Τρείς παράλληλες ιστορίες…


Μέρος πρώτον

Η ΒΑΓΙΑ


Η Βάγια ήταν δεκαέξι χρονών όταν μάζεψε τον πατέρας της σχεδόν πεθαμένο από την πλατεία του χωριού.

Το χτυπούσαν για ώρα  με συρματόσχοινο οι φασιστοσυμμορίτες για να αποκαλύψει που κρυβόταν ο γιός του ο Ελασίτης.

Σταμάτησαν όταν ήταν σίγουροι ότι είχε πεθάνει.

Η Βάγια τον μετέφερε σε έναν αχυρώνα.

Το περιποιήθηκαν χωρίς να πουν σε κανέναν τίποτα.

Όλοι νόμιζαν ότι ήταν πεθαμένος.

Σε λίγους μήνες ξαναπερπάτησε.

Η Βάγια ακολούθησε την πρώτη μονάδα του ΕΛΑΣ που πέρασε από το χωριό.

Πολέμησε και με τον Δημοκρατικό στρατό.

Δεν ήξερε πολλά πράματα περί κομμουνισμού.

Να φαντασθείτε ότι τελευταία ψήφιζε ΠΑΣΟΚ.

———————–

Συνέχεια

Για το «Στην άκρη του γκρεμού» του Ραφαέλ Τσίρμπες…


Διαβάζοντας το βιβλίο του Ραφαέλ Τσίρμπες «Στην άκρη του γκρεμού» τα συναισθήματα που σε διαπερνούν είναι απόλυτα, έντονα, θα λέγαμε καθηλωτικά.

Δεν θέλω να πω ότι είναι ένα βιβλίο για την κρίση, γιατί έχουμε δει και διαβάσει τόσα πολλά «για την κρίση» που μένουν σε μια επιφανειακή ή εύκολα καταγγελτική ανάλυση συναισθηματισμού, που πραγματικά δεν αντιπροσωπεύουν με τίποτα το βάθος και την ουσία του σπουδαίου βιβλίου, ενός βιβλίου σπαρακτικού.

Ο Εστεμπάν, ένας 70ρης ξυλουργός από ένα χωριό -πρώην αναπτυσσόμενο τουριστικά- κοντά στη Βαλένθια, έχοντας χάσει τα πάντα μετά από ένα «ανοιγμα» επιχειρηματικό για το οποίο δέσμευσε ο,τι είχε και δεν είχε και που αποδείκτηκε απάτη, περιγράφει την καθημερινότητά του αλλά και ταξιδεύει στις αναμνήσεις που συνθέτουν ολόκληρη τη ζωή του.

Μέσα από τη ζωή αυτού του «άσημου», «καθημερινού» ανθρώπου της επαρχίας, ενός ανθρώπου που ο ίδιος μελαγχολεί που δεν έγινε «κάτι», ο Τσίρμπες σε μια συγκλονιστική αφήγηση περιγράφει όλη την ιστορία της Ισπανίας.

Από τον εμφύλιο και τις διώξεις των αριστερών στα χρόνια του Φράνκο, στην μετέπειτα δημοκρατία και τον καπιταλισμό, στην άνθηση του τουρισμού, του πλούτισμου, του ανταγωνισμού, της αποκτήνωσης και της αποχαύνωσης των ανθρώπων.

Με μια πολύ βαθιά ταξική και πολιτική ματιά, χωρίς όμως να «φωνάζει» , μέσα από τις αναμνήσεις ενός ανθρώπου με μπαμπά κομμουνιστή που ποτέ του δεν ξεπέρασε τον εμφύλιο πόλεμο, με τον εφηβικό του έρωτα που τον παράτησε για τον καπάτσο κολλητό του που «έβγαλε λεφτά» και έγινε «κάποιος», με την ιστορία των πολιτικών κρατουμένων που κρύβονταν στον βάλτο της περιοχής, τις διώξεις των αριστερών στην επαρχία αλλά και τους άλλους, τους δοσίλογους και τους συνεργάτες του Φράνκο που έκαναν περιουσίες εκμεταλλευόμενοι τους φτωχούς αγρότες της Ισπανικής επαρχίας, την Κολομβιανή οικιακή βοηθό που ο Εστεμπάν αγαπά χωρίς να μπορεί να της το πει…

