Τα πλοία…


fregata

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ’ όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.

Συνέχεια

Η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ο εξευτελισμός της δημοκρατίας


 ΛαπαβίτσαςΚώστας Λαπαβίτσας

Η νέα δανειακή σύμβαση που υπερψήφισε η Βουλή στις 14 Αυγούστου 2015 μπορεί να χαρακτηριστεί αποικιοκρατική για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω. Αντίστοιχο είναι και το μνημόνιο που τη συνοδεύει, το οποίο και θα αναλύσω σε επόμενο άρθρο.
Το νομοσχέδιο της 14ης Αυγούστου συνολικά απαρτίζεται από τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας, τη νέα δανειακή σύμβαση και το συνοδευτικό μνημόνιο. Πρόκειται για ένα κείμενο 354 πυκνογραμμένων σελίδων, οι πρώτες 270 σελίδες του οποίου – τα προαπαιτούμενα – αποτελούν μια σειρά λεπτομερών νομοθετικών παρεμβάσεων που αφορούν ένα τεράστιο φάσμα επαγγελματικών κλάδων και οικονομικών δραστηριοτήτων και στρατηγικής σημασίας όπως: φυσικό αέριο, ηλεκτρισμός, αρτοποιοί, φαρμακοποιοί, οδηγοί φορτηγών αυτοκινήτων, συμβολαιογράφοι, κ.α. Η δανειακή σύμβαση καταλαμβάνει τις επόμενες 28 σελίδες και εμπεριέχει – όπως και οι προηγούμενες – καίρια νομικά και άλλα εθνικής κυριαρχίας θέματα. Τέλος, το νέο μνημόνιο που συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση θέτει το πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας για τα επόμενα χρόνια σε 56 σελίδες.
Θα αναλύσω το χαρακτήρα της δανειακής σύμβασης και μετά θα σχολιάσω την απαράδεκτη διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου. Οι παραδόσεις, οι πρακτικές και οι θεσμοί της Ελληνικής Δημοκρατίας εξευτελίστηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου. Η απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές της και η κυριαρχία των μηχανισμών της ΟΝΕ στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, όπως συμπυκνώνονται στη νέα δανειακή σύμβαση, καθρεφτίστηκαν και στην περιφρόνηση προς τις δημοκρατικές διαδικασίες.
Η νέα δανειακή σύμβαση

Συνέχεια

ΟΤΑΝ ΣΕ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ…


Ή αλλιώς τα μαργαριτάρια της γης.

κούρδοι τουρκία γυναίκα δολοφονια

Της Κατερίνας Δήμα (FULLMOON)

Γράφοντας ετούτες τις γραμμές τα δάχτυλά μου χτυπάνε αβέβαια τα πλήκτρα και κομπιάζουν σε κάθε συλλαβή. Γιατί πολύ συνήθισα να τα χτυπάω κι εγώ, μες την εικονική πραγματικότητα που δέχτηκα ν’ αποκαλώ ζωή. Πολύ συνήθισα ν’ ακούω το «κλικ» και να νιώθω λες κι απασφάλισα χειροβομβίδα.

Ένας ολόκληρος κόσμος, που εθιστήκαμε μαζί σ’ αυτό τον ήχο. Σα μια μαζική παραίσθηση, ένα πράμα, που λες και τσακίζει την αδράνεια, ξεγελάει την ανημπόρια, ναρκώνει τη συνείδηση. Και κάπως έτσι στα πρόχειρα μουδιάζει τη ντροπή.

Ντροπή για σένα, όμορφη γυναίκα, που σε κοιτάζω πίσω από τα «κάγκελα» της οθόνης μου και ψάχνω να πλέξω λόγια να σε περιγράψουν όμορφα και συγκινητικά. Μα πόσο κακομοίρα είμαι, πες μου, να το κάνω μέσα σε τούτο το δισδιάστατο τέρας που τόσο περίτεχνα μιμήθηκε τη ζωή, τα θέλω, τις αισθήσεις μου, κι εγώ το αφήνω ακόμα να το κάνει…

Γι’ αυτό ντρέπομαι να σε κοιτάω στα μάτια και τα χαμηλώνω. Κι αυτό που λέω πως σκύβω για να σκουπίσω το δάκρυ που ανεβαίνει συνεχώς, ψέματα και δικαιολογίες είναι. Σε ντρέπομαι απλά. Ύστερα παίρνω θάρρος πάλι, σηκώνω το βλέμμα μου και το αφήνω να σταθεί για λίγο πλάι στο δικό σου.

