Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ


  Παναγιώτης Κονδύλης

Ἡ ἑρμηνευτική θέση

Ἡ πνευματική σχέση τοῦ Marx μέ τήν ἀρχαία Ἑλλάδα μπορεῖ νά ἐνταχθεῖ σ’ἕνα τριμερές σχῆμα, πού θά περιλάμβανε μία πλευρά προσανατολισμένη φιλοσοφικά-αἰσθητικά καί σχεδόν ἀνεπιφύλακτα καταφατική, μία ἄλλη πλευρά προσανατολισμένη ἱστορικά-κοινωνιολογικά, ὅπου τό ἀρχαιοελληνικό φαινόμενο βλέπεται κριτικά καί σχετικοποιεῖται, καί τέλος μιά τρίτη πλευρά, ὅπού ἡ καταφατική καί ἡ κριτική-σχετικιστική θεώρηση συμφιλιώνονται στό πλαίσιο μίας ὁρισμένης φιλοσοφίας τῆς ἱστορίας. Οἱ τρεῖς αὐτές πλευρές συνυπάρχουν, καί μάλιστα σέ συνειδητή ἰσορροπία, μέσα στήν ὥριμη σκέψη τοῦ Marx, δηλαδή τοῦ Marx προπαντός ὡς συγγραφέα τῶν Grundrisse καί τοῦ Κεφαλαίου· ὡστόσο δέν διαμορφώνονται ταυτόχρονα, παρά διαδοχικά, καί ἡ διαμόρφωσή τους συναρτᾶται μέ τήν γενική κίνηση τῆς σκέψης τοῦ Marx ἀπό τίς φιλοσοφικές κι αἰσθητικές νεοεγελιανές ἀπαρχές της πρός τήν μεγαλεπήβολη ἐκείνη σύλληψη τῆς ἱστορικῆς ζωῆς τῶν ἀνθρωπων, ἡ ὁποία ἀναμφίβολα κάνει τόν Marx ἕναν ἀπό τούς μεγάλους θεμελιωτές τῶν συγχρόνων κοινωνικῶν ἐπιστημῶν. Μέ ἄλλα λόγια: προτοῦ ἀκόμη ὁ Marx γίνει… μαρξιστής ἔχει ἤδη σχηματισμένη μία ὁρισμένη, ὁπωσδήποτε καταφατική ἀντίληψη γιά τό ἀρχαιοελληνικό φαινόμενο, τό ὁποῖο ἐπιπλέον στά μάτια του συμβολίζει τήν πραγμάτωση ἤ ἐν πάση περιπτώσει συνδέεται μέ τήν ἐπιδίωξη συγκεκριμένων ἠθικῶν κι αἰσθητικῶν ἀξιῶν. Ἀργότερα, ὅταν ἔχει πιά λίγο – πολύ κατασταλάξει στήν προσωπική του θεώρηση τῶν κοινωνικῶν φαινομένων, ὁ Marx βλέπει τήν ἀρχαια Ἑλλάδα καί τούς πνευματικούς της ἐκπροσώπους μέσα στίς ἱστορικές τους ἐξαρτήσεις καί μέσα στά ἱστορικά τους ὅρια· παράλληλα ὡστόσο, ὠθημένος προφανῶς ἀπό τίς ἀρχικἐς, ζωντανές ἀκόμα — καί πάντα — συμπάθειές του γιά τό κλασσικό ἰδεῶδες, θέτει στόν ἑαυτό του τό ἐρώτημα, πῶς συμβιβάζεται ἡ μερική τουλάχιστον ὑπεριστορικότητα ἤ μᾶλλον διιστορικότητα τοῦ ἰδεώδους αὐτοῦ μέ τό διαπιστωμένο γεγονός τῶν ἱστορικῶν ἐξαρτήσεων τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ φαινομένου· ἡ ἀπάντηση δίνεται σέ μία φίλοσοφικοϊστορική κι ἔντονα ἑγελιανή προοπτική, ὁπότε προκύπτει ἡ τρίτη, ἡ συνθετική πλευρά τῆς πνευματικῆς σχέσης τοῦ Marx πρός τήν ἀρχαία Ἑλλάδα. Αὐτό τό τριμερές σχῆμα, στό ὁποῖο συνάμα συνοψίζεται καί ἡ ἑρμηνευτική θέση πού θά ὑποστηρίξω, δείχνει ὅτι εἶναι δυνατή μία ἀνασύνθεσή τῶν ἀπόψεων τοῦ Marx πού νά εἶναι ταυτόχρονα γενετική-ἐξελικτική καί λογική-συστηματική.[1]

  1. Οἱ δύο ὄψεις τοῦ κλασσικοῦ ἰδεώδους στά πρωτόλεια τοῦ Μάρξ.

