Κρούγκμαν: Η διαφορά Πολωνίας – Ελλάδας είναι το ευρώ…


Με άρθρο του στους «New York Times» ο Πολ Κρούγκμαν, προχωράει σε μία σύγκριση της πολωνικής και της ελληνικής οικονομίας, εντοπίζοντας τη σημαντικότερη διαφορά τους: το ευρώ.
Στο…
ξεκίνημα του άρθρου του ο νομπελίστας οικονομολόγος απαντά σε συναδέρφους του αλλά και γενικότερα σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι η αιτία της ελληνικής κρίσης είναι η έλλειψη μεταρρυθμίσεων. «Θα έλεγα ότι είναι μεγάλο, μεγάλο λάθος να σταθούμε σε παράγοντες που μειώνουν την ελληνική παραγωγικότητα και να υποστηρίξουμε ότι αυτοί είναι η «αιτία» της ελληνικής κρίσης. H μειωμένη παραγωγικότητα έχει ένα τίμημα για κάθε οικονομία. Κανονικά όμως δεν δημιουργεί οικονομική κρίση, ούτε μία τεράστια αποπληθωριστική ύφεση.»

Στη συνέχεια προχωράει σε μία σύγκριση δύο εθνικών οικονομιών.; Της Πολωνίας που ακμάζει και τις Ελλάδας που καταρρέει. Σύμφωνα με τον Κρούγκμαν, η οικονομία της Πολωνίας μοιάζει πολύ με την ελληνική και μάλιστα είναι ελαφρώς χειρότερη. «Η Πολωνία, όπως η Ελλάδα, είναι μια χώρα στην περιφέρεια της Ελλάδας, στενά συνδεδεμένη με την υπόλοιπη ευρωπαϊκή οικονομία. Είναι επίσης μία χώρα με σχετικά χαμηλή παραγωγικότητα, σύμφωνα με τα βορειοδυτικά ευρωπαϊκά στάνταρντς, στην πραγματικότητα μικρότερη παραγωγικότητα από την Ελλάδα σύμφωνα με τα τυπικά διεθνή πρότυπα.»

Συνέχεια

H επόμενη μέρα (με απλά λόγια)


Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα; (*)


Σαν να μην έφτανε το τηλετσίρκο τής περασμένης Τετάρτης, απόψε θα έχουμε (ακριβέστερα: θα έχετε) την χαρά να απολαύσετε και μια τηλεαρένα, όπου θα κονταροχτυπηθούν μέχρις εσχάτων οι δυο πλέον διάφημισμένοι μονομάχοι τής προσεχούς Κυριακής. Κι επειδή η μονομαχία τους δεν μπορεί να έχει ως κέντρο την αιματηρή συμφωνία και το νέο μνημόνιο με το κουαρτέτο (εφ’ όσον και οι δυο έχουν δηλώσει ότι θα τα τηρήσουν πιστά), κατά πάσα πιθανότητα θα κινηθεί σε δυο άξονες. Αφ’ ενός μεν θα ακούσουμε μπόλικα «εσείς που κάνατε αυτά» και «ναι, αλλά εσείς κάνατε τα άλλα» αφ’ ετέρου δε θα δούμε και τους δυο να τάζουν λαγούς με πετραχήλια προκειμένου να μας πείσουν ότι μπορούν να κάνουν καλύτερη και φωτεινότερη την επόμενη μέρα.

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε καλύτερα το πόσο μαύρη και σκοτεινή θα είναι η επόμενη μέρα, ώστε να αξιολογησουμε σωστά τα όσα -αναμένεται πως- θα μας τάξουν οι αποψινοί μονομάχοι, ας δούμε συνοπτικά τι θα κληθούμε να βγάλουμε από την τσέπη μας το επόμενο χρονικό διάστημα, πριν αρχίσουμε να λογαριάζουμε το τι θα βάλουμε σ’ αυτήν. Ας δούμε, δηλαδή, πώς θα είναι η επόμενη μέρα, με απλά λόγια:

(α) Μισθωτοί δημόσιου τομέα: Έρχεται το νέο μισθολόγιο. Για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν είναι σωστό οι μισθωτοί του δημοσίου να παίρνουν περισσότερα από τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα. Όχι, δεν πρόκειται να αυξηθούν οι αποδοχές των δεύτερων. Απλώς, θα γίνει μια προσπάθεια να συμπιεστούν οι κατώτεροι μισθοί των πρώτων προς τα 586 ευρώ που παίρνουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Η προσπάθεια αυτή χρειάζεται λίγο χρόνο, οπότε οι επιπτώσεις της δεν αναμένεται να εμφανιστούν μέσα στο 2015.

