Σπουδαίες ιστορίες


Γνωρίζω έναν άνθρωπο . Είναι εδώ και αρκετό καιρό θλιμμένος. Στην αρχή , όταν τον συνάντησα φαινόταν κοινωνικός, γελούσε δυνατά και εγκάρδια. Ήταν πάντα με το δικό του προσωπικό τρόπο  περιποιημένος , χτενισμένος και δοτικός. Πρότεινε χωρίς περιστροφές  να σε βοηθήσει αν περνούσε από το χέρι του, να σου προσφέρει, να σου δώσει. Μιλούσε δυνατά, γρήγορα, αψεγάδιαστα. Διάβαζε, παρακολουθούσε παραστάσεις, αγαπούσε την μουσική, αγαπούσε ανθρώπους και πάνω απ’ όλα σκεφτόταν.
    Είχε φτιάξει ένα δικό του κόσμο και ένιωθε ασφαλής μέσα σ΄αυτόν. Σιγά σιγά γίναμε  φίλοι και άρχισα να βλέπω από κοντά την μοναξιά του. Ήταν ένας πραγματικά μοναχικός άνθρωπος. Πήγα σπίτι του, γνώρισα φίλους του, ξενυχτήσαμε, είπαμε  πολλά, μοιραστήκαμε σκέψεις και προβλληματισμούς, γελάσαμε πολύ όλoι μαζί. Βλέπεις οι θλιμμένοι ξέρουν και να γελούν πολύ και να έχουν φίλους.
      Το θέμα είναι πως όσο γινόταν όλα αυτά γύρω έπεφτε ξεραϊλα. Σιγά σιγά, το χυδαίο , η κακογουστιά και όλα αυτά που δεν είχαν καμιά απολύτως αξία , ποιότητα και αισθητική άρχιζαν να επικρατούν. Όχι πως δεν το είχε καταλάβει. Κατάφερνε όμως να το ξεπερνάει, να το νικάει.  Φυσικά αυτές οι νίκες ούτε μόνιμες ήταν , ούτε σίγουρες πως θα επικρατήσουν. Η ξεραϊλα έφερε  και σιωπή.

Συνέχεια

SOS! Όργια κομμουνιστών στην Πάτρα! Εκτός ελέγχου είναι η πλέον η κατάσταση στην πόλη της Πάτρας από τους… κομμουνιστές!


Αποστολή στην Πάτρα
Εκτός ελέγχου είναι η πλέον η κατάσταση στην πόλη της Πάτρας με την κομμουνιστική δημοτική αρχή να οργιάζει σε βάρος των φιλελεύθερων συναισθημάτων και αξιών της εποχής. Η αχαϊκή πρωτεύουσα βρίσκεται πλέον υπό σοβιετική κατοχή καθώς ο δολοφόνος της… επιχειρηματικότητας (και εκλεγμένος με το ΚΚΕ) δήμαρχος Κώστας Πελετίδης συνεχίζει ακάθεκτος. Ο κομμουνιστής Πελετίδης αφού εξασφάλισε ημερήσια διατροφή για όλους τους άπορους πολίτες της Πάτρας (Σώσον Κύριε, που ακούστηκε αυτό…),
… αφού έδωσε εντολή να γίνεται και κατ’ οίκον διανομή δωρεάν φαγητού σε όσους δε μπορούν, λόγω ηλικίας ή αναπηρίας, να μετακινηθούν απ’ τα σπίτια τους (για όνομα του Θεού…),
… αφού καθιέρωσε από φέτος καθημερινό κολατσιό (άκουσον, άκουσον!!!) για κάθε μαθητή των σχολείων της πόλης ανεξάρτητα απ’ την οικονομική τους κατάσταση (μα που ζούμε επιτέλους, στο Λένινγκραντ;),

Συνέχεια

9 Οκτώβρη-teoria del foco


che

ΑΡΗΣ ΨΩΜΑΣ

Η βελόνα του ραδιοφώνου τρεμόπαιξε. Το πρόγραμμα του ραδιοφώνου διεκόπη απότομα. Η λυχνία των FM/AM έσβησε. Η φωνή του δημοσιογράφου Παστόρ Αγκιλάρ, έτρεμε. Σαν να είχε μπροστά του φάντασμα.

