότατα μέρος της ίδιας κατασκευής).

Συνέχεια

Η «παρατράπεζα» απόγνωσης χιλιάδων προσφύγων…


 

Χιλιάδες οι άνθρωποι που συνωστίζονται στα κτήματα πέρα από την παλιά πύλη εισόδου του μεγάλου στρατοπέδου της Μόριας, βόρεια της Μυτιλήνης, όπου λειτουργεί το κέντρο καταγραφής και πιστοποίησης των μεταναστών.


Μια, δυο, μερικές φορές σαν αυξηθεί ο ρυθμός των όσων περνούν το στενό της θάλασσας αναμεταξύ Λέσβου και Λήμνου, μπορεί να χρειαστεί και τρεις μέρες να περιμένουν, σε μια ουρά που δε λέει να τελειώσει. Να τους γράψουν και να πάρουν το πολύτιμο χαρτί που θα τους επιτρέψει να φύγουν για την Αθήνα κι από εκεί για το όνειρο της Γερμανίας, όπου τα πάντα πιστεύουν πως είναι ρόδινα.

Σε αυτή τη μαρτυρική ουρά που δε λέει να τελειώσει, τον σύγχρονο «Γολγοθά» των Αφγανών, κυρίως, μεταναστών.

Συνέχεια