Ο Σκοτεινός κόσμος του Ελλρόυ…


«Η μητέρα μου μού κληροδότησε το δώρο και την κατάρα της ιδεοληψίας. Άρχισε ως περιέργεια στη θέση της παιδικής οδύνης. Άνθησε ως έρευνα για σκοτεινή γνώση. Και μετατράπηκε σε τρομακτική δίψα για σεξουαλική και πνευματική διέγερση. Οι ιδεοληπτικές εκστρατείες μου παραλίγο να με σκοτώσουν. Με έσωσε η μανία μου να τις μετατρέψω σε κάτι καλό και χρήσιμο».

«Τα σκοτάδια μου» είναι η ιστορία της Τζην και του Τζέημς Ελλρόυ -από το 1958, πίσω στο παρελθόν και μέχρι το σήμερα. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που περνάει μια επώδυνη εφηβεία και ενηλικιώνεται ως συγγραφέας στοιχειωμένος από το έγκλημα.

Συνέχεια

Nέο Έγκλημα…»Σκουριές Νο 2″…Οι καταρράχτες της Μακρυρράχης Φθιώτιδας προορίζονται… για λατομείο…


Makryrrachi-Kaitsa. Katarraktis sthn Kremasi

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας


άνθρωποι είναι οι τόποι τους. Σε τέτοιο, μάλιστα, βαθμό, που ο λαός μας παρομοιάζει με «ξερίζωμα» την ξενιτιά και την προσφυγιά. Με τη βία και τον πόνο που προκαλεί το πέσιμο ενός δέντρου ή το βγάλσιμο από το χώμα ενός λουλουδιού συγκρίνει τη βία και τον πόνο που προκαλεί η απώλεια της πατρογονικής γης. Της Εστίας. Της συλλογικής «μήτρας». Διότι μαζί με αυτήν, χάνουν το στίγμα και το τεκμήριο όσων σήμαινε μέχρι τότε η ύπαρξή τους. Χάνουν το «είναι», αλλά και το «εμείς» τους.

Εδώ και ένα χρόνο, από τότε που έγινε για πρώτη φορά γνωστός ο κίνδυνος, οι λιγοστοί κάτοικοι που απέμειναν σε ένα ορεινό χωριό της Φθιώτιδας, της Μακρυρράχης Δομοκού ή Καΐτσας, όπως την έμαθαν μέσα από τους αιώνες, καθώς και οι συγχωριανοί τους, οι οποίοι, όπως συνέβη με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ελλάδας, βρέθηκαν στα πέρατα του κόσμου, από την Αμερική μέχρι την Ιαπωνία σε αναζήτηση μια καλύτερης ζωής, παλεύουν να σώσουν τον τόπο τους και, μαζί με αυτόν, ένα από τα λιγοστά, πλέον, παρθένα δάση και ανεπανάληπτου φυσικού κάλλους τοπία της χώρας, που αποτελεί και καταφύγιο της άγριας πανίδας. Παλεύουν να μην μετατραπούν σε δεύτερες «Σκουριές».

