Ο σεξισμός ευνοεί τις αντιδραστικές πολιτικές, τις αριστερές όμως; …


image002Στο (θεσμικό) πρόσωπο της Ζωής Κωνσταντοπούλου αντικατοπτρίζεται και αποκρυσταλλώνεται μια διττή προβληματική, πολιτική και πολιτισμική. Ο αντικοινοβουλευτισμός και ο σεξισμός. Ο σεξισμός στην πολιτική ζωή, στον πολιτικό λόγο, ο σεξισμός μέσα στο κοινοβούλιο. Το πολιτικό και το πολιτισμικό σε αυτή την περίπτωση είναι σε μεγάλο βαθμό συνυφασμένα και το ένα χρησιμοποιεί το άλλο καταπώς συμφέρει. Όχι όμως απλώς για να εξοντώσουν ηθικά ένα πολιτικό πρόσωπο – αλλά και αυτό που συμβολίζει…

Το τελευταίο φύλλο της Kontra News έχει πρωτοσέλιδο το εξής: «Ο άντρας της δεν μπορεί να μαζέψει τη Ζωή;» Η γυναίκα εδώ (συγκεκριμένα η Πρόεδρος της Βουλής) χάνει κάθε υπόσταση και υφίσταται μέσα από ένα φαλλοκρατικό πρίσμα που επιτρέπει μονάχα ετεροπροσδιορισμό. Με άλλα λόγια, η Ζωή Κωνσταντοπούλου αποπολιτικοποιείται – με τρόπο ενδεικτικό όλης της στρατηγικής των μεταπολιτικών, μεταδημοκρατικών σχημάτων, μηχανισμών και αφηγήσεων.

Στα μεταδημοκρατικά πλαίσια της πολιτικής των μνημονίων, οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ο σεβασμός στο Σύνταγμα και η ομαλή λειτουργία που επιτρέπει την διαφάνεια και συνεκδοχικά την διακριτή στάση του κάθε βουλευτή, σχεδόν εξαφανίζεται. Δεν είναι απλώς ο λεγόμενος «πυκνός χρόνος» των πολιτικών εξελίξεων, είναι το κοινοβούλιο στην υπηρεσία του τεχνοκρατισμού, η μετατροπή της πολιτικής σε ένα κενό δοχείο που επιτρέπει σε εταίρους, θεσμούς, τρόικες, τετρατρόικες να περνούν όλα αυτά τα μέτρα που εξυπηρετούν τα εκάστοτε συμφέροντά τους (κάτι που ο Νόαμ Τσόμσκυ έχει τονίσει με τους πλέον σαφείς όρους ήδη από το 2011). Η ίδια διαδικασία μετατρέπει τους βουλευτές και τις κυβερνήσεις σε «middle men»· σε μεσάζοντες που κυριολεκτικά διαχειρίζονται αυτή την κατάσταση. Το πώς θα δικαιολογηθεί αυτό στον λαό, είναι θέμα αφήγησης, κάθε ένας που αναλαμβάνει να αποποιηθεί τον αντιμνημονιακό του χαρακτήρα, διαλέγει και το αφήγημα που του ταιριάζει.

Αν προσπάθησε για κάτι η Ζωή Κωνσταντοπούλου -που της αναγνωρίστηκε ακόμα κι από κάποιους επικριτές της (από τα αριστερά)- αυτό είναι να περισώσει την τιμή του κοινοβουλευτισμού και να επαναφέρει τον σεβασμό σε πολιτισμικό επίπεδο – μετά από την ακροδεξιά χροιά της κυβέρνησης Σαμαρά. Γνωρίζοντας και η ίδια, όμως, πως αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί στα πλαίσια μνημονιακών πολιτικών χωρίς και το πολιτικό από δίπλα, έκανε μια σειρά κινήσεις, όπως η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους, διότι μια υγιής εικόνα της Βουλής χωρίς ουσιαστική διαφάνεια δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Αυτό, ωστόσο, δεν μπόρεσε να της συγχωρεθεί. Διότι οι κινήσεις της αυτές πρώτα από όλα έρχονταν σε ευθεία σύγκρουση με το προηγούμενο καθεστώς. Και έπειτα φάνηκαν οι πρώτοι τριγμοί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι δεν προκλήθηκαν στο πλαίσιο κάποιας «ισορροπίας δυνάμεων» (ακούγονταν τόσο καιρό μέχρι και γελοίες γραφικότητες εκτόπισης Τσίπρα ή ότι θέλει να δημιουργήσει δικό της κόμμα και άλλα φαιδρά), αλλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ κατευθύνθηκε από ένα σημείο και μετά στη συνθηκολόγηση και ως εκ τούτου στις πολιτικές που η Πρόεδρος της Βουλής προετοιμαζόταν να πολεμήσει. Σήμερα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι -πλέον- μνημονιακός, η σύγκρουση φτάνει στο αποκορύφωμα. Και σε αυτή τη σύγκρουση, η άλλη πλευρά, δεν μπορεί να απαντήσει πολιτικά. Εδώ υπεισέρχεται ο σεξισμός.

