Τουρκία: Τραγωδία, Μελόδραμα και Αντίσταση…


του Κιαμίλ Γιλντίζ (Ενωτικό Επαναστατικό Κόμμα, Αντιπροσωπεία Ελλάδος)

Η δολοφονία του «Διαφορετικού»

Ένα νέο παιδί περπατάει στην Κωνσταντινούπολη. Με το τηλέφωνο στο αυτί, μιλάει με τη μάνα του στη μητρική του γλώσσα. Τι θα μπορούσε να συμβεί σε λίγο; Ούτε έχει πάρει χαμπάρι, ούτε φαντάζεται. Ακούει την μητέρα του και μοιράζονται τη χαρά και τον πόνο τους. Ένας νέος Κούρδος εργάτης, μετανάστης στη χώρα του. Ήρθε από το Μπατμάν (Κουρδική πόλη με πετρέλαια) στην Κωνσταντινούπολη. Περίπου είκοσι χρονών, παντρεύτηκε πολύ νέος και πρόλαβε να κάνει κι ένα παιδί. Σαν να ήξερε ότι το τέλος θα ερχόταν πολύ νωρίς. Κανείς δεν φανταζόταν πως επειδή μιλούσε στη μητρική του γλώσσα στο δρόμο, άγνωστοι θα μπορούσαν να του επιτεθούν και να τον δολοφονήσουν. Βέβαια, ο Σουλτάνος Ερντογάν και οι «τσέτες» φασίστες μπήκαν στο δρόμο του. Ποτέ δεν κατάλαβε για ποιο λόγο δολοφονήθηκε.

Η μικρή Τζεμιλέ

Μια δεκάχρονη Κούρδισα με πράσινα μάτια ακόμα ονειρεύεται πως παίζει στο δρόμο. Η καρδιά και το μυαλό της δεν χωράνε στο σπίτι ούτε στην αυλή της. Όμως το κράτος και ο Σουλτάνος έβγαλαν φιρμάνι και ο νομάρχης έδωσε εντολή : «όχι μόνο απαγορεύεται να βγεις στο δρόμο, αλλά ούτε καν να βγάλεις το κεφάλι σου έξω απ’ το παράθυρο». Η Τζεμιλέ είναι απλώς ένα παιδί, και όλα τα παιδιά είναι άτακτα και δεν καταλαβαίνουν εύκολα από κανόνες και απαγορεύσεις. Πριν δεκαπέντε ημέρες, η Τζιζίρε, μια κουρδική κωμόπολη κοντά στα σύνορα του Ιράκ με περίπου 140.000 κατοίκους, ανακηρύσσει την αυτονομία της απέναντι στο τουρκικό κράτος. Αμέσως, η Κυβέρνηση Ερντογάν την περικυκλώνει σε συνθήκες απόλυτου στρατιωτικού αποκλεισμού. Επιβάλλεται ξεκάθαρα και ανοιχτά  κρατική βία, ενώ οι στρατιώτες δρουν παντελώς αυθαίρετα. Οι απαγορεύσεις ξεπερνούν κάθε όριο λογικής και ανθρωπιάς. Όμως η «παιδική καρδιά» αντιστέκεται και δεν αναγνωρίζει ούτε βασανιστήρια, ούτε απαγορεύσεις και βγαίνει στο δρόμο. Το κρύο σίδερο ζεσταίνεται. Από τους μιναρέδες των τζαμιών, ελεύθεροι σκοπευτές χτυπάνε τα πράσινα μάτια της Τζεμιλέ. Το μικρό κορίτσι κουλουριάζεται στο έδαφος και ξεψυχάει. Αυτό έγινε περίπου πριν δέκα μέρες, όμως το κοριτσάκι ακόμη δεν έχει θαφτεί και για να μην σαπίσει το άψυχο σώμα της, η μάνα της αναγκάστηκε να τη βάλει στην κατάψυξη.

Γιουκσέκοβα, Ντάγλιτζα. Τα Βουνά είναι Δικά μας!

