Μια καληνυχτα φτιαγμένη από βερνικι…


wpid-wp-1441230188698.jpeg

Η Ροζα απόψε τραγουδάει στους εραστές της. Ξάφνου σηκώνεται και πετάει την καπνισμένη γόπα στους αφρούς της θάλασσας και πάντα πίσω από το σάπιο καράβι. Στο καραβι που αφησε τα ονειρα τηs να αιωρούνται κλωστή στην κοπαστη.. Ξεχασε τα ψηλοτάκουνα και τον καρώ ποδόγυρο, και με ελαφρά γερμένο το κεφάλι βρέθηκε στον βυθό.. Είσαι γυναίκα, λέει, εκ γενετής φτιαγμένη να περιμένεις το μεγάλο. Να περιμένεις εκεί στον μαύρο κύκλο φτιαγμένο με βερνικι..  Πάντα με βαμβάκι και μετάξι στην χάντρινη, μεγάλη, ταλαιπωρημένη τσάντα μην τυχόν και ανοίξει η μύτη του παιδιού.. Η ροζα των εραστων αέρινα τυλιγμένη, ολόγιομα καμμένη, κακώς ψαλιδισμένα στις άκρες φιγούρα κοριτσίστικου παλαιού σπάνιου περιοδικού. Η Ροζα έχει μαύρα μαλλιά, βραχνή ανταριασμενη, καπνισμένη φωνή και πολλά λιμάνια στο μυαλό της. Ανάμεσα στα πόδια της έχει αιματώματα, μολυβιες, σημάδια χαμένων βραδιών. Και στις άκρες των δαχτύλων της σκλήθρες από ένα μεγάλο μαύρο πιάνο. Και γελάει, πως γελάει στον μικρό ήχο της ανάσας τους. Εκείνοι, οι κύριοι του λιμανιού πως θαρρούν κάθε φορά πως την έχουν χαράξει στο ξύλο του στήθους τους. Μεθυσμένη Ροζα. Σώσε μόνο τους ποιητές και τους πεζογραφους που σου τάξανε αθανασία και τους άλλους. Τάισέ τους στους εραστές σου. Εκείνους που ζωγραφίζουν την φύση σου κι ύστερα σωπαίνουν στο τραγούδι το ψευδό σου. Σωπαινουν μπροστά στο άρωμα σου. Ύστερα έλα, σε περιμένω στον μαύρο μεγάλο κύκλο φτιαγμένο από βερνικι …

έγραψε το πιτσιρικι


Από:

http://pitsirikidotnet.gr/2015/09/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B1-%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B9-2/

έγραψε το πιτσιρικι

Οι άνθρωποι που συνεχίζουν τη ζωή τους…


Οι άνθρωποι που συνεχίζουν τη ζωή τους
ξυπνάνε λίγο πριν το μεσημέρι
ποτέ αργότερα.
δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τον σπιτικό καφέ
και σχηματίζουν ουρές έξω απ’ τον «Γρηγόρη».
Δαγκώνουν το καλαμάκι, χαμογελάνε εύκολα,
ξεραίνονται στα γέλια ευκολότερα, εξασκούνται
στην ειρωνία, αποτυγχάνουν μεγαλοπρεπώς εν τέλει.
Oι άνθρωποι που συνεχίζουν τη ζωή τους
έχουν πάντα δουλειές και υποχρεώσεις
δεν χρειάζονται ατζέντες, γιατί έχει επαρκή
χώρο το μυαλό τους, τρώνε μόνο ένα φαλάφελ,
θέλουν να πάνε στο παρίσι, στη νέα υόρκη, στο λονδίνο
κι ακόμα χειρότερα, σε ελληνικά νησιά και δάση, να
βγάζουν φωτογράφιες με άλλους ανθρώπους που συνέχισαν
τη ζωή τους, κι ακόμα χειρότερα με μερικούς που δεν
την διέκοψαν ποτέ. Μεθάνε εύκολα, πίνουν λίγο.
δεν θα σκότωναν, ούτε θα γαμιόντουσαν μεθυσμένοι
κι είναι πολύ περήφανοι για αυτό. Τους αρέσουν τα χρώματα
και το φως και δεν παραλείπουν να το πούνε στους δίπλα τους.
διοργανώνουν βραδιές ποίησης, βραδιές σκυλάδικου, βραδιές ροκ.
δε χαραμίζουν ποτέ μια νύχτα για να σκεφτούνε το θάνατο, όλη
η ζωή είναι μπροστά τους και γιαυτό μας διαβεβαιώνουν όχι μόνο
οι συγγενείς τους μα και οι φίλοι τους, οι εραστές τους και φυσικά οι ίδιοι.
δεν θλίβονται, κάνουν μονάχα ελεύθερες σχέσεις, μοιράζονται
τις κατακτήσεις τους με την παρέα τους, επισκέπτονται μουσεία
και βγάζουν άπειρες φωτογραφίες. καμιά φορά
ρωτάνε πληροφορίες για κάποιο άγαλμα και ακόμα
πιο ευδιάθετα απομακρύνται από το χώρο.

