Πώς το εθνικώς ορθό έγινε μαλλιά κουβάρια με το πολιτικώς ορθό!


Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Είπα να γράψω δυο κουβέντες μετά τον σάλο που προκάλεσε η άποψη του Νίκου Φίλη περί γενοκτονίας των Ποντίων, αλλά η γυναίκα μου με «εμπόδισε»: «άστα καλύτερα, μην μπλέκεις, οι κότες είναι μικροί κανίβαλοι και δεν καταλαβαίνουν»!
Έλα, όμως, που μπερδεμένη μεταξύ του Γερμανού πάστορα Martin Niemöller και του Bertolt Brecht ξεπρόβαλε η κυρία Μαρία Ρεπούση για να με συνετίσει/επιπλήξει – σε προφανή διαφωνία με την γυναίκα μου! «Εσύ είσαι η κότα», ήταν σαν να…
μου είπε, επικαλούμενη τους στοίχους του Γερμανού πάστορα που έχουν ιστορικώς λανθασμένα, αλλά πολιτικώς σωστά ως πηγή τον Brecht: «Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα / Δεν ήμουν τσιγγάνος. / Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν κομμουνιστής. / Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν Εβραίος. / Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, / Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…»

Ταράχτηκα και στην προσπάθειά μου να βγω σχετικά αλώβητος από τα πίτουρα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, συμβουλεύτηκα τους «ειδικούς» στο ζήτημα Hannah Arendt, Raymond Aron, Tony Judt,Timothy Snyder, που βρίσκονται πάντα δίπλα στους πολλούς δικούς μου της πολιτικής θεωρίας και μεθοδολογίας.

Αυτοί μου είπαν να σου πω πως η εθνοκάθαρση είναι έννοια που διαπραγματεύεται η ιστορία, ενώ η γενοκτονία είναι καθαρά πολιτική έννοια… και δυστυχώς για τον ίδιο, ο κύριος Φίλης είναι πολιτικός! Η θέσπιση γενοκτονίας είναι πολιτική στάση/πολιτική πράξη με νομικά και διοικητικά αποτελέσματα, ενώ η συζήτηση περί εθνοκάθαρσης είναι μια υπόθεση γνωστικού και ηθικού χαρακτήρα. ‘Έτσι, η άρνηση γενοκτονίας είναι επίσης μια κεφαλαιώδης πολιτική στάση, ενώ η άρνηση του φαινόμενου της εθνοκάθαρσης σε μια συγκεκριμένη περίπτωση είναι γνώμη που θα μπορούσε να είναι ή να μην είναι προϊόν πολιτικής σκοπιμότητας. Θα μπορούσε να είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη πεποίθηση, χωρίς πολιτικού χαρακτήρα προκατάληψη.
Συνέχεια

Λάιτ ραγιάδες (ει δυνατόν και γκλάμουρους)


ΣτάθηςΣτάθης

Απορούν πολλοί γιατί η Γενοκτονία των Ποντίων εξαιρέθηκε απ’ τη διδακτέα ύλη του Λυκείου (απ’ την οποίαν έχει εξαιρεθεί επίσης και ο «Επιτάφιος» του Περικλή). Γιατί; Ξεχνούν τις συμφωνίες Γιωργάκη – Τζεμ

για τον «ήπιο» και «εποικοδομητικό» τρόπο που πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία στην Ελλάδα και την Τουρκία, ώστε διά της λήθης να απαλυνθεί το «μίσος» που παράγει η… μνήμη;

Πρωτοφανής, βεβαίως, άποψη και για ιστορικούς και για πολιτικούς, την οποίαν όμως υπεστήριξαν, στο όνομα μάλιστα της «ελευθερίας της επιστημονικής άποψης», ιστορικοί όπως ο κ. Λιάκος, η κυρία Κουλούρη, ου μην αλλά και «ιστορικοί» όπως η κυρία Ρεπούση. Στο ίδιο κλίμα συνέπλεαν και ορισμένοι πολιτικοί της Αριστεράς που σήμερα βρίσκονται στα πράγματα, όπως ο κ. Μπαλτάς και η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου. Βεβαίως

η Ιστορία είναι κάθε άλλο παρά «άποψη», η πολιτική όμως, αναλόγως με τις σκοπιμότητές της, μπορεί να χρησιμοποιεί τις ιστορικές «απόψεις» ως προπαγάνδα. Ο δημόσιος λόγος σ’ αυτήν την περίπτωση είναι προνομιακό πεδίο για τον βιασμό της Ιστορίας.

