σ’ ένα χαρτόκουτο στην Πατησίων…


p115-960x640-680x453

 

Είναι εδώ και κάμποσο καιρό  που δεν αισθάνομαι τίποτα,
το σώμα μου είναι προέκταση χαρτόκουτου
κι αυτή η φυλλάδα
κρατάει το κρύο μακριά απ’ τα εντόσθιά μου.
Τα βράδια για να κοιμηθώ
χρειάζομαι το μπουκάλι με το ούζο
που όταν είμαι τυχερός έχει ρακί
κονιάκ κηδείας
και στις καλύτερες τσίπουρο
χαρισμένο από καφενείο.
Ονειρεύομαι ήλιο
μα στο τέλος της ημέρας υποφέρω
και φοβάμαι μη χάσω κάνα δάχτυλο.
Οι άνθρωποι είναι τρελοί
αλλά κοιτάζουν εμένα σαν τρελό
οι άνθρωποι κάνουν ένα σωρό παρανοϊκά πράγματα
και μυξοκλαίνε για το κάθε τι
τα ψιλά στις γιορτές γίνονται χοντρά
οι σταυροί βοηθάνε την πείνα να χορτάσει
η βροχή αμαρτάνει τα κορμιά τους
κι όταν λένε πως βρήκαν ένα δρόμο
απλά δεν έχουν προλάβει τίποτα.
Νοιάζομαι για το κρύο
τις κόρνες και τις εκρήξεις στα σκουπίδια
που η λάβρα ζυγώνει το φαΐ μου,
ένα λουκάνικο από σάντουιτς βγαλμένο
κρεμμύδι με σκυλόσκατο
τυλιγμένο με απόκομμα στοιχήματος χαμένου
και θέρμη απ’ τον Πινόκιο κρεμασμένο
με τα ξύλινα τρεμάμενα ποδάρια του
προσάναμα για μένα.
Καμιά φορά νιώθω κάτι
για τη μαύρη πουτάνα της Τρίτης Σεπτεμβρίου
μ’ αμολημένο το βυζί στα δύο
τα λευκά της δόντια
φως σε καύλες
το χορό του γέλιου της
αφού έχει σνιφάρει
και βλέπει κοιλιές, αρχίδια
και σηκωμένες υποσχόμενες ψωλές.
Την βλέπω λες κι είμαστε στην ίδια κοιλάδα
στην ίδια πόλη
στην ίδια μοίρα
να μας κοιτάζει το μάτι που δε θέλουμε να μας κοιτάζει
όταν η λύπηση κι η ικανοποίηση δεν έχουν καμία διαφορά.
Βλέπεις είμαι ένας hobo που λένε οι αμερικάνοι
ολόκληρης γενιάς κουλτούρα
που έγραψε, ήπιε και πέθανε.
Εδώ δεν είμαι τίποτα
παρά μονάχα ένας αλήτης
το επιχείρημα της πείνας
από σαπιοκοιλιάδες και μαυροφορεμένους με κουκούλες
που καίνε το φαΐ μου.
Δεν με νοιάζει
ποτέ δεν με ένοιαξε.
Δώσ’ μου ένα χαρτόκουτο
λίγο αλκοόλ να ζεσταθώ
μια χαλασμένη τυρόπιτα
μια είσοδο μαγαζιού
μια αλυσίδα ξεκλείδωτη
τρεις γόπες ατελείωτες
και μακριά από μένα το
Για όλους έχει ο θεός.

______________________________________

Γιάννης Ζελιαναίος, «Μισό λίτρο κονιάκ στην Πατησίων», Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος (2015).

Feature photo: http://popaganda.gr/ti-simveni-sta-prosfigika/
Ποιημα και εικόνα της ανάρτησης από το http://athensinapoem.com/2015/08/22/


Aπό:

https://anhsyxia.wordpress.com/2015/08/31/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CF%83-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF/

ΜΕΙΜΑΡΑΚΗΣ: ΘΑ ΜΕ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΟΙ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΗΜΟΥΝ…


Μεϊμαράκης

Έσπασε η καπότα του καπιταλισμού…

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είπε στο Mega ότι θα τον ψηφίσουν οι φασίστες επειδή ήταν Κένταυρος και όσ@ δεν ξέρετε τι είναι οι Κένταυροι, διαβάστε:

Κένταυροι – Rangers οι «χρυσαυγίτες» της ΟΝΝΕΔ

…απλά μαθήματατα τραμπουκικής νεοδημοκράτικης ιστορίας …μιας ιστορίας ταγμάτων ασφαλείας που η τωρινή δήθεν κεντροδεξιά Ν.Δ. θέλει να ξεχάσει ή κάνει πως δεν θυμάται αλλά για κακή της τύχη δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου ιδιαίτερα εμείς που δεχτήκαμε τις επιθέσεις των πρωτοπαλήκαρών της…!