Ο ιδρυματοποιημένος μισογυνισμός και σεξισμός πασιδήλως υφίσταται και μέσα στο κοινοβούλιο. Είναι πολυεπίπεδος, πολυπρισματικός και αγγίζει τις γυναίκες βουλευτές όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων. Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε πόσο μπορεί να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση από την πολιτική ουσία. Σε αυτό επιστρατεύονται και τα ΜΜΕ, οικειοθελώς ή όχι, και φτύνουν εμετικά, χυδαία, μισογυνικά δημοσιεύματα για «Δρακουλέσκου» κτλ.

Κάπου όμως χρειάζεται να τεθεί ένα όριο. Ποιος θα το θέσει; Μα αυτός που φέρνει, ή ισχυρίζεται πως φέρνει, την αλλαγή. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, ΜΜΕ αριστερά ή απλώς προοδευτικά να οικειοποιούνται τον φτηνό λόγο του Πρώτου Θέματος. Δεν είναι δυνατόν ο μισογυνισμός του ελληνικού κοινοβουλίου αντί να καταγγέλλεται, να εξαπλώνεται στις σελίδες του Τύπου. Πέρα από νεοαυριανισμό, αποκαλύπτεται και μια αδυναμία αντίληψης του τι πραγματικά θέλει να διαβάσει ο αναγνώστης, τον οποίο οι μνημονιακές πολιτικές θα ισοπεδώσουν. Όχι, δεν θέλει αυτός ο άνθρωπος να διαβάσει τις νεοαυριανιστικές αηδίες για τις διακοπές της Ζωής Κωνσταντοπούλου (δεν θα μπω καν στη διαδικασία σε αυτό το κείμενο να αποδομήσω τον ψευδή χαρακτήρα των δημοσιευμάτων – οι πληροφορίες αυτές κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο), δεν θέλει να διαβάσει για καυγάδες σε βενζινάδικα, ηθικολογικές, ψυχαναλυτικές, μισογυνικές, κενές μπούρδες που σκαρφίζονται όσοι θέλουν να κρυφτούν από το πολιτικό. Είναι μπούρδες. Δεν είναι πολιτική. Δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι μπούρδες.

Και δυστυχώς δεν θα σταματήσουν να γράφονται, δεν θα σταματήσουν να ξεστομίζονται στην Βουλή – όμως δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, να εξηγούμε τα αυτονόητα από την αρχή, ξανά και ξανά, και να αναλύουμε έναν λεκτικό εμετό που χρειάζονται μόλις δευτερόλεπτα για να συντεθεί. Πρέπει να αναρωτηθούμε αν στο πλαίσιο της μεταδημοκρατικής πολιτικής υπάρχει περιθώριο ο κοινοβουλευτισμός να μπορέσει να λειτουργήσει, αν μπορεί μια Πρόεδρος της Βουλής να επιτελέσει το έργο της· και αν μπορούμε να αρθρώσουμε έναν πολιτικό λόγο που θα υποβιβάζει τον σεξισμό -και όποιο σκουπίδι γεννάει το μυαλό τους- στις πραγματικές του διαστάσεις, χωρίς κόπο, αλλά μόνο με την αλήθεια.

ΥΓ «Έχω την εντύπωση ότι επειδή τελείωσα τόσο γρήγορα, δε σας άρεσε». Αυτή η φράση ανήκει στον κ. Λυκούδη. Την απηύθυνε στην Πρόεδρο της Βουλής. Δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται κανείς: Αξίζει αυτό το επίπεδο, αυτή η ανοησία, στον λαό που βασανίζεται;

 Νίκος Δασκαλόπουλος – «Unfollow»


Από:

http://vathikokkino.gr/archives/97332

10 comments on “Ο σεξισμός ευνοεί τις αντιδραστικές πολιτικές, τις αριστερές όμως; …

  1. Ο/Η ΚΡΙΤΩΝ λέει:

    σωστή τοποθέτηση.

  2. Ο/Η ΚΡΙΤΩΝ λέει:

    Σε ΤΙ αυτός ο καπιταλισμός διαφέρει από τον κομμουνισμό ?

    Δύο ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

    Μήπως αυτός ο αδηφάγος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν είναι μία ιδιότυπα ιδιαίτερη μορφή κομμουνισμού όπου όλα τα αγαθά περνάνε στα χέρια μιάς ολιγάριθμης ελίτ, αντί να περνάνε στο κράτος ….?
    και όλοι οι υπόλοιποι ….. πλέμπα …..
    Σε ΤΙ αυτός ο καπιταλισμός διαφέρει από τον κομμουνισμό ?