Συνέχεια

Το σύνδρομο του ευρώ…


Η μνημονιακή 6ετία κατεδάφισε, μεταξύ πολλών άλλων και, ένα ολόκληρο σύστημα από βεβαιότητες που είχε εγκαθιδρυθεί στο συλλογικό ψυχισμό των νεοελλήνων της μεταπολιτευτικής περιόδου.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη


Η διαρκώς αυξανόμενη καταναλωτική ευμάρεια, η ατελεύτητη «πρόοδος», η ὀλο και «ισχυρότερη» Ελλάδα, ο ακατάσχετος ναρκισσισμός, η κάθε λογής «ευκολία», ο απολιτίκ ωχαδερφισμός, η ακόρεστη δίψα αχαλίνωτων επιθυμιών, αλλά και πολλά σημαντικά άλλα, όπως τα κατακτημένα δικαιώματα της εργασίας, ένα στοιχειώδες κοινωνικό κράτος, μια στοιχειώδης αίσθηση ασφάλειας για το αύριο κ.λπ. προσέκρουσαν με πάταγο στον τοίχο των Μνημονίων, που ήταν πάντα χτισμένος με τα υλικά της ενοχοποίησης ενός ολόκληρου Λαού «τεμπέληδων και διεφθαρμένων», που είχε έρθει η ώρα τους να τιμωρηθούν.

Κάπως έτσι, εδώ και παραπάνω από πέντε χρόνια, μια ολόκληρη κοινωνία πέφτει, με ταχύτητα, από σύννεφο σε σύννεφο αναζητώντας επιτέλους κάποιο σταθερό έδαφος λιγότερης αβεβαιότητας.

Τελευταίο σύννεφο, για αρκετούς, η απώλεια ακόμη και του πάλαι ποτέ ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς, που διαβεβαίωνε μέχρι χθες κατηγορηματικά ότι εκείνη είχε σκοπό να πρωτοτυπήσει τηρώντας τις υποσχέσεις της.

Κι’ όμως μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό της κρίσης και της ανασφάλειας, με τις χιλιάδες αυτοκτονίες και τις σχεδόν πολεμικές στατιστικές για τη φτώχεια και την ανεργία, ένας παράγοντας παραμένει πεισματικά ακλόνητος, συσπειρώνοντας πλατιά λαϊκά στρώματα, υπερβαίνοντας κομματικές, ταξικές, ηλικιακές ή όποιες άλλες διαχωριστικές γραμμές: Το ευρώ. Το νόμισμα. Αυτό που νομίζουμε

«Ο Θεός μας φύλαξε…και δεν γίναμε κομμουνιστές» ήταν το μόνιμο σχόλιο, μιας πάμπτωχης γριάς, στο θεατρικό έργο του Γ. Χασάπογλου «Οι κουραμπιέδες» κι ίσως θα ήταν πιο επίκαιρο αν η σκωπτική αυτή ατάκα μετατρέπονταν στο «Ο Θεός μας φύλαξε…και δεν βγήκαμε από το ευρώ. Και δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι ακόμη και στην διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η τελευταία κόκκινη γραμμή, ο εκ των ων ουκ άνευ όρος που δεν παραβιάστηκε, ήταν η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Δηλαδή, το ευρώ.

Συνέχεια

Οι Αναρχικοί Των Τροπικών Και Ο Δίδυμος Πλανήτης…


Χρειάστηκαν τρία χρόνια να φτάσουν στον Δίδυμο Πλανήτη. Αυτό το όνομα είχε διαδοθεί απ” την αρχή, καθώς το άλλο, το επιστημονικό, ήταν πολύ άχαρο και κανείς δεν το θυμόταν: Γ8111.