Συνέχεια

Τα τελευταία λόγια Αφροαμερικανών που δολοφόνησε η αστυνομία #LastWords…


Οι τελευταίες λέξεις 11 Αφροαμερικανών που δολοφόνησε η αστυνομία στις ΗΠΑ. Μόνο μέσα στο 2014, 100 Αφροαμερικανοί έχουν δολοφονηθεί από την αστυνομία.

 
a1sx2_Thumbnail1_kil1.jpg

«Μαμά πηγαίνω στο σχολείο»

Αμαντού Ντιάλο, 23 ετών. Η τελευταία συνομιλία του Αμαντού Ντιάλο με τη μητέρα του.

a1sx2_Thumbnail1_kil2.jpg

«Κι εγώ σ’ αγαπώ»

Σην Μπελ, 23 ετών. Τη νύχτα πριν τον γάμο του.

a1sx2_Thumbnail1_kil10.jpg

«Με πυροβολήσατε. Με πυροβολήσατε.»

Ο Όσκαρ Γκράντ, 22 ετών, ήταν δεμένος μπρούμυτα στο έδαφος με χειροπέδες όταν πυροβολήθηκε.

a1sx2_Thumbnail1_kil3.jpg

 «Αξιωματικοί, γιατί βγάλατε τα πιστόλια σας;»

Ο Κένεθ Τσάμπερλεν, 68 ετών, ήταν πρώην ναυτικός. Όταν άρχισε να καλεί το κολιέ ιατρικού συναγερμού που φορούσε, η αστυνομία ήρθε στο σπίτι του, έσπασε την πόρτα του, τον χτύπησαν με όπλο ηλεκτροσόκ, και στη συνέχεια τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν.

 a1sx2_Thumbnail1_kil4.jpg

 «Γιατί με πυροβολείς;»

O Κέντρεκ Μακ Ντέιντ, 19 ετών, έπαιζε ποδόσφαιρο στο γυμνάσιο.    Ο αξιωματικός κυνήγησε με τα πόδια τον Μακ Ντέιντ, του είπε να σταματήσει και χωρίς να πει κάτι άλλο τον πυροβόλησε και τον σκότωσε.

a1sx2_Thumbnail1_kil7.png

 «Σας παρακαλώ, μην με αφήσετε να πεθάνω»

Ένας αστυνομικός του NYPD πυροβόλησε και σκότωσε τον Κίμανι Γκρέι, 16 ετών, με τη δικαιολογία ότι ήταν οπλισμένος. Η οικογένοιά του είπε ότι έτρεχε και ένας μάρτυρας είπε ότι ήταν άοπλος.

a1sx2_Thumbnail1_kil8.png

«…»

O πρώην παίκτης ποδοσφαίρου στο σχολείο, Τζόναταν Φέρελ, 24 ετών, χτύπησε την πόρτα μιας γυναίκας μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Αυτή φώναξε την αστυνομία. Τον πυροβόλησαν 10 φορές.

a1sx2_Thumbnail1_kil11.jpg

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω»

O Έρικ Γκάρνερ, 43 ετών, δολοφονήθηκε από αστυνομικό που του έκανε κεφαλοκλείδωμα κατά τη διάρκεια της σύλληψης.

a1sx2_Thumbnail1_kil5.jpg

«Δεν είναι αληθινό!»

Ο Τζόν Κρόφορντ, 22 ετών, κρατούσε ένα ψεύτικο αεροπίστολο σε ένα κατάστημα όταν πυροβολήθηκε από αστυνομικό.

a1sx2_Thumbnail1_kil9.jpg

«Δεν έχω όπλο. Μην πυροβολήσετε»

Μάικλ Μπράουν, 18 ετών. Το «Χέρια Ψηλά» (Hands up) έγινε από τότε το  σύνθημα των διαδηλώσεων  #BlackLivesMatter

a1sx2_Thumbnail1_kil6.png

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Χρειάζομαι αέρα.»

O Φρέντι Γκρέι υπέστη κάκωση του νωτιαίου μυελού κατά την κράτησή του από την αστυνομία και πέθανε μία εβδομάδα μετά.

