Τώρα την ορχήστρα διευθύνει ο Πούτιν κι η δύση διαιρεμένη, παραμιλάει…


Του Νίκου Κλειτσίκα
http://nikosklitsikas.gr/

Το δυτικό μυθιστόρημα για το “δικτατορικό καθεστώς Άσαντ” κατέρρευσε μέσα σε μια
γελοιότητα που δεν έχει προηγούμενο.
Το γνωστό και δοκιμασμένο σενάριο της δύσης -πάντα με την επιμέλεια κι ευθύνη της δημοσιογραφικής πορνείας-, περί χημικών όπλων, σφαγές αμάχων, καταπίεση του λαού, “εκδημοκρατισμός” της Συρίας και την “αραβική άνοιξη made in USA” να μην μπορεί να εξελιχθεί όπως σχεδιάστηκε, απέτυχε.
Οι μεγάλοι “αναλυτές” της Cia και Μοσάντ, αποδείχθηκαν γυμνοί μπροστά στην πραγματικότητα της Συριακής κοινωνίας και των ενεργειακών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.
Κι η γύμνια του “βασιλιά” (Δύση) δεν εκτίμησε πως η σημερινή ηγεσία της Ρωσίας έχει ανατραφεί στις δομές της Σοβιετικής Ένωσης, του μεγάλου αντίπαλου παίκτη απέναντι στη δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ο Πούτιν, στέλεχος της Γκα Κε Μπε, ο Σεργκέι Λαβρόφ, της μεγάλης διπλωματικής Σχολής της ΕΣΣΔ, κατόρθωσαν να επιβάλουν το δικό τους παιχνίδι στη διεθνή σκακιέρα.

Πάντα λόγω της υπεροψίας των δυτικών και του εφησυχασμού τους πως ελέγχουν πλήρως το πολιτικό σκηνικό στον δυτικό κόσμο: επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και ενσωματωμένες -χωρίς, πλέον, τις διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές- τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς και της δεξιάς, που αποδέχθηκαν να μετακινήσουν το επίπεδο της “αντιπαράθεσης” στον ανταγωνισμό για το ποιος είναι ο καλύτερος διαχειριστής του συστήματος. Ο ιστορικός υλισμός, η αντίθεση κεφάλαιο εργασία, θεωρείται πλέον παρωχημένη για την ευρωπαϊκή “αριστερά”, που έχει γίνει ο προνομιακός συνομιλητής και εκτελεστής των αποφάσεων του διευθυντηρίου. Έχουμε μια “εκσυγχρονισμένη” αριστερά που χορεύει όπως ακριβώς βαράνε τα νταούλια του κεφαλαίου!
Πολλούς παραξενεύουν στη χώρα μας αυτές οι πολιτικές μετακινήσεις. Όμως, πρόκειται για απλές πολιτικές επιλογές του κεφαλαίου, που μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, μπήκαν σε εφαρμογή και πέτυχαν τον στόχο τους.

Συνέχεια

Εθνικισμός αλά καρτ


andylila

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ

 Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Αυτό είναι… αξίωμα, παρότι όλοι συνομολογούν ότι δεν είναι και το πιο δίκαιο άθλημα. Μάλιστα, αυτό είναι -κατά τη γνώμη ορισμένων εκ των υποστηρικτών του- στοιχείο της ομορφιάς του. Από πότε ενδεχόμενη αδικία έχει θετικό πρόσημο;Αν θελήσουμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, θα αναζητήσουμε τη δημοφιλία του σπορ, στην απλότητά του.

Ακόμα κι ένας αδαής περί των σπορ, μπορεί μέσα σε λίγη ώρα, μαθαίνοντας 3-4 βασικούς κανονισμούς, να παρακολουθήσει με άνεση έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Δεν είναι περίπλοκο άθλημα, ούτε καν σε υψηλό επίπεδο, σε αντίθεση -για παράδειγμα- με το μπάσκετ, όπου ομάδες (όπως ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς) είχαν 85 συστήματα σε μια χρονιά.