Όλοι γνμωρίζουμε πως η Ν.Δ όσα κουστουμάκια μεσαίου χώρου κι αν φορέσει στις τάξεις της είχε πάντα και πάντα θα έχει τραμπούκους ανάλογους με αυτούς της χρυσής αυγής …βέβαια τότε τα τάγματα εφόδου δεν χτυπούσαν ούτε μαχαίρωναν μετανάστες γιατί δεν υπήρχε το σημερινό πρόβλημα …χτυπούσαν και μάλιστα ανελέητα κνίτες, ρηγάδες, αναρχικούς …όσους δηλαδή δεν ταίριαζαν με τα δικά της στανταρτς και τις πολιτικές της θέσεις….

Οι “Κένταυροι” και οι “Rangers” ήταν έμπνευση του μακαρίτη του Αβέρωφ -πρόεδρος τότε της Ν.Δ. και είχαν αρχηγούς τους, τον Μιχαλολιάκο (βουλευτή Πειραιώς, ξάδελφος του Χρυσαυγίτη Μιχαλολιάκου) και τον Μανωλάκο (φαρμακοποιός, πολιτευτής και χουντοβασιλικός).

Οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ…”Ομάδες κρούσης” τελούσαν υπό τις ευλογίες των προέδρων Μεϊμαράκη και Βουλγαράκη.

Ήτανε ομάδες γυμνασμένων ΟΝΝΕΔιτών -σας θυμίζουν κάποιους;- που κατέβηκαν σε πανσπουδαστικά συνέδρια (αρχικά) και μετά σε σχολές για να ενισχύσουν τη ΔΑΠ, όταν αποτελούσε οικτρή μειοψηφία. Δεν ήταν φοιτητές, τουλάχιστον όχι όλοι…ήταν μπρατσαράδες και ιδιαίτερα στη Νομική Αθηνών είχαν κάνει αίσχη.
Μετά έγιναν οι περισσότεροι νταβάδες της νύχτας…

Με τις ευλογίες φυσικά των Μεϊμαράκη – Βουλγαράκη…τα γνωστά “Ντοράκια”….Πουλέν της Ντόρας, με την πολιτική έννοια, άιντε, το μυαλό σας στο πονηρό, κουτσομπολάκια 

Δυστυχώς για εμάς δεν υπάρχουν βίντεο που να αποδεικνύουν τις εφορμήσεις τους, βλέπετε τότε δεν υπήρχαν κινητά δια πάσαν χρήσην όπως συμβαίνει τώρα….

Άλλωστε η εποχή της “ένδοξης” δράσης τους ήταν τα τέλη ’70, αρχές και τέλη της δεκαετίας του ’80
σποραδικά έκαναν κάποιες εμφανίσεις και στις αρχές τις δεκαετίας του ’90…
Οι τραμπούκικες ομάδες κρούσεις διαλύθηκαν τυπικά αλλά όχι ουσιαστικά επι Μητσοτακη, η δράση τους, όμως, συνεχίστηκε υπογείως.

Οι ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ήταν ομάδα νέων απο τον Κορυδαλλό και την Αθήνα. Καποια μελη ηταν ηταν πριν στο ΦΕΠ   (Φοιτητική Εθνική Πρωτοπορία) και στην ΕΝΕΚ (Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα) ενω οι RANGERS ήταν κυρίως απο Θεσσαλονικη.

