Μαϊμούδες…


Κείμενο: Κωστής Παπαγιώργης

Ὅταν πασχίζει κανείς νά ἐκφραστεῖ, τό μέγιστο ἐμπόδιο εἶναι ἡ παιδεία του. Ὅσα τοῦ μάθανε. Ὄχι τόσο ἐπειδή ἡ προσωπική ἔφεση μπορεῖ νά ἀντιβαίνει στά καθεστῶτα διδάγματα, ἀλλά κυρίως ἐπειδή ἡ συστηματική μόρφωση καταδικάζει τίς περισσότερες φορές σέ ἀτροφία καί σκολίωση αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐνδιάθετη τάση.

Ἡ παιδεία πού ἐπιδαψιλεύεται ἀφειδώλευτα δημιουργεῖ κάτι τερατῶδες: ἄτομα μέ συγκρότηση ἀλλά χωρίς κλίση, μῆτρες πού πάσχουν ἁπλῶς ἀπό ἀνεμογκάστρι. Ἀλλά χωρίς τήν κλίση καί τήν ἀληθινή «σύλληψη», τή φλέβα μέ ἄλλα λόγια, καμιά δουλειά δέ γίνεται στήν ἐντέλεια. Χρειάζεται κανείς τύχη, τύχη καί ἀτυχία μαζί, γιά νά μπορεῖ νά ζεῖ τό θέμα του καί ὄχι νά τό ἀναπτύσσει κάθ ὑπαγόρευση, νά γράφει ἀπό δική του ὁρμέμφυτη ἀνάγκη καί ὄχι ἀπό φιλολογικό κούρδισμα –ἐπειδή τζάνεμ, τό πολύ διάβασμα φέρνει καί τό πολύ γράψιμο -, πράγματα ὅλα αὐτά πού εὐτυχῶς δέν διδάσκονται καί οὔτε ἦταν ποτέ δυνατόν νά διδαχτοῦν καί νά μεταδοθοῦν.

Τό χωριό δέν θέλει κολαοῦζο: εἶναι ψεύτης, μαϊμοῦ, ζεῖ μέ ξένα λεφτά, δέ βγάζει τό ψωμί του, τά ὅσα ἀραδιάζει δέν εἶναι προσωπικό του πρόβλημα ἀλλά δοτή μονέδα.

Τό χωριό δέν θέλει κολαοῦζο: εἶναι ψεύτης, μαϊμοῦ, ζεῖ μέ ξένα λεφτά, δέ βγάζει τό ψωμί του, τά ὅσα ἀραδιάζει δέν εἶναι προσωπικό του πρόβλημα ἀλλά δοτή μονέδα.


Ἡ καθεστηκυία ἐκπαίδευση, πού σέ ἁρπάζει ἀπό τό βυζί τῆς μάνας σου καί ἐξ ἁπαλῶν, ἁπαλοτάτων ὀνύχων σέ ὑποτάσσει στή μούλα τῆς δεοντολογίας της, κατορθώνει τελικά τό ἀντίθετο τοῦ ἐπιδιωκομένου. Ἀντί νά ἀβγατίσει αὐτό πού εἶσαι, νά ἐπεκτείνει τό σπιτικό σου, σέ ξεσπιτώνει καί σέ βγάζει στούς δρόμους ζήτουλα στίς ξένες πόρτες. Ὅσο κι ἄν προσπαθεῖ, ὁ σπουδασμένος δέν μπορεῖ νά σβήσει τήν ἐντύπωση ὅτι τά ἔχει λίγο χαμένα, ὅτι δουλεύει σέ ξένο νοικοκυριό, ὅτι εἶναι τέλος πάντων λιγάκι «πουλημένος». Ὑπάρχει ἕνα πανεπιστημιακό Ἐγώ, ἀληθινό λίκνο ψυχασθενειῶν, πού ἐξαγοράζεται μέ πολύχρονα βάσανα (γιατί τά βιβλία ἀντιστέκονται –δέν χαρίζονται σέ κανένα) καί γκρεμίζεται πάλι μέ κοπιαστικές προσπάθειες.