Στο Κουρδιστάν υπάρχουν πολύ ψηλά βουνά που δρόμοι τα διασχίζουν σαν φίδια. Αυτός είναι ο τόπος των ανταρτών, ο τόπος που μεγαλώνουν τα λουλούδια της αντίστασης. Πολλά παλικάρια έχουν περάσει από αυτά τα μονοπάτια και έχουν καλύψει τα νότα τους στα βράχια. Πολλές ηρωίδες γυναίκες κέντησαν την αγάπη τους με τραγούδια και έχουν δώσει την ψυχή τους για την ελευθερία του λαού τους. Τα τελευταία τρία χρόνια υπήρχε εκεχειρία μεταξύ του Κράτους και του PKK. Όμως ο Ρ.Τ. Ερντογάν πριν τις εκλογές του Ιουνίου, καταργεί μονομερώς την εκεχειρία. Μετά τις εκλογές, ξεκινά μια πολύπλευρη επίθεση εναντίον του Κουρδικού κινήματος και των ανταρτών του, από τη βρώμικη προπαγάνδα του Ερντογάν που φτάνει μέχρι την περικύκλωση της Τζιζίρε. Πλέον, η ειρήνη έχει τελειώσει και τώρα τον λόγο έχει  η «γλώσσα του πολέμου». Πολεμικά οχήματα του τουρκικού στρατού διασχίζουν τα βουνά προκειμένου να επιτεθούν στους Κούρδους αντάρτες της HPG (Δύναμη Λαϊκής Αυτοάμυνας). Το ελάχιστο που πρέπει να κάνουν οι αντάρτες είναι να αμυνθούν. Η αυτοάμυνα των ανταρτών είναι στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα και παράλληλα ένα καθήκον απέναντι στο λαό τους.

Ειδικές δυνάμεις του τουρκικού στρατού με σύγχρονα πολεμικά οχήματα, διασχίζουν τα βουνά με εντολή του Ερντογάν να σκοτώσουν μέχρι και τον τελευταίο αντάρτη. Να «καθαρίσουν» όλα τα βουνά. Το στρατιωτικό κονβόι των ειδικών δυνάμεων προχωράει, όμως οι αντάρτες τους την έχουν στημένη. Οι δρόμοι και τα μονοπάτια φυλάσσονται από τους αντάρτες και είναι ανοιχτοί σε όλους όσους έρχονται με φιλική και ειρηνική διάθεση.                      

Όμως, όποιος έρχεται ως εχθρός θα έρθει αντιμέτωπος με πολλές παγίδες. Οι αντάρτες ενεργοποιούν μια παγίδα με αυτοσχέδιες βόμβες και ξεκινάει να χύνεται αίμα. Τραυματισμένοι στρατιώτες ουρλιάζουν με πόνο. Κάποιοι πεθαίνουν ακαριαία ενώ κάποιοι περιμένουν ώρες τραυματισμένοι για βοήθεια. Όμως το κράτος τους αφήνει αβοήθητους.

Ντόπιοι που θέλουν να προστρέξουν σε βοήθεια εμποδίζονται από τον τουρκικό στρατό. Ο απολογισμός : δεκάδες στρατιώτες νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Ο επικεφαλής του στρατού και ο Ερντογάν σιωπούν για 24 ώρες. Τελικά τους νεκρούς και τους τραυματίες τους παραδίδουν στον στρατό τους οι Κούρδοι κάτοικοι της περιοχής, με την άδεια των ανταρτών. Οι μανάδες, όλες οι οικογένειες των στρατιωτών θρηνούν για το χαμό τους. Ένας αντισυνταγματάρχης, που έχασε τον λοχαγό αδερφό του, εκφράζει τον πόνο όλων όσων έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους σε αντίστοιχες καταστάσεις: «Ποιος είναι ο δολοφόνος του Αλί; Μέχρι χθες μιλούσαν για διάλογο και ειρήνη. Τώρα τι άλλαξε; Τώρα μας λένε πως ξεκινάει ένας πόλεμος μέχρι τέλους, μέχρι να σκοτωθεί και ο τελευταίος “τρομοκράτης”. Αν θέλουν πόλεμο, να στείλουν τα παιδιά τους. Φτάνει πια. Φτάνει.»

Η αναγέννηση της Αντίστασης

Ναι. Η Τουρκία τους τελευταίους 6-7 μήνες επέστρεψε στην «ομαλότητα». Επειδή η βαρβαρότητα του καπιταλισμού έχει αυξηθεί τόσο πολύ. Επειδή η πάλη των τάξεων έχει οξυνθεί σε τεράστιο βαθμό. Επειδή τα προβλήματα των θρησκευτικών και εθνικών κοινοτήτων έχουν βαθύνει σε εξαιρετικά κρίσιμα επίπεδα. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατον να υπάρξει διάλογος μεταξύ της αστικής και της εργατικής τάξης.

