Να πεθαίνει παλικαρίσια


[ …] Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται~ μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η νίκη, παρά ο αγώνας για τη Νίκη. Και ξέρω ακόμα ετούτο, το δυσκολότερο: δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη~ η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα, ετούτη: να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην… καταδέχεται αμοιβή. Κι ακόμα ετούτο, το τρίτο, ακόμα πιο δύσκολο: η βεβαιότητα, πως δεν υπάρχει αμοιβή, να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά, υπερηφάνεια κι αντρεία.

Όσο έγραφα έβλεπα χωρίς να το θέλω,προσπαθώντας μάλιστα να το αποφύγω,δύο λέξεις έρχουνταν και ξανάρχουνταν και δεν ήθελαν να φύγουν: η λέξη Θεός κι η λέξη Ανήφορος.Τι’ ναι Θεός-η ανώτατη Χίμαιρα ή η ανώτατη Ελπίδα ή η ανώτατη Βεβαιότητα; ή η ανώτατη Αβεβαιότητα; Χρόνια πολλά αγωνιζόμουν,δεν μπορούσα να πάρω απόφαση οριστική τι απάντηση να δώσω στο τραγικό τούτο ρώτημα~[…]

[…] Όμως για ένα ήμουν,σε όλη μου τη ζωή βέβαιος: πώς ένας δρόμος,ένας μονάχα,οδηγάει στο Θεό,ο ανήφορος. Ποτέ ο κατήφορος,ποτέ ο δρόμος ο στρωτός~ο ανήφορος μονάχα.[…]

Νίκος Καζαντζάκης,Αναφορά στον Γκρέκο,σελ,477,ΙΒ επανεκτύπωση,09/1998.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s