Ὅσο γιά τήν καταστροφή, τή μεταστροφή νά ἀκριβολογοῦμε, δέν ἀφορᾶ τόσο τίς γνώσεις μας, πού βρέξει χιονίσει διατηροῦν τό κύρος τους, ἀλλά τόν καταπονημένο δέκτη ὁ ὁποῖος, παιδί τῆς γονυκλισίας μέσα στήν κεχηνώσα παθητικότητά του, κάνει χρόνια γιά νά βρεῖ ( ἄν ποτέ ἀξιωθεῖ) τήν ὄρθια στάση, τή δική του ξεχασμένη καί ἀδικημένη φωνή καί συνακόλουθα τήν τόλμη νά περιγελάσει τό κονκλάβιο, νά φτύσει ἐπιτέλους καί μία φορά στό πλούσιο πιάτο πού τοῦ προσφέρουν, νά ἀποφανθεῖ δηλαδή ὄχι γιά τόν ἔνδοξο καί τρισένδοξο ἀέρα πού καβούρδισε ἐπί δεκαετίες μέσα στίς βιβλιοθῆκες, ὄχι γιά τίς δάνειες ἔγνοιες πού τοῦ μεταμόσχευσαν μέ τό στανιό γιά νά τόν μασκαρέψουν σέ θλιβερό Doctus cum libro, ἀλλά ἁπλούστατα –καί τό ἁπλό εἶναι περίπλοκο –γιά τό φτωχό του σαρκίο, τό μόνο ἀληθινά δικό του πράγμα.

Συνέχεια

Καβοντόρος: Ταξίδι Ζωής 2…


*Μη γκρινιάζεις. Ακόμα κι αν δε σου περισσεύουν, ντομάτα (απ΄το Δίστο), τυρί, ψωμί, 1 σλίπιν μπαγκ ή σκηνή και δες τι παίζει μόλις 1 ώρα μακριά σου >>>

Το φαράγγι του ΔημοσάρηΚείμενο: Ολγα Χαραμή
Φωτογραφίες: Ηρακλής Μήλας

Ενα ακρωτήρι θρυλικό, στοιχειωμένο θαρρείς από την αρχαιότητα. Γλυκά νερά που αναζητούν την αλμύρα, φαράγγια επιβλητικά. Πέτρα και βλάστηση σε ίσες δόσεις. Παραλίες μοναχικές κι ένας καρόδρομος που ενώνει συστάδες σπιτιών. Και μια χούφτα Αρβανίτες, οι Καβοντορίτες. Ξεχασμένοι στον άνεμο.

Πρώτος, μυθικός, ναυαγός του Καφηρέα ήταν ο Αίας ο Λοκρός. Επειτα, εδώ τσακίστηκαν τα πλοία των Ελλήνων στην επιστροφή από την Τροία τα οποία παραπλάνησε ο Ναυπλίος ο πυρκαεύς για να εκδικηθεί για τον χαμό του γιου του. Εδώ έγινε και η ναυμαχία του Λάμπρου Κατσώνη με τον τουρκικό στόλο, το 1790
%IMAGEALT%

«Εκεί, στην άκρη άκρη του Κάβου, άμα δεν καταφέρεις να ξεστρατίσεις λίγο, με τη θεμελιώδη δύναμη της ψυχής να ορμάει σαν κύμα, γύρνα γρήγορα πίσω, χάνεις τον καιρό σου, δεν είναι ο τόπος αυτός για σένα»: σημειώσεις ενός παλιού φίλου για τον Καφηρέα. Καλά τα ‘λεγε.

Ο Καβοντόρος δεν είναι «εύκολος» τόπος. Ούτε και για πολλούς. Δεν έχει μαγικές παραλίες και άλλα «ειδυλλιακά». Οι σταθερές υποχωρούν κι ό,τι κουβαλάς μέσα σου στροβιλίζεται μαζί με τα μποφόρ. Ετσι όπως συμβαίνει πάντα στα οριακά σημεία. Και στα θρυλικά ακρωτήρια.

Τι κι αν βλέπεις την Ανδρο στα 7 μίλια; Η ιδέα υπερνικά τα πάντα. Κι ο άνεμος. Κι αυτός ο Αράπης, ο βράχος με το φανάρι, που πιο πολύ τρομάζει με τη φήμη και το όνομά του, παρά με την όψη του. Πέτρα παντού. Θαλασσοφαγωμένα βράχια. Απόλυτη σιγή. Μόνο ο αέρας ακούγεται, σαν βουρλισμένος δαίμονας. Μόνιμος κάτοικος του κάβου. Και τα αγριοκάτσικα μαζί του, ποτισμένα απ’ τη θάλασσα και τα βοτάνια της Οχης. Και καμιά κατοσταριά άνθρωποι το πολύ. Με πρόσωπα σκαμμένα απ’ την αλμύρα και χέρια απ’ τη ζωή στα βουνά.