Συνέχεια

Γυναικείες υστερίες…


Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε από τη μία η επικαιρότητα γύρω από τις ακραίες σεξιστικές επιθέσεις ενάντια στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και από την άλλη ένα κείμενο για την έμφυλη καταπίεση και τη σχέση της με την πολιτική εξουσία που κάποτε είχα γράψει στο περιοδικό που βγάζαμε ως φοιτητικό σχήμα και που πρόσφατα βρήκα τυχαία. Το ιδιαίτερο με αυτό το ζήτημα είναι ότι, ενώ όταν ξεδιπλώνεις μία σκέψη, κατά κανόνα επιθυμείς αυτόν που την διαβάζει να προβληματιστεί προς την κατεύθυνση που ακολουθείς και ίσως και να πειστεί, σε αυτό το θέμα δεν υιοθετώ καμία τέτοια αξίωση. Κι αυτό γιατί στο θέμα του σεξισμού έχουμε χορτάσει συγκατάβαση και θεωρητική συμφωνία με άτομα που στην πρώτη ευκαιρία αποστρέφονται τις γυναικείες «υστερίες» και αιτιολογούν τις απόψεις μας με τη μέθοδο του «ε, αφού αυτά λέει ο γκόμενός της». Έτσι, σύντροφοι και συντρόφισσες που κόπτεσθε για το ζήτημα του κοινωνικού φύλου, αν πραγματικά σας απασχολεί, πράγμα που δεν αμφισβητώ, ίσως θα πρέπει να αρχίσετε να επεξεργάζεσθε την ιδέα πως η επίλυσή του σε απελευθερωτική κατεύθυνση περνάει πάνω από τη βίαιη  κατάργηση διάφορων ρόλων που υιοθετείτε αυτοεκπληρωτικά ως πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα.  

Συνέχεια

Δύο κόσμοι…


45879000

του Θανάση Τσιριγώτη


Υπάρχει μια παλιά διένεξη η οποία εξελίχθηκε ανάμεσα στο «υπάρχον» και την αντίθεσή του και η οποία προσέλαβε φιλοσοφικές, πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Πολλοί άνθρωποι αρνούνται το ζοφερό «τώρα», αντιστέκονται, θέλουν να δραπετεύσουν από τη φρικαλέα μέγκενή του. Αλλά τότε αρχίζουν τα δύσκολα ή καλύτερα διχάζονται -το λιγότερο- οι δρόμοι διαφυγής. Ορισμένοι προτείνουν την ασφαλή καταφυγή στο παρελθόν που είναι γνώριμο, προσβάσιμο και χαρτογραφημένο.

Είναι μια μορφή «προγονοπληξίας» που όμως δίνει σιγουριά και βεβαιότητα. Όπως ο αγρότης που ξέρει του καιρού και του κύκλου τα γυρίσματα, οργώνει τον Οχτώβρη και θερίζει τον Ιούλη, πηγαίνει «από τον Άη Δημήτρη στον Άη Γιώργη». Άλλοι πάλι ανακάλυψαν τη γοητεία του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου τίποτα όπου ο χρόνος και ο τόπος σαρκώνονται με το απόλυτο μηδέν ή όπως λένε οι κινηματιστές στην πολιτική «να κάνουμε κάτι». Δείτε ένα παράδειγμα: Στην εγγύς Μέση Ανατολή, πολύπαθη, πολύβουη και αιματοβαμμένη, μάζες των φτωχών στράφηκαν στους παρελθοντιστές τζιχαντιστές και ισλαμοφρενικούς. Κάποιοι στη Δύση εκστασιάστηκαν από τους «Λουδήτες» του ISIS! Οι γυναίκες π.χ. αγοράζονται, πωλούνται και βιάζονται σαν ζώα. Απαγορεύεται η δημόσια παιδεία, ο πολιτισμός θεωρείται δημιούργημα των απίστων, τα βιβλία είναι το εξής ένα, το Κοράνι, που περιέχει ιδεοληψίες κτηνοτρόφων του 7ου αιώνα, οι υποδομές καταστρέφονται στ’ όνομα του «ιερού πολέμου εναντίον των δυτικών». Η οπισθοδρομική διέξοδος σ’ όλο το μεγαλείο της.

Συνέχεια

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης συζητώντας με γάλλους αναρχικούς στο Radio Libertaire…


Αποσπάσματα από βιβλίο/μπροσούρα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Στη συγκεκριμένη έκδοση, ο Κορνήλιος Καστοριάδης συζητά με Γάλλους αναρχικούς στην εκπομπή Chronique Hebdo επ’ ευκαιρία της πρόσφατης τότε έκδοσης του βιβλίου του η Άνοδος της Ασημαντότητας.