AJ+

Aπό:

https://omniatv.com/blog/5509-

Μέση Ανατολή: Πόλεμος δίχως σύνορα…


Η «Νέα Μέση Ανατολή», όπως τη φαντάζονται οι ΗΠΑ, είναι ένα πεδίο μάχης. Καταστάσεις που ο κόσμος έχει να δει από το 1945

της Karin Leukefeld


Στη Μέση Ανατολή, 70 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λαμβάνει χώρα μια νέα μαζική δολοφονία. Κατά τη διάρκεια που μια διεθνής συμμαχία υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ διεξάγει χιλιάδες αεροπορικές επιθέσεις στο Ιράκ και στη Συρία, η Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με την άποψη της γερμανικής κυβέρνησης, μια «άγκυρα σταθερότητας» στην περιοχή (Τόμας ντε Μεζιέρ), στέλνει τώρα, μετά από τα μαχητικά αεροσκάφη, τεθωρακισμένα άρματα μάχης και χερσαία στρατεύματα στο «φτωχό σπίτι του αραβικού κόσμου», την Υεμένη. Δυτικές χώρες πληρώνουν κρατικούς και ιδιωτικούς στρατιωτικούς συμβούλους για να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν άραβες για τον πόλεμο στο Ιράκ, την Συρία και την Υεμένη. Πιστοί σύμμαχοι όπως η Ιορδανία, το Κατάρ και τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν στρατιωτικές βάσεις. Διεθνή εξοπλιστικά κοντσέρν στα κράτη του Κόλπου τα πουλούν σχεδόν όλα, ό,τι βρίσκεται στους καταλόγους τους, και καταγράφουν τα μεγαλύτερα κέρδη εδώ και χρόνια.

Οι ΗΠΑ θέλουν να «τακτοποιήσουν» τη Μέση Ανατολή προτού η λεηλάτησή τους οδηγήσει παραπέρα στην Ανατολή προς την κατεύθυνση της Κίνας. Αυτό που αφήνουν πίσω τους είναι πόλεμος, καταστροφή, διωγμός και λανθάνουσες κρίσεις. Διαρκής πόλεμος σημαίνει διαρκή κέρδη για τα συμφέροντα των επιχειρήσεων και της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Όσο κυνικά κι αν ακούγεται, ο πόλεμος στο Λεβάντε είναι μια επικερδής επιχείρηση για τα κοντσέρν όπλων, τους λαθρέμπορους, τις οργανώσεις αρωγής και τις επιχειρήσεις που αργότερα θα ανοικοδομήσουν τη χώρα.

Πολιτικές λύσεις δεν υπάρχουν στο σχέδιο των ΗΠΑ, επειδή σταθεροποιούν τα κράτη της περιοχής και επομένως θα ενισχύονταν πολιτικά. Αντ΄ αυτού, χρησιμοποιούνται σύμμαχοι όπως η ΕΕ, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, με το να μπορεί η Ουάσινγκτον να οργανώνει τις δικές της «εκστρατείες». Η Συρία και το Ιράκ θα πρέπει [όπως λέγεται] να καταστραφούν ως κράτη. Ο Λίβανος όπως και η Ιορδανία επιπλέον ως στρατιωτική βάση. Στα πλαίσια αυτού του σεναρίου οι ΗΠΑ ωθούν διαρκώς εκ νέου διεθνείς και περιφερειακούς εταίρους και ομάδες μάχης κάθε είδους στον αγωνιστικό χώρο. Ανταγωνισμοί ανάμεσα στους εταίρους ανάβουν φωτιά.

Συνέχεια

Οι φτωχοί είναι σιωπηλοί σαν πράγματα…


Το βάθος της ποιητικής σκέψης του Ρίλκε δεν χαρακτηρίζεται ούτε από καμιά αυτούσια καλλιτεχνική απόλαυση αλλά ούτε και από κάποια απόμακρη σχέση με την πραγματικότητα. Ο Ρίλκε είναι ένας πολιτικός ποιητής, αν και οι ερμηνείες που του αποδίδονται έχουν ως συμπεράσμα την ανάδειξη ενός μεταφυσικού “φωτεινού φτωχού” στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αντιθέτως όμως μέσα από την μαρξιστική και ταξική ανάλυση των στίχων ο φτωχός ήρωας του Ρίλκε μπορεί να είναι ο προλετάριος μια που ο ίδιος ο Ρίλκε λέει:

Ο χρυσός κυβερνά τυραννικά και φθείρει όλες τις δυνάμεις τους…”.

