Ένα New Deal Για Τα Υπερβολικά Χρέη


rogoff

Kenneth Rogoff

Η αναγνώριση εκ μέρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο θα μπορούσε να αποδειχθεί ιστορική στιγμή για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Είναι σαφές πως οι ετερόδοξες πολιτικές για την αντιμετώπιση χρεών μεγάλου βάρους θα πρέπει να ληφθούν πιο σοβαρά υπόψη, ακόμη και σε ορισμένες ανεπτυγμένες χώρες.

Από τη στιγμή που ξέσπασε η ελληνική κρίση, υπήρξαν κατά βάση τρεις σχολές σκέψης. Πρώτον, υπάρχει η άποψη της λεγόμενης τρόικας (της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ), η οποία υποστηρίζει ότι η επιβαρυμένη με χρέος περιφέρεια της ευρωζώνης (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία) απαιτεί ισχυρή πολιτική πειθαρχία προκειμένου να αποτραπεί ο μετασχηματισμός μιας βραχυπρόθεσμης κρίσης ρευστότητας σε ένα μακροπρόθεσμο πρόβλημα αφερεγγυότητας.

Η ορθόδοξη πολιτική συνταγή ήταν να δοθεί παράταση στα συμβατικά δάνεια-γέφυρες προς τις χώρες αυτές, κι έτσι να τους δοθεί και ο χρόνος να διορθώσουν προβλήματα του προϋπολογισμού τους και να αναλάβουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που στόχο είχαν την ενίσχυση των μακροπρόθεσμων δυνατοτήτων ανάπτυξής τους. Αυτή η προσέγγιση έχει λειτουργήσει στην Ισπανία, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, αλλά το τίμημα ήταν επικής κλίμακας υφέσεις. Επιπλέον, υπάρχει υψηλός κίνδυνος υποτροπής σε περίπτωση μιας σημαντικής επιβράδυνσης της παγκόσμιας οικονομίας. Η πολιτική της τρόικας έχει, ωστόσο, αποτύχει να σταθεροποιήσει, πόσο δε να αναβιώσει, την οικονομία της Ελλάδας.

Μια δεύτερη σχολή σκέψης απεικονίζει επίσης την κρίση ως καθαρό πρόβλημα ρευστότητας, αλλά θεωρεί τη μακροπρόθεσμη αφερεγγυότητα ως εξωτερικό κίνδυνο, στη χειρότερη περίπτωση. Το πρόβλημα δεν είναι ότι το χρέος των χωρών στην περιφέρεια της ευρωζώνης είναι υπερβολικά υψηλό, αλλά ότι δεν επιτρέπεται να ανέλθει σε τέτοια επίπεδα.

Αυτό το αντίθετο στη λιτότητα στρατόπεδο πιστεύει πως ακόμα κι όταν οι ιδιωτικές αγορές έχασαν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στην περιφέρεια της Ευρώπης, η Βόρεια Ευρώπη θα μπορούσε εύκολα να έχει λύσει το πρόβλημα, συνυπογράφοντας το χρέος της περιφέρειας, ενδεχομένως υπό την ομπρέλα ευρωομολόγων που υποστηρίζονται εν τέλει από όλους τους φορολογούμενους (και ιδίως τους Γερμανούς). Οι χώρες της περιφέρειας θα έπρεπε στη συνέχεια να έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να επανακυλίσουν το χρέος τους, αλλά και να υιοθετήσουν πλήρους κλίμακας αντικυκλική δημοσιονομική πολιτική για όσο διάστημα οι εθνικές κυβερνήσεις τους το κρίνουν απαραίτητο.

Συνέχεια

Αυτοί που διοικούν την Ευρώπη είναι τυφλά οικονομικά στελέχη


Ο Σωτήρης Δημητρίου, ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή κοινωνικούς ανθρωπολόγους, δηλώνει πως «το σύστημα είναι έτοιμο να τερματίσει. Το ξέρουν και το κρύβουν επιμελώς. Κοιτάνε πώς θα διασωθούν οι ίδιοι, αλλά δεν κάνουν πίσω».

Με βάση επιστημολογικά, αλλά και πολιτισμικά δεδομένα, εξηγεί τι συμβαίνει με την Ευρώπη και την ελληνική Αριστερά.

