Α΄ Χαιρετισμοί…


a xer

Τετ α τετ με τους δανειστές στο ξενοδοχείο που διαμένει το κουαρτέτο

Σία Κοσιώνη

 

Χαιρετίζω τις ερωτικές μας ειδήσεις
και τον πορνογραφικό μας βίο.
Τη Μπι μπι μπο με το βουβό της λυγμό στο σκάι.
Χαιρετίζω την τούρλα του μετεωρολόγου.
Τη ματιά του χωροθέτη που μοντάρει αποκαΐδια.
Χαιρετίζω τους ψυχάκηδες νέους της βόνταφον
που σμίγουν στη διασταύρωση μοναξιάς και αμεριμνησίας.
Χαιρετίζω τη θετική ενέργεια για κουνέλια.
Την αμίτα μόσιον το άμπερ αλέρτ,
τα γκέι αντριλίκια με γλυκάνισο και παρά φύσιν αγαμία.
Χαιρετίζω τα αδέσποτα που με περιθάλπουν.
Χαιρετίζω τα τσιγάρα, το αλκοόλ, τον ανέφελο ουρανό.
Χαιρετίζω τους μάγκες που τα κονομάνε απ’ τα ψώνια.
Το νεορομαντισμό. Τους νέους ατάλαντους λογοτέχνες.
Τα φιλόδοξα κοριτσάκια εν μέσω καύσωνος.
Χαιρετίζω τη ριζοσπαστική αριστερά
που από καυτή γκόμενα έγινε νευρασθενική γριά.
Χαιρετίζω το Ναπολέων Βοναπάρτη
που φύτρωσε εκεί που κατούρησε ο επαναστάτης.
Χαιρετίζω το γραφειοκράτη που ξεφύτρωσε εκεί
που έχεσε η κεντρική επιτροπή.
Χαιρετίζω εσένα βασανισμένη ανθρωπότητα
με τις αλυσίδες σου από παλιόχαρτα.
Όλα είναι δικά μας και είναι μπροστά.
Αβιταμίνωση, αναιμία, προσφυγιά, παχυσαρκία.
Εν το Παν.


Aπό:

https://dromos.wordpress.com/2015/08/26/

Η αυτοκρατορία των … παραισθήσεων! …


Του Στέργιου Μανουρά


Ο σουρεαλισμός της πολιτικής σκηνής τείνει να προσωποποιηθεί σε ένα σκληρό και απεχθή βολονταρισμό που έχει εκπαραθυρώσει κάθε (;) ελπίδα γνήσιας λαϊκής αντικαπιταλιστικής λύσης στο πρόβλημα της Ελλάδας.

Τα κοράκια ξαναμαζεύτηκαν και στριφογυρίζουν πάνω από το πτώμα που λέγεται Ελλάδα. Οι νεκροθάφτες του συστήματος (ΜΜΕ) απόκτησαν καινούργιο συμπαίκτη στο παιχνίδι ο οποίος ανταγωνίζεται, ισάξια, τους άλλους για τη διάσωση των συμφερόντων κάθε λογής μεγαλοκαρχαρία, λαμόγιου, πολιτικού απατεώνα και ευρωλάγνου. Η πραγματικότητα έχει αντιστραφεί και η εικόνα που παρουσιάζεται εμφανίζει (αλλά και κατασκευάζει) ένα είδωλο αντεστραμμένης πολιτικής λογικής λες και δεν ισχύει αυτό που διακήρυξε πρώτος ο Μαρξ, ότι δεν κατασκευάζει την πραγματικότητα η συνείδηση του ανθρώπου αλλά ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο χειραγωγημένη είναι η συνείδηση από την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο θα πιστεύει ότι αυτή έχει τον πρώτο λόγο.

Μέσα στον κόσμο των «παραισθήσεων» ακούμε για δεκάδες προτάσεις εξόδου από την κρίση, για ανάκαμψη, για σταθερότητα και τόσα άλλα παραμύθια. Η λογική της αγκίστρωσης της συνείδησης στον μονόδρομο αυτής της ΕΕ και του ευρώ, σπέρνει τρόμο και αβεβαιότητα στον ψηφοφόρο που παραπατά, πλέον, σαν ναρκομανής σε σύνδρομο στέρησης!