Να σημειωθεί ότι εκείνην την εποχή (Σημίτη, Γιωργάκη) η Ελλάδα ακολουθούσε απέναντι στην Τουρκία μια πολιτική «κατευνασμού» (με πολύ επικίνδυνα ενδεχόμενα), ενώ το Ιδρυμα Σόρος είχε δείξει ενδιαφέρον για τη συμφωνία Γιωργάκη – Τζεμ υιοθετώντας διά της χρηματοδότησης τη συγγραφή των «νέων» βιβλίων. Αναμενόμενον ότι η Τουρκία από πλευράς της δεν τήρησε

την εν λόγω συμφωνία, αλλά εξακολούθησε και εξακολουθεί στην ίδια εθνικιστική λογική να διαχειρίζεται τα πεπραγμένα τόσον των Οθωμανών και των Νεότουρκων, όσον και των Τούρκων.

Συνέχεια

Οι τράπεζες ως μηχανισμός επιβολής των μνημονίων


Πέτρος Σταύρου

Το τραπεζικό σύστημα δεν λειτουργεί πλέον ως θεσμός πίστωσης, αλλά ως «απορροφητήρας» ρευστότητας. Για τα επόμενα 3-5 χρόνια οι ελληνικές τράπεζες και οι διοικήσεις τους σκοπεύουν να απορροφήσουν 10-20 δισ. ευρώ.

Από τις τρά­πε­ζες περ­νά­ει ο έλεγ­χος της οι­κο­νο­μί­ας της χώρας και με τις τρά­πε­ζες επι­βάλ­λο­νται οι πο­λι­τι­κές των μνη­μο­νί­ων. Ακού­γε­ται πα­ρά­ξε­νο, αλλά είναι πέρα για πέρα πραγ­μα­τι­κό. Η σα­θρό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος το κα­θι­στά, ταυ­τό­χρο­να, και κέ­ντρο του ελέγ­χου της οι­κο­νο­μί­ας από το εγ­χώ­ριο και ξένο χρη­μα­τι­στι­κό κε­φά­λαιο και τους δα­νει­στές αλλά και «μοχλό» για να επι­βάλ­λο­νται οι σκλη­ρές πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας από την Kο­μι­σιόν και το ευ­ρω­παϊ­κό κε­φά­λαιο.

Γιατί είναι σαθρό το ελ­λη­νι­κό τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα και γιατί αυτό συμ­φέ­ρει το κε­φά­λαιο;

Το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα της Ελ­λά­δας είναι πλή­ρως ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο, με τον υψη­λό­τε­ρο βαθμό συ­γκέ­ντρω­σης στην Ευ­ρώ­πη (4 μόνο συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες), με το με­γα­λύ­τε­ρο πο­λι­τι­κό – οι­κο­νο­μι­κό έλεγ­χο και επο­πτεία από τους ευ­ρω­παϊ­κούς τρα­πε­ζι­κούς θε­σμούς και με τη με­γα­λύ­τε­ρη αλ­λη­λε­ξάρ­τη­ση με τη γε­νι­κό­τε­ρη πο­ρεία της οι­κο­νο­μί­ας.

Οι ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες δια­θέ­τουν 121 δισ. ευρώ κα­τα­θε­τι­κή βάση και έχουν χο­ρη­γή­σει 207 δισ. ευρώ δά­νεια. Το κενό ρευ­στό­τη­τας είναι στα 86 εκ. και δεν φαί­νε­ται να κα­λύ­πτε­ται στα επό­με­να χρό­νια από επι­στρο­φές κα­τα­θέ­σε­ων του εξω­τε­ρι­κού ή από επι­στρο­φή ρευ­στών δια­θε­σί­μων του εσω­τε­ρι­κού που κρα­τή­θη­καν σε «μα­ξι­λά­ρια». Τα προ­βλη­μα­τι­κά δά­νεια («κόκ­κι­να» και κα­θυ­στε­ρού­με­να) ανέρ­χο­νται σε 106 δισ. ευρώ και η εξέ­λι­ξή τους εξαρ­τά­ται  από­λυ­τα από την πο­ρεία της οι­κο­νο­μί­ας.

