με την πρώτη δεν έκατσε, με τη δεύτερη στράβωσε, με την τρίτη θα ισιάξει…


Πριν πολλά πολλά χρόνια, τότες που μαθαίναμε τ’ απέξω μας πλάθοντας ερωτήσεις, υποκινούμενοι κι απ’ την περιέργεια, κι από πράματα που πρώτη φορά αντιλαμβανόμασταν, μιας και τα μέσα μας ακόμη αγνοούνταν, κάπως, δηλαδή, σαν κι εκείνο το παιγνίδι, την κολοκυθιά:
«Γιατί ο Πέτρος κατουράει όρθιος
Και πως να κατουράει; 
_Γιατί βρέχω τα πόδια μου όταν κατουράω όπως ο Πέτρος;»
Ή, όπως το άλλο, το σπασμένο τηλέφωνο, εκείνο το παιγνίδι που λέγαμε την κάθε κουτουράδα μας και χανόμασταν στα γέλια, κι αν η κουτουράδα μας δεν ήταν για γέλια γελούσαμε μονάχοι μας, κι όταν έπεφτε η καρπαζιά σταματάγαμε, αφού οι άλλοι, αντί να γελάσουν, λες και έβλεπαν κουτσουλιά στο μαλλί, ξίνιζαν τα μούτρα με την κουτουράδα μας, που ήτανε εντελώς κουτουρού, κι αρχίζανε να γελάνε με την κουταμάρα μας, που δεν ήταν και πολύ κουτουρού και, πριν αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ό,τι ο καθείς που την είδε εξαιρετικός, κουβαλάει χύμα βλακεία στο από πίσω ταγάρι που’λεγε κι ο παππούς ο Αίσωπος κι ό,τι εκτός από το να τον χαρακτηρίζει η μαζεμένη ρόγα-ρόγα τον κάνει και διακριτό σαν τη μύγα μέσ’ το γάλα που, σαν βρεθείς κατάπλατα με το ταγάρι, αναφωνείς:
πω πω! ένα φρόκαλο«, που ‘λεγε κι η μάνα μου, κι εγώ κάποτε τη ρώτησα να μου το ξηγήσει, κι αυτή βρήκε αφορμή να με ορμηνέψει:

Συνέχεια

Για την απαραίτητη συνέπειά μας και την Αριστερή Πλατφόρμα…


sfyrodr

Γράφει ο Βασίλης Τζώτζης


Το κείμενο γράφεται λίγες ώρες μετά την Ψήφιση του 3ου Μνημονίου από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Με σαφή φόρτιση από την προδοσία των λαϊκών συμφερόντων της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Αν.Ελλ., καθώς και τη διακριτή διαφοροποίηση των δυνάμεων της Αριστερής Πλατφόρμας, ΚΟΕ κ.α.. Οι εξελίξεις τρέχουν και είναι σοβαρότατες. Ίδιας τάξης λοιπόν είναι και τα καθήκοντα τα οποία απορρέουν από αυτές.

Ζήτημα 1ο (Ενότητα του χώρου)

Η ενότητα του χώρου ΠΡΕΠΕΙ κ ΜΠΟΡΕΙ να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Οποιασδήποτε φύσης και αν είναι τα ιδεολογικά κατά βάση, ζητήματα που ανακύπτουν ΔΕΝ ακυρώνεται, ούτε αστοχεί σε κανένα σημείο το μεταβατικό πρόγραμμα. Απλή -τυπική- συνέπεια χρειάζεται και οι εξελίξεις μπορούν να αξιοποιηθούν υπέρ των λαϊκών δυνάμεων και του απαραίτητου προγράμματος πάλης. Αρκεί εμείς να μην λιποψυχήσουμε.

Η διαφαινόμενη διάσπαση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προς τα Αριστερά ΠΡΕΠΕΙ να ολοκληρωθεί και να βαθύνει στρατηγικά. Από πουθενά ΔΕΝ δικαιολογείται η δική μας «δεξιοποίηση», ώστε να επιταχύνουμε τις εξελίξεις. Κανείς μας ΔΕΝ θέλει -εκούσια- να συμβάλει σε μια επέκταση του Αστικού Πολιτικού συστήματος προς τα Αριστερά. Να κουβαλήσουμε νερό σε μύλους που ΔΕΝ προωθούν την ταξική πάλη, να δράσουμε κάτω από ξένη σημαία.