Makryrrachi-Kaitsa. Loutra

Μακρυρράχη Δομοκού ή Καΐτσα


Διότι αυτό θα συμβεί εάν υλοποιηθεί η Υπουργική Απόφαση (ΑΔΑ: 6Λ4Θ465ΦΘΗ-ΓΥ2) του υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας στις 14 Απριλίου 2015, με την οποία δίνεται η άδεια στην κατασκευάστρια εταιρεία «TERNA» -αυτήν του οδικού άξονα Ε65- να μετατρέψει σε λατομείο για τη λήψη αδρανών υλικών, έναν μαγικό, καταπράσινο τόπο με καταρράχτες και ανέγγιχτη φύση, μια ανάσα από το χωριό. Απόφαση που φέρει την υπογραφή του τότε υπουργού, Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Το «περίεργο» της υπόθεσης είναι ότι στην απόφαση ορίζεται «λατομικός χώρος συνολικής έκτασης 83.140,28 m 2 περίπου, στη θέση ΚΟΚΚΑΛΙΤΣΑ Δήμου Δομοκού Φθιώτιδας». Ωστόσο, οι κάτοικοι, όπως σημείωσε στο «Περιοδικό» ο πρόεδρος του Αναγκαστικού Συνεταιρισμού Διαχειρίσεως Δάσους Μακρυρράχης, Νίκος Καραΐσκος, απευθύνθηκαν σε τοπογράφο – μηχανικό και διαπίστωσαν ότι οι συντεταγμένες της Υπουργικής Απόφασης που οριοθετούν το λατομείο, δεν αφορούν σε καμία «Κοκκαλίτσα», αλλά ακριβώς στη θέση Κουσλού, όπου και η «Κρέμαση», ο μικρός καταρράκτης μέσα σε ένα πανέμορφο τοπίο που «η φύση τον κρατά καλά κρυμμένο πίσω από την πυκνή της βλάστηση», όπως αναφέρει η ιστοσελίδα του χωριού!

BALI

το χειμώνα στην Κρέμαση


Η Μακρυρράχη είναι πράγματι χτισμένη μέσα στο δάσος και αγκαλιάζεται από το δάσος. Αλλά δεν απειλείται «μόνο» αυτό, όσο και αν θα αρκούσε για να αρθεί η απόφαση. Δεν απειλείται να χαθεί  «μόνο» ένα σπάνιο καταφύγιο της άγριας ζωής και ένα σύμπλεγμα μικρών και μεγαλύτερων καταρρακτών. Αν και η Υπουργική Απόφαση περιλαμβάνει και τη διαβεβαίωση του υπουργείου Πολιτισμού ότι στην περιοχή που χωροθετείται το λατομείο «δεν εντοπίζονται μνημεία ή αρχαιολογικοί χώροι», ωστόσο, στην ιστοσελίδα του χωριού σημειώνεται: «Σε όλη αυτή την περιοχή της Παλιοκαΐτσας, δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και το Παλιόκαστρο. Αν και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια για έρευνα στην περιοχή, από το 1911 και τον αρχαιολόγο Α. Αρβανιτόπουλο υπάρχει περιγραφή στα πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας όπου αναφέρεται πως είχε βρεθεί επιτύμβιος πλάκα με απελευθερωτικές επιγραφές, καθώς και πως γύρω από την Καΐτσα υπάρχουν έντεκα φρούρια».

Εκτός αν το ΥΠΠΟ αναφερόταν… στην «Κοκκαλίτσα».

«Σε αντίθετη κατεύθυνση τώρα» συνεχίζει την περιγραφή της η ιστοσελίδα «και βγαίνοντας από το χωριό προς Καρδίτσα, σε περίπου 1,5 χλμ και αριστερά μας (στο πέταλο του δρόμου) συνεχίζοντας στο χωματόδρομο για περίπου 1 χλμ συναντάμε την «Κρέμαση». Ένας μικρός καταρράκτης μέσα σε ένα πανέμορφο τοπίο. Αν και η φύση το κρατά καλά κρυμμένο πίσω από την πυκνή της βλάστηση, αξίζει μια επίσκεψη για να τον θαυμάσει κανείς. Συνεχίζοντας προς Καρδίτσα (σε απόσταση από το χωριό μόλις τα 3,5 χλμ) αριστερά συναντάμε τα ιαματικά λουτρά, τα λεγόμενα Λουτρά Καΐτσας-Δρανίστας, όπου η λειτουργία τους χαρακτηρίζεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας».

Αυτούς τους καταρράχτες και τις φυσικές γούρνες που δημιουργεί η πτώση του νερού, οι νοικοκυρές τις χρησιμοποιούσαν σαν φυσικά «πλυντήρια» επί αιώνες για να πλένονται οι βαριές χειροποίητες φλοκάτες. Γενιές και γενιές πιτσιρικάδων μεγάλωσαν πιάνοντας καβούρια που έψηναν στη φωτιά και πλατσουρίζοντας στα δροσερά νερά, ανάμεσα στα πλατάνια και τα αγριολούλουδα.

