Κυβέρνηση Δολοφόνος


Κωνσταντινούπολη, Σάββατο βράδι 10 Οκτωβρίου 2015.

Η εκπληκτική φωτογραφία από την νυχτερινή πορεία εκατομμυρίων Τούρκων είναι της Μαρίας Γιαννακάκη.

Με βασικά συνθήματα «Κυβέρνηση δολοφόνος» (φαίνεται στο πανώ) και «Ερντογάν παραιτήσου».

Σκηνές προσεχώς από τη πλατεία Συντάγματος. Πέντε χρόνια Μνημόνια με τους ίδιους και τους ίδιους να πληρώνουν το πανάκριβο τίμημα.

Στο δένδρο της πλατείας Συντάγματος εξακολουθεί να είναι νωπό το χώμα από το αίμα του συνταξιούχου Δημήτρη Χριστούλα.

Συνέχεια

ΧΑΙΡΕ Ω ΧΑΙΡΕ ΛΕΥΤΕΡΙΑ


ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Σήμερα συμπληρώνονται 71 χρόνια από την ίσως πιο συγκλονιστική μέρα που έζησε η Αθήνα στην σύγχρονη Ιστορία της.

Ήταν 12 Οκτώβρη 1944, ημέρα Πέμπτη και ώρα 9.45πμ, όταν το κουρέλι του ναζισμού κατεβαίνει από την Ακρόπολη και ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους της πρωτεύουσας για να υποδεχτεί την Λευτεριά μετά από 1264 μέρες Κατοχής, τρόμου, θηριωδίας και ναζιστικής κτηνωδίας.

Πριν ακόμα οι Γερμανοί προλάβουν να εκκενώσουν την Αθήνα, ο λαός της πρωτεύουσας, από τις συνοικίες και όλες τις γειτονιές της πόλης, από τα εργοστάσια, τα σχολεία, τα υπουργεία και τα καταστήματα, ξεχύνεται στους αθηναϊκούς δρόμους ζητωκραυγάζοντας για την απελευθέρωσή του.

Κατά κύματα η λαοθάλασσα πλημμυρίζει την πλατεία Συντάγματος, την Πανεπιστημίου, την Σταδίου, την Ακαδημίας, το Ζάππειο, την πλατεία Ομονοίας.

Μέσα σε λίγες ώρες κάθε σημείο της Αθήνας ντύνεται με γαλανόλευκες, συμμαχικές και κόκκινες σημαίες.

Συνέχεια

Ο πλούτος, η δαπάνη και η πάλη των τάξεων


/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/10/151007 tumblr mtax79wvmv1r32pxzo1 1280

του Ζώρζ Μπατάιγ

Στο κείμενο που ακολουθεί, μεταφράζονται δύο εκτεταμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Ζωρζ Μπατάιγ, «Η έννοια της δαπάνης» (Georges Bataille, La Notion de dépense, Œuvres complètes, τόμος 1, εκδ. Gallimard, Παρίσι, 1970, σελ. 302-320). Ο τίτλος είναι του μεταφραστή. Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1933, στο αριστερό ριζοσπαστικό περιοδικό, La Critique Sociale, του Μπορίς Σουβαρίν.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Ζωρζ Μπατάιγ σημείωνε στο ημερολόγιό του: «η 30η Ιανουαρίου 1933 είναι σίγουρα μια από τις πιο δυσοίωνες ημερομηνίες της εποχής μας». Η κριτική υπερχείλιση στην «Έννοια της δαπάνης» επιδιώκει να καλύψει όλους τους αποξηραμένους ορίζοντες αυτής της εποχής: για να καταδείξει ότι είναι ανέφικτη η «ορθολογική σύλληψη» της ζωής κατά τον τρόπο που οι αστοί γονείς την επιβάλλουν στα παιδιά τους, για να αναστρέψει την ανθρωπολογική εργασία του Μαρσέλ Μως προς τους συσχετισμούς της σπατάλης και της έλλειψης, της καταστροφής και της αποταμιευμένης υποκρισίας στις καπιταλιστικές κοινωνίες, για να εστιάσει στις ετερογενείς κοινωνικές μορφές παραγωγής της δαπάνης.

