Το απλό εκκρεμές της ελληνικής οικονομίας


Του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Η οικονομία έχει τις δικές της αντίρροπες δυνάμεις, οι οποίες τείνουν να της διασφαλίσουν ισορροπία. Μια οικονομία απομακρύνεται από το σημείο στο οποίο ισορροπεί όταν π.χ. το κράτος αποφασίσει (ή αναγκαστεί) να δαπανήσει περισσότερα απ’ όσα εισπράττει. Στην περίπτωση αυτή, κάποιος θα πρέπει να πληρώσει το έλλειμμα που θα δημιουργηθεί, ώστε να επανέλθει η οικονομία στο σημείο ισορροπίας της. Έρχονται, λοιπόν, οι αγορές και δανείζουν το κράτος, ώστε αυτό ν’ αποκαταστήσει την ανισορροπία που προκάλεσε.

Ο δανεισμός αυτός, όμως, δημιουργεί από μόνος του μια νέα ανισορροπία, καθώς οι δανειστές θα πρέπει τώρα να αποπληρωθούν, και μάλιστα εντόκως. Το κράτος, τότε, προβαίνει σε διορθωτικές κινήσεις, περιορίζοντας τις δαπάνες του ή αυξάνοντας τις εισπράξεις του, προκειμένου ν’ αποπληρώσει τα δάνεια που υποχρεώθηκε να συνάψει, ώστε να επανέλθει η οικονομία του στο αρχικό σημείο ισορροπίας της.

Αυτές οι διορθωτικές κινήσεις, όμως, όταν δεν είναι οι αρμόζουσες, μπορεί να δημιουργήσουν από μόνες τους μια νέα ανισορροπία, στο μέτρο που κάποιοι θα πρέπει τώρα να πληρώσουν φόρους τους οποίους ενδεχομένως αδυνατούν, με αποτέλεσμα π.χ. να απολύουν εργαζόμενους που απασχολούν. Μοιραία οι εργαζόμενοι αυτοί θα σταματήσουν να καταναλώνουν όπως πριν, με αποτέλεσμα να προκληθεί εξ αυτού του λόγου μια νέα κατάσταση ανισορροπίας στην οικονομία, η οποία θα πρέπει πλέον ν’ αναζητήσει νέους δανειστές για να καλύψει το νέο έλλειμμα που θα προκύψει λόγω πτώσης της κατανάλωσης αυτή τη φορά.

Συνέχεια

Το πορτογαλικό πραξικόπημα στο όνομα του ευρώ και η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ


Το πορτογαλικό πραξικόπημα στο όνομα του ευρώ και η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ

Του Δημήτρη Ζιαζιά.

Ένα πρωτοφανές πραξικόπημα για τα μεταδικτατορικά δεδομένα της χώρας αλλά και για τα μεταπολεμικά της γηραιάς ηπείρου βρίσκεται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες στην Πορτογαλία. Πρωταγωνιστής ο πρόεδρος Καβάκο Σίλβα ο οποίος αρνήθηκε να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας στην πλειοψηφούσα αντιπολίτευση του συνασπισμού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Κ.Κ και Μπλόκου της Αριστεράς (122 απ’ τις 230 έδρες στις πρόσφατες εκλογές της 5ης Οκτώβρη). Αντ΄αυτού έδωσε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας στον πρώην κεντροδεξιό πρωθυπουργό Πέδρο Κοέλιο με 104 απ’ τις 230 συνολικά έδρες του κοινοβουλίου και ποσοστά που κατακρημνίστηκαν κατά 15% περίπου λόγω της εφαρμογής του προγράμματος μνημονιακής λιτότητας.

Κι όλα αυτά όχι επειδή «η πρόταση για αριστερή λύση δεν ήταν βιώσιμη λόγω των μεγάλων διαφορών των τριών κομμάτων» αλλά γιατί «στα 40 χρόνια της δημοκρατίας, καμία κυβέρνηση στην Πορτογαλία δεν στηρίχθηκε σε αντι-ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες ζητούν την ακύρωση της συνθήκης της Λισαβόνας και του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας, όπως επίσης τη διάλυση της νομισματικής ένωσης αλλά και του ΝΑΤΟ», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Σίλβα.Υπενθυμίζεται ότι η ΕΚΤ και προεκλογικά πραγματοποίησε μια ακόμη ωμή πολιτική παρέμβαση –κατά τα γνωστά πλέον σε μας πρότυπα- αγοράζοντας εμμέσως μέρος του πορτογαλικού δημόσιου χρέους και αποτρέποντας έτσι την ανάγκη εφαρμογής ενός δεύτερου και πολύ σκληρότερου πακέτου λιτότητας, που θα κατέστρεφε εκλογικά ακόμα περισσότερο τα κόμματα της δεξιάς.

