Ο σχεδιασμός της «φοβίας»


21 Απριλίου 1963. Διάλυση της πρώτης μαραθώνιας πορείας ειρήνης από τη χωροφυλακή

«Η πολιτική δεν είναι παρά πόλεμος ψυχολογικός, που δεν τον κερδίζει παρά εκείνος ο οποίος εμπνέει πεποίθησιν, και αν θέλης, και φόβον»

Κωνσταντίνος Καραμανλής (επιστολή του προς Παναγιώτη Πιπινέλη, 22.8.1965)

Στις επόμενες σελίδες δημοσιεύουμε για πρώτη φορά ένα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο για τη δρομολόγηση της κρατικής τρομοκρατίας σε βάρος της Αριστεράς από τις προδικτατορικές κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πρόκειται για μια εγκύκλιο του υφυπουργού Δημοσίας Ασφαλείας Ευάγγελου Καλαντζή προς τους υφισταμένους του αστυνομικούς διευθυντές και διοικητές της χωροφυλακής (13.9.1958), με θέμα τη δυναμική «αντιμετώπιση της κομμουνιστικής δραστηριότητας» από τα σώματα ασφαλείας μετά την απροσδόκητη άνοδο της ΕΔΑ στις πρόσφατες εθνικές εκλογές.

Εντοπίστηκε στο προσωπικό αρχείο ενός από τους παραλήπτες, του αντισυνταγματάρχη Δημητρίου Σοϊμοίρη, διοικητή τότε της Ασφάλειας Αγρινίου, που έχει κατατεθεί και φυλάσσεται στο ΕΛΙΑ.

Η σημασία του ντοκουμέντου είναι προφανής.

Οι υμνητές του «εθνάρχη» πρόβαλλαν μεταπολιτευτικά τον ισχυρισμό πως οι προδικτατορικές διώξεις των αριστερών, καθ’ υπέρβαση ακόμη και της τότε νομιμότητας, δεν οφείλονταν σε πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων της ΕΡΕ αλλά στον υπερβάλλοντα ζήλο κάποιων στελεχών της αστυνομίας, της χωροφυλακής και του στρατού, τα οποία δυσκολεύονταν ν’ απαλλαγούν από τη νοοτροπία του πρόσφατου ακόμη εμφυλίου.

Η εγκύκλιος Καλαντζή τεκμηριώνει, αντίθετα, πλήρως τον κεντρικό σχεδιασμό αυτής της κρατικής τρομοκρατίας, σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο.

Αποδεικνύει μάλιστα ότι για την επιβολή της ασκήθηκε πίεση στα ίδια τα στελέχη των σωμάτων ασφαλείας που, παρά τον ακραίο αντικομμουνισμό τους, κατηγορήθηκαν από τον προϊστάμενό τους υπουργό για ανεπίτρεπτη αδράνεια απέναντι στην ανασύνταξη του «εσωτερικού εχθρού».

Συνέχεια

Η απεικόνιση του εργατικού κόσμου στη ζωγραφική του Βαν Γκονγκ…


Βαν Γκονγκ

Συχνά- και για ένα μεγάλο μέρος του εικαστικού κοινού- η ζωγραφική τέχνη προκαλεί συνειρμούς μιας ιδεαλιστικής πραγματικότητας που επιτυγχάνεται με την συντεχνία χρωματισμών και του καλλιτεχνικού ταλέντου. Η ιδεαλιστική αυτή πραγματικότητα, προκύπτει εν πολλοίς, από τις επιδέξια ζωγραφισμένες σκηνές ή τα πρόσωπα που απεικονίζονται δομημένα με μια καλλιτεχνική αρτιότητα αποκαθαρμένη από τις μουντζούρες και τα ψεγάδια του φυσικού κόσμου. Ακόμα και στις ζωγραφικές προσπάθειες που αποπειράται μια όσο το δυνατόν αληθοφανής προβολή, η θεματολογία επί το πλείστον περιορίζεται σε μια στατικότητα του φυσικού κόσμου ή σε μια μεταφυσική πραγματικότητα-μασκαρεμένη όμως ως ρεαλισμό – της αληθινής δύναμης στην οποία χρωστά την κίνηση της η παγκόσμια ιστορία: αυτήν της εργατικής τάξης και των προϊόντων που παράγει.