Συνέχεια

La Ricotta (1963), η σπουδαιότερη ταινία του Πιερ-Πάολο Παζολίνι…


Tου Θανάση Βασιλείου


Ο Παζολίνι υπήρξε μεταξύ άλλων θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, ποιητής, ηθοποιός, ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής και, φυσικά, σκηνοθέτης. Έχοντας διαρκώς σημειολογικές, αισθητικές και πολιτικές ανησυχίες που τις ανανέωνε συνέχεια για τον κινηματογράφο, άφησε πίσω του ένα μεγάλο και ανολοκλήρωτο έργο γραπτών που διαπερνάται από έναν κύριο προβληματισμό που ο ίδιος περιέγραφε ως την έγνοια της σχέσης φόρμας/περιεχομένου. Πώς αυτά τα δύο μπορούν να μετατρέψουν το σινεμά σε εργαλείο σημασιολογίας και έκφρασης;

Ακροβατώντας πάντοτε μεταξύ εμπειρισμού και ρασιοναλισμού, δηλαδή μεταξύ αίσθησης και λογικής, δύο αντιπαραβαλλόμενων φιλοσοφικών τάσεων και ιστορικά αντίθετων, ο Παζολίνι χτίζει μια ποιητική ετεροκλητότητας όπου όλα ισορροπούν μεταξύ λατρείας και απώθησης, κλασσικού και μοντέρνου, ποίησης και πρόζας. Ο αυτοπροσδιορισμός του ως «ορθόδοξος μαρξιστής» αντανακλά εύγλωττα αυτή τη θεωρητική γόνιμη σύγχυση που τον οδηγεί να επαναπροσδιορίζει διαρκώς τις θέσεις του. Πάντα ενδιαφέρεται για το «ενδιάμεσα» των πραγμάτων και όχι, ούτε για τη δομή, αλλά ούτε και για την καταστροφή αυτής (αποδόμηση). Γοητεύεται από τη διαδικασία του περάσματος από τη μια δομή σε μια άλλη. Ο ίδιος έλεγε: «το σενάριο ως δομή που μεταμορφώνεται σε μια άλλη δομή».

Μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του είναι η Ricotta (1963) η οποία συμπυκνώνει εκπληκτικά την σκηνοθετική και θεωρητική του (σ)τάση. Πρόκειται λοιπόν για το ένα από τα τέσσερα μέρη της ταινίας Ro.Go.Pa.G (τίτλος ο οποίος φέρει τα αρχικά των σκηνοθετών που τη γύρισαν : Rossellini, Godard, Pasolini, Gregoretti). Η σπονδυλωτή αυτή ταινία έχει ως θεματική το «Τέλος του Κόσμου» αλλά ο Παζολίνι δείχνει να μην πολυενδιαφέρεται γι’αυτό.

Συνέχεια

Τουρκικές εκλογές: Ανταπόκριση από το Κουρδιστάν (Βίντεο)…


ekloges_toyrkia725

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, μια πολύ ενδιαφέρουσα ανταπόκριση από την πόλη Άγκρι σχετικά με τις εκλογές στην Τουρκία.

Ο Γιάννης Φραγκούλης, μέλος του ΝΑΡ, της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης και της ελληνικής αποστολής διεθνών παρατηρητών για τις τουρκικές εκλογές, μιλάει μέσω skype με τον Κώστα Γούση, τον Κώστα Φουρίκο και την Θάνια Βέζου,μεταφέροντας το κλίμα από την Ανατολία.

Περιγράφει στρατοκρατούμενα και αστυνομοκρατούμενα εκλογικά τμήματα, σχολιάζει το εκλογικό αποτέλεσμα, αναφέρεται στην παράνομη παρουσία ένοπλων της στρατοχωροφυλακής μέσα στα εκλογικά τμήματα.

Περιγράφει επίσης μια επιτυχή είσοδό τους σε ένα εκλογικό τμήμα. Στο επόμενο, η αστυνομία δεν τους επέτρεψε την είσοδο,  αποβάλλοντάς τους με επιχείρηση – “σκούπα”.

Μέσα σε πολλά άλλα ενδιαφέροντα, που δίνουν το κλίμα των εκλογών, αναφέρει και ένα επεισόδιο με οπαδούς των γκρίζων λύκων που έγινε έξω από ένα εκλογικό τμήμα.

Η συνέντευξη δόθηκε αργά το βράδυ της Κυριακής των εκλογών, 1/11/2015.

Δείτε την, είναι πολύ ενδιαφέρουσα!