Όπως εύστοχα επισημαίνει ο Ambrose Evans-Pritchard της βρετανικής DailyTelegraph«ο πρόεδρος θεωρεί πολύ επικίνδυνο να επιτρέψει στο αριστερό κόμμα Μπλόκο ή τους Κομμουνιστές να έρθουν κοντά στην εξουσία και επιμένει ότι οι συντηρητικοί θα πρέπει να σχηματίσουν κυβέρνηση μειοψηφίας προκειμένου να ικανοποιήσουν τις Βρυξέλλες και τις διεθνείς αγορές».

Συνέχεια

το κείμενο αφορά τον “αισθητικό” άνθρωπο…


εκείνον που χρησιμοποιεί όλα τα δυνατά τεχνάσματα για να μετατρέψει την καθημερινή φαυλοηλιθιότητα σε ποίηση και τη βαθύτερη απελπισία σε ακλόνητη ελπίδα…

έτσι, ακολουθώντας, ρίμες , μουσικές, στιγμές , μαθαίνει πως αυτή,η παραγματικότητα δηλαδή, δεν είναι πάντα η πιο σημαντική αλλά η πιο εύκαιρη…

εκείνη που του έλαχε δηλαδή!

ξέρω, αυτό που γράφω  εγώ, είναι γεμάτο κενά, ρωγμές παραλείψεις, αποσιωπήσεις… αλλού το ανολοκλήρωτο συνδέεται με το τυχαίο  και σε ότι με αφορά, αυτό είναι στοιχείο δομικό… εξάλλου, αν δεν πηδούσα σαν την ακρίδα, πιο κει, πιο κει, όλο και πιο κει, δε θα ήμουν άξια να φορώ την εκάστοτε ευαισθησία…

όλοι οι κρίνοντες, οι σχολιαστές, οι παρατηρητές, και προσοχή, δεν το λέω καθόλου για κακοφανισμό, οι «ηθικοί» άνθρωποι, εκφράζουν τις ιδέες τους, τις βλέπουν μπροστά τους καθαρές κι αυτό, δικαίως, τους ικανοποιεί, και τους αναπαύει…

όμως εμείς οι «αισθητικοί» άνθρωποι, δεν πρέπει να εκφράσουμε τις ιδέες μας, αλλά τη θέρμη μας και τον παλμό μας…

εμείς τις ιδέες τις καταχωνιάζουμε, και τις κρύβουμε, σκαρφαλώνοντας σε ράφια, στις βιβλιοθήκες, με ριψοκίνδυνο τρόπο, ανάμεσα στα αναγνώσματά μας, και τις προσέχουμε μην μπας και φανούν σημαντικές και μας χαλάσουν, με την παγερότητά τους, όλη τη δουλειά…

έτσι ακριβώς,επειδή θέλουμε να παιδευόμαστε μέχρι να τις φανερώσουμε!

να! εκεί! εκεί είναι όλη η κούραση, όλη αυτή η συνεχής δίαιτα, κουταλιά – κουταλιά, που τη θέλεις , που  παραμερίζεις λίγο λίγο το φαΐ στο “πιάτο”, τόσο δα, για να βάλεις ανάμεσά στις μπουκιές σου  χωρίς  να το καταλάβουν τα κουτάλια σου, εκείνο που θέλεις και που δεν πρέπει να χαλάσει τη γεύση σου…

Tα τρία πουλάκια δεν κάθονται πιά… Ξύπνησαν και πέταξαν…


Μια παλιά ιστορία λέει, ότι όταν ένας αλαζόνας βασιλιάς απαίτησε από ένα ζητιάνο να προσκυνήσει το άγαλμά του απειλώντας τον με θανατική καταδίκη, ο ζητιάνος αρνήθηκε να το κάνει υποστηρίζοντας ότι η ζωή του δεν άξιζε τόσο πολύ, ώστε να καταντήσει τόσο ΓΕΛΟΙΟΣ.


«Το μάννα εξ ουρανού» δόθηκε σε ένα λαό ο οποίος προηγουμένως, είχε αποφασίσει να «σπάσει» τα δεσμά της πολυετούς σκλαβιάς του και είχε πάρει το ρίσκο να εκτεθεί στην άγνωστη και επικίνδυνη έρημο, προκειμένου να διεκδικήσει μία γη της επαγγελίας…
Βέβαια, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί, εκείνος ο λαός είχε και έναν άξιο καθοδηγητή, αλλά στις μέρες μας οι «άξιοι καθοδηγητές» αμείβονται υπέρ το δέον σε είδος, ώστε να δύνανται να καθοδηγούν…


Γι’ αυτό, το ρήμα ελπίζω το αφήνω πάντα στην άκρη και στο ρήμα πιστεύω ελέγχω ποιος σύνδεσμος προηγείται του ρήματος, ο υποθετικός σύνδεσμος ΕΑΝ ή ο ειδικός ΠΩΣ. Το εάν, υποθέτει και δε με ενδιαφέρει, εν αντιθέσει με το πως το οποίο μου δείχνει τα πεπραγμένα.