Συνέχεια

Γερμανία… η πρωταθλήτρια της απάτης…


ΕΙΚΟΝΑ-Γερμανία

Όταν μία χώρα κατηγορείται από τα δικά της ΜΜΕ πως είναι η βασίλισσα της διαφθοράς, του χρηματισμού και της υπεξαίρεσης δημοσίων κονδυλίων από ιδιώτες, δεν πρέπει κανένας να εκπλήσσεται από το σκάνδαλο των αγώνων του 2006

«Όλα τα προβλήματα, όλες οι κρίσεις έχουν τουλάχιστον μία λύση, εάν όχι πάρα πολλές – ενώ δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση η έννοια του ανυπέρβλητου ή ενός σεναρίου που δεν είναι δυνατόν να έχει ένα αίσιο τέλος. Ορισμένοι μπορεί να μην είναι αρκετά έξυπνοι ή να μην έχουν το θάρρος να αναζητήσουν τις σωστές λύσεις – υπάρχουν όμως πάντοτε, περιμένοντας να ανακαλυφθούν.

Συνέχεια

Το Βυζάντιο κι εμείς


runciman

Στήβεν Ράνσιμαν

Η συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε από το σερ Στήβεν Ράνσιμαν, στο Ελσισιλντς της Σκωτίας, στον πατρογονικό πύργο του, τον Οκτώβρη του 1994, για λογαριασμό της ΕΤ3, στις δημοσιογράφους Χρύσα Αράπογλου και Λαμπρινή Χ. Θωμά. Για τεχνικούς λόγους, δεν «βγήκε» ποτέ στον αέρα. Και οι δύο δημοσιογράφοι θεωρούν την συνέντευξη αυτή από τις πιο σημαντικές της καριέρας τους, μια και ανήκει στο είδος των «συζητήσεων» που σε διαμορφώνουν και δεν ξεχνάς ποτέ. Θεωρούν ότι πρέπει να δει το φως της δημοσιότητας, έστω και με μια τόσο θλιβερή αφορμή, όπως ο θάνατος του μεγάλου φιλέλληνα. Ο Flash.gr δημοσιεύει, για πρώτη φορά, αδημοσίευτα αποσπάσματα από την συνέντευξη αυτή.

Δημοσιογράφος: Πώς νοιώθει ένας άνθρωπος που ασχολείται τόσα χρόνια με το Βυζάντιο; Κουραστήκατε;

Δύσκολο να απαντήσω. Το ενδιαφέρον μου ποτέ δεν εξανεμίστηκε. Οταν άρχισα να μελετώ το Βυζάντιο, υπήρχαν πολλοί λίγοι άνθρωποι σ’ αυτήν τη χώρα (σ.σ. τη Μεγάλη Βρετανία) που ενδιαφέρονταν, έστω και ελάχιστα για το Βυζάντιο. Μ’ αρέσει να πιστεύω πως «δημιούργησα» ενδιαφέρον για το Βυζάντιο. Αυτό που με ικανοποιεί, ιδιαίτερα σήμερα, είναι ότι πλέον υπάρχουν αρκετοί, πολλοί καλοί εκπρόσωποι (σ.σ. της σπουδής του Βυζαντίου) στη Βρετανία. Μπορώ να πω ότι αισθάνομαι πατρικά απέναντί τους. Είμαι ευτυχής, λοιπόν, που επέλεξα το Βυζάντιο ως το κύριο ιστορικό μου ενδιαφέρον.

Κι ήταν ελκυστικό για σας όλα αυτά τα χρόνια;

Πιστεύω πως κάθε γεγονός της ιστορίας, αν αρχίσεις να το μελετάς σε βάθος, μπορεί να γίνει συναρπαστικό. Το δε Βυζάντιο το βρίσκω εξαιρετικά συναρπαστικό, γιατί ήταν ένας αυθύπαρκτος πολιτισμός. Για να μελετήσεις το Βυζάντιο, πρέπει να μελετήσεις την τέχνη, να μελετήσεις τη θρησκεία, να μελετήσεις έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, που είναι πολύ διαφορετικός από το σημερινό.

Καλύτερος ή χειρότερος;

Κοιτάξτε… Δεν είμαι σίγουρος αν θα μου άρεσε να ζήσω στους βυζαντινούς χρόνους. Δε θα μου άρεσε, λόγου χάριν, να αφήσω γένια. Ωστόσο, στο Βυζάντιο είχαν έναν τρόπο ζωής που ήταν καλύτερα δομημένος. Αλλωστε, όταν έχεις έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, η ζωή σου «μορφοποιείται» κι είναι πολύ πιο ικανοποιητική από τη σημερινή, όπου κανείς δεν πιστεύει σε τίποτε αρκετά.

