Φιλάκια παντού…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

filakia

Είναι η ράτσα συντρόφων που εντός εξαμήνου εμάλωσε με χελιδόνια και σκορπιούς και λοιδορεί τώρα τα μνημόνια που εψήφισε και ταις γλαδιόλες που οι πρώην σύντροφοι εδέχθησαν ως επίθεση αγάπης απ’ το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Με τους δεξιούς καρτουνίστες να προωθούν το γύψο και την γερμανικήν περεστρόικα, αποκλειστικά εις τα δελτία του χάους, με αλεξίσφαιρες ξανθές και κόπτες της δημοσιολογίας, αγορασμένους απ’ το βερολινέζο έμπορο της διαλεκτικής των παιγνίων και των ζαριών.

Με τον Κάτω λαό να θεωρεί κακούργημα την ύπαρξή του. Όπως λέμε τον Κάτω κόσμο. Την εργατική τάξη που μαζεύει σκουπίδια, τρίβει πατώματα, ξεσκατίζει αενάως την αστική διανόηση, αποθέτει ούρα βαθέως γήρατος εις τις καλένδες των καμπινέδων που εγνώρισαν αριστερούς ριζοσπάστες, σαν έτοιμους από καιρό να γράψουν στα πλακάκια με ανεξίτηλο μαρκαδόρο το κινητό τους. Κάνω πίπα, πισωκολλητό, καρφωτό, βιδωτό αγνό μνημόνιο.

Εδώ ο ορθολογισμός είναι σφάλμα και ο σφοδρός αντικομουνισμός των αριστερών θέλει σωματοφύλακα χρυσαυγίτη για να οριοθετεί τους εμφύλιους βρόγχους.

Πλασματάκια που η λέξη σταλινισμός τα καταξιώνει στο φασματοσκόπιο του μέσου όρου. Εκεί που πέφτουν βροχή οι κορώνες από πρώην κνίτες που επανέκαμψαν και κάνουν δουλειές τώρα με το δημόσιο, αμπαρωμένοι στο ψηφιακό σιλό, σχολιάζοντας με όλη την ποιητική της απλήρωτης εργασίας όσους θέλουν άλλη ζωή.

Πλασματάκια που εκκρίνουν υγιή ανταγωνισμό. Ουρλιάζοντας εις άπταιστα νιου τάιμς ρόμαν , ε, ας ψοφήσει το φυματικό σκυλί που το λένε κουκουέ.

Διάφοροι συλλογισμοί συγκλίνουν στη θεωρία της άρρωστης κοινωνίας. Στις κρίσεις αξιών, στους βλάκες και τα λοιπά. Μα ο τυφλοπόντικας που έφτιαξε το μικρό καπιταλιστικό θαύμα οχυρώνεται. Φτιάχνει ένα λαβύρινθο για τις δύσκολες στιγμές συσσωρεύοντας προμήθειες και αυταπάτες.

Ο τυφλοπόντικας θέλει να ζήσει όλη του τη ζωή στο ήσυχο σπιτάκι του, επιζητά ησυχία σε ένα απομονωμένο απρόσβλητο καταφύγιο. Απολαμβάνει ότι συνιστά την ουσία της μικροαστικής απόλαυσης. Ασφαλές σπιτάκι, θαλπωρή, ασφάλεια, την οποία απολαμβάνει ακόμα περισσότερο όταν νιώθει πως έξω τα πράγματα είναι άγρια αλλά μέσα στο σπιτάκι του δεν κινδυνεύει από τίποτε, ελεύθερος να ξοδεύει το χρόνο του κάνοντας κομπόδεμα στέλνοντας σέλφις στο καπιταλιστικό υπερπέραν, χαρούμενος πάντα με τη χαμάρα του.


Aπό:

https://dromos.wordpress.com/2015/09/21/

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Το δράμα της Συρίας, μέσα από ένα βίντεο…


refugees-syria

Πώς εξηγείται το προσφυγικό δράμα και η κρίση μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης μέσα από ένα καταπληκτικό, εξάλεπτο βίντεο.

Εδώ και πολλούς μήνες, όλο και περισσότεροι μετανάστες, κυρίως Σύροι, επιχειρούν να διαπλεύσουν μέσα σε επικίνδυνες συνθήκες το Αιγαίο από τα τουρκικά παράλια για να φθάσουν στα ελληνικά νησιά, πύλη εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και εδώ και πολλούς μήνες, άνθρωποι χάνουν τις ζωές τους στα νερά του Αιγαίου, με την Ευρώπη να χτίζει φράχτες και να σφυρίζει αδιάφορα προσπαθώντας υποτίθεται, να συντονιστεί και να κατευνάσει τις ακροδεξιές πολιτικές που γιγαντώνονται εντός των ευρύτερων συνόρων της.