Συνέχεια

Ποιήματα του Τζακ Κέρουακ, απαγγέλουν η Πάττι Σμιθ, ο Έντι Βέντερ, ο Ουίλιαμ Μπάροουζ (βιντεο)…


Το εμβληματικό πλέον μυθιστόρημα του Τζακ Κέρουακ «Στο δρόμο», ενέπνευσε και συνέβαλλε στην απελευθέρωση και στην ριζοσπαστικοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων όλα αυτά τα χρόνια, από το 1957 που πρωτοκυκλοφόρησε μέχρι σήμερα. Το ταξίδι του Κέρουακ με τον Μπάροουζ και τον Άλεν Γκίνσμπεργκ στην Αμερικανική ενδοχώρα, τα πάθη τους, η μουσική, η ατμόσφαιρα μιας εποχής που μύριζε μεγάλες αλλαγές και αναταράξεις.
Ο Κέρουακ και τα γραπτά του, έχουν σημαδέψει και επιρρεάσει και πολλούς άλλους μεταγενέστερους καλλιτέχνες.
Παρόλο που ο Κέρουακ έχει μείνει στην ιστορία για τα μυθιστορήματά του, έγραφε και ποίηση.

Τα ποιήματά του διαβάζονται σαν αποστάγματα της πεζογραφίας του – ελεύθερης φόρμας, που ρέουν σαν μουσικές μελωδίες, και αφορούν τα θέματα του θανάτου, του έρωτα, του ποτού και τον Βουδισμό. Ο ίδιος έγραψε κάποτε ότι ήθελε η ποίησή του να διαβάζεται «σαν ένας είναι ένα τζαζίστας ποιητής ο οποίος φυσάει ένα βαθύ μπλουζ σε μια απογευματινή, Κυριακάτικη τζαζ συνεδρία».

Σαν φυσικό επακόλουθο με έναν τρόπο, το 1997, κάποιοι καλλιτέχνες που έχουν αγαπήσει και έχουν αναφορές στον Κέρουακ, όπως ο Τζον Κέιλ, ο Τζο Στράμερ, ο Μάικλ Στάιπ, η Πάτι Σμιθ, ο Ουίλιαμ Μπάροουζ, έφτιαξαν το άλμπουμ : Kicks Joy Darkness όπου απαγγέλουν τα ποιήματά του. Μερικά δημοσιεύουμε εδώ…

Eddie Vedder – «Hymn»

Συνέχεια

Οι «Νονοί» των χωραφιών…


wpid-wp-1442208883202.jpeg

Κι όμως, η Μαφία «θερίζει» κέρδη δισεκατομμυρίων από τον αγροτικό τομέα της Ιταλίας. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Εθνικής Αγροτικής Ένωσης της Ιταλίας και του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Μελετών (Eurispes), η Μαφία έχει καταφέρει όχι απλώς να διεισδύσει, αλλά και να κυριαρχήσει σε σχεδόν ολόκληρο το φάσμα της αγροτικής παραγωγής, ελέγχοντας το 33% της καλλιεργήσιμης γης της Ιταλίας και συγκεντρώνοντας κέρδη πάνω από 15,4 δισ. ευρώ τον χρόνο!

Στις δραστηριότητες της Μαφίας περιλαμβάνονται τα πάντα, από την παραγωγή μοτσαρέλας και ελαιολάδου μέχρι την εξαγωγή, αλλά και τα δίκτυα εισαγωγής και πωλήσεων των αγροτικών προϊόντων. Μεγάλο ποσοστό του «εμπορεύσιμου» ελαιόλαδου προέρχεται από την Ελλάδα, φυσικά εν αγνοία των παραγωγών της χώρας μας.

Η κυριαρχία της Μαφίας στις αγροτικές επιχειρήσεις ανάγκασε τον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι να δεσμευτεί ότι αποτελεί προτεραιότητά του η πάταξη της διείσδυσης των μαφιόζων και σ’ αυτόν τον τομέα.

Πώς, όμως, αποφάσισε η Μαφία να επεκτείνει τη δράση της και στα αγροτικά προϊόντα; Λόγω της οικονομικής κρίσης! Εκτιμώντας ότι όσο άσχημα κι αν πάνε τα πράγματα, κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς φαγητό.