Δεν θα επαναλάβουμε τα οικονομικά επιχειρήματα κατά της επιλογής συνέχισης της καταστρεπτικής πολιτικής των μνημονίων ούτε θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε τη φαυλότητα του επιχειρήματος της «μοναδικής» λύσης εφόσον η Ελλάδα δεν έχει στηρίγματα στο εξωτερικό, λες και μια χώρα θα πρέπει να είναι διαρκώς εξαρτημένη από μια μεγάλη δύναμη και δεν μπορεί να απαλλαγεί από τον διαρκή βιασμό της από αυτές. Νομοτελειακά, είναι αποδεδειγμένο ότι και η πιο φτωχή χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της αν στηριχθεί στον λαό της και μόνο  (το ότι κάποιοι θα χάσουν την ψευδαίσθηση της απόλαυσης ενός γιωτ, μιας πόρσε, ενός τερατώδους 4Χ4 κ.α. μας αφήνει ψυχρά και τελείως αδιάφορους).

Συνέχεια

Δηλητήριο (ή αλλιώς μέρες καλοκαιριού 2015)…


της Μαριάννας Ρουμελιώτη

Στο Πεδίο του Άρεως βράζει ο τόπος. Σε δύο παράλληλα δρομάκια μέσα στο πάρκο κατασκηνώνει η φρίκη αυτού του κόσμου. Στο ένα προσπαθούν να σταθούν χωρίς επιτυχία άνθρωποι που μπορεί και να πήραν την τελευταία τους δόση. Μοιάζει σαν αμερικάνικη σειρά με ζόμπι στο κέντρο της πόλης. Στο άλλο στενό, μικρά παιδιά, ξυπόλητα παιδιά, μάνες που θηλάζουν, νέοι, πολλοί νέοι. όλοι έφτασαν πριν λίγες μέρες από τη συρία. Ή το αφγανιστάν. Ή από κάπου που κάποιοι κήρυξαν πόλεμο.

Μια γυναίκα κρατάει στην αγκαλιά το μωρό της και με το αριστερό της χέρι πιάνει το μεγαλύτερο παιδί της. Τρέχουν να ξεφύγουν από τον πόλεμο. Χιλιάδες λαικς. Η φωτογραφία γίνεται βάιραλ και στο φωτόσοπ βάζουν δίπλα μια ακόμη μάνα από πιο παλιά, τότε που έτρεχε να ξεφύγει από τη μικρά ασία. Έτσι θα πιάσει ακόμα περισσότερα λαικς.

Στα σύνορα με την Τουρκία αυτή η μάνα ή μια άλλη, έδωσε τρία ή πέντε χιλιάρικα σε έναν δουλέμπορο. Μπορεί να τη βίασε, μπορεί και όχι. Στα σύνορα με την Ελλάδα κόντεψαν να πνιγούν τα μωρά της. Μπορεί και να πνίγηκαν. Στην Κω την χτύπησε ένας μπάτσος. Ή και πολλοί. Στα σύνορα με τη Μακεδονία της έριξαν πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα. Χιλιάδες λαικς και εκεί. Στην Αυστρία πέθανε αυτή και τα δυο της παιδιά. Από ασφυξία μέσα σε ένα φορτηγό. Η είδηση έγινε βάιραλ. Οι διεθνείς οργανισμοί καταγγέλλουν την κατάσταση.

Ένας άντρας ανεβάζει φωτογραφίες προσφύγων και γράφει από κάτω πως η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Φοβάται για την ασφάλεια του. Από κάτω δεκάδες φίλοι του, του συμπαραστέκονται. Η λέξη λαθρομετανάστης εμφανίζεται 11 φορές. Δεκάδες λάικς ακολουθούν.

Μια γυναίκα σε μια παραλία ξεφυλλίζει ένα περιοδικό με εξώφυλλο «Η Ελένη Μενεγάκη έκοψε τα μαλλιά της» και δίπλα από το άψογο πεντικιούρ της ένας «λάθρο», όπως θα πει αργότερα στους φίλους της, βγαίνει από τη θάλασσα με τα ρούχα. Θα αλλάξει νησί γιατί η Κως δεν αντέχεται. Η φωτογραφία που θα ανεβάσει από την Πάρο λίγες μέρες μετά θα πάρει πάνω από 100 λάικς.