Οι άνθρωποι που συνεχίζουν τη ζωή τους κατηγορήθηκαν
ότι πατάνε πάνω σε πτώματα, εγώ νομίζω ότι απλά
ξεχάστηκαν κανά δυο φορές σε κάποιο νεκροταφείο
και τώρα χαρούμενα και αισιόδοξα συνεχίζουν -τι άλλο;- το δρόμο τους.


Από:

http://pareklinonasti.blogspot.gr/2015/09/blog-post.html

Περί ασυμβίβαστου…


baulo

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας


Άνοιξε το μπαούλο, που είχε βαφτίσει με περισσή επισημότητα «αρχείο» και είχε γεμίσει με δεκάδες περιττά πράγματα και κάποιες αναμνήσεις από την κοπέλα που τον έκρινε περιττό από τη ζωή της, ένα μήνα πριν, και του είχε δώσει τα παπούτσια στο χέρι και βασικά μια κούτα με μικροπράγματα, που είχε αφήσει σπίτι της. Τζίντζαλα-μίτζαλα τα έλεγε αυτός, τζάντζαλα-μάντζαλα εκείνη. Κι έτσι απρόσμενα ανακάλυψαν μία ακόμα διαφορά που χώριζε τα ιδιώματα των τόπων τους και θα τη βοηθούσε σε μια εργασία για το μεταπτυχιακό της.

Αλλά δεν έπρεπε να παρασυρθεί στο σωρό με τα τζιτζιλομιτζιχότζιρα (ή όπως αλλιώς τα λένε) και τις αναμνήσεις της. Είχε ανοίξει το «αρχείο» -που είχε σωθεί πλάκα-πλάκα κι από μια πλημμύρα, μια φορά που έφυγε για το χωριό, ξεχνώντας ανοιχτή μια βρύση- για να βρει ένα δημοσίευμα που χρειαζόταν και να γράψει εκείνο το κείμενο που του είχαν ζητήσει. Και δε χωρούσε άλλη αναβολή, γιατί το είχε ήδη αργήσει μια βδομάδα.

Συνέχεια

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ένας χρηματοδότης «γύπας» διαφορετικός από τους άλλους…


2015-09-01 01 Vivien Bonfond

Των Renaud Vivien και Olivier Bonfond


Στις 20 Αυγούστου 2015, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έλαβε από την Ελλάδα νέα πληρωμή ύψους 3,2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Άλλες πληρωμές προβλέπονται στο μέλλον. Χρησιμοποιώντας τα συμπεράσματα του πορίσματος της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος(2), η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αρνηθεί να πληρώσει αυτόν τον δανειστή, ο οποίος έχει ενεργήσει σε καθεστώς παρανομίας και συμπεριφέρεται σαν πραγματικός χρηματοδότης «γύπας».

Στα πλαίσια του προγράμματος Securities Market Program (SMP) το οποίο τέθηκε σε ισχύ από τον Μάιο του 2010 έως τον Σεπτέμβριο του 2012, η ΕΚΤ απέκτησε ελληνικούς τίτλους σε χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική τους αξία στην δευτερογενή αγορά ομολόγων, μια αγορά «ευκαιρίας», όπου οι τίτλοι του χρέους αγοράζονται εκ νέου και μεταπωλούνται σύμφωνα με την προσφορά και τη ζήτηση. Η ΕΚΤ, η οποία  ενήργησε σαν χρηματοδότης «γύπας», εξαγόρασε ελληνικούς τίτλους αξίας 40 δισ ευρώ από μικρό αριθμό ιδιωτικών τραπεζών και σήμερα απαιτεί την εξόφληση του συνόλου της ονομαστικής αξίας των τίτλων, δηλαδή 55 δισ συν τους τόκους(3).