Ὅπως οἱ περισσότεροι γόνοι ἀστικῶν οἰκογενειῶν τῆς ἐποχῆς του, ἔτσι καί ὁ Marx ἦρθε γιά πρώτη φορά σ’ἐπαφή μέ τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό πολιτισμό καί τά γλωσσικά του μνημεῖα στό κλασσικό γυμνάσιο τῆς γενέτειράς του.[2] Ἡ ἐπαφή αὐτή δέν μᾶς εἶναι γνωστή ὡς πρός τίς συναισθηματικές καί διανοητικές της λεπτομέρειες, γνωρίζουμε ὅμως ἕνα πολύ θετικό πρακτικό καί μόνιμο ἀποτέλεσμά της: παρέχει στόν Marx μία ἐξαιρετική γνώση τόσο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὅσο καί τῆς λατινικῆς γλώσσας, ἡ ὁποία τοῦ ἐπιτρέπει, ἀπό τήν ἀρχή κιόλας τῶν φοιτητικῶν του χρόνων, νά κάνει σοβαρές φιλοσοφικές, φιλολογικές καί νομικές σπουδές ἀνατρέχοντας στά κλασσικά κείμενα δίχως τήν παραμικρή γλωσσική δυσκολία. Αὐτή ἤ ἔντονη ἀναστροφή με τά ἀρχαῖα κείμενα στά χρόνια ἐκεῖνα κάνει εὔλογο τό συμπέρασμα, ὅτί ἡ κατά πᾶσα πιθανότητα σκληρή καί τουλάχιστον ἐν μέρει στεγνή γραμματική ἐκπαίδευση τοῦ γυμνασίου διόλου δέν ψύχρανε τόν πρώιμο ἐνθουσιασμό τοῦ νεαροῦ Marx γιά τόν κλασσικό κόσμο· σ’ ὁλόκληρη τήν ζωή του, ἄλλωστε, ὁ Marx δέν ἄνηκε ποτέ στούς ὀκνηρούς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τήν ἐνασχόληση μέ τό γράμμα τήν θεωροῦν ἐξ ὁρισμοῦ καί ἐκ προοιμίου ὡς ἀντίθεση τῆς ἐνασχόλησης μέ τό πνεῦμα – ἀπεναντίας: ἡ κατοχή τοῦ γράμματος παρέμεινε πάντοτε, γι’αὐτόν τόν ἀπίστευτα πολυμαθή ἄνθρωπο, αὐτονόητη προϋπόθεση μίας οὐσιαστικῆς κι ὄχι ἁπλῶς ρητορικῆς ἐπαφῆς μέ τό πνεῦμα. Ἔτσι τόν βλέπουμε ἤδη ἀπό τό πρῶτο ἑξάμηνό της φοίτησής του στό Βερολίνο, τό καλοκαίρι τοῦ 1837, καί ἐνῶ ἐπισήμως σπουδάζει νομικά, νά κατατρίβεται, κοντά σέ πολλά ἄλλα πράγματα, μέ τήν μετάφραση κειμένων, ὅπως ἡ Germania τοῦ Τακίτου, τά Tristia τοῦ Ὀβιδίου καί ἡ Ρητορική του Ἀριστοτέλη.[3] Μετά ἀπό κάμποσο καιρό, δηλαδή ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 1839, καί ἐπί δύο συναπτά χρόνια, θά ἐπιδοθεῖ στήν συλλογή τοῦ ὑλικοῦ γιά τήν διατριβή του, ἡ ὁποία ὡς γνωστό εἶχε ὡς θέμα της τήν Διαφορά τῆς δημοκρίτειας καί ἐπικούρειας φυσικῆς φιλοσοφίας· ἀπό τήν ἑλληνική γραμματεία θά χρησιμοποιήσει κυρίως τόν Ἀριστοτέλη καί τούς σχολιαστές του, τόν Διογένη τόν Λαέρτιο, τόν Ἀθήναιο, τόν Εὐσέβιο, τόν Κλήμη Ἀλεξανδρέα, τόν Πλούταρχο, τόν Σέξτο Ἐμπειρικό καί τόν Στοβαῖο.[4]

