το παν εξαρτάται από το μοντάζ και το κείμενο!…


μερικοί άνθρωποι είναι νησιά…

μερικοί άνθρωποι έχουν έναν μοναδικό τρόπο να καθησυχάζουν τους γύρω τους…

και να τους κάνουν να νιώθουν πως ποτέ δεν θα είναι μόνοι…

και να τους πείθουν για μια ασφάλεια η οποία πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει παρά στο δικό τους αρχιπέλαγος…

μερικοί άνθρωποι μεταμορφώνουν τους ανθρώπους τους στα πιο τυχερά όντα του πλανήτη, μόνο και μόνο επειδή είχαν την τύχη να συναντηθούν κάποτε μαζί τους!

μερικοί άνθρωποι είναι νησιά! και κάποιοι άλλοι είναι οι φύλακες του πλου…


Aπό:

https://katabran.wordpress.com/about/

Η Ελλάδα αδειάζει από νέους – Μισό εκατομμύριο Έλληνες έφυγαν τα τελευταία χρόνια!…


wpid-wp-1442050484622.jpeg

Από το 2010, η οικονομική κρίση ταλαιπωρεί τον ελληνικό λαό, υποβαθμίζοντας και περιθωριοποιώντας τα άλλα μεγάλα προβλήματα του τόπου όπμως σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα κληθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήμματα που απορρέουν από την υπογεννητικότητα και την φυγή των νέων.

Η κρίση στην Ελλάδα έχει οδηγήσει στην μετανάστευση ανθρώπους και επιχειρήσεις, με ένα σημαντικό κομμάτι εξειδικευμένου δυναμικού να αναζητά της τύχες του εκτός χώρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, την περίοδο 2008-2013, πάνω από 482.000 Έλληνες μετανάστευσαν στο εξωτερικό, με το 4.4% του συνολικού πληθυσμού της χώρας να έχει φύγει εκτός συνόρων.

Η μετανάστευση νέων και η πτώση των γεννήσεων θα οδηγήσει σε σημαντική συρρίκνωση του πληθυσμού ενώ η σχέση ηλικιακής εξάρτησης (ο αριθμός των εξαρτημένων ανθρώπων, πολύ νέων ή ηλικιωμένων), θα αυξηθεί κατακόρυφα. Έτσι λιγότεροι οικονομικά ενεργοί πολίτες θα υποστηρίζουν με τις εισφορές τους περισσότερους συνταξιούχους, πράγμα που θα οδηγήσει σε αύξηση του χρέους ή μείωση συντάξεων και επιδομάτων.

Την ίδια ώρα, περισσότερες από 14.000 ελληνικές επιχειρήσεις έχουν μεταφερθεί στην Βουλγαρία, αναφέρει ο πρόεδρος του Ινστιτούτου για την οικονομία της αγοράς στην Σόφια.

Και σε όλα αυτά έρχεται το φαινόμενο της υπογεννητικότητας το οποίο αν και ξεκίνησε ουσιαστικά πριν 35 χρόνια, είναι υπαρκτό και έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις.

Συνέχεια

Ο παραστρατιωτικός καπιταλισμός, το πιο ψηλό στάδιο του νεοφιλελευθερισμού…


Paramilitary

του Jeanpier Anaya Salas


Το 2008, η ηθοποιός Mia Farrow συναντήθηκε με τον Erick Prince, διευθυντή της Blackwater, της μεγαλύτερης εταιρίας παροχής μισθοφόρων στον κόσμο, με σκοπό να λάβει υπηρεσίες από την εταιρία αυτή για να “επιλύσει” τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο στο Νταρφούρ (Σουδάν).

Ο Prince είχε πει ότι η εταιρία έχει την ικανότητα να το πράξει, όμως η επιχείρηση αυτή δεν ταίριαζε σ’ αυτόν, καθώς θα μπορούσε να επηρεάσει τις συμβάσεις της με τον σημαντικότερο του πελάτη: την Αμερικανική κυβέρνηση.