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο της στρατηγικής του χρηματοδότη «γύπα» είναι πως αρνείται συστηματικά να λάβει μέρος στην αναδιάρθρωση χρεών. Αυτό ακριβώς συνέβη με την ΕΚΤ, η οποία απέκλεισε την περίπτωση συμμετοχής της στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, το 2012. Άσκησε μάλιστα πίεση, προκειμένου να παρεμποδίσει τη μείωση του χρέους το 2010, παρόλο που το χρέος ήταν ήδη μη-βιώσιμο. Κατά τα λεγόμενα του τότε αντιπροσώπου της Ελλάδος στο ΔΝΤ, Παναγιώτη Ρουμελιώτη, ο οποίος κατέθεσε στο ελληνικό Κοινοβούλιο, ο τότε πρόεδρος της ΕΚΤ – ο Γάλλος Jean Claude Trichet – ήταν «από κείνους που έδωσαν μάχη ενάντια στην αναδιάρθρωση, εκφοβίζοντας την Ελλάδα με διακοπή χορήγησης ρευστότητας.

Συνέχεια

καλοκαιρινό Ι: κρινάκια, το λευκό και το μπλε…


[Ως συνήθως, χύμα σημειώσεις, αυτή τη φορά όχι σε τετράδιο, αλλά στο κινητό.]

Ξεκινήσαμε με το ερώτημα αν υπάρχει ακόμη καλοκαίρι.

Η δραματική επικαιρότητα, η σκληρή στάση δηλαδή του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε. απέναντι στους πρόσφυγες, ακόμη και για τους πιο τυφλούς ή αδιάφορους έδειξε ότι αυτό που ζούμε φυσικά και δεν είναι τα ίχνη μιας κάποιας «ανθρωπιστικής κρίσης», όπως ίσως θέλουν να πιστεύουμε όσοι νομίζουν ότι το πρόβλημα έπεσε απ’ τον ουρανό και «τι να κάνουμε, έχουμε τα δικά μας προβλήματα». Το Πεδίον του Άρεως ήταν αποκαλυπτικό και κατά τη γνώμη μου ο καθένας μπορούσε να βγάλει άπειρα πολιτικά και προσωπικά συμπεράσματα από την πρώτη κιόλας επίσκεψη. Δεν είναι της παρούσης να σκεφτείς ότι μετά από το Πεδίο του Άρεως ό,τι και να πεις για  αυτό το πράγμα που αυτοαποκαλείται «αριστερή κυβέρνηση» θα είναι λίγο. Αυτό το ποστ είναι καλοκαιρινό, μακριά από μας η πολιτική.

Ακόμη υπήρχε όλο το καλοκαίρι η ιδέα ότι αυτό που ακολουθεί μετά από τις όποιες διακοπές θα είναι απείρως χειρότερο απ’ ό,τι έχουμε φανταστεί. Η ιδιαιτερότητα του να ζεις χρεωμένος, εσύ κ οι φίλοι σου για καιρό, είναι ότι το χρέος αυτό διαρκώς μεγαλώνει, ρουφώντας όχι μόνο την όποια οικονομική δυνατότητα για κάτι άλλο, αλλά κυρίως την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίσεις τον κόσμο στο σύνολό του. Η κατάργηση του μέλλοντος, η κατάργηση του οποιουδήποτε επιθυμητού ενδεχόμενου στην πραγματικότητά σου, συνιστά ένα χτύπημα πολύ βαρύ, αφού τελικά δεν μπορείς να ζήσεις πουθενά. Το τώρα είναι μια διαρκής αγωνία, το χθες έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα από λίγη νοσταλγία (που δεν είναι και πάντα ακριβώς βοηθητική) και το αύριο, όπως ξαναείπα, είναι ανύπαρκτο. Συνεπώς είσαι καταδικασμένος στη διαρκή υστερία του παρόντος.

Συνέχεια

ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΗΛΙΘΙΕ…


 πυρνηες στατηρη αποφυλακιση απεργια πεινας

της Κατερίνας Δήμα (FULLMOON)


Χειραγώγηση, καταστολή, στοχοποίηση: ο πυρήνας του συστήματος.

Το «κράτος» αποτελεί εξ ορισμού ένα απρόσωπο νοητικό σχήμα αλλά με απόλυτα προσωποποιημένη στόχευση, που ποινικοποιεί πάντα το «διαφορετικό». Γιατί η ουσία του κράτους, όπως κι αν καμουφλάρεται, με όποια επικάλυψη πρόνοιας κι αν εμφανίζεται, είναι πάντα η χειραγώγηση. Και όταν αυτή δεν επιτυγχάνεται αναίμακτα με την πρόληψη τότε μετατρέπεται σε καταστολή – έννοιες τις οποίες το κράτος είναι απόλυτα εξοπλισμένο να εφαρμόσει πρακτικά με πολλούς τρόπους.

