Μια Λέξη Ενάντια Σε Όλα…


«Δως μου μια λέξη και θα σου πλάσω έναν κόσμο», είπε ο ονειροπόλος.
Οι πεφωτισμένοι του έδωσαν τον κόσμο έτοιμο.
Έτσι ο ονειροπόλος είχε δικαίωμα να γράψει μόνο μια λέξη.

Έπρεπε να διαλέξει. Ποια λέξη είχε αρκετή δύναμη για να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στα πάντα;

Να γράψει «ελπίδα»; Δε θα ‘ταν αρκετό.
Να γράψει «αγάπη»; Θα τον θεωρούσαν γραφικό.
Να γράψει «επανάσταση», «πάθος», «ελευθερία», «δικαιοσύνη», «αγώνας», «θάνατος»;
Τι θα μπορούσε να γράψει;

Δε θυμόταν καν το όνομα του. Έτσι έγραψε:
«Εγώ».

Αυτή ήταν η μόνη λέξη που μπορούσε να αντιπαραβάλει στον κόσμο.
Ένα «εγώ» εφήμερο σαν χιονονιφάδα. Εύθραυστο σαν σαπουνόφουσκα.
Απροετοίμαστο σαν τον αμνό, λίγο πριν τη σφαγή.
Ένα «εγώ» αγέρωχα θνητό.

Οι πεφωτισμένοι τρόμαξαν, γιατί κατάλαβαν πόση δύναμη είχε αυτή η λέξη.
Αν έγραφε «ηγέτης» ή «πατρίδα» ή «θεός» θα ήξεραν τι να κάνουν.

Και πριν προλάβουν να βρούνε τον τρόπο ν’ αντιδράσουν, άλλος ένας έγραψε «εγώ» και μετά τρίτος, τέταρτος, πολλοί περισσότεροι, κι άλλοι μετά, γέμισε η σελίδα με παρόμοια, εύθραυστα «εγώ»…

Κι αυτό μπορεί να μην ήταν το τέλος του κόσμου που έφτιαξαν οι πεφωτισμένοι ούτε η αρχή του τέλους ούτε καν το τέλος της αρχής.

Ήταν ένα ακόμα κεφάλαιο του βιβλίου που λέγεται «Ιστορία της Ανθρωπότητας» και πλάθεται από μικρά και αγέρωχα «εγώ».

_________________________________________

Από:

http://sanejoker.info/2012/04/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1.html

Προαπαιτούμενες ζωές…


Οι αντοχές κυμαίνονται σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα.

Από τη Μυρτώ Γρίβα 

Χιλιοφορτωμένα βιογραφικά. Ειδικοί και ειδικότητες. Τόση υπερεξειδίκευση, για να αποδομηθεί η χώρα και να οικοδομηθεί το χάος. Δεν ακούω. Δεν διαβάζω. Δεν αποτυπώνω τα ονόματά τους πλέον. Όσο και αν προσπάθησα να καταλάβω, μου λείπει πάντα το αυτονόητο.

Φοροεπιδρομές και φοροκαταιγίδες. Αναδρομικά και προπληρωμές φόρων. Οι θερμοκρασίες θα κυμανθούν σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα, με έντονα καιρικά φαινόμενα. «Θερμοκρασίες» για γερές κράσεις, σε μια Ευρώπη που πλημμύρισε από αδύναμους ανθρώπους.

Στους καιρούς της επίπλαστης ευδαιμονίας, τότε που έβρεχε χρήμα και λαιφστάιλ, οι ισχυρές μειοψηφίες αυτού του τόπου έχτιζαν το παράλληλο σύμπαν της διαπλοκής. Μαύρο χρήμα, μαύρες επιχειρήσεις. Προσωπικά σκάνδαλα κρυμμένα σε «δημοσιογραφικά» αρχεία για μια ώρα ανάγκης.

Συνέχεια

Η καταγωγή των τάξεων στον Κροπότκιν…


Του Κώστα Σβόλη


Για τον Πιοτρ Κροπότκιν, η αλληλοβοήθεια και η συνεργασία είναι εν γένει χαρακτηριστικά της ανθρώπινης κοινωνίας. Η μοναδική «φύση» που αναγνωρίζει ο Κροπότκιν στον άνθρωπο είναι ότι ο άνθρωπος είναι oν κοινωνικό, δεν μπορεί να υπάρξει και να συγκροτηθεί εκτός κοινωνίας. Σ” αντίθεση τόσο με τους φιλελεύθερους (π.χ. Λοκ), όσο και με τους δεσποτικούς (π.χ. Χομπς), οι κοινωνικές σχέσεις και οι μορφές συγκρότησης τους, δεν είναι κάτι το εξωτερικό ως προς τον άνθρωπο, αλλά ενυπάρχουν και τον επικαθορίζουν οντολογικά. Αντίθετα με τον Ρουσό, ο Κροπότκιν δε θεωρεί ότι υπήρξε μια ιδανική πρωτόγονη κατάσταση, στην οποία η αλληλοβοήθεια, η συνεργασία, η ισότητα και η δικαιοσύνη ήταν τα μοναδικά χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας από την οποία ο άνθρωπος «ξέπεσε». Αντίθετα, αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκονται σε μια διαρκή πάλη και αντίθεση με τον ανταγωνισμό και την τάση για εξουσία και εκμετάλλευση.