Επειδή η εικόνα είναι πιο δυνατή από το κείμενο, η ομάδα ψηφιακού περιεχομένου και video art, In a Nutshell – Kurzgesagt, έδωσε στη δημοσιότητα ένα συγκλονιστικό βίντεο που αποδίδει την ανθρωπιστική κρίση σε Συρία και Ευρώπη:

————-

——-

Στις αρχές του μήνα, οι φωτογραφίες ενός μικρού πρόσφυγα από τη Συρία, του τρίχρονου Αϊλάν Κούρντι, που βρέθηκε νεκρός σε παραλία της Αλικαρνασσού, προκάλεσε ένα παγκόσμιο κύμα συγκίνησης και αγανάκτησης και ανάγκασε την ΕΕ να θέσει το προσφυγικό ζήτημα, στην κορυφή της ατζέντας.

Η Σύνοδος Κορυφής της Τετάρτης, ίσως δώσει λύση, παρόλα αυτά τα μαύρα σύννεφα πάνω από τα Βαλκάνια είναι ήδη πολλά, με Σερβία, Κροατία και Ουγγαρία να συγκρούονται πολιτικά και διπλωματικά σχετικά με τον «δρόμο» που θα ακολουθήσουν οι πρόσφυγες που θέλουν να φτάσουν στις χώρες του Βορρά.

Η προσφυγική κρίση σε αριθμούς:

-250.000 άνθρωποι έχουν χάσει μέχρι σήμερα τη ζωή τους στη Συρία (ο αριθμός αυτός είναι πιθανότατα υψηλότερος καθώς η επίσημη καταμέτρηση γίνεται με δυσκολία). Αν και οι εκτιμήσεις διαφέρουν, ο αριθμός των θανάτων παιδιών κυμαίνεται σε 12.000 – 20.000.

-Από το 2011 έως σήμερα, περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα ως πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες ή άλλες χώρες και περισσότεροι από 7,6 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί μέσα στη χώρα (Internally displaced persons, IDP). Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν 1 στους 2 κατοίκους έχει χάσει το σπίτι του και έχει ξεριζωθεί από τον τόπο του.

-Σχεδόν το 80% των προσφύγων είναι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

-Αναλυτικότερα τα δημογραφικά στοιχεία των προσφύγων είναι: 51% παιδιά, 24% γυναίκες και 3% ηλικιωμένοι (60+), όπως ανακοίνωσε η Eurostat.

-Σχεδόν το 70% των εισελθόντων στην Ελλάδα το 2015 ήταν Σύροι. Μόνο τον Αύγουστο του 2015, 80% των μεταναστών και προσφύγων που εισήλθαν στην Ελλάδα ήταν Σύροι. Αν σε αυτούς προσθέσουμε και όσους προέρχονται από Ιράκ και Αφγανιστάν, τότε το ποσοστό ανθρώπων που φτάνουν στην Ελλάδα και προέρχεται από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση ανέρχεται σε 92% (Ιανουάριος – Αύγουστος 2015).

-Η Ελλάδα είναι το πέρασμα για χώρες όπως η Γερμανία, η Σουηδία και η Αυστρία. Ως χώρα δεχόμαστε λιγότερο από το 1% των αιτήσεων ασύλου από Σύρους πρόσφυγες.

Συνολικά, για το διάστημα Απρίλιος 2011 – Αύγουστος 2015 είχαν καταγραφεί στην Ευρώπη 428.735 αιτήσεις ασύλου από Σύρους εκ των οποίων μόλις οι 3.969 (0,9%) κατατέθηκαν στην Ελλάδα. Η Γερμανία και η Σερβία έχουν δεχτεί το 43% των αιτήσεων ασύλου και το 40% η Σουηδία, η Αυστρία, η Ολλανδία, η Ουγγαρία και η Βουλγαρία.

