είσαι αναρχικός;


γράφει ο Zachi Petroball


Νομίζεις οτι:
1. Αυτό το οικονομικό σύστημα είναι ανόητο και άδικο, και καταστρέφει τα οικοσυστήματα της Γης.
2. Υπάρχει αρκετα τργύρω για όλους αν οργανώσουμε τους πόρους μας με ανθρωπιά και με έξυπνο τρόπο.
3. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι να κάνουν ό, τι θέλουν εφ ‘όσον δεν βλάπτει κανέναν.
4. “η εξουσία διαφθείρει” και πρέπει να διαδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.
5. Οι άνθρωποι πρώτα απ ‘όλα διαμορφώνονται από το περιβάλλον τους δεν υπαρχει «ανθρώπινη φύση».
6. Κανείς δεν πρέπει να υφίστανται διακρίσεις για τη φυλή, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την εθνικότητα, την ηλικία, την ικανότητα, ή άλλα ηθικά άνευ σημασίας χαρακτηριστικά.
7. Η κοινωνία μας πρέπει να βασίζεται κυρίως στην συνεργασία και όχι τον ανταγωνισμό.
8. Αυτό που έχει σημασία είναι το σωστό και το λάθος, δεν είναι το νόμιμο και το παράνομο.
9. Η αστυνομία, τα δικαστήρια, οι φυλακές, είναι υπαρχουν για να προστατεύσου τα συμφέροντα της ελίτ.
10. Οι εκλογές είναι μια παρωδία. Εποικοδομητική η αλλαγή έρχεται από τα λαϊκα κοινωνικα κινημάτα, όχι “φωτισμενους πολιτικους”.
11. Η πραγματική δημοκρατία είναι από κάτω προς τα πάνω, όχι πάνω προς τα κάτω, όπου οι άνθρωποι έχουν κατι να πουν κατ ‘αναλογία προς το πώς τους επηρεάζει.
12. Τα εθνικά σύνορα είναι νοητές γραμμές που χωρίζουν τους κατοίκους της Γης.
13. Τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης γενικά δεν μπορεί να είναι αξιόπιστα, διότι αντιπροσωπεύουν το κράτος, τις επιχειρήσεις, και άλλες κυρίαρχες ομάδες.
14. Η κοινωνία μας στερείται πραγματικής κοινότητας και θα πρέπει να δοθει βάση στην κοινότητα.
15. Οι άνθρωποι θα πρέπει να σχετίζονται με αυτό που χρησιμοποιούν στην πραγματικότητα όχι με αυτό που κατέχουν.
16. τα προβλήματα της κοινωνίας δεν μπορεί να λυθούν με τη μεταρρύθμιση του συστήματος, χρειαζόμαστε μια ριζικά διαφορετική κοινωνία.
17. Δεν χρειαζόμαστε τα αφεντικά στο χώρο εργασίας, οι εργαζόμενοι μπορούν να τρέξουν οι ίδιοι τα πράγματα.
18. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να εργάζονται τόσες πολλές ώρες σε αυτή την τεχνολογική εποχή.
19. Τα πράγματα όπως η φυλή και το φύλο είναι πραγματικά φτιαγμενα από την κοινωνία.
Αν σε αυτά σημεία συμφωνεις. Συγχαρητήρια: είσαι αναρχικός

3η Σεπτεμβρίου 1843…


Ζ. Δ. Αϊναλής

 3η Σεπτεμβρίου 1843

 

Γερνάνε γρήγορα οι μέρες στην Ελλάδα

σβήνει απότομα το φως

τρώνε σκυλιά τα δάκτυλα του ήλιου

παίζουν αδέσποτα παιδιά στα περιθώρια του δρόμου

έρχονται νύχτα μητρικές φωνές κραυγές

                                                   για να μαντρώσουν

 

           Κι έπειτα τίποτα

                                   σιωπή

                     οι μπάτσοι έφιπποι σφυρίζουν

                     λακέδες με λιβρέα τσακίζονται

                     φερέφωνα

                     κυρίες με κρινολίνα κι άμαξες

                     Νυδραίοι εφοπλιστές κι ευνούχοι Φαναριώτες

                     καλαμαράδες φραγκοφόρετοι και πένες πληρωμένες

 