Η αποξένωση του φτωχού λόγω της καπιταλιστικής παραγωγής αποκαλύπτεται χωρίς καμιά δυσκολία με το στίχο:

Κι οι άνθρωποι υποδουλωμένοι σε μιαν επιστήμη κίβδηλη

πλανιούνται, έχοντας χάσει το ρυθμό της ζωής”.

Επίσης, η έννοια και η πραγματικότητα της υπεράξιας λόγω της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης γίνεται για τον Ρίλκε πηγή της φτώχειας:

Μοιάζουν με κείνους τους φύλακες αγαθών

που δεν τα αντίκρισαν ποτέ με τα μάτια τους

Τέλος, ο Ρίλκε με το παρακάτω στίχο αναδεικνύει όλες τις υλικές προϋποθέσεις της καπιταλιστικής παραγωγής και αποκαλύπτει την εκμεταλλευτική της οικονομική πολιτική: “Οι φτωχοί είναι σιωπηλοί σαν πράγματα”.

Τα παραδείγματα είναι αρκετά και οι στίχοι της ποιήσης του Ρίλκε έχουν ένα καθαρά ταξικό περιεχόμενο χωρίς κανένα σχεδόν μεταφυσικό παράκοσμο.

Παραχωρούμε λοιπόν δύο αποσπάσματα από το “Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου” του Ραϊνερ Μαρία Ρίλκε που έχει ως κεντρικό θέμα την φτώχεια.

Συνέχεια

ΕΔΩ ΜΩΡΗ ΘΑ ΛΕΓΕΣΑΙ «ΜΑΡΙΑ» …


tumblr_mr2rqzYvfW1rhhcyho1_1280

της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΗΜΑ (FULLMOON)


Διάβασα τις προάλλες στην βρεττανική εφημερίδα Independent ότι στο Ντουμπάι ένας φανατικός ισλαμιστής άφησε την εικοσάχρονη κόρη του να πνιγεί  μπροστά στα μάτια του προκειμένου να μην την αγγίξουν οι ναυαγοσώστες. Ο στοργικός πατέρας τούς απαγόρεψε να την ακουμπήσουν και προτίμησε να τη βλέπει να ξεψυχάει λίγα μέτρα πιο κει.

Αυτή ήταν άλλη μια γυναίκα, ανάμεσα στα εκατομμύρια στον πλανήτη, που για ζωή γνώρισε την αποκλειστική της διαχείριση-διάθεση-ανάθεση-διακίνηση-απόσυρση από έναν άντρα, ως προϊόν που του ανήκει.

Για την «πολιτισμένη» Δύση η παραδοχή της κατάστασης της γυναίκας-σκλάβας σε ένα μεγάλο κομμάτι του πλανήτη, λόγω θρησκευτικής καταπίεσης, είναι εύκολη. Το δύσκολο είναι να καταλάβει ο καθένας σ’ αυτό το τεταρτιμόριο του ημισφαιρίου, που σου λέει «ποια καταπίεση, ξεβράκωτες γυρνάνε όλες» ή  «ακόμα και στην Παναγία το Δεκαπενταύγουστο με τα βυζιά έξω σέρνονται»  ότι το προϊόν «γυναίκα» παραμένει υπό εκμετάλλευση ως το πιο κερδοφόρο στον πλανήτη.

Αλλού δηλαδή είναι γυναίκα με μπούργκα, που απαγορεύεται να φανεί ο αστράγαλός της, και που ο γυναικολόγος κοιτάζει με καθρεφτάκι τη μήτρα της γιατί θα τον αποκεφαλίσουν αν κοιτάξει την κλειτορίδα της, εδώ είναι γυναίκα με ψυχική αναπηρία, που ένα ολόκληρο σύστημα την κάνει από τότε που γεννιέται -συμπεριλαμβανομένης και της γεμάτης αγάπη θρησκείας που την αποκαλεί «σκεύος ακαθαρσιών»- να νιώθει μισός άνθρωπος αν δεν παστωθεί πατόκορφα με διάφορα σκευάσματα, σε σημείο μετάλλαξης, για να είναι αποδεκτή από τα κοινωνικά πρότυπα.