_____________

   news247.gr Vagabomb   

___________________________________________________________

 Από: http://antikleidi.com

Ο γερμανικός εργασιακός μεσαίωνας και το πείραμα Χαρτς…


peirama

γράφει ο Χρήστος Μιάμης


Η παρούσα, εξαιρετικά έντονη, και συνεχής επίθεση σε κάθε απομεινάρι του δυτικού μοντέλου κράτους πρόνοιας, συνδέεται άρρηκτα με μια ολόκληρη εξελικτική πορεία που έχει την αφετηρία της στην Γερμανία στο λυκαυγές του νέου αιώνα. Ήταν τότε που έγινε αντιληπτό από τις κυρίαρχες καπιταλιστικές ελίτ στην Ευρώπη με προεξέχουσες τις γερμανικές, πως το μοντέλο κράτους πρόνοιας που ηγεμόνευσε στην Δυτική Ευρώπη, λειτουργώντας ως δίχτυ ασφαλείας, για τις κατώτερες και κατώτατες κοινωνικές τάξεις είχε φθάσει στο ιστορικό του όριο. Ήταν πλέον αδύνατο να συνεχίζεται η στήριξη σε ένα οικονομικό μοντέλο πολιτικής , που στόχευε στην λείανση των κραυγαλέων ταξικών διαφορών και λειτουργούσε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης μιας ενδεχόμενης έξαρσης ενός κοινωνικού πολέμου στο εσωτερικό τω αστικών κοινωνιών, που για πολλές δεκαετίες είχε αποφευχθεί.

Η διατήρηση μιας κοινωνικής κατάστασης σχετικής νηνεμίας, που εξασφάλιζε στα 2/3 των κοινωνιών ένα πλαίσιο σχετικής ευημερίας και προστασίας των βασικών δικαιωμάτων στην εργασία, την υγεία και την εκπαίδευση, άρχισε να αποκτά χαρακτηριστικά αποσάθρωσης των πυρηνικών στοιχείων και ερεισμάτων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και  διανομής του κοινωνικού προϊόντος. Η ανειρήνευτη ιστορική σύγκρουση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία, απαλλαγμένη από την μυθοπλασία της αέναης , απρόσκοπτης ανάπτυξης για την ολότητα των σύγχρονων κοινωνιών,  άρχισε να αναδύεται ως εκκωφαντική επιστροφή στις πηγές της κυρίαρχης αντίθεσης, όχι μονοδιάστατα στην σφαίρα της παραγωγής ως μιας οικονομικής διάστασης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας αλλά, ως καθολική κοινωνική σχέση, που αφορά στο σύνολο των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών ρήξεων.

Η κοινωνική εξίσωση που οδηγήθηκαν από την ίδια την κίνηση της πραγματικότητας, να επιλύσουν οι καπιταλιστικές ελίτ στην Ευρώπη, αλλά ιδιαίτερα στην Γερμανία αφορούσε στην δομική μεταρρύθμιση του κοινωνικού μοντέλου ενός προστατευτικού καπιταλισμού, ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή κινητικότητα στην αγορά εργασίας, να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό το εργασιακό κόστος, να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας, να απαλλαγεί το κράτος από τον προστατευτικό του ρόλο στην εργασία και στην ασφάλιση, ενώ ταυτόχρονα να εφαρμοσθούν όλες αυτές οι αλλαγές, χωρίς να προκληθούν κοινωνικές εκρήξεις.

Συνέχεια

Önder Şimşek: Κάμερες και πολυβόλα στα βουνά του Κουρδιστάν…


Συνέντευξη με τον φωτογράφο της Ροζάβα

onder3

Γράφει η Θάνια Βέζου


Τον Οντέρ, τον έψαχνα τους τελευταίους πέντε μήνες. Στην Κωνσταντινούπολη, στο Σουρούτς, μέσω σκάιπ, τηλεφώνου και  ποτέ δεν είχα καταφέρει να τον βρώ. Βρισκόταν μία στο Κομπάνι, μία στο Ιράκ, μία στο Τζιζίρε.

Τελικά πριν λίγες μέρες κατάφερα να τον συναντήσω στην Ίστανμπουλ και όπως είπε και ο ίδιος γελώντας: «Eυτυχώς που βγαίνοντας-παράνομα- από το Κομπάνι έπεσα σε μια τρύπα 2 μέτρων και έσπασα το πόδι μου, αλλιώς δεν θα ήμουν πάλι εδώ».

onder2Ο Οντέρ ήταν ο πρώτος φωτορεπόρτερ που μπήκε στο Κομπάνι αμέσως μετά την απελευθέρωση του στα τέλη του Γενάρη και βρέθηκε κυρίως με τις διεθνείς μονάδες σε πεδία μαχών με τους ISIS. 

