1789: Η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη


Η ανθρώπινη δουλεία είναι τόσο αρχαία, όσο και η οργανωμένη ανθρώπινη κοινωνία. Ξεκίνησε σχεδόν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και εξελίχθηκε σε θεσμό που προσπάθησαν να δικαιολογήσουν ακόμα και φωτισμένοι σκεπτόμενοι άνθρωποι όπως ο Αριστοτέλης κι ο Πλάτων.

Από κράτος σε κράτος, μόνο η μορφή της δουλείας και η αντιμετώπιση των δούλων διέφερε. Στην αρχαία Κίνα και στη Σπάρτη, οι δούλοι ανήκαν στο κράτος. Στην αρχαία Ρώμη και στις άλλες ελληνικές πόλεις, ανήκαν σε ιδιώτες. Στη Σπάρτη, η αντιμετώπισή τους ήταν παραπάνω από σκληρή κι έφτανε ως τη δολοφονία εκείνων από τους είλωτες, που τύχαινε να διακριθούν. Ο Πλούταρχος έγραψε πως η Σπάρτη ήταν η καλύτερη πόλη για τους ελεύθερους κι η χειρότερη για τους δούλους. Για τους Ρωμαίους, ο δούλος ήταν πράγμα (res). Για τους Αθηναίους, ένα μέλος της οικογένειας που μπορούσαν να το κάνουν ό,τι θέλουν, πάντα ως ένα σημείο (ο δούλος είχε δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί για σκληρή συμπεριφορά του ιδιοκτήτη του και καμιά φορά δικαιωνόταν). Το δουλεμπόριο ξεκίνησε κάπως αργότερα. Στην αρχαία Ελλάδα, κατά την παράδοση, πρώτοι δουλέμποροι ήταν οι Χιώτες.

Συνέχεια

Ο Μπουκόφσκι ως animation…


bukkoryfi.jpg

Η ποίηση του Τσαρλς Μπουκόφσκι έχει εμπνεύσει αρκετούς από τους αναγνώστες του. Μερικές φορές τους ενέπνευσε να οδηγηθούν στον έκλυτο βίο, όμως άλλες φορές τους οδηγεί να δημιουργήσουν κάτι συναρπαστικό. Η ποιότητα και η ποικιλία των animation που είναι εμπνευσμένα από τον Μπουκόφσκι και τα οποία είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο, είναι κάτι που μπορεί να σας προκαλέσει έκπληξη.


Ένα από αυτά είναι η δημιουργία του Τζόναθαν Χόντσον που πρόκειται για μια προσαρμογή του The Man with the Beautiful Eyes, στο οποίο βάζει ζωντανές, πολύχρωμες εικόνες σε ένα από τα τελευταία ποιήματα του Μπουκόφσκι, που είναι εμπνευσμένο από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας για έναν μυστηριώδη, ατίθασο άνδρα σε ένα μισοχαλασμένο σπίτι που και μόνο η ύπαρξή του, του θύμιζε ότι κανείς δεν ήθελε κανέναν να είναι ισχυρός και όμορφος σαν αυτόν, ότι οι άλλοι δεν θα το επέτρεπαν.


Ακολουθεί το animation της Μόνικα Ούμπα, το οποίο είναι ακόμα πιο πρωτότυπο και είναι εμπνευσμένο από το ποίημα του Μπουκόφσκι Bluebird. Χωρίς να ακούγονται λόγια πάνω από το σάουντρακ και μόνο ο τίτλος να φαίνεται στην οθόνη – ένας προκλητικός δημιουργικός περιορισμός για ένα βίντεο μικρού μήκους βασισμένο στη ποίηση – η Ούμπα απεικονίζει το γαλαζοπούλι του αφηγητή που βρίσκεται μέσα στην καρδιά του και θέλει να βγει έξω. Όμως ο αφηγητής, πολύ σκληρός για αυτό, αναγκάζει το γαλαζοπούλι σε υποχώρηση με ουίσκι, τσιγάρα και μία τακτική που το αφήνει να περιφέρεται μερικές φορές τη νύχτα, όταν όλοι κοιμούνται.


