Έτσι αμνήστευε η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου τους φοροφυγάδες του εξωτερικού


Ιούλιος του 2013. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου ψηφίζει τον νέο κώδικα φορολογικών διαδικασιών. Στο άρθρο 36 του Νόμου 4174, στο οποίο περιγράφεται η παραγραφή, αναφέρεται χαρακτηριστικά:

Η Φορολογική Διοίκηση μπορεί να προβεί σε έκδοση πράξης διοικητικού, εκτιμώμενου ή διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εντός πέντε (5) ετών από τη λήξη του οικείου φορολογικού έτους.

Τί σημαίνει αυτό όμως πρακτικά;

Η πρώην κυβέρνηση ψηφίζοντας το συγκεκριμένο νόμο, ουσιαστικά απάλλαξε από το φορολογικό έλεγχο όλους τους πιθανούς φοροφυγάδες οι οποίοι είχαν βγάλει στο εξωτερικό τα χρήματά τους από το 2001 και μετά.

Σύμφωνα με το νόμο λοιπόν, εάν τα εμβάσματα του εξωτερικού δεν ελεγχθούν εντός 5 ετών τότε… παραγράφονται.

Για παράδειγμα, εάν ένα έμβασμα στο εξωτερικό έγινε το 2010, τότε το κράτος μετά τις 31 Δεκεμβρίου του 2015 δεν είναι πλέον σε θέση να το ελέγξει και εάν αποδειχτεί κάτι παράνομο σε αυτό να επιβάλλει το αντίστοιχο πρόστιμο – φόρο.

“Είναι ανεπίτρεπτο να νομιμοποιείται η παραγραφή των έλεγχων και η πιθανή απώλεια εσόδων με νόμο της δεξιάς, που είναι και ζήτημα προς διερεύνηση, κάτω από ποιες και ποιων πιέσεις και προτάσεις νομοθετήθηκε”, υπογραμμίζει για τον εν λόγω νόμο ο Μιχάλης Καρχιμάκης σε σημερινό του άρθρο.

Συνέχεια

Μάθημα Ελληνικής Ελευθερίας…


του Simple Man 
_______________________________________
Ξέρεις πότε τελείωσε αυτός ο λαός; Την ημέρα που του έδωσαν το χαρτί της ελευθερίας και δεν είδε στο τέλος της σελίδας τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραφε. Ήταν η τελευταία του ευκαιρία πριν εφτά δεκαετίες να σπάσει όλες τις συμφωνίες με τους μέχρι τότε εξουσιαστές Ευρωπαίους και να φτιάξει κράτος. Δεν άντεχε όμως άλλο πόλεμο, άλλη στέρηση, άλλη μάχη και είπε να ελευθερωθώ τώρα και βλέπουμε για αύριο. Από πότε το μάθημα της ελευθερίας διακόπτεται για κομματικές διαφημίσεις με σπόνσορες πακέτα Μάρσαλ; 
Την ημέρα που κατέβηκαν οι σβάστικες από όλα τα κρατικά κτίρια και έφυγε και το τελευταίο τζιπ με τους ναζιστές αξιωματικούς από την Αθήνα, βγήκε η Ελλάδα στους δρόμους να πανηγυρίσει την «νίκη» της. Επάνω σε αυτόν τον πανηγυρισμό, στον οργασμό της στιγμιαίας ελευθερίας δεν ήθελε να λύσει κι άλλο πρόβλημα. Το σημαντικότερο πρόβλημα: Το πού ανήκω τώρα. Πώς νοείται να έχεις ελευθερία όταν πρέπει να ανήκεις κάπου; 
Όταν έφθασε το πρώτο πλοίο που ξεφόρτωνε Άγγλους στρατιώτες στον Πειραιά για να καταλάβουν την Αθήνα από τους Έλληνες, ακόμα αναρωτιέμαι πού ήταν αυτά τα εκατομμύρια Ελλήνων της επαρχίας και δεν έφτασαν ποτέ στην πρωτεύουσα να υπερασπιστούν την Ακρόπολη που μόλις την άφησαν οι Γερμανοί, την καταλάμβαναν οι Άγγλοι. Τι δεν έβλεπαν εκείνη την στιγμή οι ελεύθεροι Έλληνες; Το να σκοτώνεις τον εχθρό Γερμανό είναι ηρωισμός αλλά το να σκοτώνεις τον κατακτητή «σύμμαχο» Άγγλο είναι προδοσία; Από πότε η ελευθερία χρειάζεται συμμάχους; 
Όταν ξεκίνησαν τα πρώτα τρένα και τα πρώτα πλοία με όλο το εργατικό δυναμικό της χώρας για τα εργοστάσια της Δύσης οι φωτογραφίες δείχνουν λευκά μαντήλια από αυτούς που έμειναν πίσω, αλλά πουθενά λαός να φράξει τα λιμάνια και τους σιδηροδρομικές γραμμές για αυτό που συντελούσε η ελεύθερη δημοκρατική εξουσία εναντίον της Ελλάδας και υπέρ των συμμάχων για ένα κομμάτι ψωμί. Από πότε η ελευθερία αναγκάζεται να ξενιτευτεί για να ζήσει; 