Ζακ: Αυτό που εγώ θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι μιλάτε συχνά για ευθύνη. Ωστόσο έχουμε την εντύπωση πως ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζετε την ιδέα της μη-βαρύτητας περιλαμβάνει σχεδόν όλον τον κόσμο και δεν αποδίδει στον καθένα την ευθύνη που του αναλογεί. Αντιθέτως, πιστεύω πως υπάρχει ένα νόημα αρκετά βαθύ, ολοένα αναπτυσσόμενο, ισχυρό και προσανατολισμένο προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό το νόημα δεν υπάρχει έτσι απλά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, στον αέρα, δεν προέρχεται από τα εκατομμύρια ανθρώπων που ακούν ραδιόφωνο ή βλέπουν τηλεόραση, αλλά είναι αποτέλεσμα ενορχηστρωμένης, συντονισμένης προσπάθειας. Θέλουν δηλαδή να πείσουν τον κόσμο ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία βαρύτητα ή ότι έχουν μια σχετική βαρύτητα.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Και βέβαια. Όμως επίσης είναι και αυτό που εγώ αποκαλώ ασημαντότητα. Ας δούμε για παράδειγμα τί συμβαίνει στην οικονομία: Έχουμε την θλιβερή επιχειρηματολογία του νεοφιλελευθερισμού, η οποία είναι γελοία. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι εμείς είμαστε αντίθετοι. Η επιχειρηματολογία αυτή είναι εγγενώς γελοία. Έχει ήδη απορριφθεί από αστούς οικονομολόγους, όπως τον Κέυνς και από άλλους, εδώ και 50-60 χρόνια. Και επανέρχεται με κάτι γιατροσόφια, με κάτι οικονομικά τεχνάσματα που είναι απλώς προκαταλήψεις. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτοί που ωφελούνται δεν πιστεύουν πραγματικά σε όλα αυτά. Πιστεύουν στους ισολογισμούς, στα κέρδη και την εξουσία τους. Ο Ζυπέ, για παράδειγμα, λέει ό,τι νά ναι: Λέει ότι για να ξαναρχίσει η ανάπτυξη πρέπει να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες. Δηλαδή ότι πρέπει να μειωθεί η πραγματική ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται από την κοινωνία. Είναι γελοίο. Είναι σαν να λέμε ότι για να πέσει ο πυρετός πρέπει να χορηγηθεί ένα φάρμακο που τον αυξάνει. Πρόκειται για σαλτιμπάγκους. Από την άλλη, προφανώς, αυτό που συμβαίνει μέσα στην κοινωνία δεν στερείται νοήματος σε καμία περίπτωση. Αλλά αυτού του τύπου τα επιχειρήματα και τα σχόλια φανερώνουν την ανικανότητα των εκπροσώπων του συστήματος να επεξεργαστούν μια συνεκτική ιδεολογία. Ο φιλελευθερισμός του 19ου αιώνα ήταν μια ιδεολογία που έστεκε: «Υπάρχουν όλο και περισσότερες μηχανές. Και όσο οι μηχανές αυξάνονται, θα αυξάνεται και η ευτυχία». Αυτό ήταν βεβαίως εσφαλμένο, ήταν η ψευδαίσθηση της προόδου αλλά…