«Το ποδόσφαιρο απευθύνεται στα πλατιά λαϊκά στρώματα» λένε οι υποστηρικτές του, αλλά στην πραγματικότητα απευθύνεται σε όλους, χωρίς να εξαιρούνται άτομα με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, άνθρωποι κοινωνικά αμόρφωτοι. Δεν τους κουράζει, δεν τους προβληματίζει, δεν τους βάζει να σκεφτούν, αντίθετα αυθύπαρκτα τους αναγάγει σε δυνάμει προπονητές (ου μην και παίκτες).

Συνέχεια

Οδησσός: το χαρέμι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ


Οδησσός: το χαρέμι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Στον απόηχο του προπηλακισμού που δέχτηκε ελληνική αποστολή στην Οδησσό από μέλη παραστρατιωτικών ομάδων, επιχειρούμε να χαρτογραφήσουμε τις νέες πολιτικές ισορροπίες που δημιουργούνται στην Ουκρανία.

Και παραδόξως πέφτουμε πάνω σε μερικά φωτομοντέλα, ορισμένους Aμερικανούς διπλωμάτες και έναν καταζητούμενο πρώην πρόεδρο της Γεωργίας


Δεν υπάρχει κάποιο τεστ για να μετράμε τη δημοκρατία σε μια χώρα

Μιχαήλ Σαακασβίλι


Αποστολή στην Ουκρανία 

Μερικές φορές το να μείνεις αποκλεισμένος σε ένα ξενοδοχείο για πέντε ώρες, περικυκλωμένος από παραστρατιωτικά τάγματα ναζιστών σε βοηθά να σκεφτείς. Αλλες φορές απλώς βλέπεις τηλεόραση.

Βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση το πρωί της Τετάρτης, καθώς συνόδευα την αποστολή του Κώστα Ησυχου, της Νάντιας Βαλαβάνη και του Βασίλη Χατζηλάμπρου στην Οδησσό.

Πρόθεσή τους ήταν να συναντηθούν με μέλη της ελληνικής κοινότητας στην Οδησσό.

Οδησσός: το χαρέμι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Γιούλια Μαρούσεβσκα |

Εξω από το ξενοδοχείο, όμως, είχαν συγκεντρωθεί ομάδες του Δεξιού Τομέα και της λεγόμενης Αυτοάμυνας της πλατείας Μαϊντάν, με ελαφρώς διαφορετική γνώμη.

Συνέχεια

Κοντοί και βρώμικοι..


Δεν χρειάζεται να περιμένουμε για να κρίνουμε τον νέο Πρόεδρο της Βουλής.
Στην ομιλία του χθές, έδωσε μόνος του το στίγμα του, μιλώντας σε μία αποστροφή του λόγου του για το κανάλι της Βουλής: »..δεν πρέπει να δίνει την εντύπωση ότι υποκαθιστά φορείς, λειτουργίες, κινηματικές και πολιτικές δράσεις, πολιτιστικές και
μηντιακές λειτουργίες. Δεν είμαστε καναλάρχες, δεν είμαστε ΜΚΟ, δεν είμαστε ινστιτούτα, ούτε δομές αλληλεγγύης..»

     Τί υπονοείς »σύντροφε» της συμφοράς;
     Μήπως επειδή η προηγούμενη πρόεδρος προσπάθησε να μεταδίδονται »ζωντανά» όσο το δυνατόν περισσότερες συνεδριάσεις διάφορων επιτροπών της Βουλής, καθώς και οι πιό καθοριστικές της συνεδριάσεις  της ολομέλειας,
     ..ώστε να υπηρετείται η αλήθεια και η διαφάνεια, όπως είναι και ο σκοπός του καναλιού της Βουλής,
     ..αυτό σας καθιστά »καναλάρχες»;

Γιατί δεν πρέπει να εφαρμοστεί το σουηδικό μοντέλο


Σουηδικό μοντέλο στις συντάξεις

Η κρίση του κεϊνσιανού μοντέλου, κατά τη δεκαετία του 1970, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής αναβίωσε τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη ανατροπής της ρύθμισης και της συλλογικότητας σε όφελος της απορρύθμισης και της ατομικότητας, θεωρώντας ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο «των απελευθερωμένων κυρίαρχων χρηματοπιστωτικών αγορών και των αποκλεισμένων κοινωνιών», η ευρωπαϊκή και η ελληνική οικονομία θα αξιοποιήσουν αποδοτικότερα τις νέες καινοτομίες και τεχνολογίες (πληροφοριακά συστήματα παραγωγής, αυτοματισμός, ρομποτική κ.λπ.) στην παραγωγική διαδικασία και θα βελτιώσουν σημαντικά τα ανταγωνιστικά τους πλεονεκτήματα.