Περίπου δεκαπέντε χρόνια αργότερα, με «Το καταραμένο απόθεμα» (La Part maudite), θα εμβαθύνει και θα συστηματοποιήσει στοιχεία αυτής της προβληματικής σε ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα. Ακόμα και σε (αλλά και χάρη στην) αντιπαράθεση με σημεία παρωχημένα ή αμφιλεγόμενα, η συμβολή του Μπατάιγ διατηρεί ακέραια την επικαιρική σημασία της. Ιδίως τη σημασία της κριτικής ανάγνωσης για μια μαρξική κριτική, η οποία αρνείται να υπαχθεί στη δημοσιονομική πειθαρχία του λόγου της κυριαρχίας, δηλαδή αρνείται να συμμετάσχει στην ταξική διαχείριση της έλλειψης, με τα φτενά υλικούλια στη δοσολογία των προσχημάτων, την ίδια ώρα που εντός της κοινωνίας, πίσω από ιδεολογικά και κατασταλτικά τείχη, σωρεύονται ο πλούτος και η σπατάλη του, μέσα από θεσμοποιημένους μηχανισμούς λεηλασίας, για να βαθύνει η οικονομική, κοινωνική και πολιτική εξαθλίωση των φτωχών και φτωχοποιούμενων κοινωνικών στρωμάτων.

Συνέχεια

Ο Ασλάν, η Ρόουζ κι ένα εκατομμύριο στο δρόμο…


georgiadou3

Ήταν απ’ αυτές τις ρημαδιασμένες αντιστίξεις που δεν σ’ αφήνουν ν’ αγιάσεις.

Απ’ τη μια οι θαλασσοδαρμένοι πρόσφυγες που ξεβράζονταν κουβαλώντας μαζί τους ό,τι είχαν και δεν είχαν:

παιδιά, κειμήλια, αναμνήσεις, απόγνωση· κι ανάμεσά τους μερικοί, κάνας δυο, που παιδί, κειμήλιο, ανάμνηση κι απόγνωση μαζί την κουβαλούσαν μαζεμένη στο κορμάκι ενός ζώου. Μιας γάτας. Ενός σκύλου. Παιδί, κειμήλιο, ανάμνηση, απόγνωση — αλλά κυρίως αγάπη. Ω, ναι. Αγάπη. Αυτή η μπαναλιτέ.

Κι απ’ την άλλη εκείνο το ρεπορτάζ του BBC για το ένα εκατομμύριο τετράποδα που προσφύγεψαν στον ίδιο τους τον τόπο λόγω της κρίσης. Η κρίση ως δικαιολογία. Η κρίση ως άλλοθι. Η κρίση ως αναλγητικό συνείδησης. Γιατί πώς παρατάς το ζώο σου στο δρόμο επειδή τάχα «δεν μπορείς να το συντηρήσεις»; Πώς κοιμάσαι τα βράδια; Πώς κοιτάς το παιδί σου στα μάτια όταν σε ρωτάει πού είναι το σκυλί του; Τι του απαντάς;

314372_2338982485492_141003092_n

Συνέχεια

Το 2 Μνημόνιο του 1832 – Ο Τσε για την Ανεξαρτησία…


Αναδημοσιεύουμε δυο κείμενα με ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον από την εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» που κυκλοφόρησε χτες.

 
Το 2 Μνημόνιο του … 1832

Κι όσο αναρωτιέται κανείς τόσο πιο δύσκολο γίνεται να καταλάβει για ποιο λόγο ζει σε μια χώρα που είναι αναγκασμένη μονίμως  να δανείζεται για να ξεχρεώσει παλιά δάνεια, και μετά να ξανα-δανείζεται για να ξανα-ξεχρεώσει. Και να μην υπάρχει τέλος διότι ποτέ δεν ξεχρεώνει. Αυτή την απάντηση προσπαθεί να ανιχνεύσει ο Γεράσιμος  Δεληβοριάς που με αναφορές στο βιβλίο του Δημ. Μόρτου, «Αθήνα, πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους» (εκδόσεις, Γόρδιος) μεταξύ πολλών άλλων γράφει σε κείμενό του:

«Μνημόνια και χρέη υπήρχαν πάντοτε για την Ελλάδα, γιατί έτσι γεννήθηκε το ελληνικό κράτος κι έτσι πορεύτηκε από το 1832 μέχρι και σήμερα.
Το 1832, με το πρωτόκολλο του Λονδίνου χορηγείται στην Ελλάδα το τρίτο μεγάλο δάνειο των 60 εκατ. φράγκων με τον όρο «αι πραγματικαί  εισπράξεις του δημοσίου ταμείου θέλουσι προπάντων αφιερούσθαι εις την πληρωμή των ρηθέντων τόκων και του χρεωλυσίου χωρίς να γίνη αυτών χρήσις προς οποιονδήποτε άλλον σκοπόν, ενόσω η υπηρεσία των πραγματοποιηθέντων σειρών τού υπό την εγγύησιν των τριών Αυλών δανείου δεν ήθελεν εξασφαλισθή ολοσχερώς δια το τρέχον έτος» (άρθρο 12 & 6 της Συνθήκης του Λονδίνου).

Ήταν το δεύτερο μνημόνιο για τη χώρα μας. Το δάνειο αυτό χορηγήθηκε για την οργάνωση του νέου κράτους και χρησιμοποιήθηκε φυσικά για την εδραίωση της βαβαροκρατίας. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Δημ. Μάρτο, ο παραπάνω περιορισμός προσανατόλισε την οργάνωση του κράτους και της κοινωνίας  σε δομές εξυπηρέτησης του δανείου. […]

Σύμφωνα με τον συγγραφέα Δημ. Μάρτο, από την εποχή της βαβαροκρατίας  «η άρχουσα τάξη διαμορφώνεται μέσα στο κράτος και όχι στην κοινωνία». Οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στους περιορισμούς (μνημόνια) των πρωτοκόλλων του Λονδίνου και στη φορολογική και λοιπή διοικητική πολιτική των Βαυαρών που «κατέστησαν αναποτελεσματικά τα πεδία της οικονομίας όπου δημιουργείται πλεόνασμα για τις παραδοσιακές ηγετικές ομάδες. Γι αυτό, μη μπορώντας να αναπαραχθούν στο επίπεδο της οικονομίας επεδίωξαν να αναπαραχθούν στο επίπεδο του κράτους».

«Επίπεδο κράτους» σήμαινε και σημαίνει κρατικός προϋπολογισμός.  Σήμαινε και σημαίνει διαχείριση (ξεκοκάλισμα) δανείων Τώρα καταλαβαίνει ο καθένας γιατί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από καταβολής ελληνικού κράτους επιζητούν μετά μανίας και αενάως τον δανεισμό. Γιατί μέσω των δανείων αναπαράγονταν και συνεχίζει ν’ αναπαράγεται η ελληνική ολιγαρχία. Η παρασιτική αστική τάξη που κυριαρχεί στη χώρα από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής της».

Συνέχεια

Γιατί σιωπούν τα πρόβατα;…


Οι Έλληνες, παρά το ότι φάνηκε πως όποιο κόμμα και αν επέλεγαν πια, δεν θα απέφευγαν τα μνημόνια, τη λεηλασία, και τη σκλαβιά τους, έχουν χειραγωγούμενοι την ψευδαίσθηση ότι, μπορούν δημοκρατικά να μην αφελληνισθούν.

«Τόλμησε να χρησιμοποιήσεις τη δική σου λογική. Μόνο εάν αποφασίσουμε να θέσουμε το μυαλό μας στην υπηρεσία μας, να υπερβούμε αυτά που προκαλούν την ηθική μας απάθεια, να μην είμαστε πλέον πρόθυμοι να αποδεχθούμε την ψευδαίσθηση της γνώσης και της ορθολογικής πληροφόρησης, την ουτοπία της Δημοκρατίας, καθώς επίσης την φαντασίωση της ελευθερίας, τότε και μόνο τότε έχουμε μία κάποια ευκαιρία να αποφύγουμε τις τεχνικές χειρισμού και χειραγώγησης μας.