Ο Ερντογάν και η κλίκα του για να συνεχίσουν να βρίσκονται στην εξουσία, δεν έχουν άλλη επιλογή από τη βία και την καταπίεση. Οι εκλογές της 7ης Ιουνίου έκαναν τον Ερντογάν και τους συμμάχους του να χάσουν τον έλεγχο. Δεν θα μπορούν να επιβιώσουν χωρίς την κυβέρνηση και την εξουσία. Στην πραγματικότητα, φαίνεται να μην έχουν μέλλον. Και αυτό τους περιμένει πιο γρήγορα απ’ ότι φαντάζονται. Καμιά δύναμη δεν μπορεί να υπερβεί τη θέληση και την οργανωμένη δύναμη του λαού. Οι κουρδικοί λαοί και  η Τουρκική Επαναστατική Αριστερά με κοινούς αγώνες, πέρασαν το φράγμα του 10% και μπήκαν στη Βουλή με 80 βουλευτές. Ταυτόχρονα καταλαμβάνεται από τους Κούρδους το Τελ-Αμπιάντ στη Ροζάβα του Κουρδιστάν (περιοχή του Κουρδιστάν σε συριακό έδαφος).

Η Αριστερά και οι Σοσιαλιστές που συνεργάστηκαν με τους Κούρδους αγωνιστές εξαπλώθηκαν στα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας. Για πρώτη φορά στα χρονικά της ιστορίας του, το κουρδικό κίνημα ένωσε όλους τους λαούς του. Η επιρροή των αστικών τουρκικών κομμάτων στους Κούρδους βρίσκεται πλέον σε ελάχιστο ποσοστό. Ως τις τελευταίες εκλογές το κόμμα του Ερντογάν  (ΑΚΡ) είχε ένα σημαντικό ποσοστό, ενώ τώρα τα ποσοστά του βρίσκονται σε αμελητέα επίπεδα. Πλέον, η αστική τάξη της Τουρκίας γνωρίζει πως έχει χάσει το βόρειο Κουρδιστάν. Οι κουρδικοί λαοί με τις εκλογές «διακήρυξαν» ότι για το μέλλον τους θα αποφασίζουν σύμφωνα με τη δική τους βούληση.

Η «αρχή του τέλους» του Σουλτάνου

Η παγκόσμια και η τουρκική ιστορία της αντίστασης έχει δείξει πολλές φορές ότι η αστική τάξη όταν βλέπει την εξουσία και το συμφέρον της να βρίσκονται σε κίνδυνο δεν αναγνωρίζει νόμους. Για αυτούς, τότε, το Σύνταγμα και η δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα. Σήμερα, καταλύεται ακόμα και το υπάρχον Σύνταγμα που επιβλήθηκε σαν σήμερα, στις 12 Σεπτέμβρη του 1980, από χουντικό καθεστώς. Επειδή, μέχρι και αυτό το Σύνταγμα, αναγνωρίζει κάποια ελάχιστα δικαιώματα τα οποία ο Ερντογάν θεωρεί ότι μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για τον ίδιο και την εξουσία του. Η εξουσία για τον Ερντογάν είναι ζήτημα επιβίωσης. Φοβάται ότι το τέλος του θα είναι σαν αυτό του Αντνάν Μεντερές. Όμως το δικό του μπορεί να είναι χειρότερο κι από αυτό του Σαντάμ. Το ατομικό συμφέρον του Ερντογάν, που ταυτίζεται με εκείνο της αστικής τάξης, είναι η επιβολή μιας γενικευμένης κατάστασης βίας και χάους σε όλη την Τουρκία.