Συνέχεια

Ένας Σαμαράς ντυμένος Τσίπρας


Juodoji-gyvate

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Τα ίδια. Εντελώς. Ευχές, γενικόλογες υποσχέσεις, ψέματα, επώδυνα μέτρα που πρέπει να αντέξουμε, κάβοι, παπαγαλισμοί περί «αποκατάστασης της οικονομικής σταθερότητας, ανάκαμψης της οικονομίας και επιστροφής στην ανάπτυξη και ριζικής μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης με ταυτόχρονη πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας». Τα ίδια. Εντελώς.

Ένας Σαμαράς με την εμφάνιση του Τσίπρα μίλησε για: «προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων, εκπόνηση και ανάπτυξη επενδυτικών σχεδίων, προγράμματα απασχόλησης για περιοχές με υψηλά ποσοστά ανεργίας, εξονυχιστικό έλεγχο όλων των λιστών των φοροφυγάδων, κυρίως της λίστας Λαγκάρντ, ένα νέο χάρτη ανώτατης εκπαίδευσης, σχολικά γεύματα για τους μαθητές δημοτικών σχολείων, απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης των νέων επιχειρήσεων» και φυσικά για «Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για την Ψηφιακή Ανάπτυξη, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και Εθνικό Σχέδιο Ευρυζωνικότητας» ώστε κάποτε να ξαναφτάσουμε στο δωρεάν wi-fi.

Συνέχεια

Ιαματικά νομίσματα


ancient coins - rare coins

Ήταν ντάλα (το περασμένο) καλοκαίρι, 4 του Αυγούστου, όταν ο Γ. Δραγασάκης, στέλεχος του συ.ριζ.α. και ειδικά του οικονομικού επιτελείου του, δίνοντας συνέντευξη στο καθεστωτικό “βήμα”, μίλησε για ανορθόδοξα μέτρα που, σε περίπτωση ανάγκης, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια κυβέρνηση (της αριστεράς) για να αντιμετωπίσει τα πιο οξυμένα χαρακτηριστικά της διαχείρισης της κρίσης, χωρίς να βγάλει το ελλαδιστάν απ’ την ευρωζώνη.

Μέσα σ’ αυτά τα “ανορθόδοξα μέτρα” έναν σύντομο εκνευρισμό (: ντόρο) προκάλεσε μια “νομισματική” ιδέα: η έκδοση (απ’ την αριστερή κυβέρνηση…) ενός ομολόγου ειδικού σκοπού, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί απ’ τους υπηκόους σαν “συμπληρωματικό νόμισμα”, ανακουφίζοντάς τους οικονομικά. Υπήρχε κι άλλο “ανορθόδοξο μέτρο”: η αποθάρρυνση των εισαγωγών…
Η ακριβής διατύπωση του (και αντιπροέδρου της βουλής) Δραγασάκη ήταν:

…“θα έπρεπε να είχαμε εκδώσει ήδη ομόλογα ειδικού σκοπού που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εναλλακτικό μέσο πληρωμής, και να θέσουμε σ’ εφαρμογή εναλλακτικά μέσα δημιουργίας ρευστότητας”

Η αλήθεια είναι πως κάτι αντίστοιχο είχε αναφέρει ο ίδιος Δραγασάκης κάμποσες φορές και στο παρελθόν. [1] Όμως τότε ο συ.ριζ.α. ήταν ένα μικρό κόμμα, του οποίου οι οικονομολόγοι μπορούσαν να λένε ελεύθερα ό,τι θέλουν. Η επαναφορά του “ανορθόδοξου μέτρου” του “συμπληρωματικού νομίσματος” το καλοκαίρι του 2013, από στέλεχος κόμματος που θα μπορούσε ακόμα και να κυβερνήσει, είχε άλλη χάρη. Προκάλεσε ενθουσιασμό μεταξύ ενός περιορισμού ειδικών και οπαδών αυτής της ιδέας, και εκνευρισμό σε δύο αντίπαλες μεριές: στο πασοκ αλλά και στην αριστερή τάση του συ.ριζ.α. Η Χ. Τρικούπη κατηγόρησε τον συ.ριζ.α. ότι σπρώχνει υπόγεια την επιστροφή στη δραχμή. Η “πτέρυγα Λαφαζάνη” κατηγόρησε τον Δραγασάκη για το ακριβώς αντίθετο: ότι κατεβάζει ιδέες για να μείνει το ελλαδιστάν στην παγίδα της ευρωζώνης.