Ένα άλλο animation είναι αυτό του Μπράντλεϊ Μπελ για το ποίημα The laughing heart, ένα ποίημα που συμβουλεύει τους αναγνώστες να μην αφήσουν τις ζωές τους να βυθιστούν στην υποταγή, να είναι σε επιφυλακή γιατί υπάρχει πάντα έξοδος. «Δεν μπορείς να νικήσεις τον θάνατο» γράφει ο Μπουκόφσκι «αλλά μπορείς να νικήσεις τον θάνατο στη ζωή, μερικές φορές». Στο βίντεο μικρού μήκους του Μπελ, αυτά τα λόγια βγαίνουν από το στόμα ενός επίσης γνωστού τραγουδοποιού, του Τομ Γουέιτς, που σίγουρα αποτελεί τον καλύτερο αναγνώστη των ποιημάτων του Μπουκόφσκι.

_______________________________________________

Από:

http://www.plusmag.gr/article/animation

Πόσα λίγα θέλει ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο…


eutuxia

Μια τέτοια εικόνα δε θα μπορούσε να την αποδώσει ποτέ κάποιος με λόγια ή με οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης. Η στάση του σώματος, ο τρόπος που προσπαθεί να αγκαλιάσει τον αρκούδο, η έκφραση… Αν η παιδική ευτυχία έπρεπε να εκφραστεί με μια φωτό τότε αυτή είναι η καταλληλότερη.

Η ευτυχία στο προσωπάκι της και η ευγνωμοσύνη αποτυπωμένη..


Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης (με τη συνεργασία και βοήθεια της Ιωάννας) //


Aπό:

http://atexnos.gr/

Τι Συμβαίνει στην Κίνα;


Το «κινεζικό ‘29» απειλεί την παγκόσμια οικονομία εν μέσω γεωπολιτικών προκλήσεων στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας.

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα ετοιμαζόμαστε για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και το τρίτο μνημόνιο, στη διεθνή ειδησεογραφία κυριαρχεί η «Μαύρη Δευτέρα» των κινεζικών χρηματιστηρίων και των ευρύτερων επιπτώσεων τους στα διεθνή χρηματιστήρια, τις αναδυόμενες αγορές και τις αγορές εμπορευμάτων(πετρέλαιο). Τι ακριβώς συμβαίνει στην Κίνα και τι αυτό σημαίνει για την παγκόσμια οικονομία κα κατ’ επέκταση την Ελλάδα;

Την Δευτέρα(24/08) το κινεζικό χρηματιστήριο υποχώρησε 8,5%, καταγράφοντας την μεγαλύτερη ημερήσια πτώση από το 2007-την εβδομάδα 17/8-21/08 το κινεζικό χρηματιστήριο υποχώρησε 11%.

Η «Μαύρη Δευτέρα» έχει στην πραγματικότητα ξεκινήσει από τον Ιούλιο, όταν άρχισαν οι πρώτες μεγάλες πτώσεις των κινεζικών χρηματιστηρίων, οι προσπάθειες της κυβέρνησης του Πεκίνου να αντιστρέψει το κλίμα, με την τονωτική ένεση άνω του ενός τρισ. δολαρίων και την υποτίμηση του γουάν.

H Κίνα χρησίμευσε ως «ατμομηχανή» της παγκόσμιας οικονομίας μετά την κατάρρευση της LehmanBrothers το 2008. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης αντιστάθμισαν τις επιπτώσεις της ύφεσης που ακολούθησε για τις περισσότερες αναπτυγμένες οικονομίες, ενώ οι κρουνοί ρευστότητας από την αμερικανική Fed και άλλες κεντρικές τράπεζες με την περιβόητη πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης(αγοράς ομολόγων που ισοδυναμούσε έμμεσα με τύπωμα χρήματος) διοχετεύτηκαν στην κινεζική αγορά μετοχών και ακινήτων, καθώς το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα αναζητούσε διέξοδο…

Συνέχεια

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα παλαιά ΜΜΕ…


ar

Του Αρη Χατζηστεφάνου – “Unfollow”


Στη μάχη απέναντι στους ολιγάρχες των ΜΜΕ, η κυβέρνηση Τσίπρα προτίμησε, όπως φαίνεται, να μην πειράξει τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά να αναδιανείμει ελαφρώς την πίτα ελπίζοντας πως οι νέες ισορροπίες θα της επιτρέψουν να διατηρηθεί στην εξουσία.