Δεν φτάνουν όλοι έως εδώ. Γιατί άλλωστε; Για να τους πάρει και να τους σηκώσει ο άνεμος; Να δουν μια χούφτα πέτρινα σπίτια που μόνο στις συνειδήσεις στοιχειοθετούν πια χωριά; Να φάνε το χώμα της ζωής τους από τον αιώνιο χωματόδρομο που ελίσσεται κάτω από την Οχη, στις νοτιοανατολικές εσχατιές της Εύβοιας;

Εξήντα χιλιόμετρα δρόμος από την Κάρυστο. Ανάμεσα σε ανεμογεννήτριες, σπηλιές και κρυμμένα μεταλλεία,αόρατες αρχαίες θέσεις, αγριοθύμαρα και ρίγανη που δεν έχει άνθρωπο να την μαζέψει. Απότομοι γκρεμοί σκεπασμένοι με πικροδάφνες και σπάρτα και κάθε τρεις και λίγο πράσινα σιρίτια, βαθιές χαρακιές φορτωμένες πλατάνια, ιτάμους, σφενδάμια και γλυκά νερά που αναζητούν την θάλασσα. Και αλλού δέντρα μοναχικά, να κάνουν τεμενάδες στην πέτρα, σαν πυξίδες μες στις ερημιές.

Συνέχεια

Εξορύξεις και Λατινική Αμερική: Περού, Βραζιλία, Εκουαδόρ, Βολιβία…


Δήμητρα Σπαθαρίδου, Κυριακή Κλοκίτη


Περού

Η πρώτη χώρα της Λατινικής Αµερικής που βάφτισε το “νέο” µοντέλο εξορύξεων ως “την κινητήρια δύναµη της ανάπτυξης και της εξόδου από τη φτώχεια” ήταν το Περού καθώς η µεταλλευτική παράδοση της χώρας το παρουσίασε ως φυσική επιλογή. Σήµερα, παρά το γεγονός ότι η χώρα επαινείται από διεθνείς χρηµατοπιστωτικούς οργανισµούς για τους υψηλούς ρυθµούς ανάπτυξης που επιτυγχάνει, κυρίως λόγω της εξαγωγής ορυκτών, η κοινωνική ανισότητα και τα ποσοστά φτώχειας βρίσκονται και αυτά ανοδική πορεία. Επιπλέον, η εκτεταµένη καταστολή που εφαρµόζεται για να προχωρήσουν τα έργα έχει οδηγήσει τους ακτιβιστές στο Περού να µιλούν για ληστρικό εξορυκτισµό, ο οποίος εφαρµόζεται ευλαβικά τόσο από τους προηγούµενους νεοφιλελεύθερους προέδρους Fujimori και Alan Garcia όσο και από τον τωρινό αριστερό πρόεδρο Ollanta Humala.

Δικαίως λοιπόν, το Περού θεωρείται η πρωτεύουσα των συγκρούσεων και των κοινωνικών αντιπαραθέσεων για τις εξορύξεις στη Λατινική Αµερική. Τον προηγούµενο Σεπτέµβριο, ο αντίστοιχος Συνήγορος του Πολίτη της χώρας κατέγραψε 223 κοινωνικές συγκρούσεις, από τις οποίες περισσότερες από τα δύο τρίτα συνδέονται µε τις εξορύξεις που πραγµατοποιούνται στη χώρα. Η έκθεση αυτή επιπλέον καταµέτρησε 196 νεκρούς και 2.369 τραυµατίες από το 2006 έως το 2011 ως άµεσο αποτέλεσµα των συγκρούσεων που οφείλονται στον έλεγχο των φυσικών πόρων της χώρας.