Στις 19 Αυγούστου 2015, παραστρατιωτικοί που προστάτευαν μια επιχείρηση λαθρεμπορίου στα σύνορα μεταξύ Βενεζουέλας και Κολομβίας, επιτέθηκαν σε στρατεύματα που φρουρούσαν την περιοχή. Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας απάντησε με το κλείσιμο ενός τμήματος των συνόρων. Αποδεικτικά στοιχεία από την πλευρά των συνόρων της Κολομβίας, κατέστησαν σαφές το γεγονός ότι υπάρχει λαθρεμπόριο και διείσδυση παραστρατιωτικών στον οικονομικό ιστό της περιοχής.

Ο “παραστρατιωτικός καπιταλισμός”, όπως περιγράφεται από τον πρόεδρο Νικολά Μαδούρο, της δυναμικής που λειτουργεί στην περιοχή, απέχει πολύ από το να είναι ένα φαινόμενο περιορισμένο στα σύνορα Κολομβίας-Βενεζουέλας και αποτελεί μια σαφή παγκόσμια τάση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης, προωθούμενη κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτοαποκαλούμενα κράτη, όπως αυτό της Πουτλάνδης και της Σομαλιλάνδης, στο Κέρας της Αφρικής, των οποίων η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η πειρατεία των εμπορικών πλοίων και κάθε άλλη εγκληματική δραστηριότητα που μπορεί να φανταστεί κανείς, έχουν προσλάβει τις υπηρεσίες των μισθοφόρων από όλο τον κόσμο, που προσελκύονται από τα εκατομμύρια των κερδών που αυτές οι δραστηριότητες υπόσχονται.

Συνέχεια

Ο Roland Barthes και η μνημονιακή συνηγορία…


Στα χρόνια της κρίσης, πολιτικές δυνάμεις και κόμματα ταλαντεύτηκαν και μετέβαλλαν θέσεις· κάποια περισσότερες από μια φορές. Ο ρευστός όμως ΄Ενδιάμεσος΄ πολιτικός χώρος – ο όρος ΄κεντροαριστερά΄ θεωρούνταν μέχρι πρότινος βάρος για αρκετούς από αυτούς – εμφάνισε αξιοσημείωτη σταθερότητα στις πολιτικές του επιλογές!

του Μέτοικου

______________________________

Μετά την ταχεία εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ, τον χώρο αυτό – εκτός από τα κατάλοιπα του ‘σοσιαλιστικού κινήματος’ – συνέθεσαν πρόσωπα και ομάδες με διακηρυγμένη βούληση να συνδράμουν το τελευταίως μνημονιακό και ανέκαθεν διαπλεκόμενο σύστημα εξουσίας στην χώρα μας. Είχαν ωστόσο διαφορετικές ιστορικές αφετηρίες από τον πρώην κυβερνητικό αχταρμά ακροδεξιών καιροσκόπων, γκεμπελίσκων της ενημέρωσης και σιτεμένων νεοφιλελεύθερων, που κομπορρημονούσε με θρασύτητα για ανύπαρκτα ‘success story’ και ελεεινολογούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον, τότε, φορέα της ανατροπής.

Για να μην εκτίθενται λοιπόν από την τριτοκοσμική πρακτική των «παλαιοκομματικών», οι παράγοντες του Ενδιάμεσου χώρου επέλεξαν να συμπλέουν μεν μαζί τους αλλά να τους στηρίζουν με μια πιο ‘καθώς πρέπει’ επιχειρηματολογία, η οποία συνοψίζονταν στην προβολή του εύλογου, του μέτρου, της κοινής λογικής κ.λπ.. Αντι-πολιτικοί Ποταμίσιοι και γυρολόγοι του πάλαι ποτέ εκσυγχρονισμού, κήρυτταν την σταθερότητα και καλούσαν τους φορείς της εναλλακτικής αναζήτησης και πρότασης, να συναινέσουν για να ενσωματωθούν στην καταστρέφουσα και καταρρέουσα συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προς το κοινό καλό!
Αν και η ρητορική των «παλαιοκομματικών» μνημονιακών – οι οποίοι τελικά ηττήθηκαν στις εκλογές του Ιανουαρίου – υπήρξε αγοραία και εμπρηστική, διέθετε ωστόσο πρόδηλο συμφέρον, είχε κοινωνική και ταξική αναφορά, έστω και διαστρεβλωμένη. Ήταν τελικά πολιτική.