Φυσικά η πρώτη μου ερώτηση αφορούσε αυτές τις στιγμές τις οποίες ο ίδιος μας τις περιγράφει ως άκρως συγκλονιστικές:

«Περιμέναμε μέρες στο Σουρούτς, ήταν πολύ δύσκολες αυτές  οι μέρες. Οι Κούρδοι τον τελευταίο καιρό κατείχαν μόλις το 20% της πόλης του Κομπάνι, τα υπόλοιπα κομμάτια ανήκαν στους ISIS. Τις μέρες που περιμέναμε στο Σουρούτς ήταν σαν ένα θρίλερ, ειδικά όσο βλέπαμε τις μαύρες σημαίες να πλησιάζουν… Προς το τέλος τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν λόγω της λυσσαλέας αντίστασης των μαχητών. Είχαν ξεκινήσει και κάποιες αεροπορικές επιδρομές από τους δήθεν «συμμάχους» και η κατάσταση άλλαξε.

Τελικά, εκεί γύρω στις 26 Γενάρη είδαμε την κούρδικη σημαία να ανεμίζει στο λόφο του Μιστενούρ. Αμέσως φορτώσαμε κάμερες και υλικά και την επόμενη μέρα μπήκαμε στο Κομπάνι. Ηταν ολο κατεστραμμένο. Δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που είδα, δεν υπήρχε πραγματικά τίποτα όρθιο. Φυσικά όχι μόνο από τις επιδρομές αλλά και από βαρβαρότητα των ISIS, που οπισθοχωρώντας, κατέστρεφαν τα πάντα γύρω τους. Φυσικά, πρώτα μας υποδέχτηκαν αντάρτες και αντάρτισσες. Πολίτες δεν υπήρχαν στην πόλη. Όλοι και όλες, ήταν απίστευτα χαρούμενοι μετά τη μεγαλειώδη αντίσταση και την ηρωική απελευθέρωση του Κομπάνι. Προχωρούσαμε μαζί τους στο δρόμο και οι εικόνες ήταν συγκλονιστικές. Τεράστιες τρύπες με διάμετρο πολλών μέτρων που έδειχναν τη σφοδρότητα των βομβαρδισμών στο Κομπάνι. Οι ιδιοι και οι ίδιες μας περιγράφανε τη βαρβαρότητα αυτού του στρατού (των τζιχαντιστών), αλλά ταυτόχρονα και την ικανότητα του.»

Όπως φάνηκε και από τις πρώτες μας λέξεις όλη η συζήτηση με τον Οντέρ που ακολούθησε ήταν απολαυστική και άκρως ενδιαφέρουσα. Διαβάστε τη:

Συνέχεια

ΠΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙΣ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ;…


στατηρη απεργια πεινας

της Κατερίνας Δήμα (FULLMOON)


Οι κουκούλες του συστήματος.

Εδώ δεν είναι Μεξικό. Οι κουκούλες ιστορικά έχουν άλλο νόημα απ’ ότι στους Ζαπατίστας που είπαν «φορέσαμε την πασαμοντάνια για να μας δείτε». Κουκούλες εδώ φόραγαν στην κατοχή οι ρουφιάνοι και οι δοσίλογοι. Αυτοί που σκέπαζαν το πρόσωπό τους και ύψωναν το δάχτυλό τους για να δείξουν και να καταδώσουν τον αντάρτη, τον ανυπόταχτο, τον επόμενο που είχε σειρά να εκτελεστεί από τα Ες Ες.

Το σύστημα πατώντας στη ανιστόρητη και όχι ιστορική μας μνήμη πέταξε εύκολα τέτοιες λέξεις πάνω στις εξεγερμένες κοινωνικές μειοψηφίες για να τις ξεπλύνει, και κάποιοι πρόθυμα τις πήραν μέσα από τραγουδάκια τύπου «μαμά, μπαμπά είμαι κουκουλοφόρος» χρησιμοποιώντας περήφανα αυτή την, όπως νομίζουν, αντι-συστημική λέξη και έννοια.

«Κουκουλοφόροι» εδώ λέγονταν αυτοί που ακόμα και οι ίδιοι οι Ναζί κατακτητές τους περιφρονούσαν. Κι όταν δεν τους ήταν άλλο χρήσιμοι πλέον τους εκτελούσαν. Γιατί τόσο μιάσματα ένιωθαν τους ρουφιάνους ακόμα και οι ίδιοι οι εγκληματίες του Χίτλερ.

