ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ


ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου φαίνεται να κλείνει δύο κύκλους της πολιτικής μας ζωής. Πρώτα απ’ όλα, τον μικρό κύκλο που άνοιξε στις 25 Ιανουαρίου με την εκλογική νίκη της Αριστεράς και το σχηματισμό αντιμνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Βέβαια, η κυβέρνηση έμεινε βασικά η ίδια, αλλά μόνο για να επιβεβαιώσει ότι καθένας επιστρέφει από το όποιο ταξίδι του άλλος άνθρωπος- όχι πάντα καλύτερος. Ακόμη κι ανάμεσα σε όσους ένοιωσαν ανακούφιση που δεν βγήκε η Νέα Δημοκρατία (ένα συναίσθημα απολύτως κατανοητό), λίγοι ξανάζησαν το βράδυ της 20ής Σεπτεμβρίου την ελπίδα, τη ζεστασιά και τον ενθουσιασμό του περασμένου Γενάρη. Οι πιο πολλοί ψήφισαν- αν ψήφισαν- ΣΥΡΙΖΑ με βαρειά καρδιά, κάποτε και με κάποια ντροπή.

Μαζί μ’ αυτόν τον μικρό κύκλο, κλείνει ο μεγάλος κύκλος πέντε χρόνων κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, που άνοιξε με την είσοδο στην εποχή των Μνημονίων. Μαζί με τα άπειρα δεινά που συσσώρευσε αυτή η εποχή στα λαϊκά στρώματα, έφερε και την ελπίδα ότι ο συνδυασμός των κοινωνικών αγώνων «από τα κάτω» και των πολιτικών ανατροπών «από τα πάνω», με το σχηματισμό αριστερής κυβέρνησης, θα άνοιγε έναν καινούργιο δρόμο ελπίδας, με ορίζοντα τη σοσιαλιστική προοπτική. Αυτός ο δρόμος έχει πλέον κλείσει. Προσωρινά, έστω, αλλά έχει κλείσει. Το Σχέδιο Α των δανειστών για μια ολιγόμηνη «αριστερή παρένθεση» απέτυχε μόνο γιατί πέτυχε το πολύ χειρότερο, από πολλές απόψεις, Σχέδιο Β (γιατί ο εχθρός έχει πάντα Σχέδιο Β): της μετατροπής ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε μνημονιακή δύναμη, που πλέει πλησίστια προς τη μεγάλη οικογένεια της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς και προβάλλεται ήδη ως παράδειγμα προς μίμηση από τους Ολάντ, Ρέντσι και ΣΙΑ.

Συνέχεια

Η ιδέα της δικαιοσύνης στην πραγματική ζωή


Η ιδέα της δικαιοσύνης στην πραγματική ζωή

Ο Αμάρτυα Σεν, καθηγητής οικονομικών και φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Οικονομίας, διερευνά την έννοια της δικαιοσύνης υποστηρίζοντας ότι η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι μια αφηρημένη ιδέα σε έναν ιδεατό κόσμο.

Στο βιβλίο του συνδέει την ιδέα της δικαιοσύνης με την καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας και των ανισοτήτων στον σημερινό κόσμο.

Ο Αμάρτυα Σεν ξεκινάει την αφήγησή του με μια απλή, λίγο παιδική ιστορία: «Ας υποθέσουμε ότι τρία παιδιά, η Άνν, ο Μπομπ και η Κάρλα, μαλώνουν για μια φλογέρα κι εμείς πρέπει να επιλέξουμε ποιο από τα τρία παιδιά θα την πάρει. Η Άνν τη διεκδικεί με το σκεπτικό ότι είναι η μόνη από τα τρία παιδιά που ξέρει να παίζει φλογέρα και ότι θα ήταν πολύ άδικο να στερηθεί τη φλογέρα το μοναδικό παιδί που μπορεί να τη χρησιμοποιήσει. Εάν δεν είχαμε άλλες πληροφορίες για την κατάσταση, το επιχείρημα να δοθεί φλογέρα στο πρώτο παιδί θα ήταν ισχυρό.

Συνέχεια

“Ο κόσμος μας είναι γεμάτος υπέροχους ανθρώπους, που θα τον αλλάξουν”…


Πρόσφυγες

Αλλιεύσαμε το κείμενο από τον λογαριασμό του Γιάννη Ανδρουλιδάκη στο facebook

Χθες το βράδυ γυρίσαμε σπίτι από το Σαββατιάτικο ποτό κάπου κοντά στη 1 π.μ. Εξω έριχνε καρέκλες, τραπέζια και τραπεζαρίες -από τη βροχή δεν έβλεπες μπροστά σου. Κάτω από τη μικροσκοπική τέντα του υπαίθριου μανάβικου συνωστίζονταν μια 50αριά πρόσφυγες, ανάμεσά τους πολλές μανάδες με μωρά στην αγκαλιά τους.

