Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους…


tumblr_mxj99eRNsm1shsw6uo1_500

Μιλῶ…

Μιλῶ γιὰ τὰ τελευταῖα σαλπίσματα τῶν νικημένων στρατιωτῶν
Γιὰ τὰ κουρέλια ἀπὸ τὰ γιορτινά μας φορέματα
Γιὰ τὰ παιδιά μας ποὺ πουλᾶν τσιγάρα στοὺς διαβάτες
Μιλῶ γιὰ τὰ λουλούδια ποὺ μαραθήκανε στοὺς τάφους καὶ τὰ σαπίζει ἡ βροχὴ
Γιὰ τὰ σπίτια ποὺ χάσκουνε δίχως παράθυρα σὰν κρανία ξεδοντιασμένα
Γιὰ τὰ κορίτσια ποὺ ζητιανεύουν δείχνοντας στὰ στήθια τὶς πληγές τους
Μιλῶ γιὰ τὶς ξυπόλυτες μάνες ποὺ σέρνονται στὰ χαλάσματα
Γιὰ τὶς φλεγόμενες πόλεις τὰ σωριασμένα κουφάρια σοὺς δρόμους
Τοὺς μαστρωποὺς ποιητὲς ποὺ τρέμουνε τὶς νύχτες στὰ κατώφλια
Μιλῶ γιὰ τὶς ἀτέλειωτες νύχτες ὅταν τὸ φῶς λιγοστεύει τὰ ξημερώματα
Γιὰ τὰ φορτωμένα καμιόνια καὶ τοὺς βηματισμοὺς στὶς ὑγρὲς πλάκες
Γιὰ τὰ προαύλια τῶν φυλακῶν καὶ γιὰ τὸ δάκρυ τῶν μελλοθανάτων.

Μὰ πιὸ πολὺ μιλῶ γιὰ τοὺς ψαράδες
Π᾿ ἀφήσανε τὰ δίχτυά τους καὶ πήρανε τὰ βήματά Του
Κι ὅταν Αὐτὸς κουράστηκε αὐτοὶ δὲν ξαποστάσαν
Κι ὅταν Αὐτὸς τοὺς πρόδωσε αὐτοὶ δὲν ἀρνηθῆκαν
Κι ὅταν Αὐτὸς δοξάστηκε αὐτοὶ στρέψαν τὰ μάτια
Κι οἱ σύντροφοί τους φτύνανε καὶ τοὺς σταυρῶναν

Κι αὐτοί, γαλήνιοι, τὸ δρόμο παίρνουνε π᾿ ἄκρη δὲν ἔχει

Χωρὶς τὸ βλέμμα τους νὰ σκοτεινιάσει ἢ νὰ λυγίσει

Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους.

Μανόλης Αναγνωστάκης


Aπό:

http://www.hitandrun.gr/%E1%BD%84rthii-ka%E1%BD%B6-moni-m%E1%BD%B2s-st%E1%BD%B4-fover%E1%BD%B4-%E1%BC%90rimia-to%E1%BF%A6-plithous/

Herbert von Karajan…Από την “Ωδή στη Χαρά” στην Ευρωπαϊκή Ένωση των Ναζί…


Ωδή στη Χαρά – Friedrich Schiller

Κόρη εσύ των Ηλυσίων,
ω Χαρά, σπίθα πανέμορφη, Θεϊκή,
ένα πύρινο μεθύσι
στο δικό σου το ναό μας οδηγεί.
Η κακιά ό,τι σκόρπισε συνήθεια
να τα μάγια σου το δένουνε ξανά,
όλοι οι άνθρωποι, ω θεά, αδερφώνονται, όπου
η φτερούγα η απαλή σου τριγυρνά.
Όλα τα έθνη αγκαλιαστείτε! Σε όλον, όλο
στέλνω εγώ τον κόσμο τούτο το φιλί.
Έναν έχουμε πατέρα, αδέρφια, εκεί
απ’ των άστρων πιο ψηλά το θόλο.

Όποιος ενός φίλου ο φίλος είναι,
όποιος πέτυχε τέτοια έξοχη ζαριά,
όποιος βρήκε μια καλή γυναίκα, ας σμίξει
τη φωνή του στα χαρούμενα βουητά.
Φτάνει μόνο μια ψυχή στον κόσμο τούτον
να μπορεί κανείς δικιά του να την πει.
Αλλ’ αυτός που δεν το πέτυχε ποτέ του,
κλαίοντας έξω από τον κύκλο ας τραβηχτεί.
Τη συμπάθεια να τιμά και να λατρεύει
όποιος ζει σ’ αυτή τη γη.
Προς τ’ αστέρια αυτή οδηγεί
όπου του Άγνωστου είν’ ο θρόνος κι αφεντεύει.