Αρα ήταν μία θρησκευτική Πολιτεία;

Ηταν ένας πολιτισμός, στον οποίο η θρησκεία αποτελούσε μέρος της ζωής.

Συνέχεια

Οικοδομώντας την έννοια του προσώπου: Λακάν και Αγ. Γρηγόριος ο Νύσσης


Δημήτρης Γ. Ιωάννου

Η επιστροφή στην έννοια του «προσώπου» εκ μέρους τόσο της φιλοσοφίας των δύο τελευταίων αιώνων (κινήματα του περσοναλισμού και του υπαρξισμού) όσο και της νεότερης θεολογίας, ήταν στην πραγματικότητα ένα από τα σπουδαιότερα πνευματικά κινήματα της νεωτερικής σκέψης. Είναι αλήθεια ότι ειδικά στο χώρο της φιλοσοφίας, το γεγονός της επανανακάλυψης του προσώπου σκιάστηκε και συσκοτίστηκε από την κυριαρχία, κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα, του «μεταμοντερνισμού», μιας μεγάλης, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πνευματικής οπισθοδρόμησης, καθώς οι στοχαστές αυτού του ρεύματος είχαν όλοι αντιανθρωπιστικό προσανατολισμό, κήρυξαν την πρωτοκαθεδρία της δομής έναντι του υποκειμένου, και επιπλέον, θεώρησαν τον ίδιο τον πόθο του ανθρώπου για «ελευθερία» μέρος της «λογοκεντρικής», μεγάλης αφήγησης, ενώ στράφηκαν και ενάντια στην έννοια της «αλήθειας», γιατί και αυτή δήθεν, εξαιτίας μιας κάποιας «αρχαιολογίας» της, αποτελεί κατασκευή.

Ωστόσο, ένας από τους στοχαστές που λανθασμένα κατά την άποψή μου εγγράφεται στον μεταμοντερνισμό, ο Λακάν (ως εκ της φύσεως της διδασκαλίας του, τον θεωρώ όχι απλώς «ψυχαναλυτή», αλλά γενικότερα στοχαστή και φιλόσοφο), είναι αυτός που ανανεώνει απρόσμενα τον όλο διάλογο περί της φύσεως και του ορισμού του προσώπου, και προωθεί τον περσοναλιστικό- υπαρξιστικό στοχασμό πολύ παραπέρα, πλησιάζοντας σε εντυπωσιακό βαθμό τις πιο θεμελιώδεις ορθόδοξες θέσεις, αυτές πάνω στις οποίες βασίζεται όλο το οικοδόμημα που λέγεται «ορθόδοξη θεολογία»: αναφέρομαι σαφώς στην τριαδολογία των Καππαδοκών, κα ιδιαιτέρως του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του «θεολογικώτερου» μάλιστα από αυτούς, ο οποίος, κατά την άποψη του π. Γ. Φλορόφσκι, παρέμεινε πάντοτε ένας «ελληνιστής», δηλαδή ένας στοχαστής που είχε πάντα κατά νουν την ελληνική φιλοσοφία, και προσπαθούσε, αξιοποιώντας κατά το δυνατόν τα διδάγματα των μεγάλων φιλοσόφων της ελληνικής αρχαιότητας, να οικοδομήσει την τριαδολογία της Εκκλησίας.

Είναι λοιπόν εντυπωσιακές οι ομοιότητες μεταξύ της τριαδολογίας του μεγάλου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας και της σκέψης του Λακάν, τις οποίες παρακάτω θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε. Ωστόσο, τίθεται από την αρχή μία ένσταση: η θεολογία της Εκκλησίας, εφόσον ο Θεός είναι απερινόητος και πέραν πάσης περιγραφής, δεν μπορεί να συσχετιστεί με κανένα απολύτως ανθρώπινο διανοητικό οικοδόμημα, ακόμη και του πιο εμπνευσμένου στοχαστή.

Άρχισε η απόσχιση της Καταλονίας από το Ισπανικό Κράτος!…


catalonia-1Του Γιώργου Μητραλιά

Μετά από τις καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων 6-7 ημερών, η Ιστορία δείχνει να επιταχύνεται και η πορεία της Καταλονίας προς την ανεξαρτησία της μοιάζει πια ασταμάτητη: Αν δεν υπάρξει κάποιο απρόβλεπτο γεγονός, το πρώτο τεράστιο βήμα προς τη δημιουργία της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Καταλονίας θα έχει γίνει μέσα στις επόμενες 10 μέρες!