Τα κοινωνικά πρότυπα… Έτσι γενικά κι αφηρημένα… Πού τα όρισε ποιος; Πότε; Που τα αναπαρήγαγε ποιος, όταν η γυναίκα δεν είχε καν δικαίωμα ψήφου μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν;

«Νιιώσε ο εαυτός σου!» λέει η κάθε διαφήμιση σουτιέν με δέκα κιλά αφρολέξ ενίσχυσης για να εκτινάσσεται ανέμελα κι ανεπιτήδευτα το βυζί στο μάτι του κάθε υποψήφιου αγοραστή της σεξουαλικότητας που πρέπει να του πετάξεις στα μούτρα αλλιώς δεν μετράς ούτε για ζήτω. Που και η λέξη «ενίσχυση» από μόνη της άλλωστε υπαινίσσεται την «αδυναμία».

Σε όλες του τις μορφές δηλαδή το εμπόριο με επίκεντρο τις προ-κατ ανάγκες που πνίγουν τη δυτική γυναίκα γίνεται μπούσουλας για τη ζωή της, είτε με την μορφή ανασφαλειών που εκτονώνονται σε άι-λάινερ, είτε συμπλεγμάτων κατωτερότητας που ζώνονται κραγιόν, είτε ανεπάρκειας που εθίζονται σε μασκάρα, και όλα αυτά την οδηγούν στη μανιώδη κατανάλωση που υποδεικνύει η ανθρώπινη κρεαταγορά γιατί όπως τη γέννησε η μάνα της δεν είναι αρκετή. Άσε που είναι έτσι κι αλλιώς χρεωμένη από κούνια με μήλα και με φίδια, κι είναι τίγκα στις ενοχές από μόνη της, οπότε το μάρκετινγκ του «κώλου» που θα την φέρει στα ίσα της, καλά κρατεί παραμένοντας το πιο ανθηρό παγκοσμίως.

Συνέχεια

Η Αγία Τριάδα Των Μνημονίων Και Τα Ποιήματα Της Εξορίας…


«Δεν υπάρχουν συμπτώσεις»
Δάσκαλος Όγκ Γουέι

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο συμβολισμός είναι σαφής και αναντίρρητος: Την ημέρα που κοιμήθηκε η Παναγία οι κάποτε-λέγαμε-ότι-είμαστε-αριστεροί υπουργοί και βουλευτές, σε αγαστή σύμπνοια με τους δεξιούς, τους νεοφιλελεύθερους και τους κάποτε-λέγαμε-ότι-είμαστε-σοσιαλιστές, επέβαλαν το Τρίτο και Τρισχείριστο Μνημόνιο, εν μέσω χασμουρητών και ροχαλητών, σε μια Ολονυχτία Ολοκαυτώματος με θρησκευτική κατάνυξη (Πιστεύω εις μία ΤΙΝΑ, μητέρα παντοκρατόρισσα).

Είναι πλέον η επίσημη θρησκεία του Ελληνικού Κράτους (και όχι μόνο), το μνημόνιο, η ευρωλατρεία.

Οι Ύψιστοι Ιερείς, τα Όργανα των Θεσμών και του Σατανά, χειροκρότησαν την πλήρη υποταγή στο Σφράγισμα του Αντίχριστου, κι αύξησαν το χρέος κάθε Έλληνα κατά 2300 ευρώ, δίνοντας 23 δισεκατομμύρια στους Θεσμούς (στον εαυτό τους) και στις Τράπεζες.

222 βουλευτές προσκύνησαν και ψήφισαν ανερυθρίαστα το μνημόνιο νουμερο 3.

222 Χ 3 = 666

Ο Αντίχριστος φανερώθηκε τον Δεκαπενταύγουστο.

~~

Για να έχουν κάτι να απασχολούνται οι Έλληνες τους έδωσαν τον «ξαφνικό» και «αναπάντεχο» εχθρό: Τους πρόσφυγες που απειλούν να καταλύσουν τη δημοκρατία, να βιάσουν τα σύνορα μας, λες και δεν αρκεί το Τρίτο και Τρισχείριστο Μνημόνιο γι” αυτό.

Οι πρόσφυγες απειλούν την ανθηρή οικονομία μιας χώρας που δεν υφίσταται πια.

Γιατί δεν υπάρχεις όταν άλλοι ορίζουν ποιος είσαι.

Συνέχεια