Συνέχεια

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ…


Αυτή η φωτογραφία είναι από τη Σλοβενία. Είναι από εχθές 20 Οκτωβρίου 2015, όχι από αναπαράσταση εποχής σε ταινία για τον Μεσαίωνα.
Να το καταλάβουμε επιτέλους: όποιος δεν μιλάει για εργατική τάξη στον 21ο αιώνα, να ετοιμάζεται να ξαναζήσει τον 12ο.
Να χαίρεστε οι δημοκράτες τον κόσμο σας.

A mounted policeman leads a group of ‪#‎migrants‬ near ‪#‎Dobova‬,‪#‎Slovenia‬, October 20, 2015.
‪#‎REUTERS‬/Srdjan Zivulovic
Nikos Mpitsimeas


Aπό:

http://gregordergrieche.blogspot.gr/2015/10/blog-post_279.html#more

21/10/1977: Πεθαίνει ο Χρήστος Κασίμης. Ο πρώτος δολοφονημένος αντάρτης πόλης…


«O Χρήστος Κασίμης δεν ήταν από εκείνους που έπαιρναν το λόγο και προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν το ακροατήριό τους.

f_kasim

Oυδέποτε μιλούσε για την πλούσια αντιστασιακή του δράση, ως ένα από τα στελέχη της οργάνωσης «20 Oκτώβρη».  Hταν ένας σεμνός άνθρωπος, ένας ακέραιος αγωνιστής, που η ικανότητά του ήταν να κινητοποιεί τη σκέψη των ανθρώπων γύρω του, επίμονος και ακούραστος, πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση. Eνας χαρισματικός άνθρωπος που τιμούσε την ιδιότητα του κομμουνιστή».

Χρήστος Τσιγαρίδας – Εφετείο ΕΛΑ 21/10/2009

Του Γ. Γ

Ξημέρωνε 20 Οκτώβρη 1977. Τέσσερις αντάρτες πόλης του Ενοπλου Λαϊκού Αγώνα προσπαθούν να τοποθετήσουν εκρηκτικούς μηχανισμούς σε Γερμανική επιχείρηση, στο εργοστάσιο της AEG στου Ρέντη σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία μαχητών της RAF από το Γερμανικό κράτος. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, εντοπίζονται από μπάτσους και ακολουθεί σφοδρή μάχη. Τραυματίζεται από σφαίρα σοβαρά στο κεφάλι το ιδρυτικό μέλος του ΕΛΑ Χρήστος Κασίμης καθώς και δυο μπάτσοι (Στεργίου και Πλέσσας).

Την επομένη 21/10 η σφαίρα που δέχτηκε ο Χ. Κασίμης αποδεικνύεται θανατηφόρα και ο αντάρτης πόλεων αφήνει την τελευταία του πνοή.
Σε δυο μέρες γίνεται η κηδεία του με την νεκρώσιμη πομπή προς το νεκροταφείο στο Χαλάνδρι να μετατρέπεται σε διαδήλωση. Χιλιάδες κόσμου με σφιγμένες γροθιές και συνθήματα όπως «ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει», συνοδεύουν τον αγωνιστή στην τελευταία του κατοικία  με την γυναίκα του Αλεξάνδρα Κασίμη να τον αποχαιρετά: «Η κόρη μας και εγώ σ΄ ευχαριστούμε για τον αγώνα σου. Ξέρω οι λαϊκοί αγωνιστές δεν χάνονται. Έχω εμπιστοσύνη στους συντρόφους σου και τους ευχαριστώ»…

Ο Χ. Κασίμης ήταν ο πρώτος αντάρτης πόλης του ΕΛΑ, που έπεσε νεκρός, με δεύτερο τον Χρήστο Τσουτσουβή.

Ο Ενοπλος Λαϊκός Αγώνας ήταν μια οργάνωση που έδρασε για μια εικοσαετία. Εχει αναλάβει την ευθύνη για περίπου 450 βομβιστικές ενέργειες, ενώ η μαζικότητα του καθώς και η έντυπη δραστηριότητά του είναι πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά χρονικά.
Υπολογίζεται ότι εκατοντάδες άτομα πέρασαν απ’ τις γραμμές του, ενώ το περιοδικό του «Αντιπληροφόρηση», το οποίο κυκλοφόρησε από το Μάη του 1975 μέχρι το Φλεβάρη του 1982, σε 44 τεύχη, και στα οποία βρίσκουμε μια πλούσια καταγραφή των εργατικών και νεολαιίστικων κινητοποιήσεων των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, διαβάστηκε από δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες.

Συνέχεια

Για το ζήτημα της Ρωσικής ανάμιξης στον πόλεμο στη Συρία…


kommoynistiko-ergatiko-komma-rosias

Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ)

Ορίστε λοιπόν, που για πάνω από πέντε χρόνια μαίνεται ο πόλεμος στη Συρία. Ως αιτίες και πηγές αυτού του πολέμου ονομάζονται πολλές: σοβαρά λάθη της κυβέρνησης στην οικονομική σφαίρα, διαθρησκευτικές συγκρούσεις και στοιχεία εθνοτικών συγκρούσεων.