Στο βιβλίο του Αλληλοβοήθεια, ο Κροπότκιν, βασιζόμενος στο ιστορικό παράδειγμα των βαρβαρικών φυλών που κατέκλυσαν την Ευρώπη στο τέλος της ρωμαϊκής περιόδου, θα προσπαθήσει να πραγματευτεί μια γενεαλογία των κοινωνικών τάξεων, αλλά και τον διαρκή αγώνα των κοινωνιών για την Αυτονομία και την αυτοθέσμιση, απέναντι στην δημιουργία διαχωρισμένων εξουσιών και ελίτ που θέλουν να επιβάλουν την κυριαρχία και τις εκμεταλλευτικές κοινωνικές σχέσεις. Όσο και εάν ο Κροπότκιν πιστεύει ότι υπάρχουν στάδια κοινωνικής οργάνωσης, από τα οποία περνάνε σχεδόν όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες, το μοντέλο εξέλιξης που παρουσιάζει δεν είναι γραμμικό, ούτε ομοιογενές σε χρονικό και χωρικό επίπεδο.

Συνέχεια

Ο Οτσαλάν δεν είναι κρατούμενος, είναι αιχμάλωτος…


Τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στην Τουρκία και την κατάφωρη παραβίαση τους Διεθνούς Δικαίου από την τότε κυβέρνηση Σημίτη το 1999, καταγγέλλουν οι δικηγόροι και συγγενείς του κούρδου ηγέτη. Η εκδίκαση της αγωγής του Οτσαλάν κατά του ελληνικού κράτους ξεκινάει στις 9 Νοεμβρίου

του Θάνου Καμήλαλη


Ομιλητές στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε ενόψει της δίκης ήταν η ανιψιά του και μέλος του τουρκικού κοινοβουλίου, Ντιλέκ Οτσαλάν, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του στην Τουρκία και ο πληρεξούσιος δικηγόρος του στην Ελλάδα, Γιάννης Ραχιώτης.

Σε καθεστώς πλήρους απομόνωσης

Δεκαέξι χρόνια μετά τον εγκλεισμό του, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν βρίσκεται ακόμα σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης στη νησο Ίμραλι. Οι δικηγόροι του υποστηρίζουν ότι έχουν να τον δουν από τον Ιούλιο του 2011, ενώ η οικογένεια του από το 2014. Όπως αποκαλύπτει η ανιψιά του, Ντιλέκ, δεν έχει κανένα δικαίωμα πολιτκού κρατουμένου. «Βρίσκεται σε πλήρη απομόνωση, δεν του επιτρέπεται να επικοινωνεί με κανέναν, ούτε να δει τηλεόραση ή να διαβάσει εφημερίδες, να αλληλογραφεί. Όσες εφημερίδες του δίνονται είναι λογοκριμένες, έχουν κόψει με ψαλίδι τις σημαντικότερες ειδήσεις», τονίζει η βουλευτής της Τουρκίας.

Συνέχεια

Από τη βλακεία ποιος θα μας προστατεύσει;…


Γράφει ο mitsos175


Αντιδράσεις έχουν ξεσπάσει έπειτα από ένα πανό που εμφανίστηκε σε γήπεδο της Πολωνίας, το οποίο παρουσιάζει τους πρόσφυγες σαν τζιχαντιστές. «Εφόσον η Ευρώπη γεμίζει με ανθρώπους του Ισλάμ, εμείς οφείλουμε να προστατεύσουμε τον Χριστιανισμό». Ο ρατσισμός είναι ίδιος παντού. Η κουταμάρα συνδυασμένη με το μίσος, η βλακεία κι ο φόβος κλώθουν το αυγό του φιδιού. Καμιά σκέψη, καμιά λογική.