Συνέχεια

Για την ανασύνθεση της μαρξιστικής Αριστεράς…


του Γιάννη Μηλιού


1. Το «Όχι» ως στιγμή ανοικτής ταξικής σύγκρουσης

Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, είναι η συνεχής αναδιάταξη ενός συσχετισμού δύναμης μεταξύ των δρώντων πολιτικών υποκειμένων (κομμάτων, κρατικών μηχανισμών, κινημάτων κ.λπ.). Πρόκειται για έναν συσχετισμό δύναμης που σε τελευταία ανάλυση αντανακλά τα αντιτιθέμενα ταξικά συμφέροντα που διαπερνούν την (ελληνική) κοινωνία.
Σπανίως τα ταξικά συμφέροντα (και ιδίως τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των δύο κύριων τάξεων της καπιταλιστικής κοινωνίας, της άρχουσας καπιταλιστικής και της εργατικής τάξης και των συμμάχων της) εμφανίζονται με καθαρή μορφή, ως σύγκρουση δύο καθαρών πολιτικών θέσεων, ως πολιτική σύγκρουση ανάμεσα σε «δύο Ελλάδες», σύγκρουση του «έθνους των πληβείων» με το «έθνος των πατρικίων». Διότι το θεσμικό πλαίσιο του καπιταλιστικού κράτους, φιλτράροντας και «κοινοβουλευτικοποιώντας» τα ταξικά συμφέροντα και αιτήματα των υποτελών τάξεων, κατά κανόνα τα μετασχηματίζει σε εκδοχές του κοινού-«εθνικού» συμφέροντος, δηλαδή τα υπάγει στη μακροπρόθεσμη στρατηγική του κεφαλαίου για συσσώρευση («οικονομική ανάπτυξη») και κοινωνική ειρήνη υπό την ηγεμονία του κεφαλαίου («οικονομική και κοινωνική σταθερότητα»).
Μία από τις σπάνιες φορές που η ταξική σύγκρουση πήρε τη μορφή μετωπικής πολιτικής σύγκρουσης ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Το «έθνος των πληβείων» με το 61,3% υπέρ του «Όχι» υπερίσχυσε έναντι του «έθνους των πατρικίων», που απαιτούσε τη συνέχιση των μνημονίων, δηλαδή των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που αναδιανέμουν ισχύ, πλούτο και εισόδημα υπέρ της άρχουσας κεφαλαιοκρατικής τάξης. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν πέρα από κάθε πρόβλεψη αυτών που σχεδίασαν το δημοψήφισμα.
Η αστραπιαία μετατροπή του «Όχι» του δημοψηφίσματος σε «Ναι» στο εσωτερικό του κράτους και των μηχανισμών του (Κυβέρνηση, Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κοινοβούλιο), αποτέλεσε την πλέον καθαρή εκδήλωση της μετεξέλιξης του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε κόμμα-διαχειριστή του καπιταλιστικού κράτους, δηλαδή σε κόμμα που (σταδιακά) αναλαμβάνει τη διαχείριση και εκπροσώπηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, επομένως σε φορέα της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης πολιτικής στρατηγικής.

Συνέχεια

Ο Αριστοτέλης και οι επαναστάσεις…


Charles Thévenin, Arrestation de Monsieur de Launay, dans la deuxième cour de la Bastille, le 14 juillet 1789, 1793, musée Carnavalet, Paris.

Charles Thévenin, Arrestation de Monsieur de Launay, dans la deuxième cour de la Bastille, le 14 juillet 1789, 1793, musée Carnavalet, Paris.


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Δεν υπάρχει τίποτε πιο προφανές ότι ένα πολίτευμα, για να παραμείνει στο χρόνο και να διασφαλίσει την αρμονία και την κοινωνική συνοχή, πρέπει πρωτίστως να ικανοποιεί το σύνολο των πολιτών. Κι αν όχι το σύνολο σε απόλυτο βαθμό, με την έννοια της αδιαπραγμάτευτης ομοφωνίας, τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του ή, για να είμαστε πιο σαφείς, να αφήνει ευχαριστημένο εκείνο το κοινωνικό κομμάτι που έχει την ισχύ, που έχει δηλαδή τη δυνατότητα να επιβάλει τις πεποιθήσεις του στην πόλη. Κι εδώ ακριβώς αρχίζουν τα προβλήματα, αφού τα πολιτεύματα εξ’ ορισμού υπάρχουν για να προασπίζουν το δίκαιο και την ισότητα και τελικά είναι αδύνατο να απεγκλωβιστούν από τη βούληση των ισχυρών, είτε αυτή αφορά την πλειοψηφία των φτωχών είτε τη μειοψηφία των πλουσίων, και είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι οι φτωχοί προτιμούν τη δημοκρατία, ενώ οι πλούσιοι την ολιγαρχία. Στο βάθος κρύβεται η σύγχυση της αντίληψης για την ισότητα, αφού «… η δημοκρατία προήλθε από το ότι οι πολίτες, ενώ είναι ίσοι σε κάτι μόνο, έχουν τη γνώμη ότι είναι σε όλα ίσοι (διότι νομίζουν τους εαυτούς τους απολύτως ίσους, επειδή απλώς απολαμβάνουν την ελευθερία όλοι το ίδιο). Αντίθετα η ολιγαρχία προήλθε από το ότι οι πολίτες νομίζουν ότι είναι ανώτεροι σε όλα, ενώ είναι ανώτεροι σε κάτι μόνο (διότι έχουν την εντύπωση ότι είναι σε όλα ανώτεροι, επειδή είναι ανώτεροι στην περιουσία μόνο)». (σελ. 69 – 71).

Συνέχεια