                      στο Φόρο πένητες μασάνε το σκοτάδι

 

                      ένα φεγγάρι θάνατος 

                      κόσα στο σβέρκο καρφωμένο

 

γενιά παρά γενιά εμφύλιος, γενιά παρά γενιά εκκαθάριση

και όλο απ’ το μηδέν ν’ αρχίζω

 

Παίζουν ακόμα, τραγουδάν, γελάν στους δρόμους τα παιδιά μας;

 

Μαζεύονται τώρ’ από παντού φωνές κραυγές

συρρέουν μπρος στ’ ανάκτορα αλαλάζουν

βάζουν φωτιά περιδεείς και δέονται

ελπίζουν

σβήνουν απότομα οι φωτιές

διαλύονται

γερνάνε γρήγορα οι μέρες στην Ελλάδα

——————-

To ποίημα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Unfollow, τεύχος 24, Δεκέμβρης 2013


Aπό:

https://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/

Μαύρα τακούνια…


takoynia

Ο Σάντ υπήρξε αχόρταγος αναγνώστης ιατρικών πραγματειών. Μυρίστηκε νωρίς και προαισθάνθηκε οτι ο λόγος γύρω απ’ τις διαστροφές εγγράφεται στο σημείο όπου συναντάται η επιστήμη με το δίκαιο. Η αστική τάξη φοβόταν πάντα την κλοπή και το φόνο περισσότερο απ’ τις σεξουαλικές παραξενιές. Ωστόσο η διαστροφή λειτούργησε ως ανελέητο φόβητρο. Το φρενοκομείο διαδέχεται τη Βαστίλη για να προφυλάξει την κοινωνία απο ενδεχόμενη ελευθεριακή μόλυνση. Οι διαστροφές περνούν απ’ τον αριστοκράτη στον αστό κι απ’ τον αστό στον προλετάριο της μπριζομένης ευχαρίστησης. Επιπλόφιλοι συναγελάζονται με συμφορόφιλους και κοπρολάγνοι κόβουν την πρωτοχρονιάτικη πίτα στο Ανόβερο. Πτωματόφιλοι Ολλανδοί διοργανώνουν φεστιβάλ στην Αλάσκα. Γεροντόφιλες ευρωπαίες βγάζουν περιοδικό στο Μπρίστολ. Έλληνες διανοούμενοι δίνουν ραντεβού στο Ποτάμι, ψαρεύουν πέστροφες για να ταίσουν τον πολιτισμό. Να μοιράσουν την πίτα. Τα κρατικά βραβεία. Τις επιχορηγήσεις. Να εφαρμόσουν τους εφαρμοστικούς. Να φερμάρουν αβάδιστα κι αβασάνιστα νεαρό κρέας. Να μοιράσουν πεντάμηνα ξεροκόμματα στα σκυλιά. Να μοιράσουν σωσίβια στους πνιγμένους και μπακλαβά στις υπάκουες νοικοκυρές. Η διαστροφή είναι πια μια ακίνδυνη διασκέδαση με πολιτικό υπόβαθρο. Στη γλώσσα του πορνογραφικού μας βίου, Μοτέρ! Γυρίζουμε! σημαίνει διείσδυση.


Aπό:

https://dromos.wordpress.com/2015/09/07/

«Μηδενικές» ώρες δουλειάς ή μηδενικές ώρες ζωής; Αυξήθηκε ο αριθμός των εργαζόμενων με συμβάσεις μηδενικών ωρών στη Βρετανία…


