Στις καλένδες η καθιέρωση της απλής αναλογικής;


Οι προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή

Σε ένα άρθρο μου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της 26.3.15 με τίτλο «Αμεση ψήφιση της απλής αναλογικής» ανέφερα ότι το 1981 και το 1989 χάθηκε η ευκαιρία καθιέρωσης της απλής αναλογικής και τόνιζα ότι δεν θα έπρεπε να χαθεί και μία τρίτη ευκαιρία, την οποία είχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 25.1.15.

Δυστυχώς και η ευκαιρία αυτή χάθηκε δεδομένου ότι η κυβέρνηση εκείνη είχε όλη την άνεση να φέρει για ψήφιση το σχετικό νομοσχέδιο στο 7μηνο της παραμονής της στην εξουσία.

Στο διάστημα αυτό δεν υπήρχε κανένα εμπόδιο για την υπερψήφισή του, και μάλιστα από πάνω από 200 βουλευτές, ώστε να εφαρμοστεί αμέσως, αν και όταν προκηρύσσονταν εκλογές.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι: η απώλεια και της ευκαιρίας αυτής οφείλεται σε ολιγωρία ή ήταν σκόπιμη; Μακάρι να οφείλεται σε ολιγωρία.

Αν, όμως, ήταν σκόπιμη, τότε η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, ενός αριστερού κόμματος, απέναντι στο ελληνικό Λαό είναι βαριά και ασυγχώρητη, δεδομένου ότι η διεξαγωγή των εκλογών της 20.9.15 έγινε για ακόμη μία φορά με το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., το οποίο, με το bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, παραχαράσσει τη βούληση του λαού και καταστρατηγεί τη διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 1 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία «θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία».

Συνέχεια

“Πάτερ Ημών” …


image

Αν αύριο έδινες την τελευταία μάχη στην ζωή σου τί θα έπαιρνες μαζί σου; Μπορείς να αντέξεις τις αναμνήσεις σου στους κουρασμένους ώμους του μυαλού σου; Μπορείς να μπεις στην αυριανή σου μάχη χωρίς το κουράγιο να νικήσεις;  Αν το χθες ήταν το Βασίλειο που με τόσους πολέμους κέρδισες και τώρα πρέπει να το αποχωριστείς, ποια θα ήταν η πιο επίπονη απώλεια σου; Τα σύνορα που έβαλες με τα Βασίλεια των άλλων, τα φιλντισένια μπαούλα που φύλαγες τα λάφυρα των παλαιότερων μαχών σου ή ο θρόνος που σκάλιζες επίμονα για χρόνια ολόκληρα; Θα σου έλειπαν οι κήποι που φύτευες τους σπόρους των ερώτων και των απωλειών σου ή ο τοίχος με τα κορνιζαρισμένα βραβεία που σου απέδωσε η συνείδησή σου μετά από κάθε σου μεγάλο Όχι; Ακόμα «και αν δεν είσαι έτοιμος από καιρό» για αυτό που θα αντιμετωπίσεις αύριο, δεν είναι κακό να φοβηθείς αλλά ούτε και να κλάψεις. Η γενναιότητα ίσως είναι ένας μύθος που πλάθουμε για να εκφοβίσουμε τον εχθρό, που ποτέ δεν γνωρίσαμε και δεν θα μάθουμε αν τελικά υπήρξε ποτέ. Κουβάλα λοιπόν στην τελευταία σου μάχη το έκπληκτο βλέμμα που είχες όταν για πρώτη φορά είδες, ένα καλοκαιρινό βράδυ, ένα πεφταστέρι. Κουβάλα το πετάρισμα της καρδιάς σου όταν το σπουργίτι που έπεσε από την φωλιά του, και εσύ παιδί το φρόντισες, κατάφερε να πετάξει. Κουβάλα την πρώτη ανατριχίλα του πρώτου σου φιλιού που σε έκανε να νομίζεις ότι αιωρήθηκες 20 εκατοστά από το χώμα. Κουβάλα τον πρώτο αποχωρισμό που σ’ έκανε να μάθεις τι είναι θάνατος ζωντανός και αιώνιος. Κουβάλα στα βλέφαρά σου την στάλα από την θάλασσα που βγαίνει από τις πιο μικρές σπηλιές της φύσης κρυμμένες στα μάτια σου. Και να εύχεσαι η τελευταία σου μάχη να είναισυναρπαστική…

έγραψε το πιτσιρίκι

________________________________________

Aπό:

http://pitsirikidotnet.gr/2015/10/%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%81-%CE%B7%CE%BC%CF%8E%CE%BD/

Ενα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ για το πως γκρέμισαν τα νεοκλασσικά της Θεσσαλονίκης…


Αιδ” εις Αθήναι …η πριν πόλις (Γραμματικόπουλος, Τσαρούχης, Βασιλείου) from Φειδίας on Vimeo.