Ὡστόσο ἡ διατριβή τοῦ Marx διόλου δέν ταυτίζεται μέ τό ἄθροισμα τῶν φιλολογικῶν της πηγῶν. Ἡ πρόθεσή της εἶναι φιλοσοφική, θέλει δηλαδή νά ἀποτελέσει μιά συμβολή στίς θεωρητικές ἀναζητήσεις τῶν νεοεγελιανῶν, στούς ὁποίους ἀνήκει τήν ἐποχή ἐκείνη ὁ Marx.[5]

Συνέχεια

Advertisements

Προβολή ταινίας: Καπό (1960), του Τζίλο Ποντεκόρβο…


 
[…] Τα παιδιά ξέρουν καλά ότι το αδύνατο είναι η πιο ωραία λύση…
                                                                                                                               (Τάσος Λειβαδίτης, Τα μοναχικά βήματα)
 
Ο πολιτιστικός σύλλογος «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» επιλέγει για τον φετινό χειμώνα να παρουσιάσει στα Χανιά σε δύο κύκλους ταινιών ένα αντιπροσωπευτικό πανόραμα του φημισμένου ριζοσπαστικού ιταλικού κινηματογράφου με τον γενικό τίτλο: «Μικρά Αριστουργήματα Μεγάλων Ιταλών Σκηνοθετών».
 
Στα πλαίσια του πρώτου κύκλου των προβολών θα προβληθούν σε συνεργασία με τη NEW STAR για πρώτη φορά στα Χανιά δύο ταινίες του φημισμένου Ιταλού σκηνοθέτη Τζίλο Ποντεκόρβο. Η αρχή θα γίνει  τηνΚυριακή 15/11, στις 8.00 μ.μ. στη γνώριμη αίθουσα του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23) με την σπουδαία ταινία Καπό (Σκλάβοι Χωρίς Αλυσίδες) (1960),  που ήταν  υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης Ξένης Ταινίας το 1961.  
 
Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου: Τους αποκαλούν ΚΑΠΟ» Σε αυτήν την κλασσική ταινία παρακολουθούμε την ιστορία μιας Εβραίας έφηβης που μαζί με την οικογένειά της καταλήγει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Καταφέρνει να επιβιώσει με την παρέμβαση ενός Εβραίου γιατρού, ο οποίος την βοηθάει να υιοθετήσει την ταυτότητα μιας νεαρής γυναίκας που είχε πρόσφατα πεθάνει. Έτσι, η Έντιθ ξαναγεννιέται σαν Νικόλ και δεν είναι πλέον εβραία, τουλάχιστον όχι στα χαρτιά. Στην αρχή, βιώνει αβάστακτη λύπη για τον χαμό των γονιών της, καθώς όμως ο καιρός περνά, συνειδητοποιεί πως αυτή η στάση δεν θα την βοηθήσει να επιβιώσει. Έτσι, εμπλέκεται σε ερωτική σχέση με έναν γερμανό αξιωματικό παρόλο που είναι μόλις 14 χρονών και αρχίζει να αποκτά προνόμια έως ότου στο τέλος αποκτά την ιδιότητα μια Καπό, αποκτώντας εξουσία πάνω στις άλλες αιχμάλωτες γυναίκες. Έχει πλήρη επίγνωση ότι είναι ένας μονόδρομος προς την επιβίωση αλλά ταυτόχρονα βασανίζεται από τύψεις παρόλο που δεν δείχνει ποτέ το παραμικρό συναίσθημα ή αδυναμία. Μόνον αφού τελικά γίνεται μάρτυρας της αυτοκτονίας μια αγαπημένης της φίλης της, της Terese, και ενώ έχει ερωτευτεί έναν ρώσο αιχμάλωτο πολέμου, τον Sascha, καταφέρνει επιτέλους να αποκαταστήσει μέσα της τις ανθρώπινες αξίες που κάποτε ήταν αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξής της… Την περιμένει ένα τραγικό τέλος όταν…

Συνέχεια

Όταν οι πατρίδες συναντιούνται εν καιρώ πολέμων…


 Φωτογραφία της Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου.
ART by VLATKA HORVAT
___________________________________________________
Γράφει η Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου
 Η στοιχειώδης νοημοσύνη και ενσυναίσθηση αρκούν, ώστε να κατανοήσει ο οποιοσδήποτε από εμάς ότι όταν χρειαστεί να επιλέξεις ανάμεσα στο μαχαίρι και στη θάλασσα, θα διαλέξεις τη θάλασσα, ακόμα και εάν δε γνωρίζεις κολύμπι.