Τα παραλυτικά οργανωτικά φαινόμενα ΔΕΝ αποτελούν άλλοθι για πορεία ΔΙΧΩΣ ΑΡΧΕΣ.

Συνέχεια

«Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη…


Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη


Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον, εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε, καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ, καί τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμπούκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμέν*, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.

Ὁ ναΐσκος ἦτο ἰδιόκτητος· πρᾶγμα σπάνιον εἰς τὸν τόπον, λείψανον παλαιοῦ θεσμοῦ· ἦτον κτῆμα αὐτοῦ τοῦ γέροντος Φραγκούλα. Ὁ ἀξιότιμος πρεσβύτης, φέρων ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα προεστοῦ, ὡραῖον φέσι τοῦ Τουνεζίου, ἐπανωβράκι* τσόχινον, μὲ ζώνην πλατεῖαν κεντητήν, μακρὰν τσιμπούκαν μὲ ἠλέκτρινον μαμέν, καὶ κρατῶν μὲ τὴν ἀριστερὰν ἠλέκτρινον μακρὸν κομβολόγιον, δὲν ἦτο καὶ πολὺ γέρων, ὣς πενηνταπέντε χρόνων ἄνθρωπος. Κατήγετο ἀπὸ τὴν ἀρχαιοτέραν καὶ πλέον γνησίως αὐτόχθονα οἰκογένειαν τοῦ τόπου. Ἦτον ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας εὐσταλής, ὑψηλός, λεπτὸς τὴν μέσην, μελαχροινός, μὲ ἁδροὺς χαρακτῆρας τοῦ προσώπου, δασείας ὀφρῦς, ὀφθαλμοὺς μεγάλους, ὀγκώδη ρῖνα, χονδρὰ χείλη προέχοντα. Ἠγάπα πολὺ τὰ μουσικά, τά τε ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὰ ἐξωτερικά, ὑπῆρξε δὲ μὲ τὴν χονδρὴν ἀλλὰ παθητικὴν φωνήν του ψάλτης καὶ τραγουδιστὴς εἰς τὸν καιρόν του μέχρι γήρατος.

Τὴν Σινιώραν, ὡραίαν νέαν, λεπτοφυῆ, λευκοτάτην, τὴν εἶχε νυμφευθῆ ἀπὸ ἔρωτα. Ἤδη εἶχε συζήσει μαζί της ὑπὲρ τὰ εἴκοσι πέντε ἔτη, καὶ εἶχεν ἀποκτήσει τέσσαρας υἱοὺς καὶ τρεῖς θυγατέρας. Ἀλλὰ τώρα, εἰς τὸν οὐδὸν τοῦ γήρατος, δὲν συνέζη πλέον μαζί της.

Συνέχεια

Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο…


/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/08/150814 junker tsipras gravata

Tου Γιώργου Νικολαϊδη


Έχει γίνει πλέον φανερό πως η παρούσα κυβέρνηση, παρά τις όποιες εμμονές της να αυτοπροσδιορίζεται επικοινωνιακά ως «κυβέρνηση της Aριστεράς», έχει δώσει γη και ύδωρ στο διευθυντήριο των Βρυξελλών υιοθετώντας την πλέον νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή πολιτική ολομέτωπης επίθεσης στο λαό και στην κοινωνία. Το θηριώδες Μνημόνιο Τσίπρα που ψηφίστηκε παραμονές Δεκαπενταύγουστου με διαδικασίες εξπρές από τη βουλή (και με τις τροπολογίες-κερασάκι που προστέθηκαν στο «και πέντε») αποτελεί το επιστέγασμα μιας διαδικασίας σταδιακής προσχώρησης του κυβερνητικού επιτελείου στο «άλλο στρατόπεδο» των «εχθρών του λαού», μιας διαδικασίας της οποίας η αφετηρία και τα σημαντικά ορόσημα μπορεί να προσδιορίζονται σε διαφορετικά χρονικά σημεία από τον καθένα, αλλά το τέλος της σίγουρα έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Αυγούστου του 2015.