megali-bretania-londino-oikonomia

Αλλο ένα παράδειγμα ελαστικής εργασιακής σχέσης, μας έρχεται αυτή τη φορά από τη Μ. Βρετανία. «Συμβόλαια μηδενικών ωρών»,  χωρίς καθορισμένο ωράριο και αμοιβή. Ο εργασιακός μεσαίωνας, λοιπόν, δεν αποτελεί εφιάλτη μόνο για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα. Όπως αναφέρεται από τη βρετανική Εθνική Στατιστική Αρχή (ONS), θύματα αυτού του τύπου συμβολαίων είναι αδύναμες ομάδες εργαζομένων (γυναίκες, φοιτητές και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας), οι οποίες χρησιμοποιούνται ως πολιορκητικός κριός για τη διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος. Οι ευθύνες των συνδικάτων; Τεράστιες, αφού για ολόκληρες δεκαετίες ενσωμάτωσαν όλη την επιχειρηματολογία και τις πολιτικές των εργοδοτών και της Ε.Ε. Αναδημοσιεύουμε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα όσο και εφιαλτική είδηση από την εφημερίδα

naftemporiki.gr

Ο αριθμός των Βρετανών οι οποίοι δηλώνουν ότι εργάζονται με συμβάσεις «μηδενικών ωρών», οι οποίες δεν προσφέρουν καμιά εγγύηση για τις ώρες που εργάζεται ο εργαζόμενος ούτε για την αμοιβή του, αυξήθηκε το 2014 κατά ένα πέμπτο περίπου, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία.

Τα συμβόλαια μηδενικών ωρών είναι δημοφιλής πρακτική ανάμεσα τους εργοδότες των κλάδων φιλοξενίας, κοινωνικής πρόνοιας και επιμόρφωσης.

Σύμφωνα με τη βρετανική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (ONS), 744.000 άτομα, τα οποία αντιστοιχούν στο 2,4% της εργατικής δύναμης στη Μεγάλη Βρετανία, εργάζονταν με τέτοιου είδους συμβάσεις το δεύτερο τρίμηνο του 2014, συγκριτικά με 624.000 ένα χρόνο νωρίτερα. Ένα μέρος της αύξησης μπορεί να οφείλεται στο ότι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι εργάζονται με τέτοιου είδους συμβόλαια, ανέφερε η ONS.

Συνέχεια

Η εγκληματική όψη του νεοφιλελευθερισμού…


The Deepwater Horizon Oil Spill

The Deepwater Horizon Oil Spill


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές


Ο Marc Roche στο βιβλίο του «Καπιταλισμός εκτός Νόμου» αναφερόμενος στο περιβόητο ατύχημα της πλατφόρμας πετρελαίου το 2010 στον Κόλπο του Μεξικού παραθέτει: «Το όνομα του μυστηριώδους ελβετικού ομίλου είναι Transocean. Αυτός ήταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης της πλατφόρμας Deepwater Horizon, που τη χρησιμοποιούσε η βρετανική πετρελαϊκή BP και η οποία, όταν βούλιαξε στις 22 Απριλίου του 2010, στον Κόλπο του Μεξικού, προκάλεσε τη μεγαλύτερη μαύρη κηλίδα στην αμερικάνικη ιστορία. Ο απολογισμός της τραγωδίας ήταν έντεκα νεκροί και δεκαεπτά τραυματίες, μεταξύ των εκατόν είκοσι εργαζομένων στην πλατφόρμα άντλησης του φρέατος Μακόντο, το οποίο βρίσκεται σε βάθος πέντε χιλιομέτρων». (σελ. 57 – 58).

Ωστόσο, το ενδιαφέρον στην υπόθεση δεν είναι το ατύχημα καθαυτό. Το ενδιαφέρον έγκειται στην πορεία των γεγονότων που οδηγούν στο ατύχημα. Σχετικά με την Transocean ο Marc Roche εξηγεί: «Προκειμένου να ανταποκριθεί στην τεράστια πρόκληση της υπεράκτιας έρευνας κοιτασμάτων, η Transocean θα μεγαλώσει γρήγορα, υπερβολικά γρήγορα. Κάνοντας συγχώνευση το 2007 με τη βασική της ανταγωνίστρια, την Global Santa Fe η εταιρεία μεταμορφώνεται σε έναν κολοσσό που δύσκολα ελέγχεται. Προκειμένου να καθησυχάσει τους μετόχους που ανησυχούν για τη γιγάντωση αυτή, η εταιρεία τους καταβάλλει ένα κολοσσιαίο μέρισμα. Οι επενδυτές είναι χορτασμένοι, αλλά οι αγορές ανησυχούν για τη γενναιοδωρία αυτή και για τις δυσκολίες ενοποίησης των δύο εταιρειών. Για να τις καθησυχάσει και εκείνες, η διεύθυνση κάνει γερές περικοπές στα λειτουργικά κόστη, κυρίως σε εκείνα που αφορούν την ασφάλεια και τη συντήρηση». (σελ. 59 – 60).