Θα διαλέξεις τη θάλασσα με την ελπίδα ή την πίστη ότι…
θα επιπλεύσεις
ή
θα βρεθεί ένα χέρι βοήθειας να σε τραβήξει
ή
θα ανοίξει η θάλασσα στα δύο…!

Θα επιλέξεις ακόμα και τον γκρεμό με την ελπίδα ή την πίστη ότι…
ο γκρεμός δεν είναι τόσο βαθύς, όσο φαίνεται
ή
εσύ θα βγάλεις φτερά και θα πετάξεις…!


Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον ΠΑΤΡΙΩΤΗ και στον ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ εντοπίζεται – όσο περίεργο κι αν θα ακουστεί – στη συναισθηματική υγεία καθενός από τους δύο.

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ανα-γνωρίζει την πολιτιστική του ταυτότητα, τη σημαντικότητα κάθε «μικρού» ή «μεγάλου» στοιχείου που τη συνθέτουν, τη συγκίνηση και το ρίγος από τη μυρωδιά του χώματος της πατρίδας… της μυρωδιάς εκείνης, όπως την περιέγραψε ο Βενέζης στην «Αιολική γη», τότε που ο παππούς έβαζε χώμα από την πατρίδα σ’ ένα μαντήλι στο στήθος του, για να φυτέψει βασιλικό εκεί που θα πήγαινε αποδιωγμένος ως πρόσφυγας.
Όλα τα παραπάνω είναι οι ίδιοι λόγοι, εξαιτίας των οποίων ο πατριώτης αναγνωρίζει και σέβεται την πολιτιστική ταυτότητα κάθε πατρίδας. Άλλωστε, ο προσανατολισμός του πατριώτη είναι ανθρωποκεντρικός και θέλει να γνωρίσει τα ενδιαφέροντα «μικρά» ή «μεγάλα» στοιχεία κάθε πολιτισμού, κάθε πατρίδας.


Αντιθέτως, ο ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ είναι ένα άτομο συναισθηματικά ανάπηρο και, ως τέτοιο, θα προσπαθήσει να αντισταθμίσει την αυτό-απόρριψη και τη μειονεξία προς το έρμο εγώ του με την ψευδαισθητική δύναμη την οποία θα αντλήσει από έναν εθνικισμό κενό περιεχομένου.
Θα έλεγε κανείς ότι ο εθνικιστής θυμίζει το βίαιο και αδύναμο εκείνο άντρα ο οποίος, αφού δείρει τη «σύντροφό» του, για να αντλήσει δύναμη, θα πέσει στα πόδια της κλαψουρίζοντας και βεβαιώνοντας ότι ήταν μια κακιά στιγμή που δε θα επαναληφθεί ή ακόμα χειρότερα, ότι έφταιγε εκείνη. Όμως, η γυναίκα γνωρίζει ότι πλησιάζει η ώρα της εισαγωγής σε κάποιο νοσοκομείο ή νεκροτομείο…
Με λίγα λόγια, ο εθνικιστής είναι είτε άχρηστος, είτε επικίνδυνος. Ενίοτε είναι και τα δυο μαζί.


Τα τελευταία χρόνια, δύο λαοί με σημαντική πολιτισμική ταυτότητα και μακραίωνη ιστορία – οι Έλληνες και οι Σύριοι – βλέπουν τις πατρίδες τους να καταστρέφονται, ως αποτέλεσμα δύο διαφορετικών ειδών πολέμου.

Μέσα σε όλη αυτή τη δυστυχία – διότι περί αμφότερης δυστυχίας πρόκειται – οι δύο λαοί έρχονται σε επαφή με έναν τρόπο, για τον οποίο δεν υπάρχει κατάλληλος επιθετικός προσδιορισμός να τον ορίσει.
Ευτυχώς, η πλειοψηφία των απλών Ελλήνων πολιτών – ψαράδων, γιατρών, νοικοκυρών, εθελοντών – δείχνουν τι σημαίνει ελληνική ψυχή, τι σημαίνει η έννοια της πατρίδας και του σεβασμού απέναντι στο χαμό κάθε πατρίδας.

