“Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;”


ΜπογιόπουλοςΝίκος Μπογιόπουλος

Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» – πέρασε έναν ακόμα νόμο ενίσχυσης των τραπεζών με ρευστό και εγγυήσεις.

Ο νόμος αυτός ψηφίστηκε όπως και οι προηγούμενοι: Με διαδικασίες εξπρές και «κατεπειγόντως». Αλλά αυτές ακριβώς τις διαδικασίες ήταν που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τις αποκαλούσε «εκτροπή» και «αντιδημοκρατική μαυρίλα»…

Ο νόμος αυτός, που δίνει νέο χρήμα στις τράπεζες, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους προηγούμενους αντίστοιχους μνημονιακούς νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Εκείνους τους νόμους που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τους αποκαλούσε «σκάνδαλο» και «έγκλημα»…

Στο πλαίσιο εκείνων των νόμων (που πριν ήταν «σκάνδαλο» και «έγκλημα» αλλά τώρα έγιναν «αριστερή σωτηρία») και πριν από την νέα ανακεφαλαιοποίησή τους, οι τράπεζες είχαν λάβει σε ρευστό ή κρατικές εγγυήσεις το ποσό των 211,5 δισ. ευρώ.

Προσοχή: Σε αυτά τα δισεκατομμύρια δεν έχει προστεθεί ο πακτωλός που με τη μορφή ρευστότητας έχουν λάβει οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ. Ενισχύσεις που μόνο τα δυο πρώτα χρόνια των μνημονίων είχαν ανέλθει στο εξωφρενικό ποσό των 125 δισ.ευρώ (έκθεση Eurobank Μάης 2012).

Συνέχεια

Η στιγμή της αλήθειας για την ΕΝΚΛΩ και την ελληνική βιομηχανία


των ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ

Τον Μάρτιο του 2015 οι πρώην εργαζόμενοι της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας κατέθεσαν μια εξαιρετικά καινοτόμο πρόταση για την επαναλειτουργία της. Να σημειωθεί ότι η ΕΝΚΛΩ, μέχρι το 2010 που ουσιαστικά πτώχευσε, ήταν η μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργία της Ευρώπης.

Οι εργαζόμενοι προτείνουν τη μετατροπή των απαιτήσεων των πιστωτών σε νέο μετοχικό κεφάλαιο, αντί να περιμένουν οι πιστωτές την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους από την εκποίηση των παραγωγικών εγκαταστάσεων. Η περιουσία της εταιρείας με τιμές του 2010 ανέρχεται στα 160 εκ €, όταν οι απαιτήσεις των πιστωτών φτάνουν τα 350 εκ €. Σε καθεστώς εκποίησης λόγω πτώχευσης η περιουσία σε μια δεκαετία δεν θα μπορέσει να αποφέρει ούτε καν 20 εκ €. Μόνο οι απαιτήσεις των εργαζομένων ξεπερνούν τα 35 εκ € και του Δημοσίου τα 70 εκ €. Είναι προφανές ότι η πρόταση των εργαζομένων είναι σωστή και θα έχει οφέλη για όλους τους πιστωτές.

Η πρόταση συνοδεύεται και από σωστή επανατοποθέτηση της στρατηγικής για τον κλάδο και την συγκεκριμένη εταιρεία. Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στην 8-9η θέση παγκοσμίως σε παραγωγή βάμβακα άριστης ποιότητας, ένα ελάχιστο μέρος του οποίου αξιοποιείται εγχωρίως, καθώς ο κύριος όγκος εξάγεται, για παράδειγμα, στην Τουρκία τροφοδοτώντας την κλωστοϋφαντουργία της. Η ΕΝΚΛΩ έχει 17 μονάδες που βρίσκονται σε αδράνεια. Οι εργαζόμενοι προτείνουν την άμεση επαναλειτουργία τριών (μιας στη Νάουσα και δύο στην Κομοτηνή) με προοπτική επέκτασης σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Συνέχεια

