Chantal Mouffe: Μετασχηματίζοντας την πολιτική συνείδηση


Σήμερα οι ψηφοφόροι μπορούν να επιλέξουν μόνο μεταξύ της Coca-Cola και της Pepsi Cola. Αυτό οδηγεί, με τη σειρά του, στην αποπολιτικοποίηση των ανθρώπων και την έλλειψη ενδιαφέροντος για το τι συμβαίνει στις κοινωνίες μας. Εάν το κόμμα των Πρασίνων δεν μπορεί να παρουσιάσει μια εναλλακτική πρόταση στο σημερινό νεοφιλελεύθερο σύστημα δεν θα είναι σε θέση να συνδέσει τους αγώνες, υποστηρίζει η φιλόσοφος Chantal Mouffe σε μια συνέντευξη με το Green European Journal. 
GEJ: Είναι δυνατό να συνδέσουμε τους πολλούς διαφορετικούς αγώνες που βλέπουμε σήμερα σε όλο τον κόσμο; 
Το πρώτο ερώτημα δεν είναι κατά πόσον είναι δυνατή η σύνδεση των αγώνων, το πρώτο ερώτημα είναι «ποιος είναι ο στόχος;». Για ένα πολιτικό σχέδιο, ο στόχος πρέπει να είναι η ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας (δημιουργώντας το είδος της δημοκρατίας που όχι μόνο δέχεται τη διαφορά, αλλά εξαρτάται από αυτή). Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν κάποιος θέσει σε αμφισβήτηση το κυρίαρχο σήμερα νεοφιλελεύθερο μοντέλο.
Οι κοινωνίες μας αποκαλούνται μερικές φορές μετά-δημοκρατικές κοινωνίες: εξακολουθούμε να έχουμε όλα τα θεσμικά όργανα, αλλά έχουν χάσει τη σημασία τους. Σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία οι άνθρωποι πρέπει να έχουν την ευκαιρία να ψηφίσουν και να επιλέξουν μεταξύ διαφορετικών εναλλακτικών επιλογών. Σήμερα, δεν υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην Κέντρο-δεξιά και στην Κέντρο-αριστερά: διαχειρίζονται την ίδια νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ακόμα και αν ο ένας το κάνει πιο ανθρώπινα από τον άλλο.
Νομίζω ότι αυτή δεν είναι μια κατάσταση στην οποία θα έλεγα ότι η δημοκρατία έχει κάποιο νόημα. Για μένα, η δημοκρατία έχει νόημα μόνο όταν έχουμε μια αγωνιστική πάλη στην οποία υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, και νομίζω ότι τα Πράσινα κόμματα θα πρέπει επίσης να τοποθετηθούν σε σχέση με αυτό. Υπάρχουν, για παράδειγμα, ορισμένα Πράσινα κόμματα που δεν προσφέρουν τίποτα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μερικά από αυτά είναι πρόθυμα να κάνουν ακόμα και συμμαχίες με την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά. Έτσι, δεν είναι πάντα πολύ σαφές που τοποθετούνται τα Πράσινα κόμματα, αν είναι αριστερά ή δεξιά.
Πιστεύω ότι, αν ένα κόμμα των Πρασίνων δεν μπορεί να παρουσιάσει μια εναλλακτική λύση στο σημερινό νεοφιλελεύθερο σύστημα, δεν είμαι σίγουρη ότι θα είναι σε θέση να συνδέσει τους αγώνες ή να δημιουργήσει αυτό που λέμε μια «αλυσίδα ισοδυναμίας» μεταξύ όλων των δημοκρατικών αγώνων. Ένας κοινός αντίπαλος έχει ιδιαίτερο νόημα στη δημιουργία μιας σύγκλισης, και σε αυτή την περίπτωση ο κοινός αντίπαλος θα είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η πραγματική μορφή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.