Makryrrachi-Kaitsa. O Potamos Onoxonos

Οι κάτοικοι της Μακρυρράχης δηλώνουν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν στην κυβέρνηση και την εταιρεία να καταστρέψει τον τόπο τους. Μέσω του Αναγκαστικού Συνεταιρισμού Διαχειρίσεως Δάσους Μακρυρράχης και της Ένωσης Φίλων του Δάσους Μακρυρράχης, κατέθεσαν τον περασμένο Ιούνιο στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της Υπουργικής Απόφασης και αναστολής των εργασιών που θα εκδικαστεί τον ερχόμενο Ιανουάριο (20/1/2016).

Τόσο το Τοπικό Συμβούλιο του χωριού, όσο και το Δημοτικό Συμβούλιο του Δομοκού έχουν ταχθεί κατά της καταστροφής.

Τα τοπογραφικά τεκμήρια και οι διαμαρτυρίες έχουν τεθεί υπόψην κάθε εμπλεκόμενου φορέα, από το Δασαρχείο και την Περιφέρεια μέχρι το υπουργείο. Ωστόσο, οι κάτοικοι δεν έχουν λάβει μέχρι τώρα καμία απάντηση.

Τα προεκλογικά, όπως προέκυψαν, κυβερνητικά «πυροτεχνήματα» της προσωρινής διακοπής των εργασιών της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές και οι «λεονταρισμοί» με το ξεπούλημα των περιφερειακών αεροδρομίων δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματική φύση ενός πολιτικού συστήματος που μοναδικό του κριτήριο και λόγο ύπαρξης έχει το κέρδος του κεφαλαίου. Οι καταρράχτες της Κρέμασης και το δάσος τους είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και πρέπει να σωθούν. Μαζί τους θα σωθεί και η συλλογική μνήμη των ανθρώπων του τόπου. Και γι” αυτό δεν αρκεί η δικαστική οδός. Χρειάζεται επαγρύπνηση, μαζική λαϊκή συμμετοχή, οργάνωση και καθαρός στόχος. Για να μπορούν πάντα οι πιτσιρικάδες κάθε γενιάς να ψαρεύουν καβούρια στους καταρράχτες, να βουτάνε στα νερά τους και να ακούνε τις διηγήσεις για το πλύσιμο των ρούχων στα νερά του δάσους και τους θρύλους της γης τους…

«Ήταν τότε που γίνονταν έργα στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας και οι δάσκαλοι μάς πήγαιναν για τις ανάγκες του μαθήματος σε διάφορα μέρη της Καΐτσας. Αν ήταν χειμώνας συνήθως στον Άη Δημήτρη, αν ήταν άνοιξη συνήθως στο Κουσλού και την Κρέμαση. Το μάθημα στον Άη Δημήτρη μας παρέπεμπε στο Κρυφό Σχολειό. Στο Κουσλού και την Κρέμαση βλάστηση, νερά, αγριολούλουδα, πλατάνια, κάβουρες και μελωδικά πουλιά είναι μερικά από αυτά που συνέθεταν ώρες γιορτής, ώρες χαράς, ώρες δημιουργίας…! Μάθημα βιωματικό της εποχής. Έτσι συλλέγαμε τη γνώση μας. Έτσι αγαπήσαμε τον τόπο…» [Ευδοκία Οικονόμου, από την τοπική εφημερίδα της Καΐτσας]

Δείτε ακόμα:

  1. την ιστοσελίδα του χωριού Μακρυρράχη, όπου μπορείτε να βρείτε πληροφορίες και για τον καταρράκτη σταΑξιοθέατα
  2. ολόκληρο το τοπίο που θέλουν να καταστρέψουν

  3. ρεπορτάζ του καναλιού STAR Κεντρικής Ελλάδας, όπου οι κάτοικοι παρουσιάζουν την περιοχή που θέλουν να μετατρέψουν σε λατομείο 

https://dailymotion.com/video/x2v8kw6


Από:

http://www.toperiodiko.gr/

Εμείς οι άνθρωποι, αντιμέτωποι με την προσφυγιά (των άλλων) στην Κω…


της Ζαϊρας Κωνσταντοπούλου


Κως, Αύγουστος 2015.