Συνέχεια

Η δίκη της Χρυσής Αυγής: Στις 14 Σεπτέμβρη καταθέτουν οι γονείς του Παύλου Φύσσα (15η μέρα)…


xrysi_avgi_diki_2

(Κείμενο: Λένα Βερδέ, Εργατική Αλληλεγγύη, 09/09/2015)

Τη Δευτέρα 14 Σεπτέμβρη συνεχίζεται η δίκη της Χρυσής Αυγής στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, μετά την απόρριψη από το δικαστήριο του αιτήματος των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων για αναβολή των διαδικασιών για μετά τις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη. Το αίτημα των συνηγόρων των χρυσαυγιτών κατατέθηκε στη δικάσιμο της 8ης Σεπτέμβρη με δικαιολογία ότι έξι εξ αυτών -των συνηγόρων- είναι υποψήφιοι βουλευτές στις ερχόμενες εκλογές και χρειάζονται χρόνο για να οργανώσουν την προεκλογική τους εκστρατεία!

Η προσπάθεια των χρυσαυγιτών να αποφύγουν, μέσα στην προεκλογική περίοδο, τη δίκη ήταν προφανής στο αίτημα της αναβολής. Αυτό που θα ήθελαν είναι να μπορούν ανενόχλητοι να οργανώνουν την προεκλογική τους καμπάνια με την προβιά του “νόμιμου πολιτικού κόμματος”, εξαφανίζοντας ό,τι θυμίζει ότι είναι μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση που δικάζεται για τα εγκλήματά της -ειδικά όταν πλησιάζει η ώρα των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας.

Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα, μετά και τις έντονες αντιδράσεις της πολιτικής αγωγής που ανέδειξε την πραγματική διάστασή του. Ωστόσο, η έδρα ανακοίνωσε ότι η επόμενη δικάσιμος θα είναι στις 14 Σεπτέμβρη και όχι στις 11/9 όπως ήταν το αρχικό πρόγραμμα, λόγω της έναρξης του σχολικού έτους και των αγιασμών. Είναι άλλη μια παραδοχή για το ακατάλληλο του χώρου στον οποίο διεξάγεται η δίκη, καθώς και για το δίκιο του αιτήματος των γύρω δήμων, των τοπικών φορέων και σωματείων, ολόκληρου του αντιφασιστικού κινήματος για μεταφορά της από τις φυλακές στο Εφετείο της Αθήνας.

Η δικάσιμος της 8ης Σεπτέμβρη ήταν η δέκατη πέμπτη στη σειρά και η πρώτη μετά το κλείσιμο των δικαστηρίων τον Αύγουστο. Κατά τη διάρκειά της, ολοκληρώθηκε η διαδικασία επί των ενστάσεων των χρυσαυγιτών κατά της ποινικής τους δίωξης, μια προσπάθεια των κατηγορούμενων, με πρώτη την ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής, να παρουσιαστούν ως θύματα πολιτικής σκευωρίας.

Συνέχεια

Χρονικά ενός πεδίου μάχης… Cronache da un campo di battaglia De Andre…


cronachedauncampodabattaglia

Filippo Violi, Cronache da un campo di battaglia,

Στην συνέχεια μια περίληψη και η εισαγωγή στο βιβλίο του Francesco Rocco Picone.