• Ποιοι κυβερνούν σήμερα την Ευρώπη;

Μετά τον Αύγουστο του 2008, όταν οι G7 ανακοίνωσαν πως εισερχόμαστε σε περίοδο ύφεσης, αποκρύπτοντας ότι βρισκόμαστε σε χρονιά κρίσης για να μη γίνει πανικός, αυξάνει συνεχώς η σύγχυση και πυκνώνουν παρόμοιες ερωτήσεις. Ποιοι κυβερνούν την Ευρώπη; Γιατί επικρατεί η «κατάσταση εξαίρεσης»;

Ολες οι ενδείξεις επιβεβαιώνουν ότι βιώνουμε την κρισιμότερη καμπή της Ιστορίας της ανθρωπότητας, την αποδόμηση του βιομηχανικού μοντέλου, σε όλο τον πλανήτη. Αυτό αποδεικνύεται από τη συνεχή, μετά το 1990, πτώση του ετήσιου ρυθμού της βιομηχανικής ανάπτυξης, σε συνδυασμό με την κρίση της αγοράς και των τραπεζών, αλλά και από τη διαρκή αύξηση του δημόσιου χρέους των κρατών, η οποία έχει ξεπεράσει τα 200 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Η κρίση αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είχε προβλεφθεί από τους μαρξιστές, τους περιβαλλοντολόγους και τον K. Polanyi, ο οποίος από το 1940 είχε διατυπώσει ότι οδηγούμαστε σε επίθεση της οικονομίας κατά της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι κοινωνικοί τομείς θα λειτουργούν για αύξηση του κέρδους και όχι για την κοινωνία. Πλέον, οι κύριες θέσεις της διακυβέρνησης κατέχονται από οικονομολόγους, υπαλλήλους των Αγορών.

Δύο πρόεδροι της Γερμανίας υπήρξαν υπάλληλοι του ΔΝΤ. Επομένως, αυτοί που διοικούν την Ευρώπη δεν είναι ανίκανοι, αλλά τυφλά οικονομικά στελέχη. Είναι όμως ιδεοληπτικοί γιατί, σύμφωνα με τον Simmel (1900), πάσχουν από την ασθένεια του τζόγου, η οποία πλήττει όλους όσοι αφιερώνονται στη διαχείριση του χρήματος.

• Το πραξικόπημα κατά του Αλιέντε στη Χιλή, το 1971, ώθησε την ευρωπαϊκή Αριστερά σε επαναπροσδιορισμό, ιδίως τον Ενρίκο Μπερλίνγκουερ προς τον περίφημο «ιστορικό συμβιβασμό». Υπάρχουν αναλογίες με το σήμερα;

Συνέχεια

Μεγαλυνάριον…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

αζ

Δεν μπορούμε να εξημερώσουμε τις μύγες αλλά μπορούμε ευκόλως να τις οδηγήσουμε στα σκατά. Μπορούμε μέσα στον ορίζοντα εξαπάτησης των αναγκών μας να πιστέψουμε πως η βαρβαρότητα είναι μια κάποια λύση. Μπορούμε να εκλέξουμε βουλευτές αλλά δε μπορούμε να εκλέξουμε ανθρώπους. Μπορούμε να κάνουμε υπομονή και να λουφάξουμε στην λευκή γενειάδα των σοφών, στα αποφθέγματα, στις σέλφις και στο φραμπαλά του λιτού βίου. Μπορούμε να δούμε τον υποψήφιο σωτήρα μας να μας υπόσχεται πως θα μας μείνει πιστός. Και μπορούμε να θυμηθούμε πως μας είχε υποσχεθεί το ίδιο πριν μας απατήσει με τον τραπεζίτη και τον καπιταλιστή. Με τον αρχιερέα και τον μεσίτη. Με τον αρχιεπίσκοπο και το Ραβίνο. Με τον εφοπλιστή και το βιομήχανο. Με τον δημιουργικό επιχειρηματία και τον οραματικό φεντεραλιστή. Με τον φωτισμένο μακελάρη και τον επίτροπο αχαλίνωτων οργασμών της οργάνωσης Κεφάλαιο Α.Ε. Και μπορούμε να δούμε τον υποψήφιο σωτήρα μας σαν χοιροβοσκό που μαζεύει τα γουρούνια του. Που φωνάζει τους ψηφοφόρους του να έρθουν να παραλάβουν τα ρουσφέτια τους. Τις αυταπάτες τους


Aπό:

https://dromos.wordpress.com/2015/08/21/

Το βιβλίο υπερέχει από κάθε οθόνη…


Το τυπωμένο χαρτί υπερέχει από κάθε είδους οθόνη. Είναι μύθος η ιδέα ότι στα γραφεία του μέλλοντος δεν θα υπάρχει ίχνος χαρτιού, λένε επιστήμονες. Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες κατανοούμε και αφομοιώνουμε καλύτερα τα κείμενα που…

Το βιβλίο υπερέχει από κάθε οθόνη

Το τυπωμένο χαρτί υπερέχει από κάθε είδους οθόνη

Είναι μύθος η ιδέα ότι στα γραφεία του μέλλοντος δεν θα υπάρχει ίχνος χαρτιού, λένε επιστήμονες. Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες κατανοούμε και αφομοιώνουμε καλύτερα τα κείμενα που είναι τυπωμένα σε χαρτί. Το μέσο που χρησιμοποιούμε για να διαβάσουμε επηρεάζει τον τρόπο ανάγνωσης, συνεπώς το τυπωμένο χαρτί υπερέχει από κάθε είδους οθόνη, όσον αφορά τον βαθμό που κατανοούμε και αφομοιώνουμε κείμενα, αλλά και τον χρόνο που τα θυμόμαστε.