Ένας από τους πιο γνωστούς χρόνιους αγώνες στη χώρα είναι ενάντια στα µεταλλεία Conga στην περιοχή της Cajamarca στο βόρειο Περού, αγώνας ο οποίος έχει αφήσει πολλούς νεκρούς και έχει οδηγήσει πολλάκις στον αποκλεισµό της περιοχής και την κήρυξη καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Παρόλο που η περιοχή έχει µακρά µεταλλευτική δραστηριότητα, από τα χρόνια του ισπανού κατακτητή Francisco Pizarro, το έργο Conga προβλέπεται να είναι το µεγαλύτερο έργο εξόρυξης στην ιστορία του Περού. Η περιγραφή του έργου θυµίζει κατά πολύ τις δικές µας Σκουριές: πολυεθνική εταιρία σε συνεργασία µε ντόπιο µεγαλοεπενδυτή αγόρασε για ψίχουλα 3.069 εκτάρια γης µε σκοπό την εξόρυξη του χρυσού και του χαλκού της περιοχής, για την οποία απαιτείται η “αξιοποίηση” των τοπικών υδάτινων πόρων. Μάλιστα, η ίδια η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων της εταιρίας Yanacocha αναφέρει τη µόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής καθώς το έργο προβλέπεται να παράγει κατά µέσο όρο 90.000 τόνους τοξικών αποβλήτων ανά ηµέρα, κάθε µέρα για 17 χρόνια.

Συνέχεια

Κύκλος (προεκλογικής) περιόδου…


Να ‘μαστε πάλι εδώ. Σε μία προεκλογική περίοδο 28 ημερών, με τη χώρα στις ‘δύσκολες μέρες της.’ Με μια ελπίδα που ήλθε, είδε και απήλθε, σαν τα τρένα που ‘φύγαν, αγάπες μού πήρανε. Με τη δημοκρατία θύμα ομαδικού βιασμού, να τρέχει σε εφημερεύον φαρμακείο να αγοράσει το χάπι της επόμενης μέρας, και την οικονομία να βαρά το ντέφι στον χορό του Ζαλόγγου.

Της Δανάης Καρυδάκη

Σε αυτό το τοπίο, υπό το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό δόγμα της ‘μη εναλλακτικής’, μας έμεινε κάτι να διεκδικήσουμε, κάτι για το οποίο να αγωνιστούμε, κάτι το οποίο μπορούμε να απαιτήσουμε από τους φερέλπιδες κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους μας;Να ‘μαστε πάλι εδώ. Με έναν πρωθυπουργό που εκλέχτηκε μιμούμενος τη φωνή του Αντρέα (‘Εμπρός να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα,’ έλεγε, ‘Εμπρός να σηκώσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον ήλιο της δημοκρατίας, τον ήλιο της αξιοπρέπειας,’ έλεγε, και το πλήθος αλάλαζε από κάτω) και παραιτείται με ύφος/επιτονισμό/ρητορικό σχήμα Κωστάκη Καραμανλή (φέρτε παρακαλώ τον image maker να του βγάλουμε το καπέλο).

Με ένα μνημόνιο, να με το συμπάθιο, πολλά υποσχόμενης λιτότητας, οικονομικού στραγγαλισμού της εργατικής και μεσαίας τάξης, και ολοένα αυξανόμενης παρακμής του κοινωνικού κράτους.

Με τα συστημικά ΜΜΕ στιγμιαία αποδυναμωμένα μετά το δημοψήφισμα, και τώρα ξανά προς τη δόξα να τραβούν (και η λυπητερή για την αδειοδότησή τους καταχωνιασμένη στο προσφιλές στον Τσίπρα χρονοντούλαπο της ιστορίας).

Με την ανεργία σε ύψη δυσθεώρητα και τους απασχολούμενους στον ιδιωτικό τομέα να βαράνε απάνθρωπες απλήρωτες υπερωρίες για να καλύψουν τα κενά της υποστελέχωσης.  Με τους νέους να μεταναστεύουν κατά χιλιάδες, να αυτοεξορίζονται όπως λέγαμε σε άλλες ‘επαναστατικές’ εποχές, γυρεύοντας μιαν άλλη χώρα που δεν καταπίνει τα παιδιά της.

Συνέχεια

Η απλή αλήθεια για τον έλεγχο των όπλων. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απαλλαγούν από τους δαίμονές τους…


οπλα

Επιμέλεια-μετάφραση: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος


Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απαλλαγούν από τους δαίμονές τους. Αυτός που τους κατατρύχει εδώ και χρόνια είναι η οπλοκατοχή-οπλοχρησία. Οι δολοφονίες (και ανήλικων) δείχνουν να μην μπορούν να σταματήσουν. Ο Adam Gopnik του “New Yorker”, σε παλαιότερο άρθρο του (Δεκέμβριος 2012), γράφει για το μείζον πρόβλημα και πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Θρησκόληπτοι φανατικοί