    Στην Ελλάδα εκτός από την κρατική περιουσία διακυβεύονται και οι ιδιωτικές περιουσίες των ελλήνων πολιτών και φυσικά ….. δεν είμαστε οι μόνοι στον πλανήτη ……….
    μας είναι γνωστόν ότι ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΕΧΟΥΝΕ ΦΩΛΙΑ ή ΣΠΙΤΙ, ο άνθρωπος όμως σε λίγο δεν θα έχει ούτε αυτό το φυσικό αγαθό,.. δηλαδή οδηγούμεθα σε μία οργουελική κοινωνία με τον άνθρωπο σε κατώτερη θέση και από αυτή των ζώων.

    καλό θα είναι να λάβουμε υπόψη τα πιό κάτω :
    1. Mε το Eυρώ, το Δολλάριο ή ακόμα καλύτερα γι΄ «αυτούς» το Παγκόσμια Νόμισμα, επιτυγχάνεται και … τελειώνει έτσι η ελευθερία και η ανεξαρτησία ΟΛΩΝ των εθνών κρατών και καταλήγουμε στην δικτατορία των τραπεζιτών, διότι υπό αυτό το οικονομικό καθεστώς καμία χώρα δεν μπορεί να κάνει εθνική οικονομική πολιτική και να ορθώσει ανάστημα, φυσικά δε για προφανείς λόγους .. ιδιωτικές τράπεζες δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και οι τράπεζες να είναι μόνο, Τράπεζες……
    2. Κλείσιμο των συνόρων και ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ με εξουθενωτική φορολόγηση για κάθε προϊόν που ανταγωνίζεται τα εγχώρια προϊόντα και αυτό φυσικά για όλες τις χώρες του κόσμου, … ο Π.Ο.Ε. στα σκουπίδια..
    διότι από την άλλη …
    ο προστατευτισμός των μονοπωλίων οδηγεί σε κινεζοποίηση των εθνών …

    Εάν οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιήσουμε ότι οι δύο πιό πάνω παράγοντες αποτελούν τα ΘΕΜΕΛΙΑ των προβλημάτων μας, η ανθρώπινη κοινωνία θα αργήσει πολύ να ορθοποδήσει και αυτός ο ΚΑΠΙΤΑΛΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ θα επικρατήσει στον πλανήτη, άλλωστε τον Ολοκληρωτισμό του ήδη τον διακρίνουμε και βλέπουμε με τι τρόπους μάχεται την ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ, γεγονός βέβαια που το ζούμε επί των ημερών μας ….

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Σε ΤΙ αυτός ο καπιταλισμός διαφέρει από τον κομμουνισμό ?

      ΛΑΘΟΣ…

      Καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον «άνθρωπο» , ενώ κομμουνισμός το αντίστροφο…

      • Ο/Η ΚΡΙΤΩΝ λέει:

        Θα συνέβαινε αυτό, εάν δεν υπήρχε η «ελίτ» και στις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες, όπου και εκεί υπήρχε μία ελίτ η οποία δεν ζούσε με τον τρόπο που ζούσε το προλεταριάτο και είχε σαφώς πάρα πάνω δικαιώματα.

        από την άλλη σήμερα ο καπιταλισμός πιά δεν κρύβεται και παρουσιάζεται με όλη του την αδηφαγία και εδώ σήμερα έχουμε τα ίδια …. μία ελίτ που κατέχει σχεδόν τα πάντα και ο κόσμος πολτοποιείται σε μιά απέραντη πλέμπα …

        Κίμωνα
        ούτε στην μία περίπτωση υπήρχε ανθρωπιά, ούτε στην άλλη …….. η «ανθρωπιά» και τότε περίσσευε όπως και σήμερα………
        Το ΣΥΣΤΗΜΑ πάντα κρυφοχαμογελά από την στιγμή που υπάρχει ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο άνθρωπος που κρυφά βλέπει τις …… «ανομίες» του διπλανού του και θα τις καταγγέλει είτε στον μαύρο είτε στον κόκκινο κομισσάριο για να …… επιληφθεί του θέματος ……..
        σε τι διαφέρουν μεταξύ τους ο μαύρος από τον κόκκινο συγκάτοικο της διπλανής πόρτας.
        και η απέραντη πλέμπα ή προλεταριάτο είτε «κόκκινη» είτε «μαύρη» πάντα στην μέγκενη ……..