Δεν είναι φυσικά ένα εύκολο έργο ή μία απλή διαδικασία, αλλά δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή – η απόφαση βέβαια να ανακτήσουμε την ελευθερία μας είναι δική μας» (Kant, με μικρές παρεμβάσεις).

Όταν το Μάιο του 2010 η Ελλάδα οδηγήθηκε σκόπιμα στο ΔΝΤ (σενάριο), μέσω της παραποίησης των στοιχείων για το έλλειμμα (από το 6,5% το 2007 στο 15,6% το 2009) και το δημόσιο χρέος (από το 107,2% του ΑΕΠ το 2007 στο 129,7%), σε συνδυασμό με την απίστευτη δυσφήμιση της παγκοσμίως από την τότε κυβέρνηση, οι Έλληνες δεν σιώπησαν ούτε λεπτόγεμίζοντας τους δρόμους και τις πλατείες, διαδηλώνοντας μαζικά, καθώς επίσης δημιουργώντας το κίνημα των αγανακτισμένων. 
Όλα αυτά σε μία εποχή που το ΑΕΠ της χώρας ξεπερνούσε τα 230 δις € (173 δις € το 2015), οι μισθοί των Ελλήνων ήταν ακόμη υψηλοί, οι συντάξεις επίσης, το κοινωνικό κράτος άθικτο, τα ακίνητα τους κατά 2 τρις € ακριβότερα, ενώ το προσδόκιμο ζωής κατά 3,5 χρόνια μεγαλύτερο – με ένα συνολικό χρέος από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (γράφημα, πηγή), καθώς επίσης με ένα δημόσιο χρέος μικρότερο από τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, τα οποία υπερέβαιναν τα 300 δις € κατ’ εκτίμηση τότε του ΔΝΤ.

Συνέχεια

Demirtaş του ΗDP:«Το τουρκικό κράτος έχει γίνει μαφία και κατά συρροή δολόφονος»…


ANF ​​- Κωνσταντινούπολη

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Κωνσταντινούπολη,πριν από την αναχώρησή του για την Άγκυρα στον απόηχο της σφαγής των διαδηλωτών, που είχαν συγκεντρωθεί για να διαδηλωσουν για την ειρήνη, ο συμπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), Selahattin Demirtaş δήλωσε, ότι η βομβιστική επίθεση έγινε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου, που λάμβαναν χώρα συζητήσεις για την επικείμενη κατάπαυση του πυρός.

Ο Demirtaş δήλωσε: «Είμαστε αντιμέτωποι με μια καθεστωτική νοοτροπία, που έχει γίνει πλέον μαφία και κατά συρροή δολοφόνος .»

«Κινητοποιήσαν τα ΜΑΤ αντί τα ασθενοφόρα»

Επισημαίνοντας ότι οι αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην περιοχή των εκρήξεων με δακρυγόνα, αμέσως μετά το περιστατικό και παρεμπόδιζαν την πρόσβαση των ασθενοφόρων, ο Demirtaş ανέφερε, ότι δεν ήταν τα ασθενοφόρα, αλλά τα ΜΑΤ που κινητοποιήθηκαν μετά τη σφαγή στην καρδιά της τουρκικής πρωτεύουσας. «Είναι προφανές ότι υπάρχει πρόθεση να αυξηθεί ο αριθμός των νεκρών. Και τώρα οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού θα πουν μπροστά στα πρόσωπά μας : «διατηρήστε την κοινή λογική σας», ενώ οι αστυνομικές δυνάμεις κάτω από τις εντολές τους, επιτέθηκαν στους τραυματίες. Τι είδους κυβέρνηση έχει γίνει αυτή, όταν οι αστυνομικές της δύναμεις εκτοξεύουν δακρυγόνα στους ανθρώπους, όπως ακριβώς και στο Ντιγιαρμπακίρ;

Συνέχεια