Δ: Ώστε είσαι ΕΔΩ. ΤΩΡΑ!

΄΄Για πάντα. Μέχρι τη Νίκη.΄΄

Δ: Δεν υπάρχει Νίκη. Ο συσχετισμός δύναμης, οι υποκειμενικές συνθήκες δεν…

΄΄Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να υπάρξουν οι υποκειμενικές συνθήκες για την επανάσταση. Η εστία της εξέγερσης μπορεί να τις δημιουργήσει.΄΄

Δ: Αυτή η θέση, η θεωρία της φωτιάς, ο φοκισμός, γέννησε αντάρτικα ανυπόμονα, τυχοδιωκτικά, ξεκομμένα από τον κόσμο. Εσένα θεωρούν υπεύθυνο για αυτό που είπες…

΄΄Το πεδίο της ένοπλης πάλης δεν μπορεί να μετατραπεί απλώς σε έσχατο καταφύγιο των διωκόμενων. Η επανάσταση που δεν εμβαθύνει απλώς οπισθοδρομεί . Η λαϊκή υποστήριξη είναι όρος sine qua non για τον αντάρτη…΄΄

Δ: Πάρα ταύτα, ο κόσμος έχει μουδιάσει. Ίσως περιμένει πάλι μια επανάσταση…

΄΄Η επανάσταση δεν είναι ώριμο φρούτο να πέσει. Πρέπει εσύ να κουνήσεις το δέντρο.΄΄

Δ: Και πάλι, ίσως περιμένουν κάποιον σαν εσένα. Για κάποιους είσαι ένας Άγιος. Ένας Χριστός. Φαντάζονται την εικόνα σου με φωτοστέφανο. Φαντάζονται ότι θα γυρίσεις.

Συνέχεια

Εκβιαστικό τελεσίγραφο για την ανακεφαλαιοποίηση


Ο Ντέσμον Λάχμαν

Ενώπιον ενός αόρατου στο προσκήνιο, αλλά παρασκηνιακά υπαρκτού και εκβιαστικού τελεσιγράφου τελεί η Αθήνα, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρώπη να εντείνουν τις πιέσεις για την -εδώ και τώρα- εμπροσθοβαρή ψήφιση σκληρότατων μέτρων υπό μια απειλή που οι πλευρές των δανειστών για ευνόητους λόγους αποφεύγουν να διατυπώσουν δημόσια, όμως φροντίζουν να την υπαινιχθούν ή να την υποδηλώσουν σε άτυπες συζητήσεις μέσω των γνωστών- άγνωστων κύκλων τους.

Αυτή η τελεσιγραφική απειλή μεταφράζεται στο εξής μήνυμα προς την Αθήνα: ή ψηφίζετε χωρίς αντιστάσεις και καθυστερήσεις όσα περιλαμβάνονται -ή ακόμα περισσότερο όσα επιπλέον προαπαιτούμενα συμπεριληφθούν-, ήτοι πρόσθετα μέτρα για να κλείσει η αξιολόγηση μέχρι το τέλος του έτους, ή διαφορετικά το 2016 θα βρει τις καταθέσεις των Ελλήνων στις ελληνικές τράπεζες κουρεμένες, και μάλιστα υπό πολύ δυσμενέστερους όρους από εκείνους που επιβλήθηκαν στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου πριν από σχεδόν τρία χρόνια.