Συνέχεια

Το μεγάλο πάρτι από το 1824…


Φαύλος κύκλος δανείων και κακοδιαχείρισης

Η Ελλάδα είναι ένα κράτος «δανειογενές» πριν από τη σύστασή του (1824-1825). Από τότε, οι Αλ. Μαυροκορδάτος και Ι. Ζαΐμης σύναψαν δύο δάνεια με αγγλικές τράπεζες. Για το ένα, καταβλήθηκε στην τότε κυβέρνηση το 59% της ονομαστικής του αξίας και για το άλλο το 43,6%! Τα υπόλοιπα ποσά κρατήθηκαν για τοκοχρεολύσια, προμήθειες, μεσιτείες, έξοδα σύμβασης και αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών (!). Ωστόσο, η Ελλάδα πλήρωσε τόκους και χρεολύσια για το κεφάλαιο που ουδέποτε πήρε!

Ενδεικτικό του μεγάλου πάρτι της κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος ήταν τα «πανωγραψίματα» (1824. Τότε, ο στρατηγός Γκούρας «όριζε» 3.000 άνδρες. Δήλωνε ότι είχε 12.000. Τους μισθούς των υπόλοιπων 9.000 ανδρών τα μοιράζονταν οι ημέτεροι!). Ετσι «θεσμοθετήθηκε» η εξυπηρέτηση των πελατειακών σχέσεων κομματικών μηχανισμών με ουρά… μέχρι σήμερα.

Ολα τα ανωτέρω και πολλά άλλα, έρχεται να αναδείξει ανάγλυφα ο μαθηματικός, δρ Κοινωνιολογίας, πολιτειολόγος-καθηγητής της Σχολής Εθνικής Ασφάλειας, Τάσος Ηλιαδάκης με το βιβλίο των 600 σελίδων, που πρόκειται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες από τον Εκδοτικό Οίκο «Ν. & Σ. Μπατσιούλα». Φέρει τον τίτλο «Ο εξωτερικός δανεισμός στη γένεση και εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους 1824-2009».

Οι μαύρες τρύπες

Ο μαθηματικός-ερευνητής (προδημοσίευση του βιβλίου του κάνει σήμερα η «Ε») αντλεί στοιχεία από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, την Τράπεζα Ελλάδος (ΤτΕ), την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, τα υπουργεία, εκατοντάδες βιβλία, τον καθημερινό, περιοδικό και ξένο Τύπο. Παραθέτει πίνακες και ντοκουμέντα.

Αναδεικνύει την κακοδιαχείριση του δημόσιου κρατικού κορβανά, δηλαδή της Κεντρικής Διοίκησης (περιλαμβάνει: την προεδρία της Δημοκρατίας, τα υπουργεία, τις περιφέρειες, τις Ανεξάρτητες Αρχές, τα ΝΠΔΔ) καθώς και των ΝΠΙΔ που ελέγχονται από την κεντρική κυβέρνηση.

Ξεκαθαρίζει ότι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και οι Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης(ΟΚΑ/Ασφαλιστικά Ταμεία) δεν ανήκουν στην Κεντρική Διοίκηση του Κράτους (σ.σ. Αρα κακώς κάνει η κυβέρνηση, που τα εντάσσει σ’ αυτήν, εφαρμόζει εφεδρείες, βάζει χέρι στα αποθεματικά τους για να «κλείσει» τρύπες του χρέους).

Συνέχεια

ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΛΕΜΕ…


Ή αλλιώς δεν έχει αλλιώς

11036694_454944124712151_6266938230194965884_n

Tης Κατερίνας Δήμα (FULLMOON)


Δεν θα στους δώσω στυγνά γιατί θα’χω πρόβλημα. Θα με στείλουν από κει που’ρθα. Δεν είναι άνθρωποι αυτοί να υποψιαστούν οτιδήποτε που να μοιάζει με διαφήμιση έστω και στο μικρό δαχτυλάκι του μεγάλου κωλοδάχτυλου που τρώμε στη μάπα ασταμάτητα, από το διεθνές μάρκετινγκ, για λογαριασμό των 10 πολυεθνικών που λυμαίνονται τον πλανήτη. Αν  υποψιαστούν δηλαδή κάτι τέτοιο δεν τη βγάζεις καθαρή μαζί τους γιατί η λογική της διαφήμισης, όπως και της καπιταλιστικής αισχροκέρδειας, όπως και της αναπαραγωγής ιεραρχικών δομών εργασίας έχει τόση σχέση με την κολεκτίβα τους όσο και η Βουγιουκλάκη ως «η Κόρη μου η σοσιαλίστρια» με τον «Πατερούλη Στάλιν».