Συνέχεια

Ήτανε αέρας…


Αφιερωμένο στη φίλη μου, τη Ζωή…

Τι ξέρεις για τον καιρό γι’ αυτόν τον άνεμο
την κάθε της ματιά που γυρνάει και σβήνει
τι γνώριζες γι αυτή για τα χείλη της
την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει

Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό
δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις
ψάχνει το χαμό
Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό
μες σε τρένα μες σε πλοία
κλαίει το χωρισμό

Τι γνώριζες γι αυτή για τη μάνα της
την κάθε της σιωπή πριν τραγούδι γίνει
τι γνώριζες γι αυτή για το γέλιο της
την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει

Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό
δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις
ψάχνει το χαμό
Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό
μες σε τρένα μες σε πλοία
κλαίει το χωρισμό

Στίχοι:Γιώργος Χρονάς
Μουσική:Γιώργος Καζαντζής
Ερμηνεία:Λιζέττα Καλημέρη

Η μόνιμη ανεργία… σκοτώνει την ασφάλιση


Πανό απεργιακής κινητοποίησης

Χωρίς ανάπτυξη νέων θέσεων εργασίας και επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) με ταυτόχρονη άνοδο των κατώτερων μισθών δεν λύνεται το συνταξιοδοτικό ζήτημα. Τελεία και παύλα.

Αν υποθέσουμε ότι τα πράγματα μένουν ως έχουν στο (παρεμπιπτόντως χρεοκοπημένο) ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα και έστω ότι οι παλιοί συνταξιούχοι δεν θα υποστούν καμιά νέα μείωση (που είναι δίκαιο), οι νέοι συνταξιούχοι που θα αρχίσουν να βγαίνουν στη σύνταξη από τώρα πόση σύνταξη θα πάρουν;

Το έχουν σκεφτεί αυτό οι σοφοί, οι ειδικοί και τα συνδικάτα;

Πολλοί θα απαντήσουν, λογικά, ότι οι επόμενες γενιές συνταξιούχων θα πάρουν τις συντάξεις τους με τον ίδιο τρόπο που απονεμήθηκαν και στους παλιούς (προ 5 – 10 χρόνων, λ.χ.).

Αυτό είναι κατ’ αρχάς σωστό. Ακόμη όμως κι αν προσπεράσουμε, για την οικονομία της κουβέντας, το γεγονός ότι τα όρια ηλικίας αλλάζουν προς το χειρότερο και πάλι θα πούμε ότι ναι μεν μπορεί κάποιος να πάρει τη σύνταξή του λίγους μήνες ή λίγα χρόνια αργότερα, ωστόσο το ύψος της σύνταξης θα υπολογίζεται με τον παλιό καλό τρόπο.

Συνέχεια

ΑΕΠ: Επιστροφή στο 2007 το 2033;


panagiotou_medium

Πάνος Παναγιώτου

Υπάρχουν δύο οικονομίες, των αριθμών και των ανθρώπων με την μία να μην είναι,  απαραίτητα, καθρέπτης της άλλης. Έτσι, σε πολλές περιπτώσεις  οι αριθμοί μπορεί να ζωγραφίζουν μία καλύτερη ή και χειρότερη εικόνα από την πραγματική και να πρέπει κανείς να εξετάσει προσεκτικά και τις δύο για να δει ποια είναι η πιο ρεαλιστική.

Στην Ελλάδα δεν τίθεται αυτό το ζήτημα, καθώς όποια οικονομία και αν εξετάσει κανείς, αριθμών ή ανθρώπων, θα διαπιστώσει ότι είναι τραγική.

Συνέχεια

11 Νοέμβριου 1918: Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου


usgas

Στις αρχές του Νοέμβρη του 1918, μετά τη συνθηκολόγηση όλων των συμμάχων της, η Γερμανία βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση. Τη στιγμή που έφτανε στο Βερολίνο ο εκπρόσωπος των χωρών της Αντάντ, μεταφέροντας τους όρους της ανακωχής, στη Γερμανία είχε ξεσπάσει επανάσταση.