        Η ανθρωπότητα απ’ ότι φαίνεται έχει Γολγοθά μπροστά της μέχρι να αποκτήσει αληθινά ανθρώπινο πρόσωπο

        • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

          Kρίτωνα! καλημέρα φίλε συμφωνώ μ αυτό που λες,
          γενικά όμως,
          όντως υπήρχε μια ας την πούμε Ελιτ στην Σοβιετική ένωση
          δηλαδή οι αξιωματούχοι και οι άνθρωποι του κόμματος.
          Αλλά εκμεταλλευόμενοι το αξίωμα τους,
          το να έχουν ένα λίγο καλύτερο σπίτι,
          ένα κάπως πιο καλό αυτοκίνητο, η μια ντάτσα για εξοχικό
          δεν τους καθιστούσε ολιγάρχες φυσικά.
          Σε σύγκριση με εμάς με το δικό μας σύστημα εννοώ, είναι σαν να εξομοιώνουμε
          έναν ελέφαντα με ένα μυρμήγκι.
          Η σύγκριση μπορεί να γίνει μόνο στα κυριότερα
          που μπορεί να σου προσφέρει ένα κράτος και το σύστημα του.

          Εχουμε και λέμε, Υγεία, Παιδεία, Εργασία, Τροφή και Στέγη για όλους, αλλά και ένα σωρό ακόμα κοινωνικές παροχές να μην τις αναλύσουμε τώρα.
          Δηλαδή όσο περνάει ο καιρός και έτσι όπως πάνε τα πράγματα εδώ
          σε αυτόν τον καταραμένο τόπο,
          έχω την εντύπωση ότι η παλιά Σοβιετία με όλα της τα τρωτά
          θα φαντάζει Παράδεισος μπροστά σε αυτά
          που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τώρα εμείς.
          🙂

          • Ο/Η ΚΡΙΤΩΝ λέει:

            Φίλε Μανώλη

            δεν διαφωνούμε,
            όλοι μας εδώ θέλουμε μιά ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ Κοινωνία και τον άνθρωπο ψηλά, εκεί που είναι η θέση του …….

            Ναι πράγματι στην πρώην Σοβιετική Ένωση η κοινωνία είχε κάποιες σταθερές παροχές απέναντι στον άνθρωπο, όμως ………….. πόσο γρηγορα κατέπεσε αυτό το οικοδόμημα? ….. ΓΙΑΤΊ ? …….. το Αληθινό έχει στέρεες βάσεις και ποτέ δεν χάνεται …….. Τι στράβωσε όμως εδώ, τι δεν πήγε καλά ….?

            Έπεσε πολύ αμερικανοεβραϊκό δολλάριο για την επανάσταση ……. όμως στην συνέχεια ………
            πολλά δεν πηγανε καλά, υπήρχε Επιβολή, βρεθήκανε στην κορυφή, αποκτήσανε αξιώματα άνθρωποι ρεβανσιστές, άνθρωποι αδύναμοι, άνθρωποι που πήραν την εξουσία και μέσα σε αυτή εξέθρεψαν και διατηρήσανε τα αυγά του φιδιού και που ποτέ δεν τα ……… αποβάλανε …….
            Ολιγάρχες, αυτά τα απόβλητα παντού, αυτή η σημερινή παγκόσμια «ελίτ» ……
            Αυτά τα φίδια που εκκωλάπτουν και άλλα αυγά ………………
            και σήμερα το …….. δολλάριο και οι πίσω από αυτό έχουνε καταλάβει τον πλανήτη ……. δολλάριο και το παιδί του το ευρώ όταν σου δίνονται, ξέρεις πια ότι δεν είναι για καλό, είναι κάτι σαν Δούρρειος Ίππος

            Ναι η Σοβιετία έδωσε κοινωνικές παροχές, αλλά όμως σε κάθε περίπτωση ήταν ένα οικοδόμημα που γκρεμίστηκε πιό εύκολα απ’ ότι κτίστηκε, ….. γιατί? ….. γιατί δεν είχε βάσεις και σήμερα ξέρομε πιά ότι για να δομήσομε ένα στέρεο οικοδόμημα θέλουμε γερά θεμέλια και το πιό δυνατό θεμέλιο είναι ο Αληθινός Άνθρωπος ………

            δεν υπήρχανε άνθρωποι, έτσι …….. Κίμωναααα

        • Ο/Η Kimwn λέει:

          Η ανθρωπότητα απ’ ότι φαίνεται έχει Γολγοθά μπροστά της μέχρι να αποκτήσει αληθινά ανθρώπινο πρόσωπο

          ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΓΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΣΟΥ …

          Επίσης σε ότι αφορά το ζήτημα της κατοικίας (εν όψει κατασχέσεων) απλά να σου θυμήσβω ότι είναι το λιγότερο…

          Εδώ με νόμο του λοβέρδου υποθηκεύτηκαν και τα νεφρά μας (και όχι μόνο) με την εικαζόμενη συναίνεση μας …

          Γειά σου κυρ Μανώλη.

  3. Ο/Η Βούλγαρης Χρήστος λέει:

    Reblogged στις ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s