Φυσικά, υπάρχει πάντα και η θλιβερή μειοψηφία των θορυβοποιών βλαμμένων οι οποίοι μη βλέποντας πέρα από τη μύτη τους και πίσω από τα γεγονότα, νιώθουν εθνικά υπερήφανοι ως βλαμμένοι και, αν προσπαθήσεις να ανοίξεις διάλογο μαζί τους, ελλείψει βλαμμένων επιχειρημάτων, θα νιώσεις ο ίδιος πιο βλαμμένος.

«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ»

Μπορεί μία σύλληψη να γκρεμίσει την παγκόσμια κερδοσκοπία;


Του Κωνταντίνου Βέργου

Η είδηση ‘πέρασε στα ψιλά’, αλλά αφορά όλους μας. Ο Μάικλ Κόσκια, ένας κερδοσκόπος που χρησιμοποιούσε αλγόριθμους εξαπάτησης χρηματιστηριακών συναλαγών γνωστούς ως ‘’High-Frequency Trading’’(HFT), οδεύει προς της φυλακής τα σίδερα. Πρέπει όμως να χαιρόμαστε ή να ανησυχούμε;

Χρειάστηκαν τέσσερα (4) χρόνια δικαστικού αγώνα ώστε να καταφέρουν οι εποπτικές αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας να καταδικάσουν έναν κερδοσκόπο, τον Μάικλ Κόσκια,  σε φυλάκιση. Εξαρχής, φαίνεται παράξενο γιατί πήρε 4 χρόνια για να καταδικαστεί ένας κερδοσκόπος, και η είδηση μοιάζει απελπιστικά ασήμαντη. Όμως ο Μάικλ Κόσκια, δεν είναι ένας οποιοσδήποτε κερδοσκόπος, αλλά ενας κερδοσκόπος που χρησιμοποιούσε την μέθοδο Συναλλαγών Υψηλής Συχνότητας.

Οι Συναλλαγές Υψηλής Συχνότητας (HFT) αποτελούν μια νόμιμη (ως προχτές) πρακτική εξαπάτησης μιας μερίδας επενδυτών, από κάποιους άλλους. Η εξαπάτηση γίνεται με την μέθοδο ‘spoofing’, που σε γενικές γραμμές συνίσταται στον ‘βομβαρδισμό’ μιας χρηματιστηριακής αγοράς με εντολές αγοράς και πώλησης  μεγάλου όγκου και υψηλής συχνότητας, πολλές εκ των οποίων στη συνέχεια… ακυρώνονται! Οι συναλλαγές αυτές, δημιουργούνται από ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή που ουσιαστικά καταφέρνει να ακυρώσει/γκρεμίσει ό,τι εντολές αγοράς ή πώλησης έχουν μπει από κανονικούς επενδυτές, σε χρόνο μη ορατό σε ανθρώπινο μάτι, στη συνέχεια να κατεβάσει ή να ανεβάσει απότομα τις τιμές και καθώς η απότομη άνοδος ή πτώση ενεργοποιεί αυτόματες πωλήσεις σε πελάτες που χρησιμοποιούν δανεισμό/μόχλευση σε συναλλαγές, να κερδοσκοπήσει αγοράζοντας σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές και πουλώντας στη συνέχεια σε πολύ υψηλότερες.

Συνέχεια

Η ευθανασία του ενυπόθηκου οφειλέτη…


/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/11/151105 valorizacionhg54 cropdisplay

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


Είναι γνωστή η -τολμηρή στην εποχή της (1923)- τοποθέτηση του Κέινς υπέρ της «ευθανασίας του ραντιέρη», ήτοι του εισοδηματία που ζει από τους τόκους των αποταμιεύσεών του. Ο Κέινς πρότεινε μια πολιτική χαμηλών επιτοκίων και υψηλού πληθωρισμού που θα καθιστούσαν όσο γίνεται πιο περιττούς τους εισοδηματίες του τόκου. Η κυβέρνηση βρίσκεται στον αντίποδα ακόμη κι αυτής της μετριοπαθούς «εισήγησης». Αντί της ευθανασίας του ραντιέρη, ανοίγει το δρόμο για την ευθανασία του ιδιοκτήτη πρώτης κατοικίας.