Και την παραμικρή ματιά να ρίξει κανείς στον ατέλειωτο κατάλογο των μέτρων του Μνημονίου Τσίπρα γίνεται επίσης φανερό πως:

• Το Μνημόνιο Τσίπρα είναι βαρύ και δυσβάσταχτο για τις λαϊκές τάξεις, που έχουν ήδη δει μια εξαετία το εισόδημά τους να υποβαθμίζεται, και θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε πολύ μεγαλύτερη υποβάθμισή τους αλλά και σε προδιαγεγραμμένη κοινωνική καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων της ήδη καθημαγμένης ελληνικής κοινωνίας (άλλωστε για τούτο αρκεί κανείς να ακούσει την προ ενός έτους επιχειρηματολογία του ίδιου του Τσίπρα και των συν αυτώ για τα μέτρα του περίφημου μέιλ Χαρδούβελη τα οποία κοστολογούνταν μόλις το ένα εικοστό των μέτρων Τσίπρα τώρα…).

• Το Μνημόνιο Τσίπρα είναι μονόπλευρα αντιλαϊκό ρίχνοντας τα βάρη στα συνήθη υποζύγια, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους τους μικροεπαγγελματίες, αφού άλλωστε παρά τις αρχικές κορόνες των λαλίστατων απολογητών του Μαξίμου περί πιο ισότιμης επιβάρυνσης των πλουσίων όλα τα αρχικά μέτρα φορολόγησης κ.λπ. των μεγάλων εισοδημάτων αντικαταστήθηκαν από «ισοδύναμα» μέτρα πλιάτσικου στο λαϊκό εισόδημα.

• Το Μνημόνιο Τσίπρα είναι μόνο η αρχή αφού ήδη προβλέπεται και νέο πακέτο μέτρων τον Οκτώβρη – και όλοι καταλαβαίνουν πως ακόμα και αυτό δεν θα επαρκέσει και θα απαιτηθεί και τρίτο, ίσως και τέταρτο πακέτο κατά τα ειωθότα τα τελευταία χρόνια. Τα μέτρα λοιπόν συν το χρόνω θα πολλαπλασιαστούν και θα πολλαπλασιάσουν τα βάρη στις πλάτες του λαού.

Συνέχεια

Το καταδρομικό Έλλη και η βύθιση του από τους Ιταλούς


torpilismos_elli_ek

Το καταδρομικό Έλλη ήταν Ελληνικό πολεμικό πλοίο «εύδρομο» κατά την ορολογία του μεσοπολέμου ή «ελαφρύ καταδρομικό» κατά την ορολογία του Β” Παγκοσμίου πολέμου που έφερε το όνομα εκ της ναυμαχίας της Έλλης που είχε λάβει χώρα στην διάρκεια του Α” Βαλκανικού Πολέμου, στην οποία η Ελλάδα ήταν νικήτρια.

Ναυπήγηση και αγορά

Το Έλλη ήταν 2.600 τόνων.Ναυπηγήθηκε το 1912 – 1913 στις ΗΠΑ για λογαριασμό της κινεζικής κυβέρνησης με το όνομα «Fei-Hung», όμως η παραγγελία ακυρώθηκε λόγω Εθνικιστικής Επανάστασης που ξέσπασε στην Κίνα την περίοδο εκείνη. Αγοράστηκε τελικά από την ελληνική κυβέρνηση το 1914. Το 1917 κατασχέθηκε από τους Γάλλους μαζί με τα υπόλοιπα πλοία του ελληνικού στόλου. Μετασκευάστηκε σχεδόν ριζικά, δέκα χρόνια αργότερα, στη Γαλλία, μεταξύ των ετών 1925-1927.

Α” Παγκόσμιος Πόλεμος

Έλαβε μέρος στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο υπό γαλλική σημαία και στη συνέχεια υπό ελληνική στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Βυθίστηκε στις 15 Αυγούστου 1940 σε ειρηνική περίοδο από το ιταλικό υποβρύχιο Delfino και ενώ ήταν αγκυροβολημένο έξω από τον λιμένα της Τήνου όπου και συμμετείχε στις εκδηλώσεις του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το ίδιο υποβρύχιο αποπειράθηκε στη συνέχεια να τορπιλίσει τα επιβατηγά Έλση και Έσπερος που βρίσκονταν μέσα στο λιμάνι της Τήνου. Ευτυχώς η απόπειρα απέτυχε και οι τορπίλες κατέστρεψαν μόνο ένα τμήμα του κρηπιδώματος του λιμένα.