Η κρίση «εξαφάνισε» περισσότερα από 108 δισ. σε μετρητά και καταθέσεις



σημ.Αμετανόητου: Βάλτε τα διπλά που λέει η Καθημερινή και είστε μέσα…

https://bluebig.wordpress.com/2013/07/23/21631-%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%86%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC/

Στην ουσία «ανακυκλώνουμε» [εδώ και δύο-τρία χρόνια περίπου] τα λιγοστά χαρτάκια που βρίσκονται εντός Ελλάδος και συστηματικά εξάγουμε στις Βρυξέλλες και στην Φραγκφούρτη ποσότητα «ευρωχαρτιών»… ίση με τις δανειακές μας επιβαρύνσεις.Έτσι κάθε μήνα τα «ευρωχαρτάκια» όλο και μειώνονται.Έτσι ήρθαν και τα Capitals controls και επιταχύνουν ταυτόχρονα το καθεστώς με τις πιστωτικές κάρτες, δηλαδή το άϋλο χρήμα και ταυτόχρονα την άϋλη υποδούλωση…


Περισσότερα από 108 δισ. ευρώ υπολογίζεται ότι έχουν εξαφανισθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης που ξεκίνησε το 2009. Τα 42 από αυτά έχουν πάρει τον δρόμο προς το άγνωστο μόνο το τελευταίο 12μηνο, περίοδος κατά την οποία επανήλθε η ανησυχία για ενδεχομένη έξοδο της χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ. Η δραματική μείωση του κυκλοφορούντος χρήματος στην Ελλάδα (μετρητά και καταθέσεις), που υπερβαίνει κατά πολύ τη συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ, εξηγεί και αντανακλά τα τεράστια προβλήματα ρευστότητας και χρηματοδότησης της οικονομίας.

Τα δισεκατομμύρια έφυγαν από την ελληνική αγορά: α) είτε εξαιτίας πληρωμών που έγιναν στο εξωτερικό από ιδιώτες, β) είτε επειδή έγιναν καταθέσεις σε ξένες τράπεζες, γ) είτε, τέλος, λόγω πληρωμών που έκανε το ελληνικό Δημόσιο στο εξωτερικό, προς οργανισμούς και πιστωτές, προκειμένου να κλείσει υποχρεώσεις του.

Χρήμα που σε κάθε περίπτωση λείπει πια από την ελληνική αγορά και που αντιστοιχεί στα περίπου μισά χρήματα που βρίσκονταν εντός των τειχών λίγο μετά τα μέσα του 2009 (μετρητά και καταθέσεις). Οι αριθμοί είναι συγκλονιστικοί: η συνολική διαθέσιμη ποσότητα χρήματος στην ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί πλέον στα επίπεδα των 153 δισ. ευρώ από 262 δισ. το φθινόπωρο του 2009. Από αυτά τα 153 δισ., τα 26,9 δισ. κυκλοφορούν ως μετρητό αυτή τη στιγμή στην αγορά.

Συνέχεια

Λιτανείες…


litan

Μέσα στο δημόσιο χώρο, εκεί που κάνουν απλωτές τα συμφέροντα των κηδεμόνων μας-πλουσίων και αγαθών κυρίων-πρέπει να μπαίνουν όρια και κανόνες. Ο κανόνας μέσα σ’ αυτό το κυνικό σύστημα εκμετάλλευσης είναι το ιερό φετίχ του πολιτισμένου και βολεμένου πολίτη, που κάθε κουβέντα του έχει μέσα της την έκφραση: στο εξωτερικό αν πετάξεις σκουπίδι στο δρόμο θα σου βάλουν πρόστιμο, θα σε συλλάβουν, θα σε βάλουν φυλακή και λοιπά. Επιτήρηση και τιμωρία για τα κακά παιδιά.

Μέσα στο δημόσιο χώρο το όριο καθορίζεται απ’ τους εκλεκτούς ανθρωποβοσκούς. Απ’ τον κρατικό συγκεντρωτισμό που έχει μετατρέψει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε συνιστώσες και εγγυήτριες δυνάμεις της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Διότι το φυτώριο του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο του καπιταλιστή.