Πότε ξεκίνησε αυτή η διαδικασία και πως φτάσαμε ως εδώ; Τελικά, τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση στην Τουρκία δεν ήταν ομαλή. Τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα και ειρηνικά. Όμως αυτό δεν ήταν «φυσιολογικό» για τα τουρκικά δεδομένα. Με τόσο σοβαρές και βαθιές ταξικές, εθνικές και θρησκευτικές διαφορές δεν θα μπορούσε να υπάρξει ειρήνη. Πόσο μάλλον, αυτά τα προβλήματα δεν θα μπορούσαν να επιλυθούν στα πλαίσια μιας σκληρής καπιταλιστικής κοινωνίας. Παράλληλα, αναδύεται η παγκόσμια κρίση και σκληραίνει τις συνθήκες διαβίωσης του τουρκικού λαού, αποδιαρθρώνοντας κάθε εργασιακό δικαίωμα. Επιπλέον, οι συγκρούσεις που εμφανίζονται δεν είναι αποκλειστικά ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη, αλλά ανάμεσα σε μερίδες των κυρίαρχων τάξεων. Γεγονός που επιφέρει ακόμα μεγαλύτερη βία και δίνει άλλη μια διέξοδο στην αναπαραγωγή του συστήματος. Για την επιβίωσή τους, η σύγκρουση εντός της αστικής τάξης θέλουν να μετατραπεί σε σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών θρησκειών, εθνοτήτων και παραδόσεων.

Μαέστρος του σχεδίου αυτού είναι ο Ερντογάν. Όμως το HDP ήρθε να του χαλάσει τα σχέδια. Όταν ο Ερντογάν το είδε αυτό, ξεκίνησε επιθέσεις σε όλα τα επίπεδα. Πριν τις εκλογές της 7ης Ιουνίου επιτέθηκε σε πάνω από 200 σημεία (εκλογικά περίπτερα, πορείες, γραφεία του HDP κλπ). Δυο απ’ τις σημαντικότερες επιθέσεις σημειώθηκαν στις πόλεις Άδανα και Μερσίν, όπου τοποθετήθηκαν βόμβες σε γραφεία, που από σύμπτωση δεν είχαμε δεκάδες νεκρούς. Μια μέρα πριν τις εκλογές, στη συγκέντρωση στο Ντιαρμπεκίρ με περισσότερο από 1 εκ. κόσμο έσκασαν δύο βόμβες με στόχο ο κόσμος να πανικοβληθεί και να ποδοπατηθεί. Ωστόσο, το πλήθος κράτησε την ψυχραιμία του χάρη στη σωστή διαχείριση του HDP κι έτσι αποτράπηκε ο κίνδυνος να έχουμε δεκάδες νεκρούς. Μετά τις εκλογές, στο Σουρούτς έγινε μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας Συνέντευξης Τύπου με  33  νεκρούς και δεκάδες τραυματίες νέους σοσιαλιστές της Ομοσπονδίας Συλλόγου Νέων Σοσιαλιστών (συνιστώσα του HDP). Το HDP καλεί το κράτος σε εκεχειρία. Όμως η ηγεσία του PKK ανακοινώνει πως κανένα χτύπημα προς το λαό του δεν θα μένει αναπάντητο. Λίγες μέρες μετά, η Κυβέρνηση του Ερντογάν συνάπτει συμφωνία με τις ΗΠΑ στο Ιντσιρλίκ. Αμέσως μετά, περίπου 50 πολεμικά αεροπλάνα F16 περνούν τα σύνορα του Ιράκ και βομβαρδίζουν τα βουνά Καντίλ στο νότιο Κουρδιστάν, για ένα ολόκληρο 24ωρο. Βομβαρδίζουν και ένα χωριό με αποτέλεσμα 8 νεκρούς, μεταξύ των οποίων και μια έγκυος γυναίκα.

Ο Ερντογάν έδειξε πως είναι αποφασισμένος. Είχε πει πριν τις εκλογές ότι δεν υπάρχει κουρδικό ζήτημα, κανένας διάλογος με το PKK και ότι δεν αναγνωρίζει την συμφωνία των 10 σημείων του Ντολμά Μπαχτσέ. Όταν συνειδητοποίησε πως μέσα από τον ειρηνικό διάλογο με το κουρδικό κίνημα δεν μπορεί να περιορίσει τη δύναμη του HDP και να το θέσει εκτός Βουλής, τότε μονομερώς κατήργησε τη συμφωνία που ο ίδιος είχε συνάψει μια βδομάδα πριν.