Στις 8 Νοέμβρη ο στρατάρχης Φερδινάνδος Φος δέχτηκε την αντιπροσωπεία της γερμανικής κυβέρνησης. Η συνάντηση έγινε στο σιδηροδρομικό σταθμό Ρετόντ, στο δάσος της Κομπιέν, στο σιδηροδρομικό βαγόνι όπου ο Φος είχε το στρατηγείο του. Οι όροι της ανακωχής που πρότειναν οι νικητές στους Γερμανούς, ήταν ιδιαίτερα σκληροί. Στη γερμανική αντιπροσωπεία δόθηκε προθεσμία τριών μερών για να απαντήσει. Στο διάστημα των τριών μερών οι Γερμανοί διπλωμάτες επιχείρησαν να βελτιώσουν τους όρους. Το βασικό τους επιχείρημα ήταν πως έπρεπε να διατηρηθεί ένα σημαντικό μέρος του γερμανικού στρατού για την αντιμετώπιση του «μπολσεβίκικου κινδύνου». Οι σύμμαχοι, όπως ήταν φυσικό, έδειξαν κατανόηση.

Συνέχεια

«Το τραγούδι των ανθρώπων»: μια ταινία εμπνευσμένη από απεργίες πείνας μεταναστών «χωρίς χαρτιά» στο Βέλγιο…


Συγκεράζοντας στοιχεία δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, η ταινία τωνBénédicte Liénard και Μary Jiménez Το τραγούδι των ανθρώπων εμπνέεται από δύο απεργίες πείνας προσφύγων και μεταναστών «χωρίς χαρτιά», που έλαβαν χώρα στην εκκλησία Béguinage στις Βρυξέλλες το 2008 και το 2009. Μιλήσαμε με τις σκηνοθέτριες, ενόψει τηςπαγκόσμιας πρεμιέρας της ταινίας τους στο πλαίσιο της ενότητας Ανοιχτοί Ορίζοντες του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Μιλήστε μου λίγο περισσότερο για τις προηγούμενες δουλειές σας, πώς συναντηθήκατε, τι σας οδήγησε στη δημιουργία της ταινίας Το τραγούδι των ανθρώπων.

(Bénédicte Liénard) Είναι μεγάλη ιστορία! Το 2002 έκανα ένα φιλμ, το Piece of sky, το οποίο προβλήθηκε στις Κάννες, στην ενότητα Ένα κάποιο βλέμμα. Μετά από τη μακρά μου ενασχόληση με το ζήτημα της φυλακής και τον εγκλεισμό γυναικών, ήθελα να μιλήσω για μια άλλη διάσταση της φυλακής, κι αυτή ήταν το θέμα των συνόρων. Πήγα, λοιπόν, πρώτα στο Καλαί, όπου βρίσκονταν πολλοί πρόσφυγες, οι οποίοι ήθελαν να πάνε στην Αγγλία: ήταν το πρώτο κύμα προσφύγων από το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Έπειτα, δούλεψα με την οργάνωση για τους πρόσφυγες εκεί, ενώ συνεργάστηκα και με την Αριάν Μνουσκίν και το Θέατρο του Ήλιου.

Συνέχεια

Ο κόσμος ανάποδα …τo συγκλονιστικό video της Unicef για τον πόλεμο…


unicef51_7BE3E480-8759-11E5-BA8606FCABB99201

Ένα βίντεο, γροθιά στο στομάχι λάνσαρε στη νέα της καμπάνια η UNICEF. Το κλιπ δείχνει μια συνηθισμένη οικογένεια που περνάει την ημέρα της στο πάρκο. Την ώρα όμως που τα παιδιά ταλαντεύονται στα παιχνίδια ο κόσμος γυρίζει ανάποδα μαζί τους για να αποκαλύψει μια γεύση από τις πολύ διαφορετικές ζωές θα μπορούσαν να είχαν αν ζούσαν κάπου αλλού.

Το βίντεο «Ο Κόσμος Ανάποδα» συμπίπτει με την έκκληση της UNICEF προς τη βρετανική κυβέρνηση να δώσει προτεραιότητα στην προστασία των παιδιών από τη βία, σε μια εποχή που τα παιδιά αντιμετωπίζουν τους πιο καταστροφικούς πολέμους, με ένα στα δέκα να μεγαλώνουν σε μια εμπόλεμη ζώνη .


 Από:  http://antikleidi.com