«Αποκλεισμένη η κυβέρνηση από τα μέσα ενημέρωσης». «Ο Τσίπρας κηρύσσει τον ανένδοτο σε νταβατζήδες και ολιγάρχες». «Επιχείρηση κατά της διαπλοκής των καναλαρχών ξεκίνησε ο πρωθυπουργός». Διαβάζοντας κανείς τους φιλοκυβερνητικούς τίτλους των τελευταίων εβδομάδων, θα πίστευε ότι ο Αλεξίας Τσίπρας, ως άλλος Ούγκο Τσάβες του 2002, μάχεται για την επιβίωσή του απέναντι στα μέσα ενημέρωσης που προσπαθούν να τον ανατρέψουν σε συνεργασία με τον ΣΕΒ και ξένες κυβερνήσεις. Τι θα γινόταν όμως αν αντιστρέφομε αυτή την εικόνα υποστηρίζοντας (έστω και χάριν διανοητικής γυμναστικής) ότι από τo τέλος της δικτατορίας δεν έχει υπάρξει πρωθυπουργός που να απολαμβάνει μεγαλύτερη στήριξη από τα μέσα ενημέρωσης;

Καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης εκδότες και καναλάρχες λάμβαναν σαφή θέση υπέρ ή κατά των δύο κομμάτων εξουσίας ανάλογα με τα συμφέροντα των τμημάτων της οικονομικής ελίτ που εκπροσωπούσαν. Στα χρόνια των δύο πρώτων μνημονίων, όταν η ελληνική αστική τάξη συντάχθηκε σύσσωμη με τα συμφέροντα των δανειστών, τα μέσα ενημέρωσης διαχωρίζονταν πλέον στα μνημονιακά και τα (ελάχιστα) αντιμνημονιακά. Στην περίπτωση της μνημονιακής κυβέρνησης Τσίπρα, όμως, και αυτός ακόμη ο διαχωρισμός φαντάζει παρωχημένος. Αυτήν τη φορά δεν είναι μόνο το σύνολο των καθεστωτικών ΜΜΕ που στηρίζει την πολιτική λιτότητας του πρωθυπουργού, αλλά και ένα τμήμα των πάλαι ποτέ αντιμνημονιακών φωνών που αντιμετωπίζουν το τρίτο μνημόνιο σαν αναγκαστικό συμβιβασμό ή (ακόμη χειρότερα) σαν ανασύνταξη πριν από την τελική μάχη. Για να το πούμε πιο απλά, ποιος άλλος πρωθυπουργός στη σύγχρονη Ελλάδα είχε στο πλευρό του και την Καθημερινή και την Αυγή;

Συνέχεια

Οι πρόσφυγες έρχονται …


λιπόθυμη πρόσφυγας στην Κω

 Toυ *André Vltchek  (μετάφραση, επιμέλεια Σύλβια)

Πραγματικά, δεν ξέρω, δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι η αίσθηση του να ζεις σε μια πλούσια ευρωπαϊκή χώρα, η οποία είναι πλούσια, κυρίως επειδή έχει άμεσα λεηλατήσει πολλές φτωχές χώρες σε όλο τον κόσμο. Ή έχει έμμεσα λεηλατήσει, μέσω της συμμετοχής της σε κάποια εξτρεμιστική οργάνωση, όπως το ΝΑΤΟ. Να ζεις εκεί, αρνούμενος να αναγνωρίσεις γιατί είναι πλούσια αυτή η χώρα, πώς και με ποιο τρόπο έγινε πλούσια.

Ανάκτορα, θέατρα, σιδηρόδρομοι, νοσοκομεία και πάρκα στην εν λόγω πλούσια χώρα είναι χτισμένα πάνω σε σπασμένους σκελετούς και ανήσυχα φαντάσματα, σε λίμνες από αίμα και σε αναίσχυντη κλοπή.

Στη συνέχεια, όταν η μία λεηλατημένη χώρα μετά την άλλη αρχίζει να βουλιάζει, όταν δεν έχει μείνει τίποτα εκεί, όταν τα παιδιά αρχίζουν να πεθαίνουν από την πείνα και όταν οι άνδρες αρχίζουν να πολεμάνε ο ένας τον άλλον για μικρές πέτρες και βρώμικα κομμάτια περιοχών, τότε αξιολύπητες βάρκες ή λέμβοι, ξεκινούν τη διέλευση των θαλάσσιων οδών, φέρνοντας τους μισό- πεινασμένους, μισό-τρελούς πρόσφυγες στα ευρωπαϊκά θαλάσσια παράλια, που είναι διακοσμημένα με μάρμαρο.