Συνέχεια

ΤΟ ΔΝΤ ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΕΙ ΑΝΩΜΑΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


-----0000ebt«ΒΟΜΒΕΣ» ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΕΣ- ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ  

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΗΠΑ- ΔΝΤ 

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μια από τις βασικές υποθέσεις εργασίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν ότι, ακολουθώντας μια ατλαντική εξωτερική πολιτική, θα εξασφάλιζε την υποστήριξη των ΗΠΑ και του ΔΝΤ για μια χαλάρωση του ασφυκτικού πλαισίου που της έχουν επιβάλει Βρυξέλλες και Βερολίνο, ιδιαίτερα στο ζήτημα του χρέους. Οι τελευταίες δηλώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ ισοδυναμούν με χαριστική βολή σε αυτές τις αφελείς αυταπάτες.

Η διευθύντρια του ΔΝΤ επανέλαβε, βέβαια, την πάγια θέση του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο για κάθε στοιχειωδώς ορθολογικό άνθρωπο- ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης επιμένουν να αυτοεξαιρούνται από αυτή την κατηγορία- αφού το ελληνικό χρέος προβλέπεται να φτάσει το… αστρονομικό 207% του ΑΕΠ εντός του 2016. Προφανώς, οι δανειστές πρέπει να ελαφρύνουν, με κάποιο τρόπο, το χρέος αν δεν θέλουν να χάσουν, κάποια στιγμή, τα πάντα.

Ωσόστο, η «σιδηρά κυρία» του ΔΝΤ δεν άφησε κανένα περιθώριο αυταπατών στην ελληνική κυβέρνηση, καθιστώντας σαφές ότι αυτό που «προσφέρει» είναι ένα δηλητηριασμένο φρούτο. Τόνισε, από τη Λίμα του Περού, ότι «απαραίτητη προϋπόθεση για να εγκριθεί βοήθεια του ΔΝΤ προς την Ελλάδα (για το χρέος) είναι το πρόγραμμα προσαρμογής να στηρίζεται στην υιοθέτηση και ψήφιση σημαντικών μεταρρυθμίσεων». Έθεσε δε δύο πολύ συγκεκριμένες προτεραιότητες: Πρώτον, τις «μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό», δηλαδή τον βαθύ ακρωτηριασμό των συντάξεων, κάτι που ήδη επωάζεται με την επεξεργασία του σχετικού νομοσχεδίου που θα ψηφιστεί εντός Νοεμβρίου.

Συνέχεια

Σκέψεις για να μην γίνει «η πολιτική της αναδιανομής» ένα ακόμη ιδεολόγημα.


Η ανακατανομή του εισοδήματος , όταν υπάρχει μεγάλη ανισότητα πλούτου, μπορεί υπό προϋποθέσεις να οδηγήσει σε μεγέθυνση του εισοδήματος.

Γνωρίζουμε ότι η μεγέθυνση του κεφαλαίου , σε συνθήκες υποαπασχόλησης των πόρων , επηρεάζεται θετικά από τη ροπή προς την κατανάλωση. Αυτό αποτελεί μια γενική αρχή. Επομένως αν η φορολογική πολιτική διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο που να διευκολύνει τα χαμηλότερα εισοδήματα που παρουσιάζουν υψηλότερη ροπή προς κατανάλωση και να επιβαρύνει αντίστοιχα τα υψηλότερα εισοδήματα τότε είναι δυνατή μια ώθηση στο ΑΕΠ.

Όμως εφαρμοζόμενο στην πράξη απαιτεί να ληφθούν υπόψη οι συγκεκριμένες καταστάσεις επί των οποίων θα εφαρμοστεί.

Σύμφωνα με την συσσωρευμένη πείρα υπάρχουν δύο συγκεκριμένα σημεία τα οποία πρέπει οπωσδήποτε να ληφθούν υπόψη (ανεξαρτήτως του ότι μπορούν να υπάρχουν και άλλα σημεία σε ιδιαίτερες συνθήκες που πρέπει να ληφθούν υπόψη) :

Συνέχεια