Ο Δίδυμος πλανήτης ήταν λίγο μικρότερος, απείχε 8111 έτη φωτός, κι είχε όλες τις προϋποθέσεις για να φιλοξενήσει ζωή. Οι αναλύσεις της τροχιάς του έδειξαν ότι είχε νερό σε υγρή κατάσταση.

Το πρόβλημα της απόστασης λύθηκε εύκολα. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να εργαστούν πάνω στο θέμα όλοι οι υπολογιστές του πλανήτη. Οι εξισώσεις που θα οδηγούσαν στην κατασκευή της σκουληκότρυπας, της χρονικής παράκαμψης που θα τους οδηγούσε πιο γρήγορα μέσα στον χώρο, μοιράστηκαν σε όλους τους προσωπικούς υπολογιστές, όλων των ανθρώπων, ως ένα λογισμικό-παιχνίδι που θύμιζε Κύβο του Ρούμπικ (με άπειρες επιφάνειες).

Δόθηκαν κίνητρα προκειμένου ν” ασχοληθούν οι πάντες με την επίλυση του γρίφου. Δέκα δισεκατομμύρια εγκέφαλοι, δέκα δισεκατομμύρια υπολογιστές, δούλευαν-έπαιζαν (συνεργατικά) με τον «Κύβο του Ρούμπικ».

Χρειάστηκε ένας χρόνος συλλογικής σκέψης και παιχνιδιού.

Συνέχεια

Ο κύκλος κλείνει – Αφηγήσεις του Δεκαπενταύγουστου…


Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς


Κλείνει ένας χρόνος, σχεδόν, από τότε που άρχισε να γίνεται όλο και πιο πιθανή η άμεση κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με την ευκαιρία της προεδρικής εκλογής και την πρόκληση πρόωρων εκλογών στις αρχές του 2015. Τα μηνύματα ήταν αδιάψευστα.

Η Νέα Δημοκρατία, μετά τις ευρωεκλογές, έδειχνε να καταρρέει ενώ πύκνωναν τα σημάδια από τους Αμερικανούς, και ταυτόχρονα από τους Γερμανούς, ότι εγκαταλείπουν σταδιακώς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Πράγμα που συνέβη για πολλούς λόγους.
Γιατί Αμερικανοί και Γερμανοί προτίμησαν τον ΣΥΡΙΖΑ;
Κατ’ αρχάς, η απειλή πολιτικής αποσταθεροποίησης, από την εξάντληση των δύο παλαιών μαστοδόντων του δικομματισμού, έβαζε τις μεγάλες δυνάμεις σε τροχιά αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων και υποχρεωτικώς έπεφταν πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ.
Συν τοις άλλοις, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, ο καθένας για δικούς του λόγους, δεν ήθελαν να κλείσει η εποχή των μνημονίων για την Ελλάδα, όπως φαινόταν πιθανό να συμβεί μετά το τέλος του 2014, ή τουλάχιστον κατά το 2015.
Για τους Γερμανούς και ιδιαίτερα τη στρατηγική Σόιμπλε: Η Ελλάδα, μετά το ξεζούμισμα επτά χρόνων (η ύφεση είχε αρχίσει από το 2008), θα είχε ίσως τη δυνατότητα να ξεφύγει από τη μέγγενη των μνημονίων και θα αποκτούσε μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αναδεικνύοντας κυβερνήσεις που θα αναιρούσαν εν μέρει τα «κεκτημένα» των μνημονιακών χρόνων και θα επανέφεραν στο τραπέζι το ζήτημα του Κατοχικού Δανείου και των αποζημιώσεων. Σε πιθανές εκλογές, το 2015, ή ακόμα και το 2016, θα ήταν δυνατό να αναδειχθεί μια κυβέρνηση αντιμνημονιακών δυνάμεων με πραγματικές δυνατότητες – αν όχι «να σκίσει τα μνημόνια»– να αναιρέσει ένα μεγάλο μέρος του μνημονιακού κορσέ. Αυτό, παράλληλα με τις ανάλογες εξελίξεις στην Ισπανία ή την Ιρλανδία, κινδύνευε να θέσει σε κίνδυνο τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη και να δώσει τη δυνατότητα στους Γάλλους και τους Ιταλούς να σηκώσουν κεφάλι. Εξάλλου, η πολιτική Ντράγκι, σχετικά με την ποσοτική χαλάρωση, και η εκλογή Γιουνκέρ, ως προέδρου της Κομισιόν, δεν προοιωνίζονταν κάποια θετική εξέλιξη για τη γερμανική ηγεμονία. Γι’ αυτό και θα ήταν προτιμότερη μια πρόωρη, και σε συνθήκες μνημονίου, άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ώστε να αποτύχει παταγωδώς και να μεταβληθεί στο αρνητικό παράδειγμα για την Ευρώπη.