Ετσι, οι ασκούμενες πολιτικές, εμπνεόμενες από τη νεοφιλελεύθερη αυτή αντίληψη μετατροπής της έννοιας της εργασίας από «δημιουργική δραστηριότητα του ανθρώπου» σε «ατομική επαγγελματική δραστηριότητα», χαρακτηρίζονται από την παθητική προσαρμογή της εργασίας και του κράτους-πρόνοιας στις νέες τεχνολογικές και παραγωγικές εξελίξεις, με το επιχείρημα ότι η σταθεροποίηση και η ανάπτυξη της οικονομίας επιτυγχάνεται με την αποσταθεροποίηση, την ευελιξία και την εξατομίκευση της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης και των εργασιακών σχέσεων, καθώς και με τη μεταμόρφωση του κράτους-πρόνοιας σε κράτος-φιλανθρωπίας.

Στο πλαίσιο αυτό από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οργανώνεται και θεσμοθετείται σταδιακά η ιδιωτική διαχείριση των κοινωνικών πόρων και η ατομική ευθύνη της ασφάλισης κινδύνων καθώς και η συρρίκνωση της κοινωνικής λειτουργίας της δημοκρατίας.

Συνέχεια

το είδωλο…


BandeAPArt

έκλεισα την τηλεόραση,οι δυο φιγούρες μίκρυναν, έγιναν μια τόσο δα μικρή φωτεινή κουκκίδα κι εγώ πήγα στην κουζίνα να βάλω ακόμα μια τεκίλα… συνηθίζω να μην ανάβω φώτα πια, αρκεί ένα στο διάδρομο, κάθε φορά που έμπαινα στην κουζίνα,εδώ και καιρό, το βλέμμα μου πέφτει στο ανοιχτό τζάμι του παράθυρου και κει πάντα,δε ξεχνώ να δω το είδωλό μου…να το λοιπόν το είδωλό μου, ακόμα μια φορά…αλλά τι έβλεπε κανείς αν κοίταγε πέρα από αυτό; όχι και πολλά πράγματα… όσο ονειροπόλος άνθρωπος κι αν ήμουν, δεν είχα τη δύναμη του Ορφέα του Κοκτό, που περνούσε από υγρούς καθρέφτες κι έμπαινε σε φανταστικούς κόσμους… όχι, εγώ έμοιαζα και θα μοιάζω πάντοτε, περισσότερο στη μια από τις δυο φιγούρες που μίκρυναν μόλις έκλεισα την τηλεόραση, πίεζα τον εαυτό μου να μη δει στο τζάμι την υπέροχη και τρομερή πραγματικότητα που αποκαλύπτοταν μόλις δυο βήματα πίσω από την πλάτη μου… το προηγούμενο βράδυ είχα δει ένα νέο είδωλο, μόνο για μια στιγμή, γιατί αναγκάστηκα να κλείσω τα μάτια μου μπροστά στην έκπληξή μου, την υπέροχη έκπληξή μου που αποδείκνυε πως πράγματι έχω δυνάμεις φοβερές, αλλά ήταν τόσο ζωντανή, τόσο πραγματικό που ακόμα και τώρα προσπαθώ να διακρίνω τα ίχνη του, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως το τζάμι δεν έχει μνήμη…είχε εμφανιστεί με κάμποσες λευκές σελίδες ρολό κάτω από τη μασχάλη,σκόπευε να μου χαρίσει τις φωτοτυπίες μιας ζωής, φορούσε ένα τζιν κι ένα μαύρο πουλόβερ, θέλησα να μείνει για ένα ποτό αλλά δεν είχε χρόνο, σαν όνειρο που διαρκεί δεύτερα, δούλευα όλη μέρα, είπε, νομίζω πως