Μονοπώλιο

Συνέχεια

Ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικρασίας το 1922…


as

Άσα Τζένινγκς. Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του. Είναι ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

Σεπτέμβρης του 1922. Τελειώνει ο πόλεμος της Ελλάδας με την Τουρκία. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει την πόλη και οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη. Αρχίζουν πογκρόμ, ληστείες και δολοφονίες, στις οποίες παίρνουν ενεργό μέρος και οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι. Στις 13 Σεπτεμβρίου ξεκινά πυρκαγιά, την φωτιά κατευθύνουν προς τις χριστιανικές συνοικίες, φτιάχνοντας διάδρομο με εύφλεκτα υγρά. Στην προσπάθεια να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα, οι περισσότεροι Χριστιανοί στοιβάζονται στην προκυμαία. Οι Τούρκοι στρατιώτες περικυκλώνουν την παραλία, αφήνοντας τον κόσμο χωρίς νερό και τροφή. Πολλοί από αυτούς πέθαναν από την πείνα και την δίψα, άλλοι αυτοκτόνησαν, πέφτοντας στη θάλασσα.

Οι φόνοι, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες και οι βανδαλισμοί γίνονταν κάτω από την μύτη των «συμμάχων», που παρακολουθούσαν αδιάφοροι από μακριά τον «συνωστισμό στην αποβάθρα». Φωτογράφιζαν απαθέστατοι το «show», πετώντας μάλιστα πίσω στην θάλασσα τους απεγνωσμένους που έφταναν ως τα πλοία. Προδομένοι από τους ξένους αλλά -το χειρότερο- και από τους Έλληνες, όσοι τελικά σώθηκαν, το κατάφεραν ύστερα από την ανθρωπιστική παρέμβαση του Αμερικανού Άσα Τζένιγκς που μεσολάβησε και τελικά ύστερα από δύο ημέρες δόθηκε η δυνατότητα σε χιλιάδες πρόσφυγες να βρουν καταφύγιο στα «Πλοία της Συμπόνιας» και να καταλήξουν στην Ελλάδα.

Συνέχεια

Ο Αριστοτέλης και οι ανατροπές σε δημοκρατία και ολιγαρχία…


Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια

Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Με δεδομένο ότι οι δημοκρατίες τάσσονται στην υπηρεσία των φτωχότερων στρωμάτων, ενώ οι ολιγαρχίες υπηρετούν τα συμφέροντα των πλουσίων, είναι φανερό ότι μια δημοκρατία που ανατρέπεται παραδίδοντας τη σκυτάλη στην ολιγαρχία έχει ηττηθεί από τη συσπείρωση των οικονομικά ισχυρών, που βρίσκουν την ευκαιρία και επιβάλλουν τις πολιτικές τους επιδιώξεις. Και βέβαια, ο μόνιμος κίνδυνος για κάθε δημοκρατία είναι οι δημαγωγοί, οι οποίοι παρασύροντας το λαό επιφέρουν στρεβλώσεις κι αδιέξοδα που καθιστούν το πολίτευμα επίφοβο: «Οι δημοκρατίες κυρίως μεταβάλλονται εξαιτίας της ανηθικότητας των δημαγωγών, διότι εξαναγκάζουν τους πλούσιους να συσπειρωθούν (αφού ο κοινός φόβος συνενώνει και τους πιο μισητούς εχθρούς) είτε συκοφαντώντας τους κατ’ ιδίαν είτε δημόσια παρασύροντας το πλήθος εναντίον τους». (σελ. 103).