Αντί για το στρατό και την αστυνομία ο καπιταλιστής χρησιμοποιεί επαξίως τους κυβερνητικούς και συστημικούς συνδικαλιστές μετατρέποντας τις επιθυμίες και τις ανάγκες των εργαζομένων σε εμπορικές αξίες.

Συνέχεια

Ο μαυραγορίτης…


Του Στρατή Μπαλάσκα


Η ουρά τεράστια. Άνθρωποι που βηματίζουν αργά, ένα βήμα κάθε στιγμή που λες πως είναι αιωνιότητα… Με το βλέμμα παγωμένο στο πουθενά, τα χείλια ξερά και τη γλώσσα να σεργιανίζει στεγνή απάνω τους, τα χέρια στις τσέπες… Πότε με μια χαρτόκουτα για αντήλιο και πότε μια κουβέρτα γκρίζα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για να ζεστάνουν ετούτα τα ξεραμένα κυπαρίσσια κορμιά. Και τα πόδια… Αυτά τα πόδια των Αφγανών εκεί στην ανηφόρα της πάνω πύλης του στρατοπέδου της Μόριας. Λευκόγκριζα, ξυπόλητα πόδια, πόδια στη σκόνη, στα σκουπίδια, στις λάσπες… Παπούτσια δεμένα κορδόνι με κορδόνι περασμένα στο λαιμό μη βραχούν, μη χαλάσουν, μη χαθούν…

Κι έξαφνα στην ουρά εκείνος. Ο ένας, ο άλλος, ο τρίτος, λεφούσι κοράκια οι πωλητές κάθε λογής απαραίτητων. Απαραίτητων για να επιβιώσουν μόλις την επόμενη στιγμή. Οι μαυραγορίτες.
Σκηνές έναντι τριάντα ευρώ, κουβέρτες των είκοσι, πατατάκια για τρία ευρώ το πακετάκι, ψωμί τρία ευρώ η φρατζόλα, κονσέρβες ψάρι τρία ευρώ, μπουκάλια νερό δυο ευρώ το ένα… Ένα τραπέζι που ξεφορτώνεται και στήνεται μαζί και η πραμάτεια. Μπανάνες ένα ευρώ η μία, μήλα ένα ευρώ το ένα, «Θες να επιβιώσεις, να αντέξεις στην ουρά, να πάρεις το χαρτί για να φύγεις στη Γερμανία; Θα πληρώσεις… Εδώ στη γη της επαγγελίας τίποτα δεν είναι τζάμπα… Θα πληρώσεις».

Συνέχεια

Η συγκίνηση και οι σιωπές «μιας ακόμα τραγωδίας»…


prosfiges

Γράφει ο Γιώργος Κανδύλης


Κάποτε, η κριτική στη μορφή της τηλεοπτικής είδησης στεκόταν ιδιαίτερα στο ότι η ένταξή της σε μια συνεχή ροή συμβάλλει στην υποβάθμιση και των πιο σημαντικών γεγονότων: εικόνες χαρούμενων καρναβαλιστών που διαδέχονται εικόνες μαζικών καταστροφών, εικόνες διαδηλώσεων που ακολουθούνται από γάμους βασιλικών οικογενειών, σε μια αλληλουχία αδιάφορης εξομάλυνσης. Κατά κάποιο τρόπο η τηλεοπτική ενημέρωση έπαιξε στις δεκαετίες της κυριαρχίας της έναν ρόλο παραμυθίας, ακριβώς αντίστροφο από εκείνο των παιδικών παραμυθιών.