ΥΓ. ΕΑΝ πιστεύω ότι καθήμενη άπραγη, βουβή και με σταυρωμένα χέρια, ο Θεός θα φωτίσει τον αλαζόνα βασιλιά να πάψει να είναι παραδόπιστος, να μη με σκοτώσει και να μου δώσει το πολυπόθητο μάννα, τότε είναι απαραίτητο να αυτό-χαστουκιστώ συλλογιζόμενη το ΠΩΣ του ζητιάνου.

«Ειρήνη Λαγουβάρδου»

Σημείωση: Η ιστορία για τον αλαζόνα βασιλιά και το ζητιάνο έχει διασκευαστεί από τον Χ. Μπουκάι και είναι διήγημα σούφι του Y. Selman.

 Aπό:

Νομικό και θεσμικό Άουσβιτς το τρίτο μνημόνιο…και όποιον πάρει ο χάρος!…


του Λεωνίδα Βατικιώτη (*)

Άραγε υπάρχει κάτι χειρότερο από τα μέτρα αύξησης της φορολογίας και περικοπής των κοινωνικών δαπανών που περιλαμβάνει το τρίτο Μνημόνιο;

Είναι οι όροι που θωρακίζουν τη σύμβαση, ισχυροποιώντας υπέρμετρα τη θέση των δανειστών.

Το πλαίσιο της συμφωνίας έρχεται να αποτρέψει κάθε μελλοντική προσπάθειας ακύρωσης του αντιλαϊκού τυφώνα, επιχειρώντας να αφαιρέσει από την Ελλάδα συνταγματικά δικαιώματα που αποτελούν γνώρισμα κάθε σύγχρονου κράτους…

Mόνο εκνευρισμό προκαλούσαν στην προεκλογική περίοδο ιοι επαναλαμβανόμενες φλυαρίες στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως) και των ΑΝΕΛ για τα περίφημα «αντίρροπα ή παράλληλα μέτρα», με τα οποία υποτίθεται ότι δα εξουδετερω­θούν ή, στην καλύτερη περίπτωση, δα λειανθούν οι πιο τραχιές πλευρές του τρίτου Μνημονίου, που συμφώνησαν με τους πι­στωτές και ψήφισαν στη Βουλή παραμονή του 15Αύγουστου.

Οι σχετικές υποσχέσεις λίαν συντόμως δα ξεχαστούν, επειδή… πολύ απλά το Μνημόνιο δεν προβλέπει τίποτε το σχετικό. Αν­τίθετα, το τρίτο Μνημόνιο βρίθει άρθρων και προβλέψεων για νέα και άγνωστα μέχρι στιγμής μέτρα, τα οποία θα ληφθούν σε περίπτωση που η απόδοση των ψηφισμένων αποδειχθεί υπο­δεέστερη των προβλέψεων.

Αναμενόμενο από τη μεριά των πι­στωτών: ξέροντας πως η φοροδοτική ικανότητα ακολουθεί εδώ και χρόνια φθίνουσα πορεία, θέλησαν να επιβεβαιώσουν πως η χρυσοτόκος όρνιθα θα συνεχίσει να γεννάει αυγά…

Συνέχεια

ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΚΩΝ: Μια ψυχοκοινωνική ανάλυση της νεοελληνικής κρίσης…


Να δηλώσω εξ’ αρχής ότι οι θέσεις που ακολουθούν δεν είναι οριστικές. Τις καταθέτω, μάλλον, ως προσωρινές ψηλαφίσεις των κατευθύνσεων που είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσει η ελληνική κοινωνία από δω και πέρα.

Beli Andjeo,1986 του Milan Konjovic

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη


Παρ’ όλα αυτά, ίσως να μπορούν να αποτελέσουν μια βάση για αποτελεσματικότερες προσεγγίσεις στο μέλλον, παρ’ εκτός και αν στο αναμεταξύ επαληθευθούν, με σφοδρότητα, οπότε θα πρέπει μάλλον να μιλάμε για άλλα πράγματα, παρά, και πάλι, για το «πως φτάσαμε ως εδώ».

Κάθε μορφή συλλογικότητας, από την πιο μικρή παρέα ως τα μεγάλη έθνη, διακρίνεται από κρίσιμους παράγοντες που ευνοούν ή υποθηκεύουν την εν γένει συνεκτικότητα, αλλά και την ίδια την ύπαρξη της. Κάποιους από τους παράγοντες αυτούς, τους πιο καίριους, και τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν στην νεοελληνική κοινωνία, επιχειρούμε να αναλύσουμε παρακάτω.