Ας υποθέσουμε ότι ζούμε σε μια πόλη όπου τα παιδιά πεθαίνουν από μόλυνση. Τα καλά νέα είναι ότι γνωρίζουμε και καταλαβαίνουμε την αιτία και πως υπάρχει θεραπεία. Αντιβιοτικά. Τα κακό είναι πως το δημοτικό συμβούλιο έχει καταληφθεί από θρησκόληπτους φανατικούς, «θεραπευτές μέσω της πίστης», που θα κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν μακριά από τα παιδιά τα αντιβιοτικά. Ορισμένοι πολίτες θα επισημάνουν με πραότητα ότι η θεραπεία μέσω της πίστης έχει ιστορία στην πόλη μας και πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτούς τους ανθρώπους με σεβασμό. Ειδάλλως, θα ήταν ασέβεια από μέρους μας να αρνούμαστε το δικαίωμά τους σε αυτή τη μέθοδο θεραπείας. Μάλιστα, οι υποστηρικτές τους διατείνονται ότι εάν υπήρχαν τέτοιοι θεραπευτές σε κάθε γειτονιά, δεν θα χρειάζονταν αντιβιοτικά. Ελάχιστοι θα “δουν” τα παιδιά να σφαδάζουν από τον πόνο -απλά θα σκύψουν το κεφάλι από τη λύπη υπομένοντας το κακό λόγω της πίστης τους και θα αναρωτιούνται γιατί ο Θεός έστειλε αυτό το βάσανο στους αθώους. Θα έχει κάποιο σχέδιο. Δεν μπορεί. Οι περισσότεροι εχέφρονες θα στέλναμε στο διάολο τους “θεραπευτές”, θα βάζαμε στην άκρη την ανησυχία για το Κακό και θα κάναμε τα πάντα για να δώσουμε στα παιδιά όσο περισσότερη πενικιλίνη μπορούμε.

Έλεγχος όπλων

Ζούμε σε μια τέτοια πόλη. Το 2008 και το 2009, 5740 παιδιά πέθαναν από πυροβολισμούς. Είκοσι επιπλέον, συμπεριλαμβανομένων της Olivia Engel, εφτά ετών και του Jesse Lewis, έξι, σκοτώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα. Η πλειοψηφία των παιδιών θα είχε σωθεί εάν υπήρχε αποτελεσματικός έλεγχος όπλων. Είμαστε σίγουροι γι” αυτό, καθώς σε χώρες που υπάρχει είναι σπάνιο να χάνουν τη ζωή τους ανήλικοι από πυροβολισμούς. Ας ανησυχήσουμε αύριο για το Κακό. […]

Η κοινωνική μας ζωή έχει ποικίλα και σύνθετα προβλήματα: ελλείμματα και χρέη, κλιματική αλλαγή, κ.α. Η βία των όπλων και η δουλειά για τον περιορισμό μαζικών δολοφονιών σε σχολεία και κινηματογράφους δεν είναι ένα απ” αυτά. Ο έλεγχος όπλων λειτουργεί όπως τα αντιβιοτικά στις φλεγμονές. Στην Σκωτία μετά το μακελειό στο σχολείο Dunblane, στην Αυστραλία μετά την τραγωδία στο Port Arthur, στον Καναδά μετά το αιματοκύλισμα στο Μόντρεαλ, σε κάθε περίπτωση ακολούθησαν νόμοι που έκαναν πολύ δύσκολη την απόκτηση όπλων. […] Ο νόμος διαφέρει, φυσικά, σε κάθε κράτος. Παράδειγμα, στη Σκωτία είναι σχεδόν αδύνατο να αποκτήσει κάποιος όπλο. Στον Καναδά πολύ δύσκολο. Ακριβής νομοθεσία που να αποτρέπει απόλυτα την οπλοκατοχή δεν υπάρχει. Και δεν έχει και σημασία…

Συνέχεια

«ΟΧΙ» μέχρι τέλους


Της Ιωάννας Γαιτάνη

Μετά από 5 μήνες διαπραγμάτευσης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κατέληξε στο τρίτο μνημόνιο. Ένα μνημόνιο που περιλαμβάνει τα μέτρα που δεν υλοποιήθηκαν από τα προηγούμενα δύο αλλά και νέα ακόμα σκληρότερα για τα λαϊκά στρώματα.
Ένα μνη­μό­νιο που, με ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, «αυ­τό­μα­τη» πε­ρι­κο­πή δη­μο­σί­ων δα­πα­νών για να βγαί­νουν οι πλε­ο­να­σμα­τι­κοί προ­ϋ­πο­λο­γι­σμοί και με ακόμα πιο σκλη­ρή επο­πτεία του κουαρ­τέ­του, για κάθε ευρώ που θα δα­πα­νά­ται, δεν αφή­νει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο ελιγ­μών όπως υπό­σχε­ται η κυ­βέρ­νη­ση. Αντί­θε­τα, απαι­τεί την ακόμα πιο βίαιη ανα­δια­νο­μή του πλού­του από το πιάτο των φτω­χών στην τσέπη των πλού­σιων, ντό­πιων και ξένων.