Σε αυτό το συμπέρασμα έχουν καταλήξει αρκετοί επιστήμονες με τις μελέτες τους, οι οποίες έχουν ξεκινήσει εδώ και σχεδόν μία 20ετία για να διερευνηθεί κατά πόσο υπάρχει ποιοτική διαφορά στο πώς προσλαμβάνουμε ένα κείμενο σε έντυπη μορφή και πώς σε ψηφιακή, την οποία θα διαβάσουμε σε ένα PC, ένα e-reader, μια ταμπλέτα ή ένα smartphone.

Μαζί με όλες τις παραπάνω συσκευές, η ηλεκτρονική ανάγνωση κερδίζει τα τελευταία χρόνια ολοένα μεγαλύτερη απήχηση, καθώς προσφέρει αρκετά πλεονεκτήματα. Μέσω του Ιντερνετ, για παράδειγμα, ένα e-book φτάνει αυτοστιγμεί στον παραλήπτη του, ο οποίος μπορεί να αποθηκεύσει σε ένα φορητό γκάτζετ του ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του, ώστε να την έχει συνεχώς μαζί του. Ωστόσο, μέσα από πειράματα και συνεντεύξεις, επιστημονικές έρευνες φανερώνουν πως υπάρχει και αντίτιμο, όπως ότι η προσήλωση στην οθόνη είναι δυσκολότερη απ’ ό,τι στο χαρτί. Παράλληλα, η δυσκολία να «χαρτογραφήσει» κανείς ένα απόσπασμα μέσα σε ένα e-book αφήνει υπόνοιες πως υπονομεύει τη μνήμη.

Συνέχεια

Η Τελευταία Κόλαση Της Ανθρωπότητας…


«Δεν υπάρχει Θεός κι εμείς είμαστε οι προφήτες του»
Κόρμακ Μακάρθι

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης, χωρίς διαχωριστικό.

Οι οδηγοί βγαίνουν απ” τον αυτοκινητόδρομο με 120 και μπαίνουν σ” αυτόν, χωρίς να “χουν συναίσθηση ότι τρέχουν πιο γρήγορα απ” όσο αντέχουν. Εκεί, λίγο πριν την Ποτίδαια, το αντιλαμβάνονται. Κάποιες φορές πολύ αργά.

Καθώς φτάνουμε στο σημείο συναντάμε μποτιλιάρισμα.

Τι έγινε τώρα; Κολλήσαμε; λέω στην Νέλλη.

Βλέπουμε τα φώτα απ” το περιπολικό.

Πάλι κάποιο ατύχημα, κάνει εκείνη.

Τα αυτοκίνητα είναι διαλυμένα. Μετωπική, με 120. Οι αστυνομικοί μας κάνουν νόημα να περάσουμε.

Μην κοιτάς! της λέω.

Κρύβει το πρόσωπο της μέσα στα χέρια της. Κι εγώ κοιτάω ευθεία, οδηγώντας ρομποτικά.

~~

Συνέχεια

Οι καπνεργάτριες του Αγρινίου…


καπνεργάτριες

Της Κωνσταντίνας Μπάδα


Σήμερα που όλο και περισσότερο ο λόγος των απλών ανθρώπων, η μνήμη και η βιωμένη εμπειρία τους αποτελούν αξιόπιστη πηγή για μιαν ανθρωπολογική τουλάχιστον Ιστορία, η μελέτη του βιωματικού λόγου και της εμπειρίας των καπνεργατριών του Αγρινίου, ενός δηλαδή επαρχιακού αστικού κέντρου που η ζωή του συνδέθηκε με το μόχθο και τη μυρωδιά του καπνού, αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για τη συμπλήρωση της κοινωνικής και πολιτισμικής του ιστορίας.

Το πρόσφατο ενδιαφέρον για τη μελέτη του τοπικού έχει βέβαια φωτίσει κάποιες σημαντικές πτυχές της ιστορίας του. Διαπιστώνεται ωστόσο ότι ελάχιστα έχει συμβάλει στη μελέτη της ιστορικότητας των ίδιων των δρώντων υποκειμένων και της δικής τους θέσης στην ιστορική διαδικασία. Τις αγνοημένες και αθέατες όψεις της κοινωνικοπολιτισμικής πραγματικότητας που δεν τις φωτίζουν επαρκώς οι γραπτές πηγές -από πραγματική έλλειψη πληροφόρησης ή και από πρόθεση- μπορούν να τις αποκαλύψουν οι ιστορίες ζωής και οι προφορικές μαρτυρίες των ανδρών και των γυναικών, των εργατών και των εργατριών κ.λπ. Η ανάγκη ως εκ τούτου καταγραφής και αξιοποίησης τους είναι επιτακτική, γιατί λιγοστεύουν οι «αυτόπτες μάρτυρες» και οι εθνογραφικοί φορείς που βίωσαν τα γεγονότα και έδωσαν τη δική τους σημασία και ερμηνεία στα πράγματα.

Συνέχεια