Λόγοι… κόστους

Στην αμερικανική πρωτεύουσα, καλά πληροφορημένες πηγές υπενθυμίζουν ότι το 2013 το Ταμείο ήταν υπέρμαχος της απόφασης που προκρίθηκε στην Κύπρο ως «λύση» για τη συρρίκνωση του τραπεζικού της τομέα αποσκοπώντας αφ’ ενός στον περιορισμό του κόστος χρηματοδοτικής στήριξης της κυπριακής οικονομίας, αφ’ ετέρου στην όσο το δυνατόν μικρότερη επιβάρυνση του δημόσιου χρέους της χώρας.

Με δεδομένο ότι και τα δύο τινά παραμένουν αυτή τη στιγμή ζητούμενα και στην περίπτωση της Ελλάδας, το κούρεμα των ελληνικών καταθέσεων λογίζεται στο πίσω μέρος του μυαλού κάποιων αξιωματούχων στο ΔΝΤ αλλά και τις Βρυξέλλες ως μια επιλογή, η οποία αν επιτασσόταν από τις συνθήκες θα μπορούσε να υπηρετήσει την προτεραιότητά της Ευρώπης για λιγότερα δανεικά προς την Ελλάδα -αφού μέρος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών της θα προερχόταν μέσω του κουρέματος των τραπεζικών καταθέσεων- αλλά και του Ταμείου, αφού λιγότερα απαιτητά δανεικά προς τη χώρα μας θα σήμαιναν πιο περιορισμένης κλίμακας υπερφόρτωση δημόσιου χρέους στις πλάτες της.

Από την Ουάσινγκτον ο Ντέσμον Λάχμαν, οικονομολόγος και πρώην ανώτατο διευθυντικό στέλεχος του Ταμείου και καθημερινός συνομιλητής με ανώτατους αξιωματούχους που ασχολούνται με την Ελλάδα στην έδρα του οργανισμού, μιλώντας στην «Εφ.Συν.» περιγράφει αυτό που με πολιτικούς και δημοσιογραφικούς όρους αποκαλείται ανοιχτό τελεσίγραφο το οποίο έχει ήδη σταλεί προς την Αθήνα:

Συνέχεια

Strange Fruit: Η Billie Holiday τραγουδάει για ένα πικρό, παράξενο φρούτο…


Του Κώστα Γκιζελή


 Τη νύχτα στις 7 Αυγούστου του 1930, στο Μάρριον της Ιντιάνα δύο μαύροι, ο Thomas Shipp και ο Abram Smith, κατηγορούμενοι άδικα από την τοπική αστυνομία για ένοπλη ληστεία καθώς και για τον φόνο του λευκού εργάτη Claude Deeter αλλά και για το βιασμό της λευκής φίλης του Mary Ballοδηγήθηκαν από το αγριεμένο πλήθος στη φυλακή όπου αφού λυντσαρίστηκαν, κρεμάστηκαν από ένα δέντρο, σε κοινή θέα, για παραδειγματισμό.

 

Το φρικιαστικό περιστατικό δεν ήταν βέβαια το μοναδικό, στα αιματοβαμμένα χρονικά του αμερικάνικου Νότου. Έμεινε όμως χαραγμένο στη μνήμη των ανθρώπων που αγωνίζονται ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική βία, χάρις στη συγκλονιστική φωτογραφία του Lawrence Beitler.