έχω πυρετό, απάντησα, ένιωθα πως έπρεπε να βρω μια διακαιολογία για να μη φύγει, έκανε επιθεώρηση να δει πώς, τι, αν έχει αλλάξει κάτι, αλλά εγώ διαισθανόμουν σαν να ‘θελε να πει κάτι σημαντικό… προχωρήσαμε στο καθιστικό, και ρώτησα αν ήθελε να μου κάνει μια χάρη… ναι φυσικά, μου απάντησε, μπορείς να ψηλαφίσεις το λαιμό μου; ρώτησα, τον λαιμό σου; έγειρα πίσω το κεφάλι αντί να απαντήσω, ναι το λαιμό μου, άγγιξέ τον απλώς, άγγιξέ τον και πες μου τη γνώμη σου… είχε χάσει κάθε δυνατότητα ελέγχου της κατάστασης,μιας ακίνητης και σιωπηλής κατάστασης! και τώρα, εγώ, αφού έκλεισα την τηλεόραση,κι οι δυο φιγούρες μίκρυναν,κι έγιναν μια τόσο δα μικρή φωτεινή κουκκίδα κι εγώ πήγα στην κουζίνα να βάλω ακόμα μια τεκίλα, χωρίς ν’ ανάψω φώτα, είδα ξανά το είδωλο… κι έμεινα δεν ξέρω πόση ώρα, ακίνητη και σιωπηλή, λες κι είχα βγάλει ρίζες, σταύρωσα τα μπράτσα μου, χαμήλωσα τους ώμους,κλείστηκα… όταν για μια ανεπαίσθητη στιγμή ένιωσα το χέρι στο λαιμό  κι έπεσα… ένιωσα πως λιποθύμησα, αλλά απλά είχα πέσει στην αγκαλιά του ειδώλου μου, αδέξια έπεσα, αλλά παρόλα αυτά επέμεινα σε αυτού του είδους την πτώση, έσφιξα τη σιωπή μου, έκλεισα τα μάτια στο είδωλό μου στο τζάμι κι είδα έναν κόμπο φτιαγμένα από νήματα των δικών μου βουβών φόβων και επιθυμιών που θα αντιστεκόταν γερά σε όσα δεινά μπορεί να μας επεφύλασσε το φως… γι αυτό συνηθίζω να μην ανάβω φώτα πια, αρκεί ένα στο διάδρομο!

η φωτογραφία από την ταινία Bande à part του Jean-Luc Godard…

___________________________________

Από:

https://katabran.wordpress.com/2015/10/04/%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CF%89%CE%BB%CE%BF/

Στους δρόμους των ονείρων…


wpid-wp-1443984569469.jpeg

Ρίζωσες σε λέξεις που λέγοντας τ” όνομά σου ξέχασαν να προφέρουν το δικό τους. Γίνηκες το γύρισμα του κορμιού στον βραδινό ύπνο, η δίψα στα χείλη, το σπρώξιμο του χρόνου στην αιωνιότητα. Πες μου, σχέδιο ήταν ή απλά έτυχε; Πες μου πως κατάφερες μια ψυχή να χωρέσεις, που άνοιξαν οι άνεμοι στις άκρες τ” ουρανού και χόρεψαν τον απτάλικο χορό τους, κι εκείνη να κουρνιάσει στα δυο σου μάτια; Γυρνώ στα χρόνια τα πριν, σ” αναζητώ. Με πόση σιωπή στα χέρια της αναμονής έμαθαν οι αισθήσεις να γράφουν γράμμα το γράμμα μια λέξη που γίνηκε όνομά σου! Έμαθαν έπειτα τον τρόπο να το προφέρουν, κάτι σαν από τραγούδι παλιό. Νότα τη νότα έμαθα για εσένα, νότα τη νότα έμαθα εσένα κι άλλο δεν κάνω τώρα απ” το να σε τραγουδώ. Αποκοιμήθηκα στις πηγές της μελωδίας σου. Ποτάμια ντύθηκαν και με παρέσυραν.

Συνέχεια