Η εξώπορτα στο σπίτι άνοιξε, το νεύμα έγινε και οι πρόσφυγες μπήκαν μέσα. 50 άνθρωποι στα σκαλιά, από την εξώπορτα μέχρι τον ημιόροφο. Εξω από την πόρτα μας μια οικογένεια με μωρά: η μικρή είχε 37,4. Δώσαμε παιδικό ντεπόν και μπανάνες, η Δήμητρα έφτιαξε τοστάκια και η Πέγκυ από δίπλα έπλυνε σταφύλια, βγάλαμε κουβέρτες και μαξιλάρια.
Ξαπλώσαμε, αλλά δεν μας ερχόταν ύπνος. Ωσπου γύρω στις 2:30 διακρίναμε το καρούμπαλο ενός περιπολικού να φωτίζει στο δρόμο και βγήκαμε να δούμε τι συμβαίνει. Ενας χίπστερ, όχι πάνω από 30 χρονών, από τον 4ο είχε καλέσει την αστυνομία για να τους διώξει. Ακούσαμε έκπληκτοι τους αστυνομικούς να του ζητούν να δείξει κατανόηση και να τους αφήσει να ξημερώσουν στην είσοδο λέγοντάς του “Είναι μητέρες με παιδιά, δεν πρόκειται να σας κλέψουν. Σας ζητάμε να αποσύρετε την καταγγελία και αν φοβάστε να κλειδώσετε δύο φορές”. Επέμενε: δεν ήταν δικό του πρόβλημα λέει. Κατεβήκαμε κάτω, κάναμε καβγά. Εφυγε όταν έφυγαν και οι πρόσφυγες. Εμειναν μόνο δύο ή τρεις οικογένειες μπροστά στην πόρτα μας.

Συνέχεια

«ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ…»


 ΣΤΑΘΗΣ

Η επόμενη μέρα είναι εδώ, σιδηρόφρακτη όπως το μνημόνιο – όμως με μια παράδοξη σχέση με το μέλλον, καθ’ ότι, παρ’ ότι επόμενη διαβαίνει τον χρόνο ανάποδα και οδηγεί τη χώρα πίσω σε καθεστώς παλαιοαποικιοκρατίας, «κανονιοφόρων» και «αντιβασιλείας».

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαχειριστής του νέου Καθεστώτος Εντολής προσαρμόζεται. Στρίβει προς τα δεξιά. Και πολιτικώς και ιδεολογικώς. Όσον θα περνά ο καιρός η Αριστερά (που γονάτισε) θα γίνεται ένα διαρκές ντεζαβού της Δεξιάς  (που επέρχεται). Και ώσπου να παλινορθωθεί πλήρως η Δεξιά, θα μεταλλάσσεται σε Δεξιά το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς

που ως τώρα νομιμοποίησε την εν γένει πολιτική της δεξιάς στη χώρα, δηλαδή του μονοκομματικού δικομματισμού, με τα ιδιαίτερα μάλιστα χαρακτηριστικά που αυτός έλαβε την τελευταία 20ετία, όταν η ώσμωση της σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό οδηγούσαν στην πιο ακροδεξιά πολιτική που εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα και την Ευρώπη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ύστερα.