Είτε με τον συγκεντρωτισμό των εξουσιών όπως συνέβη σε εφαρμοσμένα μοντέλα σοβιετικού τύπου (αυτά δηλαδή που έμειναν 80 χρόνια στη «Δικτατορία του Προλεταριάτου» -με έμφαση στο Δικτατορία, ειδάλλως θα είχε επικρατήσει κάποιο υποτυπώδες «προτσές» σε επόμενο στάδιο), είτε με την αποδυνάμωση του κράτους μέσω της αποσάρθρωσης των παρεμβατικών του δυνατοτήτων σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων που επηρεάζουν την καθημερινότητα, καθώς οι εξουσίες, μέσα σε οικονομικά μοντέλα όπως ο καπιταλισμός συγκεντρώνονται στα χέρια του κεφαλαίου.

Και τότε το κράτος παίζει το ρόλο του σφωγγοκωλάριου των πλουτοκρατών (μία ιδιαίτερα τιμητική θέση ανάμεσα στους έμπιστους ανθρώπους του βασιλιά στο παρελθόν) με σχεδόν αποκλειστικό ρόλο την καταστολή των εξεγερσιακών εστιών που δημιουργούνται από τις κοινωνικές ανισότητες που όχι απλώς συντηρεί, αλλά εντείνει ο πλουτισμός των λίγων εις βάρος των πολλών.

Η κρατική μηχανή είναι ακριβώς αυτό: μία μηχανή. Ενδύεται το μανδύα των προσωποκεντρικών ιδεωδών όπως το «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» όταν σφίγγει η στρόφιγγα των υλικών παροχών από τους κεφαλαιοκράτες, και τότε η μάζα πρέπει να ταϊστεί με ιδεώδη για να υπομείνει τις κακουχίες της. Ειδάλλως το κράτος δεν λειτουργεί προσωποκεντρικά, ούτε οι μηχανισμοί του επηρεάζονται από αλλαγές προσώπων. Είναι ένα χωνευτήρι αξιακών συστημάτων ένας πολτοποιητής ηθικών συναρμογών, ένας σκουπιδοφάγος ανθρωπιστικών τάσεων και στάσεων.

Συνέχεια

Gilles Deleuze/Felix Guattari-Για τον καπιταλισμό και την επιθυμία…


Για τον καπιταλισμό και την επιθυμία,εκδόσεις ελευθεριακή κουλτούρα (σελ. 5-25)

[Η συνέντευξη αυτή δόθηκε στο Actuel,μα εκδόθηκε τελικά για πρώτη φορά το 1973 στην συλλογή C’ est Demain la veille υπό την επιμέλεια του Michel-Antoine Burnier. O Pierre Victor στον οποίο αναφέρεται ο Γκουατταρί αποτελεί ψευδώνυμο μαοϊκού ηγέτη της Προλεταριακής Αριστεράς ο οποίος ζούσε τότε στην παρανομία,η συζήτηση με τον Φουκώ έχει δημοσιευτεί από τις εκδόσεις Ερατώ με τίτλο Για την Λαϊκή Δικαιοσύνη και τα Δικαστήριa. Πρωτοδημοσιεύτηκε στα ελληνικά σε μετάφραση από το περιοδικό Flesh Machine στην έκδοση «Deleuze & Guattari: τρεις συνεντεύξεις για τον καπιταλισμό και τις επιθυμητικές μηχανές» με τίτλο «Καπιταλισμός: Ένα Πολύ Ιδιαίτερο Ντελίριο»].

Actuel: Όταν περιγράφετε τον καπιταλισμό λέτε: «Δεν υπάρχει καμία επιχείρηση,κανένας βιομηχανικός ή χρηματιστικός μηχανισμός που να μην αποκαλύπτει την τρέλα της καπιταλιστικής μηχανής και τον παθολογικό χαρακτήρα της ορθολογικότητάς της (δεν πρόκειται για μια λαθεμένη ορθολογικότητα,αλλά για την πραγματική ορθολογικότητα αυτής της παθολογίας,αυτής της τρέλας,αφού η μηχανή λειτουργεί,να είστε σίγουροι για αυτό). Δεν υπάρχει κίνδυνος αυτή η μηχανή να τρελαθεί,είναι τέτοια από την αρχή της και είναι σε αυτήν την τρέλα που βρίσκει την ορθολογικότητά της». Αυτό σημαίνει ότι μετά από αυτή την «ανώμαλη» κοινωνία ή,πέρα από αυτή,μπορεί να υπάρχει μια κοινωνία «φυσιολογική»;

