CAPITAL CONTROLS ARE FOREVER…


Η ΠΛΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ Ή ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ

του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Όταν στις 29 Ιουνίου επιβλήθηκαν τα capital controls, λίγο μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος, ελάχιστοι υποψιάστηκαν ότι θα αποτελούσαν μιαν αθόρυβη, τεράστια για τα ελληνικά δεδομένα, «διαρθρωτική αλλαγή». Η νηφαλιότητα με την οποία δέχθηκε η λαϊκή πλειοψηφία την αποξένωση από τις λιγοστές αποταμιεύσεις της, τους μισθούς και τις συντάξεις της θεωρήθηκε -και ήταν- μια ισχυρή ένδειξη πολιτικής και κοινωνικής ωριμότητας, σε πείσμα της λυσσαλέας προσπάθειας των ΜΜΕ να στήσουν σκηνές αλλοφροσύνης σε γκισέ και ATM.

Το δημοψήφισμα έγινε, το «Όχι» νίκησε στην κάλπη για να ηττηθεί λίγα 24ωρα αργότερα. Τα capital controls όχι απλώς έμειναν, αλλά προκάλεσαν ανατροπές στα συναλλακτικά ήθη των Νεοελλήνων: Τον Ιούλιο, πρώτο μήνα με capital controls, εκδόθηκαν 1,1 νέες χρεωστικές κάρτες. Σήμερα, πλησιάζουν τα 12 εκατ., έναντι 2,7 εκατ. πιστωτικών καρτών. Τον ίδιο μήνα προστέθηκαν 150.000 νέοι χρήστες ηλεκτρονικής τραπεζικής, δεκαπλάσιοι από το μέσο μηνιαίο αριθμό μέχρι τότε. Φυσικά, υπάρχει μεγάλη απόσταση μέχρι να προσεγγίσει η Ελλάδα τα επίπεδα χρήσης πλαστικού χρήματος στην ΕΕ. Στη χώρα μας ακόμη αναλογούν μόλις 19 ηλεκτρονικές πληρωμές ανά κάτοικο το χρόνο, έναντι 198 πληρωμών που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΕΡΔΟΦΟΡΑ ΑΓΟΡΑ

Η προσαρμογή δεν αφορά μόνο τον καταναλωτή-εργαζόμενο. Αφορά και τις επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τις μικρομεσαίες, όπου κυριαρχεί η προσκόλληση στο «φυσικό» χρήμα, όχι μόνο για λόγους ροπής στη φοροδιαφυγή, αλλά και γιατί η εξαετία της ύφεσης έχει καταστήσει όρο επιβίωσης την καθυστέρηση πληρωμών στις πάσης φύσεως οφειλές.

Συνέχεια

Όταν οι εργάτες είχαν και δεν ήταν αρχίδια.


 
Zachi Petroball

____________________________________

 Όταν οι εργάτες είχαν και δεν ήταν αρχίδια.

Εν πάση περιπτωση ακούστε το, θαυμάσια εκτέλεση

Στα οδοφράγματα (A Las Barricadas) ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των αναρχικών της Ισπανίας κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου. To «A Las Barricadas» είναι βασισμένο στη μελωδία του Warszawianka 1831 Οι στίχοι γράφτηκαν το 1936 από τον Valeriano Orobón Fernández.«Η συνομοσπονδία» που αναφέρεται στο τέλος του τραγουδιού αυτού, ήταν η CNT (Confederación Nacional del Trabajo – «εθνική συνομοσπονδία της εργασίας»), που ήταν τότε το μεγαλύτερο εργατικό συνδικάτο και η κύρια οργάνωση των αναρχικών στην Ισπανία και μια σημαντική δύναμη που αντιτάχθηκε στο στρατιωτικό χτύπημα του Φρανθίσκο Φράνκο ενάντια στην ισπανική Δημοκρατία από το 1936-1939.