Συνέχεια

Σε εκπλήσσει ότι οι Σύροι πρόσφυγες έχουν smartphones; Συγνώμη, αλλά είσαι ηλίθιος…


Του James O’Malley  (μετάφραση Σύλβια)


Δεν χρειάζεται να είσαι ένας λευκός δυτικός για να αγοράσεις ένα σχετικά φθηνό κομμάτι τεχνολογίας.

«Ρε συ, αυτοί οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τον πόλεμο στη Συρία δεν είναι  διόλου φτωχοί ! Κοίτα, όλοι έχουν smartphones!» Είναι μία όλο και πιο κουραστική καταγγελία, που διοχετεύεται αρκετά στα social media πρόσφατα. Η κατοχή ενός κινητού τηλεφώνου, όπως φαίνεται, δεν θα πρέπει να είναι μία επιλέξιμη βοήθεια, όταν προσπαθούν να σώσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους και να μην πεθάνουν στον πόλεμο.

Επιφανειακά η καταγγελία αυτή, μπορεί να μοιάζει με την ξενοφοβία, που ψάχνει να πιαστεί από κάτι, για να στρέψει την διάθεση της κοινής γνώμης εναντίον των προσφύγων από τη Μέση Ανατολή. Αλλά στην πραγματικότητα είναι μια αρκετά προοδευτική στάση: Πριν από λίγες εβδομάδες η αντι-μεταναστευτική ταξιαρχία, παραπονιόταν, ότι οι μετανάστες είναι ανειδίκευτοι και απλώς θέλουν τα οφέλη μας. Και τώρα υποστηρίζουν αντ’αυτού, ότι οι μετανάστες είναι πάρα πολύ πλούσιοι, ισχυριζόμενοι εμμέσως, ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στο να βοηθηθούν οι φτωχοί. Αλλά σε κάθε περίπτωση, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ερώτημα: γιατί ακριβώς θα πρέπει να εκπλαγούμε από το γεγονός, ότι οι άνθρωποι από τη Συρία έχουν smartphones;
Η Συρία δεν είναι μια πλούσια χώρα, αλλά δεν είναι ούτε μια πάμφτωχη χώρα : κατατάσσεται σε αυτές με «χαμηλομεσαία έσοδα», σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Το 2007 (το τελευταίο έτος που τα στατιστικά ήταν διαθέσιμα) η Συρία είχε Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα (ΑΕΕ) της τάξης των $ 1.850,  που ήταν περισσότερο από αυτό της Αιγύπτου εκείνη την εποχή, το οποίο ήταν μόνο $ 1620. Η είσοδος της κινητής τηλεφωνίας είναι εξίσου υψηλή στη Συρία, όπως και στην Αίγυπτο. Σύμφωνα με τη CIA World Factbook το 2014, η Συρία είχε 87 κινητά τηλέφωνα ανά 100 άτομα του πληθυσμού, σε σύγκριση με την Αίγυπτο που είχε 110 ανά 100 άτομα (το Ηνωμένο Βασίλειο έχει 123 ανά 100 άτομα).

Συνέχεια

Στην Αίγινα το 1921… Κώστας Βάρναλης…


Μάρτης-Μάης, τρεις μήνες μαθήματα κι εξετάσεις. Και με τον Ιούνιο μπήκαμε στις θερινές διακοπές. Άρχισα να ζητώ ένα μικρό νησί, ένα ψαρομέρι με την ήσυχη θάλασσά του ν’ απομονωθώ εκεί άγνωστος ανάμεσα σε άγνωστους κι απλοϊκούς ανθρώπους, να συγκεντρωθώ και να … συγγράψω. Ένιωθα μέσα μου να σαλεύει, ν’ αναδεύεται και να ζητάει να λάβει μορφή και σχήμα και να έβγει να σταθεί αντίκρυ στον ήλιο ένα καινούριο έργο, που ακόμα δεν ήξερα τ’ όνομά του: «Το φως, που καίει».