Ότι δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν άρον – άρον από τα σπίτια τους εξ αιτίας των μισθοφόρων του ΝΑΤΟ και των φανατικών παίζει κάποιο ρόλο για τους ανεγκέφαλους ρατσιστές; Ότι κινδύνευαν για να γλυτώσουν τους βιασμούς, τους αποκεφαλισμούς και τη σκλαβιά από τους φονιάδες του ισλαμικού κράτους, ότι είναι τα θύματα κι όχι οι θύτες;

Ότι οι φανατικοί πλιατσικολόγοι του ISIS πληρώνονται και εξοπλίζονται από τις χριστιανικές (κατά τα άλλα) κυβερνήσεις της Ευρώπης, της Αμερικής, μαζί με τους αυταρχικούς σεΐχηδες έχει κάποια σημασία; Για το ρατσιστή σημασία έχει μόνο η ανοησία που τρύπωσε και στρογγυλοκάθισε στο άδειο του κεφάλι.

Να προστατεύουμε το χριστιανισμό! Τι μου λες; Θέλει αλήθεια προστασία ο Χριστιανισμός; Ο Θεός δεν τον προστατεύει; Αλλά κι οι καπηλευτές του ISIS τα ίδια λένε για τον Μωαμεθανισμό. Δηλαδή ο «Παντοδύναμος» κατά τα άλλα Θεός – Αλλάχ ή όπως αλλιώς Τον λένε, δεν μπορεί να προστατεύσει μόνος Του τη θρησκεία Του και θέλει «πραιτοριανούς». Κι «αντιπροσώπους» ασφαλώς, που εξηγούν το δήθεν «θέλημα του Θεού» σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Έτσι η σφαγή συνεχίζεται: Σκοτώνουν για να πάνε στο Παράδεισο! Αλλά δεν είναι αμαρτία ο φόνος; Είναι αλλά όχι απίστου! Να ο ρατσισμός κάθε θρησκείας! Ο διαχωρισμός σε «πιστούς» και «απίστους». Οι «καλοί κι οι κακοί»! Αυτή η διάκριση που έφερε την Ιερά Εξέταση, τους Ιερούς Πολέμους και κάθε τι ανίερο και ανήθικο.

Συνέχεια

πονόκοιλος…


Ξαφνικά μες τη νύχτα ανοίγει τα μάτια. Ένας περίεργος πόνος. Ακόμη δεν ξέρει πόσο δυνατός είναι. Είναι πολύ δυνατός. Ακόμη δεν μπορεί να περιγράψει που ακριβώς χτυπάει ο πόνος. Ο πόνος διαχέεται θα έλεγες σε όλο το περίβλημα της κοιλιάς, στο εσωτερικό τοίχωμα απ’ τα δεξιά ως τα αριστερά, παντού. Μάλλον το κέντρο και η αρχή του εντοπίζεται κάπου κάτω απ’ τον αφαλό. Πρώτη φορά νιώθει τέτοιο πόνο. Δεν σκέφτεται, δεν θέλει να το σκεφτεί ιδιαίτερα. Σηκώνεται προσεχτικά να μην την ξυπνήσει και πάει στην τουαλέτα. Νομίζει πως τον λούζει κρύος ιδρώτας, αλλά δεν τον λούζει, νομίζει πως θέλει να χέσει, αλλά δε χέζει. Ύστερα νομίζει πως ζαλίζεται, πως θα κάνει εμετό. Ο πόνος επιμένει, ο πόνος δυναμώνει.

Επιστρέφει στο κρεβάτι, το μόνο που κατάφερε ήταν να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπο, λες και η δροσιά είναι το αιώνιο και διαρκές φάρμακο. «Άνοιξε το παράθυρο να σε φυσήξει λίγο ο αέρας. Βάλε το κεφάλι σου κάτω από το ντους, θα νιώσεις καλύτερα.»

Ξαπλώνει. Ο πόνος δυναμώνει. Σκέφτεται. Πως χτυπάει η σκωληκοειδίτιδα; Πως νιώθει κανείς ένα ξαφνικό κρύωμα; Πως σκάει το έλκος; Πως τρυπάει το στομάχι απ’ την κοκακόλα; Ποιο είναι το επόμενο βήμα απ’ την καούρα από ουίσκι; Πως ανταποκρίνεται κάποιος στο άκουσμα μιας βαριάς και απροσδόκητης ασθένειας; Πως πονάει τόσο κανείς;

Τώρα κρυάδες. Κρυάδες και ρίγη. Το μυαλό κάνει τα δικά του. Είναι τέσσερις η ώρα. Ποιο νοσοκομείο να εφημερεύει τέτοια ώρα; Πως πάει κανείς στο νοσοκομείο; Μπορεί να οδηγήσει; Αν καλέσεις ασθενοφόρο πόση ώρα κάνει και άραγε μπορεί αυτή η ώρα να αποβεί μοιραία; Μπορεί να αποβεί μοιραία η δικιά του καθυστέρηση, το να σκέφτεται και να μην πηγαίνει στο νοσοκομείο. Καμιά φορά το να σκέφτεσαι μπορεί να σε σκοτώσει. Καμιά φορά το να σκέφτεσαι σε εμποδίζει να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι του πόνου.

Συνέχεια