Πόσο τρομακτικό θέαμα! Σαν μια γυναίκα, με τα μαλλιά της να ανεμίζουν ανάκατα, με τα χείλη της ματωμένα, να πηγαίνει προς επαιτεία σ’έναν άνθρωπο που τη βίασε μετά τη δολοφονία του συζύγου της – να ικετεύει για καταφύγιο και τουλάχιστον για κάποια εργασία και ένα κομμάτι ψωμί.  Αποφάσισε να εγκαταλείψει όλη την υπερηφάνεια της, γιατί τα παιδιά της είναι άρρωστα και πεθαίνουν από την πείνα, επειδή υπάρχει μόνο αυτό, ή ο θάνατος.

Σε αυτό το σημείο υποβιβάσες τον κόσμο, Ευρώπη – εσύ, και το ακόρεστο τέκνο σου – η Βόρεια Αμερική!

Ακραία εγωκεντρική, πάρα πολύ σκληρή, με χαμένη την ικανότητα να κρίνεις, να αισθανθείς. Όλα τα ηθικά πρότυπα κατέρρευσαν. Δεν υπάρχουν ανώτερες αρχές πια, μόνο το προσωπικό συμφέρον.

Στο Καλαί και στην Κω, στο Παρίσι, το Λονδίνο, στη Στουτγάρδη και στην Πράγα , άκουσα τα ίδια ερωτήματα να τίθενται ευθέως: «Πώς θα μπορέσουμε να απορροφήσουμε όλες αυτές τις ορδές των μεταναστών;»

Συνέχεια

Η «ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΟΦΗ»: ΠΩΣ Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ


Των Θ.ΜΑΡΙΟΛΗ* ΚΑΙ Γ. ΣΩΚΛΗ**

I. Στροφή

Η μετά την κρίση της περιόδου 1999-2002 αντιστροφή της κατάστασης στην Αργεντινήσηματοδοτήθηκε από:
(i). Την απαγκίστρωση από τη λογική των αξιωμάτων της «δεύτερης παγκοσμιοποίησης», γενικά, και των προγραμμάτων του ΔΝΤ, ειδικότερα.
(ii). Την έξοδο από το καθεστώς της σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας (ως προς το δολάριο των ΗΠΑ).
(iii). Μία ισχυρή υποτίμηση του πέσο ως προς το δολάριο. Συγκεκριμένα, το έτος 2002, η ισοτιμία μεταβλήθηκε από 1:1 σε 1:4.
Σε ένα από τα πιο γνωστά, και εξίσου συντηρητικά-«ορθόδοξα», συγγράμματα Μακροοικονομικής σημειώνεται: «Εκείνη την εποχή, μερικοί οικονομολόγοι προέβλεψαν μία βαθιά οικονομική κρίση για την Αργεντινή. Όμως, η μείωση της τιμής συναλλάγματος δημιούργησε το σκηνικό για μία ανάκαμψη γρηγορότερη από την αναμενόμενη. Τα αγαθά της Αργεντινής έγιναν φτηνά σε σχέση με τα αγαθά εξωτερικού και οι εξαγωγές γνώρισαν άνθηση. Στο διάστημα 2003-2007 η παραγωγή αυξήθηκε γρήγορα και η ανεργία μειώθηκε κάτω από 10% [ήταν σε επίπεδα της τάξης του 25%]. Κατά την περίοδο αυτή, η κυβέρνηση κατάφερε να μειώσει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, το βασικό πρόβλημα στο οποίο οφειλόταν η αστάθεια της Αργεντινής [από τα τέλη της δεκαετίας του 1980]. Ο χρόνος θα δείξει αν η σημαντική ανάπτυξη και τα μικρά ελλείμματα προϋπολογισμού θα αποδειχθούν βιώσιμα.» (Mankiw, N.G. και Ball, L.M. (2013) Μακροοικονομική και το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, Αθήνα, Gutenberg, σσ. 817-818).
Πράγματι, τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα της νέας οικονομικής πολιτικής δεν ήταν αμελητέα, καθώς την περίοδο 2002-2006 επιτεύχθηκαν τα εξής:

Συνέχεια