Μου είχε περάσει η παλιά μυστικόπαθη πίστη μου στην ηγεμονία του πνεύματος απάνου στη ζωή. Μου φαινότανε κωμικό να μιλούμε για πολιτισμό, όταν η τύχη του βρίσκεται στα χέρια των μεγάλων ληστών της γης και μπορούνε να τον καταστρέψουνε, όποτε τους καπνίσει. Θεωρούσα, πως είναι έσχατη ανανδρία του πνεύματος να θέλει να στέκει πάνου από τους ποταμούς των αιμάτων διατηρώντας άγγιχτη από το βούρκο τους τη θεϊκιά του ουσία…

Πίστευα πως ο Λόγος, αν δε μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο, όπως είναι θεμελιωμένος στην αδικία, και να καλύψει τα πάντα, ενόσω οι μάζες μένουν έξω από την άμεση περιοχή του, όμως μπορεί να ξυπνήσει τις συνειδήσεις στην αρχή λιγοστών και αργότερα περισσότερων σκλάβων, ν’ ανοίξει ένα φωτεινό ρήγμα στο ατράνταχτο μέτωπο της ψευτιάς και να ετοιμάσει το έδαφος για τη Μεγάλη Πράξη, για την Ημέρα της Κρίσεως.


Ένα απόγεμα πήρα το βαποράκι στον Περαία, την περίφημη «Χρυσώ», και πήγα πρώτα στην Αίγινα. Είχα σκοπό, αρχίζοντας από την Αίγινα, να ψάξω γύρω γύρω το Σαρωνικό όσο να εύρω το κατάλληλο μέρος για να κουρνιάσω οριστικά. Ήθελα να είμαι πάντα κοντά στην Αθήνα. Γιατί δεν είχα και πολλήν εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Ήξερα πως εύκολα με πιάνει ο κόρος και η πλήξη. Έπρεπε λοιπόν να μπορώ να παίρνω εύκολα το βαπόρι και να έρχομαι στην πόλη των Θεών, για να μετανιώνω και να φεύγω από την κάμινο του πυρός και της καβαλίνας πίσου στη δροσιά και την ησυχία του πελάου.

Στην Αίγινα που πρωτοπήγα, εκεί και έριξα άγκυρα για πάντα. Ο βραδινός περίπατος, που έκανα γιαλό γιαλό από την «κολόνα» ίσαμε τον Αϊ-Βασίλη, μου άρεσε πολύ. Νοίκιασα το απάνου πάτωμα (δυο καμαρούλες) σ’ ένα ήσυχο σπιτάκι και ξαναγύρισα στην Αθήνα για να φέρω τα πράματά μου.

Σ’ ένα τραπεζάκι τοποθέτησα μερικά αγαπημένα βιβλία. Κάρφωσα στους τοίχους γύρω γύρω ένα σωρό φωτογραφίες από έργα του Γκρέκο, του Πωτουρίτσιο, του Μποτιτσέλι, του Νταβίντσι, του Μιχαήλ Αγγέλου κ.λ.π., αγορασμένες από το Μουσείο του Λούβρου και την Πινακοθήκη του Βατικανού. Χαράματα σηκωνόμουνα, έσκυβα από το παράθυρο στην αυλή και κοίταγα πέρα τον ουρανό και κάτωθέ μου κληματαριές, αμυγδαλιές, φιστικιές, ένα πηγάδι, μια γίδα με το κουδούνι της, ένα κοπάδι όρνιθες… Κι ύστερα η νοικοκυρά μου έφερνε γάλα και καφέ κι εγώ καθόμουνα στο γράψιμο ευτυχισμένος κι αισιόδοξος ή έφερνα βόλτες μέσα στο δωμάτιο χειρονομώντας ζωηρά, καθώς απάγγελνα τους στίχους, που είχα γράψει, δοκιμάζοντας τον ήχο τους με τ’ αυτί.

Συνέχεια