Κουκουλοφόροι ήταν αυτοί που τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν σταμάτησαν ποτέ να σε ελέγχουν, να σε εξαθλιώνουν, να σε εξοντώνουν. Απλά μετά την κατοχή ήρθε η ανοχή. Οπότε δεν σε εξοντώνουν πλέον σαν ρουφιάνοι, αλλά σαν εκλεγμένοι εκπρόσωποί σου. Αυτοί που εσύ βάζεις στη Βουλή  δεκαετίες τώρα, για να υπογράφουν τους απανωτούς θανάτους σου, πάνω σε χαρτιά που δεν έχεις ιδέα τι λένε, ενώ εκείνοι που σε «υπερασπίζονται», καταλαβαίνουν γιατί σπουδάζουν στα καλύτερα Πανεπιστήμια. Εκείνα που πάντα οπλίζουν την ελίτ, με το δυνατότερο όπλο: την ελεγκτική δύναμη της καθυπόταξης, μέσα από την εξασφάλιση της συναίνεσης με την ψευδο-διαβεβαίωση κανόνων προστασίας ζωής, ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Αυτό που με άλλα λόγια ονομάζουν «κοινοβουλευτική, αστική, δημοκρατία».

Κανόνες βέβαια που ισχύουν μόνο για σένα. Εσένα που λιώνεις στα 12ωρα της μισθωτής σκλαβιάς φτάνοντας να μην έχεις καλά-καλά να φας, εσένα που σε πείθουν πως το πρόβλημά σου δεν είναι οι πέντε οικογένειες-μαφίες που λυμαίνονται τον πλανήτη ούτε το κράτος-παρακράτος που σε φυλακίζουν μέσα του και κατευθύνουν τη ζωή σου.

Συνέχεια

Οι ναζιστικοί κώδικες…


Σύμβολο και κυριαρχία

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

 
Γκυ Νεμπόρ, «Το χαμένο σχέδιο», 1951

Ο θρίαμβος της βούλησης (1935)  υπήρξε το ναζιστικόGesamtkunstwerk. Στις ταινίες της Ρίφενσταλ υπάρχουν όλοι οι ναζιστικοί κώδικες: Η χαρά μέσα από το στρατιωτικοποιημένο και ανόητο παιχνίδι· η χειρονακτική εργασία στα πλαίσια της ομάδας· η ζωή στην ύπαιθρο· η επικοινωνία του ηγέτη με τους απλούς ανθρώπους της υπαίθρου· η λατρεία της στολής, της ομοιομορφίας και της τάξης· τα τεράστια σύνολα. Το κέντρο αναφοράς αυτών των κωδίκων είναι η μορφή του ηγέτη. Στον θρίαμβο της βούλησης, το ντοκουμέντο δεν διαχωρίζεται από την προπαγάνδα. Η εικόνα δεν είναι η εγγραφή της πραγματικότητας, αλλά η ίδια η πραγματικότητα βρίσκεται στην υπηρεσία της εικόνας. Παύει να είναι αποσπασματική, να περικλείει εντυπώσεις που οδηγούν ή μη κάπου. Η κατάφαση των προοπτικών που εγκαινιάζει με έμφαση ο Βερτώφ, μετατρέπεται τώρα στην κατάφαση της μίας προοπτικής που αναφέρεται στον ηγέτη. Στον θρίαμβο της βούλησης δεν υπάρχει κάποιος διάλογος, υπάρχουν μόνο οι μονόλογοι του ηγέτη. Οι μάζες που παρουσιάζονται μπορούν να παραληρούν μπροστά του, να χαιρετούν ή να παρελαύνουν, όχι όμως και να μιλούν. Η φασιστική κατασκευή αντιπαραθέτει «την οργανική –και οργανώνουσα– ομοιογένεια της βουβής εικόνας με την εισαγωγή του λόγου που καταστρέφει το έθνος μέσα από την εξατομίκευση και την κριτική. Ο Μπαρντές και ο Μπραζέλλας δίνουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα στην εικόνα, στον εκλαϊκευμένο αισθητισμό, προκειμένου να δημιουργήσουν τον φασιστικό λαό…Στην αντίθετη πλευρά ο Μπένγιαμιν ως εικονοκλάστης υποστηρίζει το κομμάτιασμα της εικόνας στο μοντάζ ώστε να καλέσει τις μάζες στη γλώσσα». (Russel Berman, Reproductions of Banality, Fascism, Literature, and French Intellectual Life (Theory and History of Literature), University of Minnesota Press editions, 1986, σ. xix.)

Συνέχεια