___________________________________________________
Μαύρες καταιγίδες σείουν τον ουρανό
Σκοτεινά σύννεφα μας τυφλώνουν
Μολονότι μας περιμένει θάνατος και πόνος
Ενάντια στον εχθρό, μας καλεί το καθήκον
Το πολυτιμότερο αγαθό
Είναι η Ελευθερία
και πρέπει να την υπερασπίσουμε
με θάρρος και πίστη.
Σηκώνοντας τη σημαία της επανάστασης
Που οδηγεί τον λαό στην χειραφέτηση
Εργαζόμενε λαέ εμπρός στη μάχη
Πρέπει να ανατρέψουμε το πραξικόπημα
Στα οδοφράγματα!
Στα οδοφράγματα!
Για τον θρίαμβο
του συνδικάτου.

 _______________________________________

εμένα την πατρίδα μου τη στέρησαν…


Αποτέλεσμα εικόνας για εμένα την πατρίδα μου την στέρησαν

Από μικρός είχα πάντα ένα προαίσθημα πικρό
Στύλωνα το σπίτι να μην πέσει
Μερεμέτιζα τη στέγη μη γκρεμιστεί
Διπλοκλείδωνα τα όνειρα να μη χαθούν
Κι είχα πολλά όνειρα μικρά και μεγάλα
Να πετάξω ας πούμε μ’ αερόστατο
Ν’ ανέβω στα βουνά της λατρείας
Χωρίς το πνεύμα να σκλαβωθεί
Να αντικρίσω την πατρίδα ελεύθερη
Κι ανυπότακτη να τρέχει στα λιβάδια με καλούδια πολλά
Να δίνει αέρα στην καρδιά για να στεγνώνει
Από της ορφάνιας το θυμό

Κρύωνε το σώμα με τ’ ανοιχτά πορτοπαράθυρα
Έφευγε ο νους στη θαλπωρή της μάνας
Έπρεπε συνεχώς να περιστρέφομαι
Να κρύβομαι και την ανάσα να κρατώ
Το τοπίο εχθρικό
Χαλάσματα οβίδες και σκούρα προσωπεία
Χαράκωναν τους δρόμους
Τρόμαζαν τα πουλιά
Ψαλίδιζαν τις φυλλωσιές στους κήπους
Κι ήταν πολλοί κι ανθισμένοι οι κήποι της πατρίδας
Εκεί που πρώτα τα χαμομήλια μας έμαθαν την αγάπη
Εκεί που πρώτες οι πέτρες μας έμαθαν την υπομονή
Ήταν πολλοί οι κήποι και γόνιμοι
Τώρα χαλάσματα
Άνυδρες ρίζες
Λουλούδια πατημένα
Κι ένας χαρταετός περασμένος στο σύρμα να μας απειλεί

Ξεχάσαμε να μιλάμε
Ξεχάσαμε τους τριγμούς της ζωής
Πουλήσαμε τα υπάρχοντά μας στους ξένους
Πετάξαμε το κλειδί της καρδιάς
Στο πιο βαθύ πηγάδι μην το βρει η καταιγίδα
Φύγαμε
Χωρίς την ευχή της μάνας
Τυλιγμένοι μόνο με την παιδική μας κουβερτούλα
Στις βάρκες ήμασταν πολλοί
Καθένας ένας πόνος
Καθένας ένα λεπίδι οργής
Καθένας ένας κύκλος κλειστός
Εμένα την πατρίδα μου τη στέρησαν κι η γη με διώχνει
Παντού συρματοπλέγματα σκοτωμένα σίδερα
Να διαπερνούν τα όνειρα που αφήσαμε πίσω
Πρόσφυγες χωρίς επιστροφή
Που στο κόρφο τους ζεσταίνουν της πατρίδας το χώμα
Σαν που ζεσταίνει η μάνα το νεκρό της παιδί πριν την αυγή

Έλαβε μέρος στο 9ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου η πατρίδα είδε πολλά κοσμήματα και πλούτισε χαμόγελα.