Το πολύ που θα μπορούσαν δηλαδή να δεχτούν (και αυτό με ρίσκο το λέω) είναι μια συζήτηση με πολιτικό υπόβαθρο για τον τρόπο που μπορεί να λειτουργεί μια κολεκτίβα στην Αθήνα. Εμένα όμως αυτό δεν μου αρκεί! Δεν μπορώ δηλαδή να φυλακίσω αυτό το πολυδιάστατο εγχείρημα τέχνης, ζωής, ευαισθησίας, τσαμπουκά, ενσυναίσθησης, αλληλεγγύης, που διαπιστώνω ξανά και ξανά ότι συμβαίνει εκεί, μέσα στη σοβαροφάνεια λέξεων που κάνουν κρα για καλλιέπεια (γνωστό και ως ναρικισσευόμενη αλαζονεία όταν αφορά ανθρώπους). Γιατί τα περισσότερα πράγματα που ζούμε πια, σέρνονται ασθμαίνοντας να διεκδικήσουν μερίδιο σε μία υπαρξιακή κατάσταση που λέγεται αξιοπρέπεια την οποία δύσκολα αναγνωρίζει κανείς πλέον με το γυμνό μάτι μέσα στη δηθεναριό της κοινωνικής και πολιτικής σουργελίτιδας που ζούμε.

Είναι δύσκολο δηλαδή να περιγράψεις με ατσάλινη σοβαρότητα (αυτήν δηλαδή που απαιτείται για να μην θεωρηθεί ότι κάνεις «διαφήμιση») ένα συλλογικό έργο, που απολοϊκά μπορούμε να το πούμε στέκι για καφέ, ή για ποτό,  ή για πάρτυ, ή για θεατρικά, ή για εκθέσεις, ένα στέκι όμως που έρχεται κατευθείαν απ’ τη σφαίρα του κόσμου που ζει μέσα μας και που «τόσο τον έχουμε φανταστεί που αποκλείεται να μην υπάρχει».

Συνέχεια

Προσθέτοντας τα μηδενικά…


for-sale

Είναι να απορεί κανείς για το τι σχεδιάζει η πολιτική ελίτ της χώρας.

Ακόμα και ο πιο καλόπιστος παρατηρητής, είναι σίγουρο πως θα βρει τοίχο μπροστά του, κάθε φορά που θα αναρωτηθεί για το αύριο.

Βρισκόμαστε αισίως στο 6ο έτος του «δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική». (TINA).

Μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια το δημόσιο χρέος σχεδόν διπλασιάστηκε: Από το 110-115% έφτασε στο 180% και με την Νέα Συμφωνία που ψήφισε η Βουλή φλερτάρει επικίνδυνα με το 200%.

Το λόμπι της Δραχμής λοιδορήθηκε, συκοφαντήθηκε, κρίθηκε παράνομο, αλλά σήμερα μπορείς να αγοράσεις, αν δεν είσαι Έλληνας πολίτης, μετοχή Τράπεζας με έδρα την Ελλάδα, στην τιμή των 0.05€, ή με 15 Παλαιές Μεταλλικές Δραχμές.

Και αυτό δεν είναι ξεπούλημα, αλλά επένδυση και ανάπτυξη.

Ευτυχώς λοιπόν που δεν νίκησε στην Ελλάδα το λόμπι της Δραχμής για να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής.

Και αυτές, οι μετοχές των Τραπεζών, αποτελούν σήμερα περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ.

Φυσικά όχι για την ονομαστική τους αξία, αλλά για ότι επιμελώς κρύβεται πίσω από αυτές.

Γιατί πίσω από την τράπεζα των 0,05€, κρύβεται η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων: Σπίτια, επιχειρήσεις, αγροτικές γαίες, ιδιωτικά νοσοκομεία, ναυτιλιακές εταιρείες, εξαγωγικές και εισαγωγικές εταιρείες.

Όλος ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας ελέγχεται με τον α’ ή β΄ τρόπο από την Τράπεζα των 0,05€ που τώρα πιά είναι περιουσία του Νέου ΤΑΙΠΕΔ.

Συνέχεια