Συνέχεια

14 Αυγούστου 1954: Απόψε, που σκοτώνουν τον Πλουμπίδη…


καρουσελ

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Φορούσε μαύρο κοστούμι και άσπρο πουκάμισο. Ηταν ντυμένος λες και πήγαινε σε γιορτή. Γύρω στις 5 το πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει, κατεβαίνει από το αυτοκίνητο. Ο τόπος που είχε επιλεγεί ήταν η Αγία Μαρίνα, στο Δαφνί. Περνώντας δίπλα από τους δημοσιογράφους, δεμένος ακόμα με τις χειροπέδες, κοντοστέκεται. Τους χαιρετά.

   «Γεια σας παιδιά. Μπράβο, όλο νιάτα βλέπω μπροστά μου. Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία, να “στε πάντα καλά. Βλέπετε εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το Κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει».

   Λίγες ώρες αργότερα, οι εφημερίδες φέρνουν στην Αθήνα την είδηση: «Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος (…) δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση, ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του»…

   Ηταν 14 Αυγούστου 1954. Πριν από ακριβώς 60 χρόνια. Ο Νίκος Πλουμπίδης, ο φλογερός επαναστάτης, ο αλύγιστος κομμουνιστής, ο «κόκκινος δάσκαλος», ο διανοούμενος του λόγου και της πράξης, πέφτει νεκρός. Δολοφονημένος από το εκτελεστικό απόσπασμα της αμερικανοκρατίας και της ντόπιας πλουτοκρατίας.

Συνέχεια

Καμαριέρα στο Λονδίνο: Στη γη του καταναγκαστικού χαμόγελου…


Το blog post υπογράφει ο »John», εργαζόμενος στην κουζίνα αλυσίδας ξενοδοχείων στο Λονδίνο εδώ και πολλά χρόνια.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής σου σε ένα ξενοδοχείο, μάλλον είσαι πολύ ευδιάθετος. Ανυπομονείς γι’ αυτές τις διακοπές που νιώθεις πως τόσο πολύ αξίζεις, ή ίσως να βρίσκεσαι εδώ για λόγους εργασίας –  ένα συνέδριο, μια διάσκεψη ή κάποιου είδους εκπαιδευτικό σεμινάριο.

Στην υποδοχή σε χαιρετά μια χαμογελαστή κοπέλα που θα σου εξηγήσει λεπτομερώς όλο το φάσμα υπηρεσιών που προσφέρει το ξενοδοχείο, με απίστευτη ευγένεια.

Ο μεταφορέας, με ένα επίσης επαγγελματικό χαμόγελο θα φροντίσει να φτάσουν οι αποσκευές σου στο δωμάτιο.

Η καθαρίστρα, ελαφρώς φοβισμένη και χλωμή, θα σε χαιρετήσει στο διάδρομο χαρίζοντάς σου το χαμόγελό της, θα καθαρίσει το δωμάτιό σου στην εντέλεια, θα φέρει έξτρα πετσέτες και σαμπουάν, θα βγάλει έξω τα σκουπίδια σου και μετά θα εξαφανιστεί σαν ένα χαμογελαστό φάντασμα που δεν του έδωσε ποτέ κανείς σημασία.

Στο πρόγευμα συνεχίζεται η ίδια ιστορία. Μπαίνεις μέσα και το χαμόγελο της σερβιτόρας λάμπει. Φτάνεις στον μπουφέ και η χαμογελαστή έκφραση του σεφ δεν αλλοιώνεται ενόσω σου εξηγεί τις επιλογές που έχεις για πρωινό, πριν γεμίσει το πιάτο σου και σου ευχηθεί »καλή όρεξη»

Καλωσορίσατε στο ξενοδοχείο, στο μέρος όπου χαμογελούν υποχρεωτικά.

Συνέχεια