_______________________________________________
Aπό:

Κάτω από το πληκτρολόγιο υπάρχει παραλία: από τις αναρχικές εφημερίδες δρόμου στα σόσιαλ μίντια…


digitalactivism

Ένας ιδιότυπος πόλεμος έχει ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια για τον έλεγχο της είδησης και της πληροφορίας, όχι απλά για την πίτα της καπιταλιστικής αγοράς. Παραδοσιακά αστικά μέσα ενημέρωσης, όπως η τηλεόραση και ο τύπος, έχασαν την πρωτοκαθεδρία της «αξιόπιστης», άμεσης, έγκαιρης και «έγκυρης» ενημέρωσης. Ή τουλάχιστον για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, έπαψαν να θεωρούνται η αποκλειστική πηγή ειδήσεων. Αναμφισβήτητα το διαδίκτυο έχει παίξει ένα καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη. Κάποιοι φτάνουν τόσο μακριά ώστε να ισχυρίζονται ότι λόγω του διαδικτύου ήδη ζούμε σε μία μετα-καπιταλιστική εποχή (δες Paul Mason, The end of capitalism has begun). Η εμφάνιση διαδικτυακών εγχειρημάτων αντιπληροφόρησης και δημοσιογραφίας από τα κάτω αλλά και η δημοφιλία των εμπορικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν διαμορφώσει έναν, κατά πολύ, αλλαγμένο χάρτη ενημέρωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον στα δελτία ειδήσεων ιδιωτικών καναλιών γίνονται συνεχείς αναφορές σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ σε θέματα που άπτονται κινηματικού ενδιαφέροντος, καθεστωτικές ιστοστελίδες και εφημερίδες δεν διστάζουν να διαπράττουν λογοκλοπή από σελίδες αντιπληροφόρησης αλλά και να χρησιμοποιούν «πειρατικά» οπτικοακουστικό υλικό από κινηματικούς λογαριασμούς μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Συνέχεια

O Νετανιάχου, ο Χίτλερ, η Ιστορία και η μεταφυσική της Κατοχής…


Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu gestures while addressing the 2015 American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) Policy Conference in Washington, Monday, March 2, 2015. (AP Photo/Cliff Owen)

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη


#«Ο Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους εβραίους αλλά να τους απελάσει και άλλαξε γνώμη υπό την επιμονή του τότε ηγέτη των Παλαιστινίων Χατζ Αμίν αλ Χουσεϊνί.» Αυτό υποστήριξε σε ομιλία του στο 37ο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στην Ιερουσαλήμ, την Τρίτη, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να συνδέσει την ιστορικώς αποδεδειγμένη θετική στάση αρκετών αραβικών ηγεσιών, που είχε αρκετά μάλλον περισσότερα στοιχεία αντίδρασης απέναντι στην βρετανο-γαλλική αποικιοκρατία, η οποία έφτασε και στο επίπεδο της συμμαχίας με τους Ναζί, με την τωρινή κατάσταση σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Μια προσπάθεια φυσικά που «ξεχνά» και όλους τους Άραβες που πολέμησαν απέναντι στους Ναζί, καθώς ασχέτως ευκαιριακών συμμαχιών, για το Τρίτο Ράιχ παρέμεναν πάντα «υποδεέστεροι» της Άριας Φυλής.

Να σημειωθεί ότι η «ερμηνεία» Νετανιάχου έγινε λίγες ώρες πριν πάρει το αεροπλάνο για το Βερολίνο, όπου έχει συναντήσεις με την γερμανική ηγεσία και την Άγκελα Μέρκελ, σε μια χρονική συγκυρία που η Γερμανία, ως ΕΕ, μοιάζει να «παζαρεύει» με την Τουρκία οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά ανταλλάγματα προκειμένου να εκμαιεύσει την «συνεργασία» της Άγκυρας στην «αναχαίτιση» των προσφυγικών κυμάτων προς την Ευρώπη. Από ένα τέτοιο «μεγάλο παζάρι», η ισραηλινή ηγεσία φυσικά δεν θα έπαιρνε απουσία.

Συνέχεια

Υπομονή, προσευχή και (υποχρεωτική) νηστεία…


4564564564556Ξενίζει ίσως η διαχεόμενη υποστήριξη που απολαμβάνει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από την κορυφή της εκκλησίας, αλλά δεν θα έπρεπε. Η Εκκλησία και ο Αρχιεπίσκοπος παίζουν με προσήλωση και συνέπεια  το ρόλο που από καταβολής της ύπαρξής τους έχουν αναλάβει να παίξουν: Στηρίζουν την εξουσία.