Ιστορικό ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας,

Ιστορικό ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας, με κείμενα Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες Σπύρου Βασιλείου, διαρκείας 20 λεπτά, έτος παραγωγής 1980.

Παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: Νίκος Γραμματικόπουλος

Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980. Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994).

Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών

, διαρκείας 20 λεπτά, έτος παραγωγής 1980.

Παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: Νίκος Γραμματικόπουλος

Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980. Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994).


Aπό:

http://www.hitandrun.gr/ena-katapliktiko-ntokimanter-gia-to-pos-gkremisan-ta-neoklassika-tis-thessalonikis/

Το ξύπνημα της συνείδησης…


Ο Παρτιζάνος (Partizan, 2015) αυστραλιανής παραγωγής είναι μια αλληγορία του ξυπνήματος της συνείδησης ενάντια στην τυφλή υποταγή στην εξουσία. Τα εξωτερικά πλάνα, γυρισμένα στη Γεωργία στις παρυφές μιας παρακμιακής μουντής πόλης, σε συνδυασμό με τα εσωτερικά (γυρισμένα στην Αυστραλία) αποτελούν υπόδειγμα κινηματογραφικής τέχνης και υποβάλλουν τον θεατή σε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, απομόνωσης και απελπισίας.
Ο χαρισματικός Γκρέγκορι (Vincent Cassel) γνωρίζει την Σουζάνα σ’ ένα μαιευτήριο όπου μόλις έχει φέρει στον κόσμο τον Αλεξάντερ. Δέκα χρόνια αργότερα ζούνε όλοι μαζί στο κοινόβιο του Γκρέγκορι, ένα καταφύγιο για αδύναμες γυναίκες και τα νεογέννητα παιδιά τους, απομονωμένοι από τον έξω κόσμο.
Η ιστορία δοσμένη μέσα από τα μάτια ενός 10χρονου παιδιού συμβάλλει στο μυστήριο αφού επιτρέπει την βαθμιαία κατανόηση της ταινίας καθώς και της αργής διαδικασίας της ανεξαρτητοποίησης της σκέψης. Εξ’ ου και η βαθμιαία αποκλιμάκωση της αρχικά φαινομενικής ουτοπίας σε δυστοπία.

Συνέχεια

Some Köln Concert *


34860109

γραμμένο-παραγγελιά δεν θυμάμαι για πού, έμεινε στο ράφι

Το 1981 τα κινητά δεν είχαν βγει απ’ τη μήτρα ακόμη. Σταθερό τηλέφωνο σε φοιτητόσπιτα ήταν πιο σπάνιο κι από κουλούρι Θεσσαλονίκης δίχως τρύπα. Οπότε ή βασιζόσουν στην -συνήθως θολωμένη από μπίρες και σανγκριές- συνεννόηση της προηγούμενης βραδιάς ή στα πόδια σου για επιστροφή, αν χτύπαγες κουδούνι μάταια γιατί ο άλλος άλλαξε γνώμη και τράβηξε στην Κάρμεν για καρμπονάρα ή στο Αθήναιον για κανέναν Κάρπεντερ, Ντε Πάλμα, άειντε Μπενέξ το πολύ..

Το δρομολόγιο ήταν μονόδρομος όταν ήταν ανοιχτά τα μαγαζιά. Πρώτα μια στάση στη σκιά του Πύργου -πάνω στη Σινώπης-, έξω απ’ τη βιτρίνα που ‘γραφε φαρδύπλατα «Κέφαλος-Κορωναίος» για να χαζέψω τα πράσινα Converse (που με αιματηρές θυσίες κατόρθωσα αμέσως μετά την καλοκαιρινή εξεταστική να αποκτήσω), μετά έπαιρνα από παραδίπλα ένα τοστ «διπλό κασέρι-ψημένο μπέικον-πράσινη πιπεριά» που γινόταν αόρατο σε πέντε μπουκιές, άναβα ΚΕΝΤ -τότε άντεχα να περπατάω και να καπνίζω ταυτόχρονα, μεγάλες εποχές-  κι ανηφόριζα, λίγα βήματα πριν την Παπαδιαμαντοπούλου έμπαινα διαγώνια στα χωρικά ύδατα του Αγίου Θωμά, έστριβα στην Ολόρου, χτύπαγα κουδούνι και μια στις τρεις στεκόμουν τυχερός.