Συγκεκριμένα, η νέα καταλανική Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές της 27ης Σεπτεμβρίου, θα ψηφίσει τη Διακήρυξη που συνυπέγραψε ήδη η πλειοψηφία των βουλευτών της, και η οποία προβλέπει ότι η κυβέρνηση της Καταλονίας θα υπακούει εφεξής αποκλειστικά και μόνο στο Καταλανικό Κοινοβούλιο και όχι πια στη Μαδρίτη και στους θεσμούς του Ισπανικού Κράτους! Η ίδια ιστορική Διακήρυξη κηρύσσει την έναρξη μιας  «Συντακτικής Διαδικασίας των πολιτών, ανοικτής, συμμετοχικής και χωρίς αποκλεισμούς» που θα καταλήξει στη δημιουργία του Καταλανικού Κράτους «με τη μορφή της Δημοκρατίας (Republica)». Σύμφωνα με την ίδια Διακήρυξη, αυτή η «διαδικασία δημοκρατικής αποσύνδεσης δεν θα υπακούει στις αποφάσεις των θεσμών του Ισπανικού Κράτους» -και ειδικότερα στο διαβόητο Συνταγματικό του Δικαστήριο- που κηρύσσονται «απονομιμοποιημένοι»…

Συνέχεια

Πες μου τρία ψέματα να αυτό-συντηρηθώ…


Γδύνοντας τα ψέματα από τις λέξεις για να ξορκίζουμε τον Όργουελ που μας αδράχνει.

Του barikat


                                                       Α: Ο φράχτης ως προϊόν εκβιασμού

  • « […] η χώρα μας θα ζητήσει στις αμέσως επόμενες συνόδους να καταδικαστεί, ρητώς και επισήμως, η επιλογή των τειχών, η επιλογή των φρακτών και των κλειστών συνόρων σε πρόσφυγες από χώρες-μέλη της ΕΕ. »

                Αλέξης Τσίπρας, 30 / 10 / 2015, Βουλή.

  • « […] Ο φράχτης είναι ένα περιοριστικό μέτρο, το οποίο αν τον δει κάποιος από μόνο του, μπορεί να μην μας αρέσει, αλλά σε συνδυασμό με το τεράστιο πρόβλημα και τα άλλα περιοριστικά μέτρα δεν παίζει κανένα ρόλο κατά αρχάς. Κι αυτό, γιατί η ροή των προσφύγων είναι από τα νησιά, πολύ μακριά από αυτό τον φράχτη. Και επομένως είναι ένα θέμα που δεν μας αγγίζει αυτή τη στιγμή, γιατί δεν παίζει κανένα ρόλο, δεν έχει νόημα. Όμως, δεν είμαστε υπέρ της κατεδάφισης του φράχτη, γιατί βάζει κάποιους κανόνες, αν θέλετε, στη ροή των προσφύγων που είναι από τα νησιά, αυτή τη στιγμή. »

   Νίκος Τοσκας, Αν Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, 29/10/2015

                                                                        Β: Κράτα το show

  • « […] Ξέρετε πόσο εύκολο είναι να υιοθετήσεις την αντίληψη, ότι αυτός που φταίει για την ανεργία, είναι ο ξένος που βρίσκεται στη χώρα μας; Και μάλιστα, ορισμένες φωνές τέτοιες, δεν έρχονται μονάχα από τα ακραία, πάνω-δεξιά έδρανα της βουλής, αλλά έρχονται δυστυχώς και από την παράταξή σας (σ.σ: ΝΔ), ίσως και από άλλες παρατάξεις. Ότι η χώρα λέει έχει, τόσους ανέργους όσοι και οι μετανάστες που βρίσκονται εδώ… Δεν ευθύνεται λοιπόν, η κοινωνική και οικονομική πολιτική, άλλα ευθύνονται οι άνθρωποι που έρχονται εδώ. […] Έναν λαϊκισμό, ο οποίος αναδεικνύει μισαλλόδοξες και ρατσιστικές αντιλήψεις, και μετά, να μην αναρωτιόμαστε γιατί η Χρυσή Αυγή έχει φτάσει στο 7%. »

                  Αλέξης Τσίπρας, Βουλή, 30 / 10/ 2015

Συνέχεια