Σε αυτά τα τελευταία, οι οδύνες, τα εμπόδια και οι περιπέτειες της ζωής βρίσκουν ένα λυτρωτικό τέλος χάρη στην παρέμβαση κάποιας καλής δύναμης με την οποία ταυτιζόμαστε, είτε αυτή κατοικεί στον κόσμο γύρω μας, είτε σε κάποια υπερβατική σφαίρα. Στην τηλεόραση, η λύτρωση προέρχεται αντίθετα από την αναγνώριση της αδυναμίας παρέμβασης: στην αλυσίδα μεγάλων και ασήμαντων, τραγικών, γελοίων και αδιάφορων γεγονότων, η μόνη στάση που εξασφαλίζει την ηρεμία στην ψυχική μας οικονομία είναι η παραίτηση, έπειτα από τη στιγμιαία μόνον όξυνση κάποιου συναισθήματος. Αν στον κόσμο γύρω υπάρχει πόνος, τρόμος, αδικία και στέρηση, ευτυχώς μπορούμε ακόμα να «αλλάζουμε σελίδα στο δελτίο μας».

Η εποχή του διαδικτύου ήρθε να στήσει λίγο πιο πέρα από την άκαμπτη τηλεοπτική οθόνη μια άλλη πολύ πιο ευέλικτη. Η οθόνη του υπολογιστή αλλάζει με τη δική μας ατομική παρέμβαση ή τουλάχιστον γεννά αυτή την εντύπωση: τώρα καδράρω στις εικόνες του φράχτη από συρματόπλεγμα σε κάποια βαλκανικά σύνορα, αμέσως μετά τσεκάρω αν ήρθε κανένα μέηλ. Όταν κλείνω το παράθυρο με τα τηλέφωνα των ψητοπωλείων, να που εμφανίζεται πάλι το μισοδιαβασμένο άρθρο για ένα ακόμα ναυάγιο στο Αιγαίο. Δίπλα ακριβώς σε άψυχα ανθρώπινα σώματα, μια διαφήμιση για κάποια «κάρτα ανέπαφων συναλλαγών» και ο «δεκάλογος του σωστού καλεσμένου». Τέτοιου είδους γειτνιάσεις έχουν πάψει από καιρό να ενοχλούν. Ζούμε, λέμε απλά, σε μια σύνθετη πραγματικότητα. Δεν μπορείς να κατηγορείς τα ίδια τα πράγματα επειδή είναι πολύπλοκα.  Το όλο θέμα είναι να επιλέξεις ανάμεσά τους τα σωστά[1], εν προκειμένω με τα σωστά «κλικ».

Συνέχεια

Στο «μυαλό» του Τάσου Τέλλογλου…


Ο Τάσος Τέλλογλου είναι καλός ερευνητής δημοσιογράφος. Μερικά από τα ρεπορτάζ του θα μπορούσαν να διδάσκονται σε μια αντίστοιχη σχολή για την ενδελεχή τους τεκμηρίωση. Επίσης ο Τάσος Τέλογλου είναι μαλάκας.

του Κώστα Εφήμερου

Στο τελευταίο του κείμενο στο protagon βάζει εισαγωγικά στη λέξη «λαθρομετανάστες» αλλά επιχειρηματολογεί χυδαία υπέρ της χρήσης του όρου όταν μας εξηγεί ότι «Αυτοί που έχουν ανάγκη προστασίας από τον νομικό και πολιτικό πολιτισμό της Ευρώπης θα χωριστούν από τους άλλους που , επειδή έχουν διαβεί λαθραίως τα σύνορα, είναι λαθρομετανάστες. Λαθραία έχουν κάνει τη διάβαση των συνόρων και οι πρόσφυγες. Αλλά αυτοί δεν είναι μετανάστες καθώς πολιτικά ήταν τα κίνητρα που τους κίνησαν και μπήκαν στο δρόμο για την Ευρώπη».

Καταρχάς ο Τέλλογλου θα πρέπει να ενημερωθεί ότι νομικά δεν υπάρχει ο όρος του λαθρομετανάστη. Ακόμα και το ευρωπαϊκό συμβούλιο έχει αποφανθεί σχετικά. Σε κάθε περίπτωση όμως η ίδια η λέξη έχει πια μια συγκεκριμένη φόρτιση και δεν υπάρχει λόγος να γίνει ξανά αυτή η συζήτηση.

Συνέχεια