Συνέχεια

Μία συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη με αναρχικούς, στην εφημερίδα “Εκτός Νόμου” το 1990…


Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη, που δημοσιεύτηκε το 1990 στην εφημερίδα της Ένωσης Αναρχικών Θεσσαλονίκης, ‘Εκτός Νόμου’. Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Contact # 10 και στο βιβλίο Έννοιες και όροι του Κ. Καστοριάδη, Εκδ. Βιβλιοπέλαγος.

‘Εκτός Νόμου’ : Η κατάρρευση της μαρξιστικής ιδεολογίας- σαν ιδεολογία κατακτητική, όπως εσείς έχετε πει- ήταν ένα από τα πιο τρανταχτά αποτελέσματα της κατάρρευσης που συντελέστηκε στην Ανατολική Ευρώπη. Μιας κατάρρευσης με τεράστιες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε νίκη του καπιταλισμού, μέσα στα πλαίσια του οικονομικού- πολεμικού ανταγωνισμού; Κατά κάποιον τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε ένα κάποιο ναι. Είναι όμως τα πράγματα έτσι απλά;Γιατί, πέρα από τις θριαμβολογίες της δυτικής κυριαρχίας, υπάρχουν σωρεία ζητημάτων που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή και μια σοβαρή κριτική πάνω στη νέα πραγματικότητα που ξετυλίγεται στις ανατολικές χώρες. Πρώτα- πρώτα πρέπει να δούμε αυτή την ‘παράδοξη’ αλλαγή στο ανατολικό μπλοκ. Πώς δηλαδή ένα σύστημα, που επί μισό αιώνα ανέπτυσσε πυρετωδώς τη στρατοκρατική του υπόσταση πάνω στη βία και τον ολοκληρωτισμό, κατέρρευσε τελικά αναίμακτα, με εξαίρεση ίσως τη Ρουμανία. Εδώ αυθόρμητα ξεπηδάει η σημασία της πάλης των λαών της ανατολικής Ευρώπης ενάντια στο καθεστώς.Και εδώ θα αναφέρουμε κάποια από τα δικά σας λόγια, που δημοσιεύσατε παλιότερα και που λέτε ότι

η κρίση της εκμεταλλευτικής κοινωνίας υπάρχει τόσο, στο μέτρο ακριβώς που η ξένωση δημιουργεί μία συνεχή σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα και σ’ όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Σύγκρουση που εκφράζεται με δύο μορφές: σαν πάλη των εργαζομένων ενάντια στην ξένωση και ενάντια στους όρους της και σαν απουσία ταυτόχρονα των ανθρώπων από την κοινωνία (παθητικότητα- απογοήτευση- αποχώρηση- απομόνωση). Και στις δύο περιπτώσεις –πέρα από ένα σημείο- η σύγκρουση οδηγεί σε ανοιχτή κρίση της κατεστημένης κοινωνίας μόλις η πάλη των ανθρώπων αποκτήσει μια ορισμένη ένταση, έχουμε επανάσταση. Αλλά και όταν η απουσία τους στην κοινωνία ξεπεράσει ένα όριο, έχουμε κατάρρευση του συστήματος.

Συνέχεια