Αλλά η βασική και καθοριστική αιτία είναι αναμφίβολα η εξωτερική επίδραση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ισχυρότερων παγκόσμια δυνάμεων· πρώτα και κύρια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην Μέση Ανατολή: του Ισραήλ και μιας σειράς αραβικών μοναρχιών.

Στο επίκεντρο, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, βρίσκονται οικονομικά συμφέροντα. Η Συρία δεν είναι μόνο μια σημαντική πηγή πετρελαίου με δυνητικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Μεσόγειο. Η Συρία είναι μια χώρα που χαίρει σεβασμού ως κυρίαρχη στον αραβικό κόσμο, κάτι που θεωρείται ιδιαιτερότητα ελαχίστων χωρών, που επέτρεψαν στον εαυτό τους να διενεργούν ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ κυβερνητική πολιτική. Στην πλήρη διαχείριση των ζητημάτων της περιοχής, μια τέτοια εθνική πολιτική όπως αυτή του καθεστώτος Μπάαθ του οποίου ηγείται ο Άσαντ, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από τον ιμπεριαλισμό. Οι ΗΠΑ εμφάνισαν τον Άσαντ σαν μεταμορφωμένο διάβολο και αιμοσταγή διχτάτορα και ζήτησαν την απομάκρυνση του και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας στη χώρα. Για τον σκοπό αυτό έλαβαν πρωτοβουλίες και στήριξαν την ένοπλη πάλη της εσωτερικής αντιπολίτευσης, η οποία πολύ γρήγορα άρχισε να τροφοδοτείται από δυνάμεις εξωτερικές. Οι Αμερικανοί έχουν πλούσια πείρα σε τέτοιες βρώμικες δουλειές. Αρκεί να θυμηθούμε πως παρόμοιο ενδιαφέρον, συνδεδεμένο με την ακόρεστη δίψα για πετρέλαιο, οδήγησε στους αιματηρούς πολέμους στο Ιράκ και στη Λιβύη. Τότε επίσης είχε αποδειχθεί πως οι ηγεσίες αυτών των χωρών, όπως και της Συρίας, δεν ήταν αρκετά πιστές στο θέλημα των μεγάλων ιμπεριαλιστών και των δορυφόρων τους.

Συνέχεια

Αριστερή Νοσταλγία: Το γελοίον του πολιτικού εξωραϊσμού…


Τούτη τη φορά η Εφημερίδα των Συντακτών, κατά κόσμον ΕφΣυν, στόχευσε κατευθείαν στο συλλογικό υποσυνείδητο. Στο σαββατιάτικο φύλλο και μάλιστα στο σαλόνι της εφημερίδας, υπάρχει οπτικοποιημένο το απόλυτο πολιτικό αφέψημα, για συριζαίους και λοιπούς αριστερούς λάτρεις της Κυβέρνησης Τσίπρα, που δεν μπορούν χωνέψουν πώς είναι δυνατόν ο λατρεμένος τους συνασπισμός, ο λατρεμένος τους ρήγας και η λατρεμένη τους β΄ πανελλαδική να ψηφίζουν και να εφαρμόζουν ένα μνημόνιο πιο δεξιό και από της δεξιάς

του Σ. Κοντομάρη
__________________________________________

Το ρεπορτάζ τιτλοφορείται και συμπίπτει εξαιρετικά με το «Που ‘σαι νιότη » του Αττίκ παραπέμποντας ανάλαφρα σε εποχές νεανικής αθωότητας.

Χουλιαράκης, Σκουρλέτης, Φίλης, Βούτσης πρωταγωνιστούν όχι ως αυτό που αναγκάστηκαν να γίνουν για να σώσουν την Πατρίδα, από την καταστροφή στην οποία την είχαν οδηγήσει οι προηγούμενοι. Πρωταγωνιστούν ως αυτό που πραγματικά ήταν και είναι από τα φοιτητικά τους χρόνια, αριστεροί, ανιδιοτελείς και ασυμβίβαστοι. Αποφασιστικά συγκρουόμενοι με την δεξιά, την ακροδεξιά και το δεξιό Κράτος.
«Το καταλάβατε τώρα» ; Φωνάζει το ρεπορτάζ της ΕφΣυν σε όσους ακόμα τολμούν να διερωτώνται σε τι ακριβώς διαφέρει τούτη η μνημονιακή Κυβέρνηση από την προηγούμενη. «Διαφέρει στο πολιτικό της παρελθόν !».
Αφού το παρόν τούτης την κατ’ ευφημισμόν αριστεράς δεν περιλαμβάνει ούτε μια σπιθαμή πολιτικής ειλικρίνειας, καλό είναι και το παρελθόν, ακόμα καλύτερο και το μεγεθυμένο παρελθόν.
Διότι προφανώς οι πρωταγωνιστές και τα γεγονότα που παρουσιάζει ο ιστοριογράφος της ΕφΣυν δεν αποτελούν παρά κομπάρσους και ανθυπογεγονότα, στη σκιά μιας περιόδου λουσμένης στο φως των ρήξεων του φοιτητικού κινήματος με κάθε τι που την περιόριζε στη μιζέρια του εφικτού.