α. Η ΕΞΑΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Ίσως το ερώτημα του «πως φτάσαμε ως εδώ», να είναι μια πρώτη αφετηρία σκέψεων, καθώς εμφανώς υποκρύπτει, όχι τόσο ένα ερωτηματικό «γιατί», όσο ένα διαπιστωτικό «γαμώτο».  Ένα απελπισμένο «γαμώτο»! Πρόκειται για την Αφαίμαξη της Ελπίδας. Και η ελπίδα δεν είναι μόνο απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική συγκρότηση. Συχνά, είναι αρκετή και αποτελεσματική και από μόνη της. Αρκεί πολλές φορές η Ελπίδα, η Προσδοκία, σε μια οποιασδήποτε μορφής συλλογικότητα, και για να συγκροτηθεί, αλλά και για να ζωντανέψει. Και εδώ αυτό το οποίο έχει συμβεί, είναι ότι μετά την αποικιοκρατική υποστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, μετά το μεγάλο πισωγύρισμα, η Ελπίδα που και ο ίδιος είχε ενσταλάξει σε πλατιά λαϊκά στρώματα, εξαερώθηκε. Όταν ελπίζουμε, λένε οι έρευνες, ακόμη και η φυσιολογία του εγκεφάλου μας μπορεί να αλλάξει. Και άλλο τόσο βέβαια, δυστυχώς, όταν απελπιζόμαστε.

Σε κάθε ομάδα, σε κάθε συλλογικότητα, είναι ζωτικής σημασίας να πιστεύουν, τόσο στον εαυτό τους, όσο και στη δύναμη της συλλογικότητας, οι όποιοι φορείς ασκούν κάποια μορφή εξουσίας της. Και στο ζήτημα αυτό, πέρα από τον ψυχοπαθολογικό ναρκισσισμό και μερικές χρυσαυγίτικες ή άλλες εθνοστρακαστρούκες, η βαθιά μηδενιστική μειονεξία της ψωροκώσταινας είναι εγκατεστημένη, προ πολλού, στον ψυχισμό των πολιτικών, οικονομικών και άλλων ελίτ, σχεδόν, κάθε κομματικής απόχρωσης.
Συνέχεια

ο Τσίπρας σκάβει το λάκκο του…


Το θέμα που προέκυψε με τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση είναι το πρώτο ζήτημα για να ανοίξει ο λάκκος. Είναι ο κασμάς για να αναμοχλευτεί το χώμα. Το δεύτερο, είναι οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας που απαιτούν οι φίλοι μας και συνευρωπαίοι μας (κακή μας ώρα) και, θα γίνει το φτυάρι για να βγει το χώμα και ν’ ανοίξει διάπλατα ο λάκκος.

Στα χρόνια τα δικά μου, τα ιδιωτικά γυμνάσια, εκτός κάποιων κολεγίων όπως λ.χ. το «Ανατόλια», που μάζευε (κυριολεκτικά) εκτός από τους γόνους των εύπορων οικογενειών και τους καλύτερους κάθε περιοχής για να ανεβάσει επίπεδο, δίνοντας μάλιστα υποτροφίες, τα υπόλοιπα ήταν κακέκτυπα της δημόσιας εκπαίδευσης.

Οι σκράπες των δημόσιων σχολείων που περνούσαν τις τάξεις κάθε δυο χρόνια έβρισκαν καταφύγιο στα ιδιωτικά γυμνάσια για να πάρουν το απολυτήριο. Η συνέχεια ήταν το «εξωτερικό» (συνήθως η Ιταλία) μια και ο πατήρ είχε στην άκρη για τα έξοδα. Σπίτι, φαΐ, δίδακτρα και… ρόδα (απαραίτητα).

Η συνέχεια της συνέχειας ήταν η επιστροφή με το ρημάδι το πτυχίο κάπου στα τριάντα βάλε. Ε, μετά, όλο και κάτι θα βρισκόταν. Είτε στο δημόσιο με τον «νόμο Κουτσόγιωργα» που μπήκαν ακόμη και σαραντα-πενηντάρηδες, είτε με το υπόλοιπο κομπόδεμα του μπαμπά. Εν αρχή στη «βιοπάλη» (ήταν και παχιές οι αγελάδες) και μετά, που αλλού, στην πολιτική.

Σήμερα, βέβαια, η ιδιωτική εκπαίδευση είναι διαφορετική. Όχι προς το «υλικό» που καταλήγει σ’ αυτήν, παράδειγμα ο υιός του πρώην πρωθυπουργού μας που δεν διδάχτηκε για τη φιλοπονία (λυπάμαι για τον υιό, όχι για τον πατέρα), αλλά ως προς τα μέσα που διαθέτει. Καθώς επενδύει σ΄αυτήν. Λογικό, αφού η απόδοση ακολουθεί την γεωμετρική πρόοδο.

Συνέχεια