Κάποια μέρα η ιστορία της μετανάστευσης και της προσφυγιάς θα γραφτεί ξανά, ας περιμένουμε να δούμε σε ποια σελίδα της ιστορίας θα βρισκόμαστε.

Kos2

«Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό ζώο και η ζωή δεν είναι εύκολη όταν κόβονται οι κοινωνικοί δεσμοί» Hannah Arendt

Kos12

Προτού ξεκινήσει κάποιος να γράφει για τους ανθρώπους που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τους τόπους και τα σπίτια τους, πρέπει αρχικά να επαναπροσδιορίσει και να καταλάβει τις έννοιες που χρησιμοποιεί για να περιγράψει τη συνθήκη, της εγκατάλειψης δηλαδή του τόπου που αγαπήσανε.

Kos6

Ο νεοφερμένος όρος μετανάστης (για να μη γράψουμε λαθρομετανάστης που χρησιμοποιείται από τα ελληνικά μίντια) υποδηλώνει τους ανθρώπους αυτούς που αφήσανε τις χώρες τους, όχι από ανάγκη αλλά από επιλογή για να ξαναφτιάξουνε τις ζωές τους.

Kos10

Ο πρόσφυγας από την άλλη είναι το άτομο αυτό, όπως γράφει και η Hannah Arendt στο κείμενο της «Εμείς οι πρόσφυγες», που «αναγκάζεται να αναζητήσει άσυλο εξαιτίας κάποιας πράξης που διέπραξε ή εξαιτίας κάποιας πολιτικής άποψης που είχε».

Συνέχεια

Για μια διαλεκτική των φτωχών…


δδδδ

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

__________________________________________________

Αδύνατον να προβλεφθούν οι μικρές στιγμές , τα εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες «μικρογεγονότα» που διαμεσολαβούν τον πολιτικό χρόνο, -και διαμεσολαβούνται από αυτόν- μέχρι την τελική και ταυτόχρονα αφετηριακή ρήξη, του απερχόμενου με το επερχόμενο. Η μόνη ασφαλής πρόβλεψη είναι αυτή που σχετίζεται με την στρατηγική. Μόνο μέσα από την οπτική της στρατηγικής είναι δυνατόν να διακρίνουμε έστω πρωτόλεια, την μορφή του επερχόμενου μέλλοντος.

Ο πολιτικός χρόνος δεν μπορεί να υπαχθεί σε κάποιο ιδιόμορφο «ωρολόγιο πρόγραμμα», όπου σε κάθε χρονική στιγμή του, μπορεί να αντιστοιχηθεί ένα συγκεκριμένο γεγονός ή μια συγκεκριμένη δράση που θα προκαλέσει, ένα ντετερμινιστικά αναμενόμενο γεγονός. Έλλογα λοιπόν, ο πολιτικός χρόνος είναι κυρίως ξεκούρδιστος, άναρχος , αντιφατικός, γελοιοποιώντας με τρόπο τραγικό,κάθε θεώρηση που τον κατανοεί μονοδιάστατα προσθετικά, ή μονόδρομα αφαιρετικά.

Επιπλέον, τα επιμέρους «μικρογεγονότα» που δεν είναι εφικτό να προσδιοριστούν ουσιαστικά και μορφολογικά πριν ακόμη συμβούν, δεν υποτάσσονται γραμμικά στην στρατηγική επιδίωξη. Στην όποια στρατηγική επιδίωξη. Αν και η τελευταία αποτελεί την πυξίδα, και τον καθοριστικό προσδιοριστικό παράγοντα της ποσότητας και της ποιότητας των επιμέρους δράσεων ή γεγονότων που σχετίζονται με αυτή.