«Σφάξε με αγά μου να αγιάσω», καθ ότι σ αυτόν τον μάταιο κόσμο δεν έχει νόημα η διεκδίκηση, ο αγώνας και η απαίτηση για μια ανθρώπινη ζωή. Η ανταμοιβή για την υποταγή του παρόντος, θα δοθεί στο μέλλον. Στον παράδεισο, ο οποίος θα φιλοξενήσει αιώνια τους μόνιμα υποταγμένους. Αυτές είναι οι διδαχές, αυτή είναι η παράδοση, αυτή είναι η πολιτική της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας. Αυτές είναι οι «οδηγίες» οι οποίες ακολουθούνται κατά γράμμα εδώ και αιώνες από το ιερατείο. Κάποιες εξαιρέσεις φωτεινών ιερωμένων απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα της …διδασκαλίας της υποταγής…

Συνέχεια

Σωκράτης και Ιησούς – Ένας παρεξηγημένος συσχετισμός…


Η φιλοσοφία απέναντι στη θεολογία

Jean Delville - The School of Plato (1898)

Jean Delville – The School of Plato (1898)


Γράφει ο Σαπαρδάνης Κωνσταντίνος

«Δεν πρέπει να εξετάζουμε ποιος το είπε, αλλά αν είναι αλήθεια ή όχι.»161c

Πλάτων, Χαρμίδης

«Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή˙ κανένας δεν μπορεί να φτάσει στον Πατέρα παρά μέσω εμού.»

Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο 14:6

“Οπως είδαμε, κάποιες θέσεις του Σωκράτη, ακόμα και οι συνθήκες θανάτου του, προσομοιάζουν ιδέες και αφηγήσεις του Χριστιανισμού. Δεν τις επιβεβαιώνουν όμως, αφού τα κοινά τους σημεία είναι κυρίως επιφανειακά. Η ιδέα του Σωκράτη ότι οι θεοί είναι καλοί και κάνουν μόνο καλά πράγματα, είναι κάτι που τον αποξένωσε καθοριστικά από τη λαϊκή θρησκεία της εποχής του. Η νέα αυτή θέαση βρήκε Χριστιανούς θιασώτες, όταν εξαπλώθηκε η θρησκεία τους από τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη, αφού αναγνώρισαν κοινό έδαφος στη φιλοσοφία που επηρέασε τόσο πολύ τον αρχαίο κόσμο. Ο θεός του Σωκράτη όμως δεν είναι αυτός που καθορίζει τι είναι καλό και τι όχι (Ευθύφρων), όπως κάνει ο θεός της παλιάς Διαθήκης με τις δέκα εντολές. Πηγή της ηθικής για τον Σωκράτη είναι η λογική του, όχι η θεϊκή εντολή.

Η πρώιμη Χριστιανική θεολογία επηρεάστηκε πολύ από τον Σωκράτη και στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι Χριστιανοί τον έβλεπαν σαν «προ Χριστού άγιο». Στην Ευαγγελική Προπαρασκευήτου Ευσέβιου (3ος-4ος αιώνας) ο Πλάτων θεωρείται πως είχε με κάποιο τρόπο αντιληφθεί την αλήθεια του Χριστιανισμού λαμβάνοντας έμπνευση από τον θεό˙ «και τι είναι ο Πλάτων αν όχι ο Μωυσής που μιλάει στα ελληνικά της αττικής διαλέκτου;» Ο νεοπλατωνιστής Marsilio Ficino (15ος αιώνας) κάνει λεπτομερείς παραλληλισμούς ανάμεσα στις δίκες και τους θανάτους του Σωκράτη και του Ιησού. Ένας από τους διαλόγους του Έρασμου (The Godly Feast) περιέχει τη φράση «Άγιε Σωκράτη, προσευχήσου για εμάς» και παρομοιάζει τον Χριστό της Γεθσημανής με τον Σωκράτη στο κελί του. Ο άγιος Αυγουστίνος είπε «ο πλατωνισμός είναι ο προθάλαμος του Χριστιανισμού». Αυτή η παράδοση συνεχίστηκε από τον Ντιντερό (που όμως δεν ολοκλήρωσε τη δραματοποίηση του σωκρατικού θανάτου) και τον Ρουσσώ (First Discourse,1751).

Συνέχεια