Για πρώτη φορά από το 2010, οπότε θε­σπί­στη­κε ο Νόμος Κα­τσέ­λη προ­σφέ­ρο­ντας μια ελά­χι­στη προ­στα­σία στα υπερ­χρε­ω­μέ­να νοι­κο­κυ­ριά, ανοί­γει ο δρό­μος για μα­ζι­κούς πλει­στη­ρια­σμούς ακι­νή­των. Το πά­γω­μα των πλει­στη­ρια­σμών ανε­στά­λη ορι­στι­κά από 1/11.  Η κυ­βέρ­νη­ση ισχυ­ρί­ζε­ται ότι υπάρ­χει άτυπη συμ­φω­νία με τις τρά­πε­ζες για απο­φυ­γή πλει­στη­ρια­σμών μέχρι το τέλος του έτους. Μέχρι τότε, όμως, και εν­δε­χο­μέ­νως πριν την έναρ­ξη της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης (15/11), θα πρέ­πει να έχει κα­τα­λή­ξει σε συμ­φω­νία με τους δα­νει­στές για το δρα­στι­κό πε­ριο­ρι­σμό των όρων προ­στα­σί­ας, με μεί­ω­ση των ορίων αντι­κει­με­νι­κής αξίας πρώ­της κα­τοι­κί­ας και προ­σθή­κη κρι­τη­ρί­ων ει­σο­δή­μα­τος και ύψους οφει­λής

Συνέχεια

Αριστερό… ματ στην κυβέρνηση Κοέλιο στην Πορτογαλία…


Ραγδαίες αναμένονται οι πολιτικές εξελίξεις στην Πορτογαλία, καθώς Σοσιαλιστές, Αριστερό Μπλόκο και Κομμουνιστικό Κόμμα ήρθαν σε συμφωνία, δημιουργώντας μια άνευ προηγουμένου συμμαχία στην πορτογαλική αριστερά και αναμένεται, την Τρίτη, να καταψηφίσουν την κυβέρνηση Κοέλιο, προκαλώντας την παραίτησή της.

Μετά το…
Αριστερό Μπλόκο και το ΚΚΠ ανακοίνωσε σήμερα ότι κατέληξε σε συμφωνία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και στη χώρα σχηματίζεται, όπως όλα δείχνουν ένας μεγάλος συνασπισμός που αναμένεται να οδηγήσει στην πρώτη της δεξιάς κυβέρνησης μειοψηφίας.

Αυτά τα τρία κόμματα και οι Πράσινοι καταλαμβάνουν συνολικά τις 122 από τις 230 έδρες του πορτογαλικού Κοινοβουλίου, δηλαδή διαθέτουν υπερεπαρκή πλειοψηφία για να απορρίψουν, την Τρίτη, το κυβερνητικό πρόγραμμα προκαλώντας την παραίτηση της κυβέρνησης.

«Εκπληρώνονται οι προϋποθέσεις για να δοθεί τέλος στη διακυβέρνηση του συνασπισμού και να επιτραπεί ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης του PS, να παρουσιαστεί το πρόγραμμά της και να αναλάβει τα καθήκοντά της», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το ΚΚ Πορτογαλίας.

Συνέχεια

Νεπάλ: Εθνότητες, κάστες,τάξεις στην κορυφή του κόσμου.1769-2008


Νεπάλ: Εθνότητες, κάστες,τάξεις στην κορυφή του κόσμου.1769-2008


σημ.Αμετανόητου: Για πρώτη φορά στην Ιστορία του το Νεπάλ, εκλέγει από το Κοινοβούλιό του για Πρόεδρο, γυναίκα.Την Μπίντια Μπαντάρι η οποία ανήκει στο Κομμουνιστικό κόμμα.Το Κομμουνιστικό κόμμα του Νεπάλ βρίσκεται στην εξουσία από το 2008.

http://www.news.gr/kosmos/alles-hores/article/242386/mpintia-mpantari-gia-proth-fora-gynaika-proedros.html


 Το βιβλίο επιχειρεί να εξηγήσει την πολιτική εξέλιξη αυτού του κράτους από τη στιγµή της συγκρότησής του µέχρι και την κατάρρευση της µοναρχίας και την εκλογική νίκη του µαοϊκού κοµµουνιστικού κόµµατος που επί δέκα χρόνια µαχόταν ένοπλα τις νεπαλέζικες κυρίαρχες τάξεις.