Συνέχεια

αυτο το τραγουδι ειναι θάνατος… ησυχος θάνατος…


wpid-wp-1443383831918.jpeg

Ο ήλιος πάει να βουτήξει στο παράθυρό μου, έτσι δείχνουν μικρότερη η μοναξιά μου και μεγαλύτεροι οι δρόμοι μου…Όπως και ναχει, ότι και αν έρχεται, περνάει ή φεύγει είτε πρώτη ή τελευταία φορά, αν ο κόσμος έξω αλλάζει ή παραμένει ο ίδιος, αν μου χαρίστηκαν λίγες, ή εκατομμύρια στιγμες, ακόμη κι αν παραμείνω με ακοίμητα μάτια, με χαρά ή με θρήνο, ένα θα παραμείνει ακέραιο κάτω …απο το φώς..Είμαι εγώ μονάχα που θα πώ την τελευταια μου λεξη…. Πάει έσβησες…νεκρά γερά βαστήξαμε..αυτα που μας ξέβρασαν..αυτα ποιυ δεν ξυπνούν επιθυμίες…εκεινα που στην σκόνη την ιστορία χάραξαν και μετά σκόρπισαν…ολα αξημέρωτα ούρλιαζαν άφωνα, και την ηδονή σφήνωναν στο δέρμα..Χάσαμε τον δρόμο μας στο σκοτάδι, με εκόνες που μείναν ανείπωτες, οπου έπαψα βουβά να αντιστέκομαι, άλλοτε κλαίγοντας, άλλοτε σιωπηλά.. Χωρέσαν όλα σε στίχους, στόμα σε στόμα, σώματα που παρέλυσαν, γιατι δεν αρκούσε ο βαθύς έρωτας μας, γιατι εχοντας την αίσθηση πως ερχόσουν εσύ, διέσχισα την ζωή μου τρέχοντας…Σήμερα θα σβήσω φυσώντας το μυαλό μέχρι να ανάψει η καρδιά μου τα φώτα..χτυπάνε με τις χούφτες τα όνειρα την πόρτα και σε κοιτάζουν, του έρωτα να μαντέψουν τις τρείς λέξεις..Φωτιά και στάχτη..τωρα δεν αντικρύζω το στόμα σου πια..δεν φιλώ τα χείλη σου…φωτιές βλεπω μόνο που πήραν τη θέση των ματιών σου…αυτο το τραγουδι ειναι θάνατος… ησυχος θάνατος…

εγραψε το πιτσιρικι


Aπό:

http://pitsirikidotnet.gr/2015/09/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%BF/

Θα σας αφήσω…


Μιχ. Κατσαρός

Μιχ. Κατσαρός


Θα σας αφήσω όλους σας να ωρύεσθε

ή ν’ ακουμπάτε ήρεμοι το κεφάλι σας στο

παράθυρο –

θα σας αφήσω να πιέζεστε στα σκαλιά
κι άξαφνα κει να μαρμαρώνετε

ανίδεοι για τις πράξεις σας –

θα σας αφήσω να τρέχετε.

Εγώ ανάμεσα σε ξερά δέντρα και τάφους

με τη σημαία μου ένα κουρέλι

με άνεμο και χωρίς άνεμο

ανάμεσα στο αβέβαιο πλήθος σας

θα περιφέρομαι μόνος –

ένας φλογερός πρίγκιπας-μάγος.


Η ώρα πλησίασε, θα γκρεμιστούν οι ναοί.

Δεν υπάρχει φωτιά στην καρδιά σας.


Εγώ
ένδοξος
γράφω
σ’ όλα τα όνειρα σας:
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός, Κατά Σαδδουκαίων [έκδοση Ελληνικά Γράμματα, 2005, σελ. 45].


Aπό:

https://gemfragoulis.wordpress.com/2015/09/26/%CE%AE/#more-2045

Ανακοίνωση EZLN: Για τον πόνο, την οργή, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη…A


Σεπτέμβριος  2015

Συντρόφισσες, σύντροφοι & σύντροφοι της έκτης διακήρυξης στο Μεξικό και στον κόσμο :

Αδελφές και αδελφοί των ανθρώπων της Γης:

Η συλλογική μας καρδιά γνωρίζει, πριν και τώρα, ότι η θλίψη μας δεν είναι ένας στείρος θρήνος.

Ξέρει ότι η οργή μας δεν είναι μια ανώφελη εκτόνωση.

Ξέρουμε ποιοι και τι είμαστε, ξέρουμε ότι οι λύπες και η οργή μας γεννιούνται και τρέφονται από τα ψέματα και τις αδικίες.

Είμαστε αυτό που είμαστε, γιατί αυτός που είναι πάνω, σε βάρος όσων από εμάς είμαστε κάτω, λέει ψέματα για να κάνει πολιτική και να στολίζει το θάνατο, την απαγωγή, τη φυλάκιση, την δίωξη και τη δολοφονία, με το σκάνδαλο της διαφθοράς του.

Αυτός που είναι πάνω είναι ένας εγκληματίας με ασυλία και χωρίς ντροπή, το χρώμα της πολιτικής του, δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία, αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την αλλαγή ενός ονόματος και ενός πανό.

Είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο, η ίδια αλαζονεία, η ίδια φιλοδοξία και η ίδια βλακεία.

Σα να θέλουν με την εξαφάνιση και τη δολοφονία, να εξαφανίσουν και να δολοφονήσουν και τη μνήμη.

Από τους πάνω και από εκείνους που εμμένουν στις διαστροφές και τη μιζέρια τους, θα λάβουμε μόνο το ψέμα ως μισθό και την αδικία ως πληρωμή.

Η αδικία και το ψέμα φτάνουν στην ώρα τους κάθε μέρα, όλες τις ώρες, παντού.

Συνέχεια