Συνέχεια

Η Μεγάλη Περιπέτεια της Καλλίπολης…


Γράφει ο Μανόλης Πλούσος 


Ο Μεγάλος Πόλεμος ξέσπασε στις 28 Ιουλίου 1914 ως απλή αψιμαχία ανάμεσα στην Αυστρία και τη Σερβία, με αφορμή την δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγαρίας Φερδινάνδου και της συζύγου του από τον Γαβριήλ Πρίντσιπ, οπαδό μιας πανσλαβικής κίνησης, ένα μήνα πριν στο Σαράγεβο. Σε μόλις μια εβδομάδα, τα δυο μέρη πλαισιώθηκαν από πλήθος συμμάχων με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δυο μεγάλοι αντίπαλοι συνασπισμοί, που περιελάμβαναν σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Η «Αντάντ», ή αλλιώς «Εγκάρδια συνεννόηση», αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από την Αγγλία, την Γαλλία και τη Ρωσία, ενώ η Αυστροουγγαρία προσέλκυσε με το μέρος της τη Γερμανία καθώς και την Ιταλία, σχηματίζοντας τον συνασπισμό των «Κεντρικών Δυνάμεων». Τα υπόλοιπα έθνη της γηραιάς ηπείρου σταδιακά επέλεγαν το στρατόπεδο που θα εγγυόταν τα συμφέροντα τους με τον καλύτερο τρόπο.

Απόβαση αυστραλιανών στρατευμάτων

Απόβαση αυστραλιανών στρατευμάτων


Η Οθωμανική αυτοκρατορία βρισκόταν πληγωμένη από τα χτυπήματα που δέχτηκε στους Βαλκανικούς πολέμους, όταν και έχασε το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών κτήσεων της. Τα φίδια άρχισαν να ζώνουν τους Νεότουρκους, όταν οι Βρετανοί, στα τέλη του 1914, προσέφεραν την Κωνσταντινούπολη στους Ρώσους και εκπόνησαν σχέδια για την διανομή του συνόλου των εδαφών της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας μεταξύ των συμμάχων τους. Η μόνη κίνηση που απέμεινε έτσι στους Τούρκους ήταν η προσέγγιση της Γερμανίας. Στις 2 Αυγούστου 1914 υπεγράφη ένα σύντομο και σαφές έγγραφο, με ρήτρα μυστικότητας, που δήλωνε πως «σε περίπτωση καθ΄ ην η Ρωσία επέμβει με ενεργά στρατιωτικά μέτρα προκαλώντας ένα casus foederis (αιτία για εμπλοκή σε πόλεμο εξαιτίας συμμαχίας) για τη Γερμανία σε σχέση με την Αυστροουγγαρία, το ως άνω casus foederis θα ισχύσει επίσης και για την Τουρκία». Για να υποστηρίξουν δε ενεργά το σύμφωνο αυτό οι Γερμανοί αποδέσμευσαν δυο σύγχρονα καταδρομικά που είχαν εκείνη την περίοδο στη Μεσόγειο, το SMS «Goeben» και το SMS «Breslau», τα οποία και εστάλησαν μαζί με αρκετούς Γερμανούς αξιωματικούς να αναδιοργανώσουν τον τουρκικό στρατό. Παράλληλα οι Γερμανοί είχαν την κρυφή ελπίδα ότι ο Σουλτάνος θα ξεκινούσε «ιερό πόλεμο» κατά των Βρετανών, προσδοκία που όπως φάνηκε διαψεύστηκε πανηγυρικά, αφού ούτε οι Τάταροι της Ρωσίας, ούτε οι Ινδοί μουσουλμάνοι ανταποκρίθηκαν. Όταν τέλος στις 29 Οκτωβρίου τουρκικά πλοία μπήκαν στην Μαύρη Θάλασσα και βομβάρδισαν τη Σεβαστούπολη, την Οδησσό και το Νοβοροσίσκ το Βασιλικό Ναυτικό του Ουίνστον Τσόρτσιλ, τότε ήταν πρώτος λόρδος του Ναυαρχείου, έκλεισε τα Δαρδανέλια και στις 5 Νοεμβρίου οι δυνάμεις της Αντάντ κήρυξαν πόλεμο ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Συνέχεια