 Gilles Deleuze: Εμείς δεν χρησιμοποιούμε τους όρους «φυσιολογικό» και «ανώμαλο». Όλες οι κοινωνίες είναι ταυτοχρόνως λογικές και παράλογες. Είναι αναγκαστικά λογικές όσον αφορά τους μηχανισμούς,τα γρανάζια,τα συστήματα διασύνδεσής τους,όπως και για τη θέση που επιφυλάσσουν στο παράλογο. Όμως όλα αυτά προϋποθέτουν κώδικες ή αξιώματα που δεν είναι τυχαία αποτελέσματα,αλλά ούτε εμμενώς λογικά. Είναι όπως στη θεολογία: τα πάντα είναι απολύτως λογικά αν αποδεχτείς το προπατορικό αμάρτημα,την άμωμο σύλληψη,τη μετενσάρκωση. Το λογικό είναι πάντοτε ένας χώρος αποκομμένος από το παράλογο,ουδέποτε προστατεύεται σαφώς από το παράλογο,αλλά διαπερνάται από αυτό και ορίζεται μόνο μέσω συγκεκριμένων σχέσεων και συντελεστών. Κάτω από κάθε τι λογικό επωάζεται το ντελίριο,και είναι από αυτό που πηγάζει. Τα πάντα είναι λογικά στον καπιταλισμό,εκτός από το κεφάλαιο ή τον ίδιο τον καπιταλισμό. Ένας χρηματιστικός μηχανισμός είναι απόλυτος,μπορούμε να τον κατανοήσουμε,να τον μελετήσουμε,οι καπιταλιστές ξέρουν σε τι χρησιμεύει,ωστόσο είναι εντελώς παραληρηματικός,τρελός. Είναι με αυτή την έννοια που λέμε: το λογικό είναι πάντοτε η ορθολογικότητα ενός παράλογου. Υπάρχει κάτι που δεν έχει επισημανθεί επαρκώς στο Κεφάλαιο του Μαρξ,δηλαδή σε ποιο σημείο είχε αυτός γοητευτεί από τους καπιταλιστικούς μηχανισμούς,ακριβώς επειδή είναι παράφρονες αλλά ταυτοχρόνως λειτουργούν άριστα. Λοιπόν,τι είναι λογικό σε μια κοινωνία; Είναι ο τρόπος με τον οποίο τα άτομα επιδιώκουν και προσπαθούν να υλοποιήσουν τα συμφέροντά τους,όντας αυτά τα συμφέροντα καθορισμένα στο πλαίσιο αυτής της κοινωνίας. Όμως από κάτω υπάρχουν επιθυμίες,επενδύσεις επιθυμιών,που δεν ταυτίζονται με τις επενδύσεις του συμφέροντος και ωστόσο είναι από αυτές που εξαρτώνται τα συμφέροντα ως προς τον καθορισμό και την κατανομή τους: μια τεράστια ροή,κάθε είδος λιμπιντικής-ασυνείδητης ροής που συνιστά το παραλήρημα αυτής της κοινωνίας. Η πραγματική ιστορία είναι η ιστορία της επιθυμίας. Ένας καπιταλιστής ή ένας μοντέρνος τεχνοκράτης δεν επιθυμεί με τον ίδιο τρόπο που επιθυμεί ένας δουλέμπορος ή ένας αξιωματούχος της αρχίας κινζεικής αυτοκρατορίας. Ότι τα άτομα σε μια κοινωνία επιθυμούν την καταπίεση για άλλους όπως και γι’ αυτά τα ίδια,ότι υπάρχουν πάντοτε άτομα που θέλουν να σπάσουν τα πλευρά κάποιων άλλων και έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν,το «δικαίωμα» να το κάνουν,είναι αυτό που φέρνει στο ως το πρόβλημα ενός εις βάθος δεσμού μεταξύ της λιμπιντικής επιθυμίας και της κοινωνικής σφαίρας. Ένας «ανιδιοτελής» έρωτας για την καταπιεστική μηχανή: ο Νίτσε είχε πει πανέμορφα πράγματα για αυτόν τον διαρκή θρίαμβο των σκλάβων,για το πώς οι βασανισμένοι,οι ταπεινωμένοι και οι αδύναμοι επιβάλουν τον τρόπο ζωής τους σε όλους εμάς.

Συνέχεια