Τα χρονικά ενός πεδίου μάχης τοποθετούνται σε έναν χώρο δράσης που καθιστά ορατή την κακοπληρωμένη και υποβαθμισμένη εργασία της δημόσιας διοίκησης. Ένα μακρύ zoom δίχως καμία απόσπαση φέρνει τους πρωταγωνιστές να αναμετρηθούν σε μια συχνότητα. Ξεκινά από τους ακαθόριστους γαλαξίες ενός τρόπου που έγινε λεία της ασταμάτητης παγκοσμιοποίησης  που σχεδόν διέγραψε εξ ολοκλήρου τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα κάθε ενιαίου πολιτισμού, οδηγώντας μας σε έναν περίπλου της ιστορίας, σε μια μηχανή του χρόνου που ναι πηγαίνει μπροστά, μα που μας οδηγεί ξανά προς τα πίσω, στους πρώτους χρόνους της ανθρώπινης ιστορία, στους καιρούς της ανταλλαγής.  To zoom σιγά σιγά στενεύει το πεδίο του, μέχρι έναν μικρόκοσμο τοπικό, άλλο τόσο ακαθόριστο όπου οι πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι αναγκασμένοι να δράσουν σαν γρανάζια μιας μηχανής γραφειοκρατικής που καταπίνει και καταβροχθίζει δημόσιο χρήμα. Σκάβονται κανάλια υπόγειας απόδρασης  ανάμεσα σε ένα πυκνότατο δίκτυο δημοσίων σχέσεων, που λειαίνονται από συμβούλους, αξιωματούχους και υπαλλήλους, πολιτικούς και διευθυντές.

Όλα σημειώνονται στη ημερολόγιο καταστρώματος με την πρόθεση να παραχθεί μια ιστορική γνώση που θα παραδοθεί στις μελλοντικές γενιές. Ένα μικρό γραφείο, βυθισμένο μέσα στην μήτρα της δημόσιας διοίκησης, που βρίσκεται σε μια περιφερειακή ζώνη της νοτίου-Ιταλίας, στην Καλαβρία και ακριβώς στην μικρή πολιτεία της  Crotone, καθίσταται, χάρη στους πρωταγωνιστές του έργου, το γενικό αρχηγείο όπου συλλαμβάνονται όλες οι πληροφορίες της ημέρας και όπου οργανώνονται λεπτομερώς διαστήματα αντίστασης που μεταμορφώνονται σε επιθέσεις ενάντια στην γραφειοκρατική εξουσία.  Ο συγγραφέας, ένας από τους πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος, παίζει τον ρόλο του υποδιοικητή του μικρού απελευθερωτικού από την γραφειοκρατία στρατού, πλαισιωμένος από την Cica, την ιδιοφυία στην οικονομία και από την Franziska την ξανθιά αλεπού, τολμηρή μαχήτρια στο πεδίο της μάχης. Στις μυστηριώδεις περιπλανήσεις τους οι τρεις αντάρτες συναντούν τον Pixon, που διορίζεται ευθύς εκ αρχής στρατηγός και ο οποίος από το οχυρό του πύργου της  Scilla (RC) εποπτεύει την μάχη.  Στο ημερολόγιο καταστρώματος, σε στυλ ακίνητου χορού, σε ένα συνεχές flash που πηγαίνει μπρος πίσω στον χρόνο, σημειώνονται οι καταστροφές που έλαβαν χώρα τα τελευταία 20 χρόνια από τις εθνικές και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επακολούθησαν η μία μετά την άλλην, αμφότερες αρχιτέκτονες εκείνης της μιζέριας που οι πρωταγωνιστές ζουν όλες τις μέρες και εκείνου του συστήματος αλαζονείας της εξουσίας που υπάρχει στα σκαριά τόσο στους περιφερειακούς οργανισμούς όσο και στους δημοτικούς και επαρχιακούς.

Συνέχεια