Η στρατηγική βρίσκεται σε άμεση διαλεκτική όσμωση με τον πολιτικό χρόνο. Είναι η ποιότητα και η φύση της στρατηγικής που δρα διασταλτικά ή συσταλτικά ως προς αυτόν, και της οποίας τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά γεννήματα, αποκτούν «πρόσωπο» μέσα στα δυναμικά όρια του πολιτικού χρόνου.

Αν προσχωρήσουμε στην παραδοχή ότι η αμετάκλητα έλλογη στρατηγική από την σκοπιά του κόσμου της εργασίας, εκφέρεται μέσω της αναγκαιότητας επαναστατικής υπέρβασης του καπιταλισμού, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ερώτημα της συγκεκριμένης μορφής που μπορεί να λάβει η επαναστατική στρατηγική, σε αντιδιαστολή προς μια επιδερμική ανάλυση που -ψευδώς- ενδέχεται να την θεωρήσει, ως αυτονόητη και αδιαμφισβήτητα μοναδική.

Συνέχεια

Ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξα…


του Άκη Σιαμαντζιούρα *

Η κριτική οδηγεί νομοτελειακά είτε στην κατάκριση είτε στην αυτοκριτική. Μόνο που η κατάκριση δε χωρά αυτοκριτική κι η αυτοκριτική δε γεννά κατάκριση. Εξαρτάται, λοιπόν, ποιος την κάνει, σε ποια πλευρά ανήκει, ποιες αρχές πρεσβεύει και ποιες επιδιώξεις εξυπηρετεί. Η εκ των έσω κριτική στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μία αυτοκριτική που έρχεται αφενός να διαφυλάξει τον ευρύτερο χώρο της (ριζοσπαστικής) Αριστεράς και αφετέρου να καταδείξει τον οδικό χάρτη (διαπραγμάτευση – δημοψήφισμα – διακυβέρνηση) μετάλλαξης της ηγετικής ομάδας του Μεγάρου Μαξίμου σε παραποτάμια συνιστώσα του ακραίου Κέντρου.

Το δημοψήφισμα, ως στρατηγική εξόδου

Η αδιέξοδη κατάληξη της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης επιβεβαίωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η Ελληνική διαπραγματευτική ομάδα δεν είχε απέναντι εκπροσώπους Θεσμών και Εταίρων, αλλά αποκλειστικά και μόνο εκπροσώπους δανειστών και τεχνοκρατών. Στις 27 Ιουνίου 2015, το δημοψήφισμα προωθήθηκε, αριστουργηματικά, από το Μέγαρο Μαξίμου ως ύστατο εργαλείο απεγκλωβισμού από μία άνιση και στείρα διαπραγμάτευση. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμένου εκδίδει την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ 65 / 28 Ιουνίου 2015) για την έναρξη της τραπεζικής αργίας βραχείας διάρκειας από την Κυριακή 28 Ιουνίου έως Δευτέρα 6 Ιουλίου (όσο ακριβώς διαρκεί η προεκλογική περίοδος συν μία ημέρα!) ως εργαλείο ψυχολογικού εκφοβισμού, πολιτικού εκβιασμού και οικονομικής ασφυξίας των Ελλήνων. Πλέον, το δημοψήφισμα εξελίσσεται σε εργαλείο άμεσης επικύρωσης ενός (προσχεδίου) μνημονίου από τον Ελληνικό Λαό, με απώτερο στόχο να λειτουργήσει ως άλλοθι μεταστροφής της αντιμνημονιακής Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προς ένα (προεκλογικά) επονείδιστο και (μετεκλογικά) ιδιαιτέρως απεχθές μνημόνιο. Όμως, «λογαριάζανε χωρίς τον ξενοδόχο»
Η ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού μετασχημάτισε ένα χειραγωγημένο δημοψήφισμα σε μία ιστορικών διαστάσεων και πανευρωπαϊκής εμβέλειας απόρριψη της λιτότητας και του μνημονίου. Ο Ελληνικός Λαός αντέστρεψε το δημοψήφισμα από άλλοθι μεταστροφής σε αδυναμία προάσπισης της λαϊκής ετυμηγορίας από την Ελληνική Κυβέρνηση, αναγκάζοντας τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα όχι μόνο να αγνοήσει επιδεικτικά την πλειοψηφία, αλλά να ασπαστεί την πιο ακραία εκδοχή της μειοψηφούσας πλευράς, το “3ο μνημόνιο”.