Συνέχεια

Σκατό και αντίδωρο…


metalabia

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος


Είμαστε το αποτέλεσμα μιας αρμαθιάς χαμένων ωρών και καταστροφικών μεγαλείων που βλάστησαν δίπλα στην υπερφίαλη αδυναμία μας και την γκροτέσκα αθωότητά μας. Είμαστε οι γριές με τα άδεια τενεκεδάκια έξω απ’ το νεκροταφείο του Κεραμικού που ξεπουλάνε τα υπάρχοντά τους και βγαίνουν στη ζητιανιά για να αγοράσουν φτυάρι για το λάκκο τους. Είμαστε όντα που όταν ερχόμαστε σε ρήξη με τις αναμνήσεις μας μεγαλουργούμε. Ηδονιζόμαστε και γαληνεύουμε μέσα στις λεπτομέρειες και τις απειροελάχιστες απολαύσεις. Αδίστακτοι δολοφόνοι, δούλοι του χρήματος, φτωχοί και ρακένδυτοι, έκλυτοι και φοβισμένοι, ρουφιάνοι και οξύθυμοι, ηδονοθήρες και στερημένοι. Στοχαστικοί και ανήσυχοι, σχεδιάζουμε πως θα πουληθούμε καλύτερα. Πως θα αγοράσουμε σήμερα φτηνά άλλους για να τους πουλήσουμε αύριο σε καλύτερη τιμή. Πάντα με το χαμόγελο του πωλητή, το φερετζέ του δυτικού φαλλοκρατικού καπιταλισμού που σου χαμογελάει μόνο όταν θέλει να σου πουλήσει κάτι. Δηλαδή να σου αρπάξει κάτι. Είμαστε άνθρωποι σε σκηνές και σε κοντέινερς, σε βάρκες και σε καρότσες, που θέλουμε ψωμί και ζέστα. Είμαστε απελπισμένες πλούσιες κυρίες που κάνουμε αγαθοεργίες ή γαμιόμαστε με το σκύλο μας όταν ο σύζυγος πάει να βγάλει λεφτά. Είμαστε εργάτες στη βιομηχανία όπλων, υπάλληλοι του θεού της μνησικακίας, ήρωες και απελπισμένοι, χοντρέμποροι και λιανέμποροι. Ματαιόδοξοι που συγκαλύπτουμε με λέξεις αυτό που δε μπορούμε να αλλάξουμε.

Μαθημένοι να φλυαρούμε και να μιλάμε εξ’ ονόματος άλλων. Αφημένοι σαν εύπλαστος πηλός στα χέρια του απατεώνα. Κοιτάζοντας σαν χάνοι τους σπουδαίους και τους άριστους, τους βραβευμένους και τους ειδικούς. Τους καλοσιδερωμένους και τους καλοχτενισμένους που όταν σου βάζουν κωλοδάχτυλο τα βάζεις με το κωλοδάχτυλο κι όχι μ’ αυτούς.


Aπό:

https://dromos.wordpress.com/

Κορνήλιος Καστοριάδης – Κοινωνικός μετασχηματισμός και πολιτισμική δημιουργία (αποσπάσματα)…


από το βιβλίο Παράθυρο στο Χάος 

Μπορούμε να διασαφηνίσουμε περαιτέρω τη στενή σχέση ανάμεσα στην πολιτισμική δημιουργία και στον κοινωνικό προβληματισμό του καιρού μας. Μπορούμε να το κάνουμε με τη βοήθεια ορισμένων ερωτημάτων, των προϋποθέσεων τους, των συνεπειών τους και των επιπτώσεών τους ως διαπιστώσεων γεγονότων, ακόμα και αν είναι συζητήσιμες, ή ως διασυνδέσεις νοήματος;

– Μήπως το πρόταγμα μας κοινωνίας αυτόνομης (όσο και η απλή ιδέα ενός αυτόνομου ατόμου) παραμένει, κατά μία έννοια, «τυπθκό» ή «καντιανό», καθόσον φαίνεται να μην αποδέχεται άλλη αξία από την ίδια την αυτονομία; Πιο συγκεκριμένα: μια κοινωνία μπορεί να «θέλει» να είναι αυτόνομη για να είναι αυτόνομη; Ή, ακόμη: αυτοκυβέρνηση – βεβαίως, αλλά για ποιόν σκοπό; Η παραδοσιακή απάντηση είναι συνήθως: για να ικανοποιηθούν καλύτερα οι ανάγκες. Η απάντηση στην απάντηση είναι: Ποιές ανάγκες; Όταν κινδυνεύει πια κανείς να πεθάνει από πείνα, τί σημαίνει να ζει;

Συνέχεια