Οι αγώ­νες που ανα­πτύ­χθη­καν από το 2010 και μετά, έρι­ξαν τρεις κυ­βερ­νή­σεις –των Πα­παν­δρέ­ου, Πα­πα­δή­μου, Σα­μα­ρά- και δεν επέ­τρε­ψαν την εφαρ­μο­γή του 50% των πρώ­των δύο μνη­μο­νί­ων. Η τύχη των κομ­μά­των που επέ­λε­ξαν να εκ­φρά­σουν αυτά τα συμ­φέ­ρο­ντα είναι γνω­στή. Η ΝΔ, το πα­ρα­δο­σια­κό κόμμα της άρ­χου­σας τάξης, σε ιστο­ρι­κά χα­μη­λά, το ΠΑΣΟΚ σε τρο­χιά εξα­φά­νι­σης, η ΔΗΜΑΡ δια­λυ­μέ­νη. Παρ’ όμοιες επι­πτώ­σεις φαί­νε­ται να έχουν και τα κόμ­μα­τα της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης πριν ακόμα εφαρ­μό­σουν το νέο μνη­μό­νιο, με τους ΑΝΕΛ, να βρί­σκο­νται σε αβέ­βαιη ύπαρ­ξη το επό­με­νο διά­στη­μα, και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο δρόμο της διά­σπα­σης, με το ένα κομ­μά­τι του σε δια­δι­κα­σία με­τάλ­λα­ξης σε μνη­μο­νια­κή κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και το άλλο να ση­κώ­νει το λά­βα­ρο της συ­νέ­χι­σης του αντι­μνη­μο­νια­κού αγώνα. Σύμ­πτω­μα όλων αυτών η προ­κή­ρυ­ξη πρό­ω­ρων εκλο­γών.

Συνέχεια

Αξιοπιστία και πρόγραμμα: Η δύναμη της Λαϊκής Ενότητας


Λαπαβίτσας

Κώστας Λαπαβίτσας
Η καθοριστική σύγκρουση στις εκλογές θα γίνει ανάμεσα στην ευρύτατη μνημονιακή συμπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ/ΝΔ/Ποτάμι/ΠΑΣΟΚ και στη μόνη πραγματική αντιπολίτευση, τη Λαϊκή Ενότητα. Δύο παράγοντες θα κυριαρχήσουν: πρώτον, η αξιοπιστία και, δεύτερον, το πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ανάταξης της χώρας.
Η συμπολίτευση αντιμετωπίζει βαθύτατο πρόβλημα αξιοπιστίας γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε παντελώς αναξιόπιστος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο ένα κόμμα της Αριστεράς όχι απλώς να μην εφαρμόζει το πρόγραμμά του, αλλά να υιοθετεί πλήρως το πρόγραμμα του αντιπάλου! Η αξιοπιστία της ΝΔ έχει τραυματιστεί βαρύτατα από τις δεκαετίες διακυβέρνησης και από την πλήρη ανακολουθία του πρώην αρχηγού της, κ. Σαμαρά, στο θέμα των μνημονίων. Το Ποτάμι είναι ένα πολιτικό σύμφυρμα χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, εκεί πλέον έχουμε το ναδίρ της αξιοπιστίας, πρώην πρωθυπουργών, υπουργών, στελεχών και διαπλεκομένων.
Πρόγραμμα φυσικά έχουν τα πέντε κόμματα της συμπολίτευσης: είναι το νέο μνημόνιο που σχεδίασαν και επέβαλαν οι δανειστές. Δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά ανάμεσα τους στο θέμα αυτό. Απλώς διαγκωνίζονται για το ποιος θα κάνει τις περιβόητες «μεταρρυθμίσεις», ποιος θα μετριάσει τις επιπτώσεις για τους εργαζόμενους και ποιος θα βγάλει «ισοδύναμα» από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού.

Συνέχεια