Εκεί, στο ισόγειο, θα ‘βλεπες συχνά πυκνά στοιβαγμένα στα πατώματα πέντε-έξη εικοσάχρονα (καναπέδες δεν είχε, μοναχά μια πολυθρόνα αν θυμάμαι καλά, και ήταν γαϊδουρινή αγένεια να κυλιέσαι πάνω στο κρεβάτι του οικοδεσπότη) μεγαλωμένα με τον παραδοσιακό τρόπο της ελληνικής επαρχίας, λίγο από hard-rock και ολίγη από art-rock δηλαδή, από τη μια πλευρά Black Sabbath και Purple και Rory και Thin Lizzy κι από την άλλη Genesis και Yes, με μπαλαντέρ τους Floyd χωρίς Syd, όλα καλά και Πετρίδικα δηλαδή.

«τι θα πιεις;»

 «o,τι έχεις»

Πάντα κάτι υπήρχε. Συνέχεια

Νόμπελ στην υποκρισία…


STOCKHOLM: Nobel Prize Award Ceremony 2010.

Μα τι έκπληξη. Την περίοδο που ο δυτικός ιμπεριαλισμός τα βρίσκει σκούρα απέναντι στην Ρωσία και επιθυμεί να την υποδείξει σαν τον μεγάλο εχθρό της ανθρωπότητας, το Νόμπελ (όπως ανακοινώθηκε σήμερα) πάει σε μια συγγραφέα, Svetlana Alexievich, για το έργο της που ”απεικονίζει την σκληρότητα της ζωής στην Σοβιετική Ένωση” και το πόσο αυταρχική και βάρβαρη είναι η σημερινή Ρωσία και το πόσο δημοκρατικό ήταν το φασιστικό Ουκρανικό Μέινταν. Με την ανακοίνωση του βραβείου δήλωσε:”Author Svetlana Alexievich said she had wept when she saw photographs of those shot dead during street protests in Kiev in February 2014 against a Moscow-leaning president.The subsequent pro-Russian separatist uprising in eastern territories, which has killed over 8,000 people, was a result of foreign interference, she said, pointing the finger at Russia. “It is occupation, a foreign invasion,” she said.”

Συνέχεια

Μάχη οικονομικών θεωριών για τη Ρωσία


Christ the Savior Cathedral Moscow

Πηγή: Ramil Sitdikov / RIA Novosti

Η νομισματική πολιτική στη Ρωσία σε κρίσιμο σταυροδρόμι: Θα δώσει η έκδοση νέου χρήματος την απαραίτητη ώθηση στη ρωσική οικονομία;

Για την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης, η ρωσική κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει να τυπώνει χρήμα, δήλωσαν «συντηρητικοί» οικονομολόγοι  στο διεθνές επενδυτικό φόρουμ του Σότσι. Σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις, η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας (ΚΤΡ) δεν ανταποκρίνεται σωστά στην αποστολή της και περιορίζει την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Σαν εναλλακτική, οι οικονομολόγοι πρότειναν να δοθούν φθηνά δάνεια στις επιχειρήσεις. Αρκεί όμως αυτή η ρύθμιση για να περάσει σε θετικά πρόσημα η ρωσική οικονομία; Ποιός θα πρέπει να είναι ο ρόλος της Κεντρικής Τράπεζας στην αναπτυξιακή προσπάθεια με δεδομένη τη σημερινή νομισματική και δημοσιονομική συγκυρία;

Για να τονωθεί η οικονομική ανάπτυξη, η ρωσική κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινήσει να τυπώνει χρήμα. Αυτό δήλωσε στις 3 Οκτωβρίου στο πλαίσιο των εργασιών του διεθνούς επενδυτικού φόρουμ στο Σότσι, ο οικονομικός σύμβουλος του ρώσου προέδρου, Σεργκέι Γκλάζιεφ, που πιέζει ενεργά για την αύξηση του ρόλου του κράτους στην οικονομία. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας ακολουθεί λάθος πολιτική, περιορίζοντας την ποσότητα του χρήματος στη χώρα, μεταξύ άλλων, κρατώντας σε υψηλό επίπεδο το βασικό επιτόκιο (που αποτελεί τον κύριο δείκτη στον οποίο προσανατολίζονται όλες οι Τράπεζες της χώρας για τη χορήγηση δανείων).

Συνέχεια