Η σύγκρουση δυο διαφορετικών Εξουσιών  

Το σύστημα της Τουρκίας βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η εργατική τάξη και οι καταπιεζόμενοι λαοί το ίδιο. Με δεδομένους τους υπάρχοντες κανόνες και τις αρχές του κράτους, το σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί την εξουσία. Το ίδιο ισχύει ξανά και για τα υποτελή εργατικά στρώματα που δεν αποδέχονται αυτούς τους νόμους και τους κανόνες. Απ’ την μια πλευρά είναι η δύναμη της δημοκρατίας και της ελευθερίας κι απ’ την άλλη η βαρβαρότητα του καπιταλισμού και η βία της φασιστικής οργάνωσης του AKP και του Ερντογάν.

Με αυτή τη λογική, ο Ερντογάν ακύρωσε στην πράξη τις εκλογές της 7ης Ιουνίου, και ουσιαστικά λειτουργεί ως Πρόεδρος και δικτάτορας της Τουρκίας ενάντια στο Σύνταγμα. Το κουρδικό κίνημα απάντησε στο πολιτικό πραξικόπημα του Ερντογάν, με δημοκρατική αυτονόμηση. Ξεκίνησε να αυτοοργανώνεται σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και σε αυτό της στρατιωτικής αυτοάμυνας, ιδρύοντας παράλληλα τη δική του Βουλή σε κάθε επιμέρους τοπική κοινωνία. Κοινοβούλια που στηρίζονται σε ένα συνδυασμό μεταξύ των αρχών της άμεσης δημοκρατίας και του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.

Τελικά στη Τουρκία και στο βόρειο Κουρδιστάν υπάρχουν δυο διαφορετικού τύπου εξουσίες. Απ’ την μια πλευρά ο πρόεδρος Ερντογάν, απ’ την άλλη η δημοκρατική αυτονομία των λαών. Ο πόλεμος που εκτυλίσσεται το τελευταίο χρονικό διάστημα στην Τουρκία είναι ένας πόλεμος δυο διαφορετικών εξουσιών. Ο Ερντογάν προκειμένου να παραμείνει στην  εξουσία πυροδοτεί τον πόλεμο μεταξύ των τουρκικών και κουρδικών λαών. Με αφορμή την επίθεση στη Νταγλίτζα, ξεκινούν  επιθέσεις εναντίον των Κούρδων παντού. Μέσα σε μια μέρα έγιναν 228 επιθέσεις προς τους Κούρδους και τα γραφεία του HDP,  μεταξύ των οποίων και στα κεντρικά γραφεία του κόμματος στην Άγκυρα. Όπως είπαμε νωρίτερα, στο στρατιωτικό αποκλεισμό  της Τζιζίρε, περίπου 25 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, μεταξύ τους 5 παιδιά και ένα μωρό 25 ημερών. Ο Πρόεδρος, οι  βουλευτές και οι υπουργοί του HDP προσπάθησαν να πάνε στην Τζιζίρε και οι Τουρκικές Αρχές δεν τους άφησαν.

 Η Ελευθερία θα νικήσει

Μια λαϊκή ρήση λέει ότι : «Όταν ο Σουλτάνος δίνει φιρμάνια και εντολές  τότε η δική μας απάντηση είναι πως η ελευθερία και τα  βουνά είναι δικά μας». Ο έρωτάς μας είναι η ελευθερία και η πατρίδα μας τα βουνά. Η φωτιά της αντίστασης μεγαλώνει στα  βουνά. Η καταπίεση δεν θα νικήσει ποτέ. Θα νικήσει η ελευθερία και οι οργανωμένοι λαοί. Αν έχεις πίστη στην οργανωμένη δύναμη του λαού σου τότε δεν είσαι μακριά απ’ τη νίκη. Ο κουρδικός λαός και η τουρκική επαναστατική σοσιαλιστική Αριστερά έχοντας εμπιστοσύνη στην δική τους δύναμη, οργανώνοντας το λαό τους θα χτίσουν το δρόμο της σωτηρίας. Οι άνθρωποι της Τζιζίρε, από 7 έως 70 χρονών, αντιστέκονται για αυτό ακριβώς το μέλλον. Οι λαοί που αντιστέκονται θα νικήσουν. Η διεθνής αλληλεγγύη και οι κοινοί αγώνες θα νικήσουν.

Κιαμίλ Γιλντίζ

Ενωτικό Επαναστατικό Κόμμα, Αντιπροσωπεία Ελλάδος

12 /9/15


Aπό:

https://barikat.gr/content/toyrkia-tragodia-melodrama-kai-antistasi

One comment on “Τουρκία: Τραγωδία, Μελόδραμα και Αντίσταση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s