Συνέχεια

Ο Αριστοτέλης και η εκτελεστική εξουσία…


A statue of Aristotle (384-322BC)

A statue of Aristotle (384-322BC)

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές


Καμία εξουσία δε θα μπορούσε να ασκηθεί, αν δε διαχωριζόταν σε επιμέρους αρχές που θα αναλάμβαναν την εποπτεία των ξεχωριστών κλάδων που την απαρτίζουν. Με άλλα λόγια, η εξουσία είναι αδύνατο να νοηθεί ως κάτι άκαμπτα ενιαίο που λειτουργεί μονοκόμματα σαν αξεδιάλυτο κουβάρι που είναι αδύνατο να διακρίνει κανείς από τι αποτελείται. Ακόμη και η πιο συγκεντρωτική μορφή εξουσίας, ακόμη και η χειρότερη τυραννία έχει ανάγκη από στενούς συνεργάτες που ελέγχουν, μεριμνούν, ενημερώνουν και συμβουλεύουν τον τύραννο. Η διανομή της εξουσίας σε τομείς δεν αφορά μόνο την ορθότερη διαχείρισή της (θα ήταν αδύνατο κάποιος να είναι πανταχού παρών ελέγχοντας ταυτοχρόνως τα πάντα), αλλά και την ίδια την έννοια της πολιτειακής οργάνωσης, δηλαδή της καθημερινής λειτουργίας της πόλης (που εξ’ ορισμού απαρτίζεται από πολλούς ανθρώπους) οφείλοντας να διευθετήσει όλες τις δραστηριότητες. Κι εδώ ακριβώς ξεκινούν τα ερωτήματα: «Πόσες είναι οι αρχές, ποια η ισχύς τους, ποια η διάρκεια κάθε αρχής; […] Επιπλέον πρέπει να είναι ισόβιες ή μακροχρόνιες ή τίποτε από αυτά, αλλά να επανέρχονται στις αρχές κατά περιόδους οι ίδιοι, ή να μην καταλαμβάνει αξίωμα ο ίδιος δύο φορές αλλά μόνο μία φορά; Επιπλέον σχετικά με την ανάληψη των αξιωμάτων ποιοι είναι οι κατάλληλοι, ποιοι θα τους διαλέξουν και με ποιον τρόπο;» (1299a 5-6, 1299a 8-12).

Κι αν φτάσουμε στον πυρήνα της λειτουργίας των επιμέρους αρχών που προκύπτουν αναγκαστικά θα έρθουμε αντιμέτωποι με καινούργιους προβληματισμούς: «Ταιριάζει ακόμη να μη μας διαφύγει και το εξής, δηλαδή ποια πρέπει να είναι τα αντικείμενα των αρμοδιοτήτων πολλών τοπικών αρχών και ποιες αρμοδιότητες πρέπει να έχει μία μόνο κεντρική αρχή με απόλυτο κύρος, π.χ. για την ευκοσμία στην αγορά πρέπει να φροντίζει ο αγορανόμος, άλλος για την ευκοσμία άλλου μέρους, ή παντού ο ίδιος; Και με ποιο κριτήριο οφείλουμε να διαιρέσουμε την αρχή, με κριτήριο το αντικείμενο ή τους ανθρώπους στους οποίους ασκείται; Εννοώ για παράδειγμα, αν ένας πρέπει να έχει την ευθύνη της ευκοσμίας γενικά ή άλλος να φροντίζει για τα παιδιά και άλλος για τις γυναίκες». (1299b 14-20).

Συνέχεια