Με την άδεια του συγγραφέα, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά , σας παρουσιάζουμε την εισαγωγή και τα περιεχόμενα του βιβλίου.

ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

1769-2008: ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΣΤΟ ΝΕΠΑΛ

Αθήνα 2012

Στη μνήμη της μητέρας μου

Απ’ όταν άρχισα να γράφω το βιβλίο για το Νεπάλ, πολύς κόσμος με ρωτούσε: «Μα, γιατί γράφεις για το Νεπάλ;». Συνήθως, τότε, έδινα τέσσερεις διαδοχικές απαντήσεις: «Γιατί όχι;», «το Νεπάλ είναι μία από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου», «το Νεπάλ είναι η μόνη χώρα στην οποία η επαναστατική αριστερά κατόρθωσε να φτάσει στην εξουσία», «για το Νεπάλ δεν έχει γραφτεί τίποτα στα ελληνικά». Η πραγματικότητα είναι ότι το βιβλίο ξεκίνησε με την προσπάθεια να απαντήσω στο ερώτημα πώς και γιατί ένα μικρό μαοϊκό κόμμα κατόρθωσε μέσα σε λίγα χρόνια να αποκτήσει τέτοια εμβέλεια και να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στην κατάργηση της μοναρχίας. Το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο διότι, πέραν της δυσκολίας ανεύρεσης της σχετικής βιβλιογραφίας (το ευτύχημα ήταν πως το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας ήταν γραμμένο στα αγγλικά) έπρεπε να γραφτεί ένα βιβλίο εύκολα κατανοητό στον αμύητο έλληνα αναγνώστη. Για το λόγο αυτόν το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο υπάρχει μια αναλυτική παρουσίαση της πολιτικής ιστορίας του Νεπάλ από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι την κατάργηση της μοναρχίας το 2006 και την ανάδειξη του ΚΚΝ (Μαοϊκού) σε πρώτο κόμμα το 2008. Έτσι εκτιμήθηκε πως θα μπορούσε πιο εύκολα ο αναγνώστης να αντιληφθεί το συνολικό οικονομικο-κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έλαβαν χώρα οι πολιτικο-κοινωνικές εξελίξεις που συντέλεσαν στη μεγάλη ανάπτυξη του μαοϊκού κινήματος. Το δεύτερο μέρος ασχολείται με τις συγκεκριμένες παραμέτρουςπου διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή των υφιστάμενων πολιτικο-κοινωνικών συσχετισμών: νεπαλέζικη οικονομία, κοινωνικές ανισότητες, αδυναμία λειτουργίας ενός αποτελεσματικού κράτους πρόνοιας, σημασία των εθνοτήτων, γυναικείο ζήτημα.

Ουσιαστικά έγινε η ακόλουθη επιλογή παρουσίασης του υλικού. Στο πρώτο κεφάλαιο του πρώτου μέρους παρουσιάζονται όλες οι εξελίξεις από τη δημιουργία του νεπαλέζικου κράτους μέχρι το βασιλικό πραξικόπημα του 1960. Στο τελευταίο τμήμα αυτού του κεφαλαίου γίνεται αναφορά στα πρώτα χρόνια δραστηριοποίησης του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ έτσι ώστε ο αναγνώστης να εγκλιματιστεί και να μπορέσει να κατανοήσει τις περαιτέρω εξελίξεις. Το δεύτερο κεφάλαιο του πρώτου μέρους αφορά την περίοδο Panchayat, εξετάζοντας παράλληλα τη δράση και τις διασπάσεις του νεπαλέζικου κομμουνιστικού κινήματος. Σε κάθε περίπτωση, πέρα από την ιστορική εξέλιξη, δίνεται βάρος στο να φανεί πώς τόσο το κίνημα του 1980 όσο και αυτό του 1990 οδήγησαν σε μια σειρά από αλλαγές τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις λόγω της μαχητικότητας των πιο ριζοσπαστικών κομμουνιστικών οργανώσεων.

Συνέχεια