πόλεμος & ΠΟΛΕΜΟΣ…


ένα πράγμα για το οποίο μπορεί να είναι κανείς σίγουρος, είναι ότι η Ιστορία, μιλώντας μεταφορικά βεβαίως, αν και με κάποια υπερβολή, είναι μια ατέρμονη σειρά από αδιάκοπες μάχες και οδομαχίες, ίσως ακόμα και μια μόνο συνεχής μάχη ή οδομαχία…

αλλά αυτή η ιστορία, παρά την εκπληκτική εμβέλειά της, παρά την εμφανώς απεριόριστη δύναμη της λάμψης της, δεν μπορούσε να περικλείει την ανθρωπότητα στο σύνολό της, αλλά μόνο τον κοινό άνθρωπο, που στην περίπτωσή μας ονομάζεται Κόριμ, ή ένα σύνολο κοινών ανθρώπων που στην περίπτωσή μας ονομάζονται Κάσερ, Μπεγκάντζα, Φάλκε, Τόοτ και Μάστεμαν…

laszlo krasznahorkai

ας ξεκινήσουμε από έναν κοινό άνθρωπο, αιμοδιψή ή δειλό, έναν συνηθισμένο από γεννησιμιού του στις οδομαχίες, στον πόλεμο, που προχωρά τρέχοντας ή έρποντας ανάμεσα σε ερείπια ή καταφύγια…

ένα χαρακτηριστικό πάνω του υπάρχει, μόνον έναν, στο οποίο η ιστορία δεν έχει δύναμη,η σκιά του!

η σκιά δε μετράει, η σκιά ξεφεύγει από κάθε ιστό, γιατί ποιος μπορεί να πυροβολήσει μια σκιά! η σκιά δε μετέχει στον εξαιρετικά περίπλοκο ιστό της ιστορίας αυτού του βιβλίου, η σκιά ανήκει στον Κόριμ, έτσι έχουν τα πράγματα, κλείνω εδώ, είναι περιττό να συνεχίσω, κινδυνεύω να αναιρέσω το τι πρέπει να θεωρείται, υπό την στενή έννοια του όρου, ως τρέχουσα εκδοχή της ιστορίας, η οποία ιστορία, σύμφωνα με τον Laszlo Krasznahorkai, αλλά και σύμφωνα με τη δική μου αμελητέα άποψη, οφείλει το θρίαμβό της στο δόλο κάποιων αρουραίων γι αυτό, αυτό το κάτι που αλλάζει τα πράγματα, όπως η ευγένεια, το μεγαλείο και η αριστεία δεν μπορούν να αντι-παρατεθούν απλούστατα για τον πολύ σημαντικό λόγο ότι το ευγενές, το μεγαλειώδες και το άριστο είναι τα μόνα πράγματα που δεν προκύπτουν από αυτή την ιστορική αφήγηση…

είναι περιττό το ξαναλέω, να μπω σε λεπτομέρειες,δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό το βιβλίο, δεν ξέρω τι να κάνω με τον Κόριμ, ώστε να αποτρέψω την ολέθρια τροπή,την τραγική έλλειψη ευγένειας που χαρακτηρίζει τον χυδαίο υλικό κόσμο μας, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να τον βοηθήσω να βγει από τον λαβύρινθο, να κερδίσει τον πόλεμο, να λειάνει τη νίκη, να μη…

ίσως,όταν εξαλείψω τη δική μου τρέλα, εξασφαλίσω έναν χαρακτήρα χωρίς συναισθήματα, μπορέσω μια δεύτερη προσπάθεια: ίσως καταφέρω να τοποθετήσω μαζί με τον Κόριμ, τους ευάλωτους χαρακτήρες που ο ίδιος ανακάλυψε στα χειρόγραφα, χωρίς πρόζα, χωρίς ανησυχία, αλλά απλά με τυπικότητα σε μια αντίστοιχη με την Ιστορία ιστορική καμπή…

χωρίς φεγγάρι, κοιλάδα, πάχνη και θάνατο…

«άχρηστες πληροφορίες»: εξώφυλλο,Joan Miro, η ελπίδα του καταδικασμένου σε θάνατο, 1974


Aπό:

https://katabran.wordpress.com/2015/09/24/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s