_____________________________________________
Aπό:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Διεξήγαγαν Πέρισυ 674 Στρατιωτικές Επιχειρήσεις στην Αφρική. Ακούσατε τίποτα γι’ αυτές;…


Ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίως επιμένει, ότι η παρουσία του στην Αφρική είναι αμελητέα. Άραγε γι’ αυτό, πίσω από κλειστές πόρτες, την αποκαλούν αμερικανικό «πεδίο μάχης»;

Του Νικ Τερς

b2ap3_thumbnail_africom_linder_rtr_img_1.jpg

 O Ταξίαρχος Tζέημς Λίντερ και άλλοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι στην τελετή λήξης αποστολής των Η.Π.Α. για εκπαίδευση σε Αφρικανικούς στρατούς (φωτογραφία: Reuters/Joe Penney)


Επί τρεις μέρες, ντυμένοι με στολές καμουφλάζ όλων των χρωμάτων, μαζεύτηκαν σε μια στρατιωτική βάση στη Φλώριδα. Ήρθαν από τη Διοίκηση Ειδικών Αποστολών [Special Operations Command (SOCOM)]  και τη Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, από τη Γαλλία και από τη Νορβηγία, από τη Δανία, από τη Γερμανία και από τον Καναδά: συνολικά 13 έθνη. Ήρθαν για να σχεδιάσουν μια πολύχρονη στρατιωτική εκστρατεία επικεντρωμένη στις «Ειδικές Αποστολές» με υποστήριξη από συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις, ένα πολυεθνικό εγχείρημα, που – αν πραγματοποιηθεί – μπορεί να κοστίσει εκατοντάδες χιλιάδες, μπορεί και εκατομμύρια, δολλάρια και ποιος ξέρει πόσες ζωές.

Αν ρωτήσεις αυτούς που εμπλέκονται, σου λένε, ότι δίνουν μεγάλη βάση στις «ευαισθησίες» και στις «πολιτισμικές διαφορές», για τη σπουδαιότητα «της συνεργασίας και του συντονισμού», για την αξία των διαφορετικών απόψεων, για τις «οπτικές» και για τις «εταιρικές σχέσεις.» Παρ’ όλ’ αυτά, πίσω από κλειστές πόρτες και εν αγνοία της πλειοψηφίας των ανθρώπων στις ίδιες τους τις χώρες, και ακόμα περισσότερο των ανθρώπων, οι χώρες των οποίων αποτελούν το στόχο δράσης τους, μια κλίκα Δυτικών που σχεδιάζουν ειδικές επιχειρήσεις, σκιαγραφούν ένα πιθανό πολυεθνικό στρατιωτικό μέλλον για την πολύπαθη περιοχή της Αφρικής.

Συνέχεια

Μαζικό «πλυντήριο» για δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής και λαθρεμπορίου…


Ν. Βαλαβάνη

«Με την αναμενόμενη ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής των σχετικών δυο διατάξεων του τρέχοντος πολυνομοσχεδίου, δρομολογείται η υλοποίηση κυριολεκτικά ενός «σκανδάλου των σκανδάλων», μιας κι αφορά την, με νομοθετική απαγόρευση (!), εγκατάλειψη του ελέγχου εν αναμονή επερχόμενης παραγραφής όλων των γνωστών μεγάλων σκανδάλων (εξοπλιστικά, μίζες, «μαύρο» πολιτικό χρήμα, λίστα Λαγκάρντ ως προς την πλειοψηφία των ΑΦΜ της, άλλες «λίστες» κ.α.)» τονίζει η πρωην Αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη σε δήλωσή της, ενώ επίσημαίνει πως :

«εγκαταλείπονται έτσι υποθέσεις που, αν υπήρχε τελικά πραγματική πoλιτική βούληση για πόλεμο ενάντια στη μεγάλη φοροδιαφυγή και το λαθρεμπόριο (καυσίμων, καπνικών, ποτών), θα μπορούσαν ν’ αποφέρουν αρκετά δις ευρώ μέσα στα λίγα επόμενα χρόνια. Ανάμεσα τους άμεσα – από τις 600 υποθέσεις που είχε ολοκληρωθεί ο έλεγχος τους από το ΣΔΟΕ, είχαν σταλεί στις ΔΟΥ για βεβαίωση προστίμων, αλλά με το Τρίτο Μνημόνιο οι εκθέσεις ελέγχου του ΣΔΟΕ έγιναν ξανά απλά πληροφοριακά δελτία και έτσι εντέλλονται οι, φορτωμένες με δικές τους υποθέσεις, ΔΟΥ να τις επανελέγξουν από την αρχή(!): Αυτές μόνο οι 600 «τελειωμένες» υποθέσεις, απ’ τις οποίες αρκετές παραγράφονται άμεσα, ισοδυναμούν με πρόστιμα περίπου 300 εκ. ευρώ, σε μια εποχή που ένας εξαντλημένος λαός δέχεται τη γνωστή καταιγίδα υπερφορολόγησης ενώ η κυβέρνηση ψάχνει και δε βρίσκει ισοδύναμα πρακτικά για τα πάντα…»

Ολόκληρη η δήλωση της κ. Βαλαβάνη έχει ως εξής:

Συνέχεια