Ο Αριστοτέλης θα φέρει αρκετά παραδείγματα όπου οι πλούσιοι θα στραφούν οργανωμένα και θα ανατρέψουν τη δημοκρατία μετά από τις προκλήσεις των δημαγωγών: «Και στην Κω, για παράδειγμα, άλλαξε η δημοκρατία εξαιτίας των πονηρών δημαγωγών (γιατί οι επιφανείς πολίτες συνασπίστηκαν). Και στη Ρόδο το ίδιο, γιατί οι δημαγωγοί μισθοδοτούνταν από το δημόσιο, εμπόδιζαν όμως να αποδοθούν οι οφειλές του δημοσίου στους τριηράρχους κι έτσι οι τριήραρχοι, για να αποφύγουν τις δίκες σε βάρος τους που ακολουθούσαν, αναγκάστηκαν συσπειρωμένοι να καταλύσουν το δημοκρατικό πολίτευμα». (σελ. 103). Το κατά πόσο «αναγκάστηκαν να καταλύσουν» τη δημοκρατία, σαν να επρόκειτο για κάτι που δεν επιθυμούσαν αλλά ήταν αδύνατο να γίνει αλλιώς, ή κατά πόσο έφταιγαν οι δημαγωγοί – κυρίως στην περίπτωση της Ρόδου, όπου η υπόθεση των τριηράρχων έφτανε στα δικαστήρια κι επικρεμόταν προφανώς καταδικαστική απόφαση, αφού οι τριήραρχοι είχαν καταχραστεί δημόσιο χρήμα – δεν σχολιάζεται από τον Αριστοτέλη. Αυτό που μένει ως συμπέρασμα είναι η εξασφάλιση της πολιτειακής ισχύος, που οφείλει να εδραιώνεται και στρατιωτικά, αφού το πολίτευμα που αδυνατεί να επιβάλει τη δικαιοσύνη με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεται φοβούμενο ότι οι δυσαρεστημένοι μπορούν να το ανατρέψουν είναι από θέση αρχής προβληματικό, καθώς, μοιραία, άγεται και φέρεται από ανθρώπους που θέλουν (και μπορούν) να τεθούν εκτός νόμου. Η αδυναμία εφαρμογής του νόμου είναι η υποθήκη της ανατροπής, που είτε θα γίνει άμεσα και βίαια είτε σταδιακά κι αναίμακτα, πλην ξεκάθαρα.

Συνέχεια

ο Νίκος Καζαντζάκης για τον Νίτσε….


Friedrich Nietzsche_0

25 Αυγούστου. Μεγάλη, πολύ πικρή χρονολογία στο ημερολόγιο τής καρδιάς μου. Όπου κι αν βρίσκουμε, τη μέρα αυτή την αφιερώνω ολάκερη σ’ έναν άνθρωπο πού πολύ αγάπησα στη ζωή μου. Στο Νίτσε.

Σά σήμερα, πριν από 39 χρόνια, πέθανε. Και τώρα, πρωί πρωί πού σεριανούσα σ’ ένα πάρκο στον όχτο του Τάμεση, ήρθε ο ίσκιος του μέσα στον, ·υγρόν αγέρα τής ’Αγγλίας και διάνεψε απάνω στην καταπράσινη χλόη.

Ποτέ ή παρουσία τού υπερήφανου αύτού Ευρωπαίου, πού δέ χωρούσε στά σύνορα τής πατρίδας του καί τόσο περιφρονοΰσε τούς «Φιλισταίους» συμπατριώτες του, δέν ήταν, τόσο έπίκαιρη κι άπαραίτήτη. Γιατί κανένας δέν είχε νιώσει μέ τόσο γενναιόκαρδο πάθος τήν άνάγκη νά μετατοπιστούν τά πολεμικά ένστιχτα τοΰ ανθρώπου σέ υψηλότερη άπύ τά έθνη παλαίστρα.

Καθίσαμε σ’ ενα φτωχικό παγκάκι, κάτω άπο μιά χινοπωριάτικη κιτρινισμένη καστανιά, καί δέν τολμούσα νά γυρίσω καταπάνω του το πρόσωπό μου, άπο το φόβο μήν Αγριέψει καί φύγει.

Βαριά ή στιγμή πού περνά ό κόσμος, κατάφορτη άπ’ όλα τά δώρα τού πονηρού. Ό Νίτσε πού έσπειρε τύν έπικίντυνο σπόρο τοΰ Υπεράνθρωπου, πέρα άπό το καλό. καί το κακό, πέρα άπό τήν ηθική, τή φιλανθρωπία καί τήν ειρήνη, πώς θά ’βλεπε τώρα, μέ τί διονυσιακήν άνατριχίλα, τά κόκκινα άστάχυα · πού φύτρωξαν;

Ρίχνεις το σπόρο πού τον έθρεψες μέ το αίμα σου καί μέ τά δάκρυα, κι ·αυτος φεύγει άπο σένα, άνεξάρτητος πεινασμένος οργανισμός, καί δέν· μπορεί πιά νά τον άνακαλέσεις πίσω. Γιατί σίγουρα, τώρα μονάχα — πολύ άργά—  το νιώθεις, δέν είναι ο σπόρος αύτος δικός σου. Τον έμπιστεύτηκε στά σπλάχνα σου μιά δύναμη πολύ σκληρότερη, πολύ πιο άπάνθρωπη κι άπο τον πιο σκληρό κι άπάνθρωπο στοχασμό σου.

Εμείς είμαστε μονάχα οί θηλυκές καρδιές, κι ένας φοβερές Αόρατος Δράκος είναι δ άντρας καί σπέρνει.

Συνέχεια